ತಂಗಿಯ ಕೋಪ

Thangi-VV

 

(೩೦.೦೭.೨೦೧೭ ವಿಶ್ವವಾಣಿ – ವಿಹಾರದ – ಲಾಲಿಪಾಪು ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ)

Advertisements

ನೆಡು ಸಸಿ ಗಿಡ

ಪುಟ್ಟನ ಪ್ರಶ್ನೆ:

ಹೊರಗಡೆ ಏತಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಿಸಿಲು?
ಸುಡುತಿದೆ ನಮ್ಮಯ ತಲೆ ಕೈ ಕಾಲು

ಸೂರ್ಯನಿಗೇತಕೆ ಬಂದಿದೆ ಕೋಪ?
ಕೊಡುವನು ನಮಗೆ ಬಹಳವೆ ತಾಪ

ಏನು ತಪ್ಪನು ಮಾಡಿದೆವೆಂದು
ಬೆವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ತೋಯಿಸುತಿರುವನು?

ಅಪ್ಪನ ಉತ್ತರ:

ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ನದಿ ಕಾಡುಗಳನ್ನು
ಮಾನವ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟಿಹನೇನು ?

ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕೆ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು
ಹಾಳು ಮಾಡಿ ಮೆರೆಯುತಲಿರುವನು

ಸಸಿ ಗಿಡ ನೆಡದೆ ಮರ ಟಿಸಿಲೊಡೆಯದೆ
ಹಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿ ಒಣಗುವುದಿನ್ನೂ

ತಂಪಿಲ್ಲದ ಕಡೆ ಮೋಡ ಬಾರದು ಬಳಿ
ಒಣ ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯದು ತಿಳಿ

ನೀರನು ಉಳಿಸಿ ಸಸಿಗಳ ಬೆಳೆಸುವ
ಸ್ವಾರ್ಥವ ಸರಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಉಳಿಸುವ

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ – ವಿರಾಮ ೨೧.೦೫.೨೦೧೭ ಸಂಚಿಕೆ)

ಅಜ್ಜಿಯ ದೋಸೆ ಘಮ ಘಮ

VV Pic

ಅದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಎಷ್ಟು ಪುಟ್ಟದು ಅಂದರೆ, ಒಂದು ಎರಡು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ನಲ್ವತ್ತು ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮನೆ ಲೆಕ್ಕ ಆಗಿ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಆ ಹಳ್ಳೀಲಿ ಒಟ್ಟು ಜನ ಅಂದರೆ ಬರೆ ತೊಂಭತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರಸ್ತೆ. ಒಂದೇ ಶಾಲೆ. ಒಬ್ಬರೇ ಪುಟ್ಟ ಟೀಚರ್. ಶಾಲೆಗೆ ಹೊಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಹದಿನೈದು ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಮಾವ ಹೀಗೆ.

ಹಳ್ಳಿ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಕಾಡು. ಸಣ್ಣದಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಕಾಡು. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕರಡಿ ಮರಿಗಳು. ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ. ಆಟ ಆಡ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿದ್ದುವು. ಓಡೋದು, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿಯೋದು, ನೂಕೋದು, ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಉರುಳುರುಳಿ ಬೀಳೋದು. ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದರೆ, ಮರ ಸರಸರ ಹತ್ತೋದು, ಎರಡೂ ಕರಡಿ ಕರಕರ ತಿನ್ನೋದು. ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಈ ಹಳ್ಳಿಕಡೆಗೆ ನೋಡ್ತ ಮನೆಗಳನ್ನ, ಮಕ್ಕಳು ಆಡೋದನ್ನ, ಜನ ಓಡಾಡ್ತ ಇರೋದನ್ನ ನೋಡೋದು.

ಒಂದು ದಿನ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಅಜ್ಜಿ ಬಂದಳು. ದೂರದ ಊರಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಕಷ್ಟ ಏನೆಂದರೆ ಅವಳು ಒಂಟಿ. ಹಳ್ಳಿಯವರು ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಆಗಬಾರದು ಅಂತ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮನೆ ಕೊಟ್ಟರು ಅಜ್ಜಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟಳು.

ಅಜ್ಜಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಳು, ’ ನೋಡಿ, ನೀವೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತುಂಬ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದೀರ. ನಾನೂ ನಿಮಗೆ ಏನಾದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ನನಗೆ ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಿಮಗೆಲ್ಲ ದೋಸೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ’

ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿ ಆಸೆ. ಆಯಿತು ಅಂದರು ಹಳ್ಳಿಯವರು. ಅಜ್ಜಿ ದಿನಾ ದೋಸೆ ಮಾಡೋದು. ರುಚಿ ರುಚಿ, ಘಮ ಘಮ. ಹಳ್ಳಿಗೆಲ್ಲ ಅದರ ಪರಿಮಳ. ಜನ ಅದನ್ನು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಗ್ತಾ ನಗ್ತಾ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ದೋಸೆ ಮನೆ ಆಯ್ತು.

ಪಕ್ಕದ ಕಾಡಿನ ಎರಡು ಕರಡಿ ಮರಿಗಳಿದ್ದುವಲ್ಲ, ಅವಕ್ಕೆ ಮೂಗು ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಹಳ್ಳಿಕಡೆಯಿಂದ ಏನೋ ಪರಿಮಳ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಒಂದು ಮರ ಹತ್ತಿ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ನೋಡ್ತ ಕೂತವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದು, ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಿಂದು, ಡರ್ ಅಂತ ತೇಗ್ತಾ ಹೋಗೋದು ಕಾಣಿಸ್ತು. ಈ ಹೊಸ ಅಜ್ಜಿ ರುಚಿಯಾದ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಾಇರೋದು ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಹೋಯ್ತು. ಒಂದರ ಮುಖ ಒಂದು ನೋಡೊಕೊಂಡವು. ’ಕೀಚ್, ಕೀಚ್’ ಅಂದವು. ಅಂದರೆ, ’ನಾವೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅದೇನು ತಿಂಡಿ ನೋಡೋಣ’ ಅಂತ.

ಸರಿ, ಕರಡಿಮರಿಗಳು ಮರದಿಂದ ಸರಸರ ಇಳಿದು, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವು. ಜನರು ನೋಡಬಾರದಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮರಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋದು, ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕೋದು. ಹೀಗೆ, ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಅಜ್ಜಿಮನೆ ಹಿತ್ತಿಲು ಬಂತು. ಘಮ ಘಮ ಪರಿಮಳ. ಚುಂಯ್ ಚುಂಯ್ ದೋಸೆ ಹಾಕ್ತಿರೊ ಶಬ್ಧ. ತುಪ್ಪ ದೋಸೆಗೆ ಸುರಿಯುವಾಗ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನ. ಕರಡಿ ಮರಿಗಳ ಮೂಗು ಅರಳಿಹೋಯ್ತು!

ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಹಿತ್ತಿಲ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಿಟಕಿ. ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಸರಿ, ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ಕಿಟಕಿ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಕರಡಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಮೇಲಿದ್ದ ಕಿಟಕಿ ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದರೆ, ವಾಹ್.. ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ದೋಸೆ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ, ತುಪ್ಪದ ದೋಸೆ. ಜನ ಬರೋದು, ದೋಸೆ ತಿನ್ನೋದು.

“ಕೀಚ್.. ಕೀಚ್” ಅಂತು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ. ’ಇಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಣ್ಣ. ನನಗೆ ಅದು ಬೇಕು’ ಅಂತ ಕೇಳಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ಹೇಳಿತು, ’ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಿ, ಸೀದಾ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಭಯಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಕೂಗುತ್ತಾಳೆ. ಜನ ಎಲ್ಲ ಬಂದರೆ, ನಾವು ಓಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ದೋಸೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ ದೊಣ್ಣೆ ಏಟು ಸಿಕ್ಕುತ್ತೆ’.
’ಏನು ಮಾಡೋದು’ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿತು, ’ ಈ ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಲ್ಪ ನೂಕು ನೋಡೋಣ’.
ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಎರಡೂ ಮರಿಗಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋದುವು. ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಇಣುಕಿದುವು. ಅಜ್ಜಿ ದೊಡ್ಡ ದೋಸೆ ರಾಶಿ ಹಾಕಿದ್ದಳು. ಶಬ್ಧ ಮಾಡದೆ ನೋಡ್ತ, ಅಜ್ಜಿ ಆಚೆಗೆ ಹೋಗ್ಲಪ್ಪ ಅಂತ ಚಡಪಡಿಸ್ತ ಇದ್ದಾಗ ಯಾರೊ ಕರೆದರು ಅಂತ ಅಜ್ಜಿ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು!

ಕಿಲಾಡಿ ಕರಡಿ ಭರ ಭರ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ಕೈತುಂಬಾ ದೋಸೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ ಜೊತೆ ಕಾಡೊಳಗೆ ಓಡಿತು. ಪಾಪ, ಹಾಗೆ ಕೇಳದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಂತ ಹೇಳಲು ಆ ಮರಿ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ.

ಖುಶಿಯಾಗಿ ಎರಡೂ ಕರಡಿ ದೋಸೆ ಸಮನಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡವು. ಗಬಗಬ ತಿಂದವು. ರುಚಿ ರುಚಿ ದೋಸೆ. ಅಬ್ಬಬ್ಬ, ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ದೋಸೆ ಮಜವಾಗಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಒಂದರ ಮುಖ ಒಂದು ನೋಡಿ ಕೀಚ್ ಕೀಚ್ ಅಂತ ನಕ್ಕವು.

ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದಮೇಲೆ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಅಜ್ಜಿ ನೆನಪಾಯ್ತು. ’ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿ’ ಅಂತ ಕನಿಕರ ಆಯ್ತು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ದೋಸೆ ನಾವು ಲಪಟಾಯಿಸಿದೆವಲ್ಲ ಅಂತ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಯ್ತು. ದೋಸೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ನಾವೂ ಏನಾದರು ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಆಲೋಚನೆ ಕೂಡಾ ಬಂತು.

ಪುಟ್ಟ ಕರಡಿ ಓಡಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂತು. ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ’ಭಲೆ! ಭಲೆ! ಭೇಷ್ ಭೇಷ್’ ಅಂತ ತಮ್ಮನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ, ’ಬಾ ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಈ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಬರೋಣ’ ಅಂತ ಹೋದವು. ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲು ಮೆಲ್ಲನೆ ನೂಕಿ, ಹಲಸನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ಇಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದವು. ಅಬ್ಬ ಈಗ ನೆಮ್ಮದಿ ಆಯ್ತು ಅಂತ ನಕ್ಕು ಆಟ ಆಡಲು ಓಡಿದವು.

ಅಜ್ಜಿ ಪಾಪ.. ಅಷ್ಟೊಂದು ದೋಸೆ ಹೇಗೆ ಕಡಿಮೆ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು! ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದಳು. ಘಮ ಘಮ ಹಣ್ಣು. ’ಒಹ್! ಯಾರೊ ದೋಸೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬದಲಿಗೆ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ’ ಅಂತ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಖುಶಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ’ನಾಳೆ ದೋಸೆ ಜೊತೆಗೆ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ರಸಾಯನ ಮಾಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಳು.

ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ರಸಾಯನ ಅಂದರೆ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣ. ಅಜ್ಜಿ ನಾಳೆ ರಸಾಯನ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಪರಿಮಳ ನಮ್ಮ ಕರಡಿಮರಿಗಳ ಮೂಗಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಪಾಪ ಅವುಗಳ ಪಾಡೇನು ಅಲ್ವ?!

ಅಜ್ಜಿ ರಸಾಯನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದರ ಪರಿಮಳ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿತು. ಅವುಗಳ ಸಂತೋಷ ಹೇಳತೀರದು. ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿದವು. ಹೋದ ಸಲದಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸದಂತೆ ರಸಾಯನವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವುದು ಅಂತ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ರಸಾಯನಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಏನನ್ನು ನೀಡುವುದು ಎಂಬುದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಜೇನನ್ನು ನೀಡೋಣವೆಂದು ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸಿತು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ತಮ್ಮನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿತು.

ಎರಡೂ ಕರಡಿಗಳು ಅಜ್ಜಿಯ ರಸಾಯನ ಪೂರ್ತಿಗೊಳ್ಳಲು ಮರದ ಮೇಲೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನಕ್ಕವು.

******

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ ೦೧.೦೫.೨೦೧೬ ’ಲಾಲಿ ಪಾಪು’ವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ https://goo.gl/wblhxB)