ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ

ltr wrtng1

ತಾರ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಮದುವೆಯಾಗದ ಹೆಣ್ಣು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ  ಲೆಕ್ಚರರ್  ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ,   ಮದುವೆಯ  ಬಗೆಗೆ  ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಚಿಂತೆ, ಮಗಳ ಮದುವೆ.

ತಾರಳದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವುಕತನದ ಕತೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರವಿದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಅವಳದೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗ, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ, ತಡಬಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆ ಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ!

ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ ತಾರ ಕುಟುಂಬದ ತಾಪತ್ರಯಗಳಿಂದ ಆ ಊರು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.    ಆ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ತಾರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕದೆ ದೂರವಾದವರು. ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಪ್ರಕರಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಅನೇಕ ಎಳಸು ಪ್ರಕರಣಗಳಂತೆ ಕಾಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ತಾರ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು! ಅದನ್ನು ಜತನ ಮಾಡಿ, ಯಾರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕದಂತೆ, ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಬೇಸರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಪತ್ರ ತೆರೆದು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಅಂದಿನ ಎಳಸು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚಂಗನೆ ಓಡಿದ್ದು ನೆನೆದು ನಗುತ್ತಾಳೆ, ಗೆಲುವಾಗುತ್ತಾಳೆ!

ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಮತ್ತೆ ಈ ದಿನ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

” ಓ ತಾರೆ,

ನೀನು  ಕಾಲೇಜಿನ  ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ  ಕಣ್ಣ  ರೆಪ್ಪೆಗಳ  ನೆಲಕ್ಕೆ ನೆಟ್ಟು,   ನೋಡಿ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಗಂಭೀರ ಬರುವ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇದೆ.     ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಸಿ ನಗೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾಸದಂತಿಟ್ಟು , ಬಿಗುಮಾನದ ಪಟ್ಟು ಬಿಡದ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ , ಪುಸ್ತಕಗಳ ಎದೆಗವುಚಿ ಬರುವ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಆಸೆ ನನ್ನೊಳಗೆ. ನೀನು ಬರುವ ಸಮಯ ಕಾದು ಎದುರು ಸಿಕ್ಕುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಮರೆತವನಂತೆ, ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ, ಆಪಾದ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂತೊ ಆ ಧೈರ್ಯ. ನೀನು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಥಟ್ಟನೆ ನೋಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ!    ಆಗೆಲ್ಲ  ನನಗೆ  ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ,    ಮೂಡಿರಬಹುದೆ  ನಾನು  ನಿನ್ನ ಮನದಂಗಳದಲ್ಲಿ? ಇರಬಹುದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯ ಹದವರಿತ ನಟನೆ? ನೋಡಲೋ ಬೇಡವೋ ಚಂಚಲತೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರಬಹುದೆ?

ಇಬ್ಬಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿದು ಆಡುವ ನಯನದೊಡನೆ ಸಾಗುವ ನಿನ್ನ ಲಾಸ್ಯ ನಡಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನೆನಪ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಉರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೋ ಆಲಸ್ಯಗಳ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆಳು ಸವರಿದ ಕಣ್ಕಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಹುಸಿ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗುಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಾ ತರಲೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೇಗೋ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ!

ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ ಕೊರತೆ. ಸಸಿ ಚಿಗುರಿ, ಮರ ಕೊಬ್ಬಿ ಹೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಭಿಮ್ಮನೆ ಮನದೊಳಗೆ ಹಬ್ಬಿ, ಅಡರುವ ಮರಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ತಬ್ಬಬಹುದೇ? ಆ ಬಯಕೆ ಬಳ್ಳಿ ನೆಲದಿಂದ ಮುಗಿಲಿಗೆ ಚಾಚಬಹುದೆ? ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ನನ್ನ ಕಾದ ಹೃದಯಕ್ಕದು ಮುಟ್ಟಬಹುದೇ ಅನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆ!

ನಿನ್ನ ಬಳುಕು ದೇಹ ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ನೇಸರ ಹೂ ಬಣ್ಣ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುತ್ತದೆ ನಾಳೆಯ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಒರತೆ. ಮೂಡುತ್ತದೆ ಕವಿತೆ. ಮೀಟುತ್ತದೆ ರಾಗ. ಕೇಳುತ್ತದೆ ಯುಗಳ ಗೀತೆ. ಓ ನಲ್ಲೆ, ಹೊಮ್ಮೀತೆ ಮಧುರ ಗಾಯನ ಇಬ್ಬರದೆ? ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದೆ!

ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯಲೆ?

ಶಶಿ”

ಮತ್ತೆ ತಾರ ಮಂದಸ್ಮಿತೆಯಾದಳು. ಅವಳ ಈ ಗೆಲುವಿಗೆ ಕಾರಣ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಅವಳ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ಶಶಿಧರ! ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದವನು!

ಎರಡು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಅವಳೇ ಆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಅವನೋ ಅವಳೊಡನೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶೂನ್ಯ ಮುರಿದು ಭೋರ್ಗರೆದದ್ದು.

ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಶಶಿ ಕೇಳಿದ್ದ. “ತಾರ ಅವರೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ನೀವು ನನ್ನ ಮರೆಯದೆ, ಗುರುತು ಹಿಡಿದಿರಲ್ಲ! ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ!”

ಸರಕ್ಕನೆ ತಾರ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು, “ನನಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಹುಡುಗ ನೀನೆ ಅಲ್ಲವ?” ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ನಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು ಕೂಡ. ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ, ಇಬ್ಬರೂ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ನಗತೊಡಗಿದರು.

ಶಶಿಧರ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ  ಒಂದು  ಕಾಲು  ಕಳೆದುಕೊಂಡು,     ಈಗ  ಸ್ವಯಂ  ಉದ್ಯೋಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.  ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ. ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ಬಾಧಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೃತಕ ಕಾಲಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ಅವನ ಚಲನವಲನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವನು ಕೃತಕ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯವನು.

ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳ ಕಡತ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಶಶಿ, ತಾರಳ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಿದ. “ಎಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮವರು, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಎಂದು.

ಅವಳಿಗೆ ತರಲೆ ಮಾಡಬೇಕಿನ್ನಿಸಿತು. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು. “ಮದುವೆಯಾದ ಮರುವರ್ಷವೆ ನನ್ನವರು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು!”

ಶಶಿ ಆಘಾತಗೊಂಡ. ನಂತರ ಅವನ ಮಾತು ಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು.

ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನೂ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡರು.

ಹೊರಡುವಾಗ, ತಾರ ಕೇಳಿದಳು, “ಶಶಿ, ನೀನೇಕೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ?”

“ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ನನ್ನ ಮಗಳು ಕೂಡ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ”. ಶಶಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ!

ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರಿದ್ದರೂ, ಈ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಾರಳಿಗೆ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲಿ ಶಶಿಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮುಜುಗರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅನ್ನುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಈ ದಿನ ತಾರಳ ವಿಳಾಸಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಶಶಿಯದು! ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾರ ಪತ್ರ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

“ತಾರೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನೀನು  ಆ ದಿನ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹಳ ಖುಷಿ.    ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನವನ್ನು   ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ, ಈ (ಪ್ರೇಮ!) ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನದಿದು ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ!!

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿವೆ. ಅಂದೆಂದೊ ಮರೆಯಾದವಳು ಮೊನ್ನೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟೆ!    ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದರೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯದ ಕಂಠ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಉಲಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನೀನು ಶುಭ್ರ ನಗುವಿನಿಂದ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಥಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದೆ, “ನಾನು ಕಣೊ, ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ತರಲೆ ತಾರಾ!”

ಅಂದು ಸಿಕ್ಕ ನಂತರದಲ್ಲೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿವೆ.

ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆ.   ಆ ಕನಸಿನಿಂದಾಗಿಯೆ  ನಿನಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದೆ! ಮರುದಿನದಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರಳಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಭಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನನ್ನ ನೀನು ನೋಡಿತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಪುಳಕ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದುವರೆಯಲು ನನ್ನ ಹೇಡಿತನ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ!

ಅದೇನಾಯಿತೋ, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ನೀನು ಬೇರೊಂದು ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಸೇನೆ ಸೇರಿ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ.    ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದೆ.    ಒಂದು ಕಾಲನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.   ಕ್ಷಮಿಸು, ಆ ದಿನ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳ ಬಗೆಗೆ. ತಾರ, ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಾರಣ, ಮದುವೆಯ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲೆ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಂತೆ  ಮತ್ತೆ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹೇಳಲಾಗದ ಮಧುರ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಬಹಳ ಧೈರ್ಯಮಾಡಿ, ಈ ಎರಡನೇ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.    ಆದರೆ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದಂತೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಾಲಿಲ್ಲದವನು ನಾನು!

ಆಗಾಗ ಸಿಕ್ಕೋಣ. ನಮ್ಮ ಶೂನ್ಯ ಬದುಕನ್ನು ಮಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನನಗೆ ಅಂದಿನ ತರಲೆ ತಾರ ಬೇಕಿದೆ. ನೀನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂದಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಬೇಸರವಾದರೆ, ಮುಜುಗರವೆನ್ನಿಸಿದರೆ, ಕೋಪ ಬಂದರೆ ಅಥವಾ ಅಸಹ್ಯವೆನ್ನಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸು.

ಓಡಲಾಗದ ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ,

ಶಶಿಧರ”

ತಿಳಿ ನೇಸರ ಬಣ್ಣ ತಾರಳ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುವ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವಗಳು ಸಣ್ಣ ರಾಗದ ಗುನುಗಾಯಿತು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುಗಳ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಿದ್ದಳಾಗತೊಡಗಿದಳು. ಅವನು ಓಡಲಾಗದವನು ಅನ್ನುವುದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಳಿಯದಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು! ತಾನು ವಿಧವೆ ಅನ್ನುವ ತರಲೆ ಮಾತು ಅವನ ಈ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಕೊಟ್ಟಿತು .

ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ತಾರಳಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು, ’ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ತಾನು ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಹುದೆ’ ಎಂದು!

******

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/eradane-prema-patra)

ಕೆಸರು ಕಾಲುಗಳು

foot

ಈ ಕತೆಗೆ ಸಂದೀಪ ಹೀರೊ. ಹೀರೋಗೆ ಓದುವ ಆಸೆ ಇತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ ಸ್ವತ: ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಅವನ ಓದಿನ ಬಗೆಗೆ  ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.   ಅವನು ಇವತ್ತಿಗೂ ತಾನು ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡವನಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಎರಡು ಎಕರೆ ಗದ್ದೆ ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡಲು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡಸು ಅಂತ ಇವನೊಬ್ಬನೆ.   ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು.  ಉಸಾಬರಿಗೆ ಅವನ ತಾಯಿ. ತಂದೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ.

ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಓದಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡವಳು ಕೊನೆ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಎ. ಡಿಗ್ರಿ. ಸಣ್ಣವಳು ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಪಿ.ಯು. ಸದ್ಯ ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜ್ ಇರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಾಧಾನ.

ನಮ್ಮ ಸಂದೀಪ ಮನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ, ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯೋದು ಮತ್ತೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡಿ  ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸೋದು,  ಹೀಗೆ ಬಡತನಕ್ಕೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಜೀವನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಏರುಪೇರಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿಗೆ ಒಂದೆ ಯೋಚನೆ, ಮೊದಲು  ಮದುವೆ  ಮಾಡುವುದು  ಮಗನಿಗ  ಅಥವ  ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಗ ಅಂತ.   ಬಗೆಹರಿಯದ ಅಳಲು. ಮದುವೆ ಅಂತಾದ್ರೆ ಹಣದ ಜಮಾವಣೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಗ ದಡ್ಡ. ಅದರ ಬಗೆಗೆ ಏನೂ ಯೋಚನೆಯೇ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಸಲ ಅದೃಷ್ಟ ಹೀಗೆ ಒಲಿದು ಬರುತ್ತೆ. ದೊಡ್ಡ ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೀರ ಅಂತ ಆ ಊರಿನ ಸ್ಥಿತಿವಂತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದರು.   ಮಗ ಓದಿದ್ದಾನೆ, ಪಕ್ಕದೂರಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ. ಗೌರವವಾಗಿ ಇರುವಂಥ ಕುಟುಂಬ. ಅವರಿಗೆ ಮಗಳೊಬ್ಬಳು. ನಮ್ಮ ಹೀರೋನ ಡಿಗ್ರಿ ತಂಗಿಯ ಸಹಪಾಠಿ.

ಮದುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಶುರುವಾದಮೇಲೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಸಂದೀಪನಿಗೂ ಬಡಿಯಿತು. ಸರಿ,  ವಾರಕ್ಕೆ ಏಳೂ ದಿನ ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ  ಬೇರೆ ಸಾಹುಕಾರರ ಮನೆಗಳ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಹಾಜರಾಗತೊಡಗಿದ.   ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಶೇಖರಣೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಹೀಗೆ,  ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಹೋಯ್ತು. ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಬರುವುದು, ಏನಾದರು ತಿಂದು ಬೇರೆ ಮನೆಗಳ ಗದ್ದೆ, ತೋಟಗಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಓಡುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಗದ್ದೆ ಕೆಸರಿನ ಕಾಲುಗಳು ಕಪ್ಪು ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಾಗಿಹೋದುವು.  ಪಾದಗಳ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಡೆದ ಸೀಳುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.   ಸಂದೀಪನಿಗೆ  ಅತ್ತ ಗಮನವಿಲ್ಲ.    ತಂಗಿ  ಮದುವೆಯನ್ನು ಗಡದ್ದು ಮಾಡುವ ಬಗೆಗೇ ಯೋಚನೆ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿದು,  ಸಂದೀಪನ ಮನೆಗೆ  ಒಂದೆರಡು  ಬಾರಿ ಹುಡುಗ  ಬಂದು ಹೋದ. ಇನ್ನು ಹುಡುಗನ ತಂಗಿಯೆ ಕಾಲೇಜು ಸಹಪಾಠಿ ಅಲ್ಲವೆ. ಅವಳ ಸವಾರಿ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ದಿನವಾದರೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು.

ಆದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಬಂದಾಗ ಆ ಬಿಳಿಯ ಹುಡುಗಿ ತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನು ಬಂದು ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಯಾರಿದು?’ ಅಂತ ತಂಗಿಯ ಕಡೆ ಸಂಜ್ಞೆಮಾಡಿದ.

“ಇವಳು ’ಅವರ’ ತಂಗಿ ದೀಪಾ, ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಆಗಲೇ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಸರು ಕಾಲು ನೆನಪಾಗಿ ಹೊರ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಓಡಿದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವಾಗ ಆ ಹುಡುಗಿ ಇವನ ಕಾಲನ್ನೆ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಅನ್ನುವ ಅನುಮಾನ.

ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬರುವಾಗ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಏನಣ್ಣ, ಅಷ್ಟು ಗಲೀಜು ಕಾಲು ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ ಬಂದೆ. ದೀಪ ಏನನ್ಕೊಂಡ್ಲೋ ಏನೋ”

ದೀಪಾ ಬಹಳ ಸಲ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಆದರೆ ಸಂದೀಪ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಗ್ರಹಚಾರ ಅಂದರೆ ಇದು. ಅವಳು ಎದುರು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಇವನದು ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿದ ಕಾಲುಗಳೆ. ಇವನು ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಓಡುವುದು. ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ ಅವಳು ಮಾಯವಾಗುವುದು. ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ತಂಗಿ ಮದುವೆ ಆಗುವ ಮೊದಲೆ ಆದಷ್ಟು ಪುರುಸೊತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು. ಮದುವೆ ಮನೆ ಓಡಾಟದಲ್ಲಾದರೂ ಪಾದಗಳ ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ.

ಮದುವೆ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.  ಇನ್ನೊಂದೆ ತಿಂಗಳು.  ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ ಅಂತ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ೨೫ ಸಾವಿರ ದುಡಿತ ಮತ್ತೆ ೨೫ ಸಾವಿರ ಸಾಲ, ಹಾಗೆಯೆ ಮನೆಗೆ ಏನೂ ಉಳಿಸದೆ ಬೆಳೆದ ಭತ್ತ ಮಾರಿ ೫೦ ಸಾವಿರ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಒಡವೆ, ಸೀರೆ, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ,  ಹುಡುಗನಿಗೆ ಉಂಗುರ,  ವಾಚ್,  ಪ್ಯಾಂಟ್,  ಶರಟು  ಇತ್ಯಾದಿ ತೆಗೆದ. ಸಂದೀಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ. ದೀಪ ಒಂದು ದಿನ ಬಂದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಸಂದೀಪನಿಗೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದಳು.

“ಅಮ್ಮ, ಯಾವುದಾದರು ಮುಲಾಮು ಇದ್ರೆ ಕೊಡು, ಕಾಲು ಒಡೆದು, ನಡೆಯೋದು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಂಟುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಏನನ್ಕೋಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ”

ದೀಪ ಅಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಸರು ಕಾಲುಗಳ ನೆನಪು. ಎರಡು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗದೆ, ಬಿಸಿನೀರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗಬಹುದು ಅಂತ ಅವನ ಆಸೆ.

ಆದರೆ ಅವನಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗಲೆ ಇಲ್ಲ.   ಆ ದಿನ ಹುಡುಗನ  ಕಡೆಯವರು ಪೂಜೆಯೊಂದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂದೀಪನ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟರೆ, ಅವನು ಮಾತ್ರ ಹೊರಡಲೇ ಇಲ್ಲ!

“ಅಮ್ಮ, ನೀವೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ, ಈ ಬಿರುಕು ಕಾಲು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಂಟುತ್ತ ನಾನು ಬರಲ್ಲ. ನೀವು ಹೋದಮೇಲೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗ್ತೀನಿ” ಅಂದ. ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಪೂಜೆಗೆ ಅಂತ ಹುಡುಗನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ದೀಪ ಎದುರುಗೊಂಡಳು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಗೆಳತಿಗೆ ಕೇಳಿದಳು, ” ಎಲ್ಲೆ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ, ಬರಲಿಲ್ವ?”

ಅವಳ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿತ್ತ ಅಂತ ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂತು. ಇವಳು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಅಣ್ಣನ ಕೆಸರಿನ ಕಾಲೇ ಕಾರಣ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುನಿಸು ಬಂತು.

“ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲಿಗೆ ಏಟಾಗಿದೆ ಕಣೆ, ಬರಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಇತ್ತ ಸಂದೀಪ ನಿರಾಳ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ. ಆಯಾಸಕ್ಕೊ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೊ, ಒಳ್ಳೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೊ, ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮುಲಾಮನ್ನು ಕಾಲಿನ ಬದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೇನೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಅವನಿಗೆ ಕನಸು. ಯಾರೊ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನವಿರಾಗಿ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾದಗಳ ಉರಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ಹಾಯೆನಿಸಿದೆ. ಗಾಯವೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ ಮದುವೆ ದಿನವೂ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ!    ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ಹೋರಿಯಂತೆ  ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಾಲುಗಳ ಓಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಕೂಡ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವನ ಪಾದಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!

ಎಷ್ಟುಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ದನೊ ಏನೊ.   ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.  ಏಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ತೆಳು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಲಾಗಿದೆ.   ಅರೆ! ಇದೇನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನೂ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದ ಮುಲಾಮು ಪಾದ ಸೇರಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹಾಯಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಹೇಗಾಯ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅಯೋಮಯ ಅನ್ನಿಸಿ ಹಸಿವನ್ನೂ ಮರೆತು ಕುಳಿತ.

ಹುಡುಗನ ಮನೆಯ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಬಂದಮೇಲೆ ಸಂದೀಪ ಊಟ ಮಾಡಿದ. ಹಾಗೇ ತನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಯಾರು ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಬಟ್ಟೆ ಸುತ್ತಿದವರು ಅಂತಲೂ ಕೇಳಿದ.

ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿ, “ಅರೆ! ಅಣ್ಣಾ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು ಮುಲಾಮಿನ ಹೊಸ ಡಬ್ಬಿ. ನಾವು ಬರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಕಾಲಿಗೆ ಹಚ್ಚು ಅಂತ ದೀಪ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು!    ನಿನ್ನ ಕೆಸರ ಕಾಲು ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ?!” ಸಂದೀಪ ಮತ್ತೆ ಸಂಕೋಚದಲ್ಲಿ ಮುದುರಿಕೊಂಡ.

ಸಂದೀಪನ ಅಮ್ಮ ಸಡಗರದಿಂದ ಓಡಿಬಂದು ಸಂದೀಪನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿದಳು, “ಸಂದೀಪ, ಅವಳು ಬಹಳ ಲಕ್ಷಣವಂತೆ ಕಣೊ…ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ತರೋ ಅದೃಷ್ಟ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೊಡಬಹುದು. ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಹುಡುಗಿ?”

ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿಗೆ ಏನೋ ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಪೂಜೆಗೆ ಅಂತ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೀಪಾ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಡಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು?!

ರೂಮಿನಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಣ್ಣನನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ನೋಡಿಯೇ ನೋಡಿದಳು!

“ಅಣ್ಣ, ನೀನು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆದೇ ಆಯ್ತು ಬಿಡು!” ಅಂತ ಗಲಗಲ ನಕ್ಕಳು.

***

(ಚಿತ್ರ: ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಕೃಪೆ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ Link: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/kesaru-kalugalu)

ಬೆಳಕು ಕಂಡ ಕಣ್ಣು

teacher

ಉಪಗ್ರಹದಿಂದ ಬರುವ ಛಾಯಾ ಚಿತ್ರಗಳು ವಿನೀತನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಾ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗಾಗ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ವೈವಿಧ್ಯದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಅವನು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ನೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಣ್ಣದ ಓಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಜುವಂತೆ ಕಾಣುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

“ಅಪ್ಪಾ.. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕಡೆ ಜೂಮ್ ಮಾಡು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹಸಿರು ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಲ್ವ ! ಈ ಥರ ಹಸಿರು ನಾನು ನೋಡೆ ಇಲ್ಲ ”

“ನಾಗರಹೊಳೆ ಅಥವ ಅಗುಂಬೆ ಕಡೆಗೆ ಈ ರಜಾದಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ…. ಹಸಿರು ಕಾಡಿಗೆ”

“ಹೋದ ವರ್ಷ ಊಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಮಜಾ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಥರವೇನಾ?”

“ಹೌದು.. ನಿನ್ನ ಪಾಠದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡು ನಾಶ ಆಗ್ತಾ ಇರೊ ಬಗ್ಗೆ.. ಬಹಳ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಶಿಸಿ ಹೋಗ್ತಿರೋದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದ್ರು ವಿಷಯ ಇದೆಯ ?”

“ಪಾಠದ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಷಯ ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಕಾಡು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು.. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಡಿನ ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಭೂಮಿ ತಾಪಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಒರಾಂಗುಟನ್ ಗೊತ್ತ? ಆಫ಼್ರಿಕದಲ್ಲಿ ಅವು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇವೆ ” ವಿನೀತ ಹೇಳಿದ.

“ಒರಾಂಗುಟಾನ್ ಕಾಡಿನ ಮನುಷ್ಯನೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜ. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರೇ ಒಂದಾಗಿ ಸಹಜೀವನ ನಡೆಸೊಲ್ಲ. ಇನ್ನು, ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜನ ಸಂತಾನದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡ್ಸಿಕೊಳ್ತೀವ.. ” ಅಪ್ಪ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಇದ್ದರು.

ವಿನೀತ ಹೇಳಿದ, “ಹೀಗೇ ಆದ್ರೆ.. ಭೂಮಿ ಬೋರ್ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಲ್ವ ? ”

ಅಮ್ಮ ಕರೆದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. “ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋದು ಮರ್ತೇ ಹೋಗಿತ್ತಾ ನಿಮಗೆ ” ಅಂತ ನಕ್ಕಳು. ” ನಾಡಿದ್ದು ದೀಪಾವಳಿ ಬಂತಲ್ಲ. ಪಟಾಕಿ ತರೊ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಾ?” ಕೇಳಿದಳು.

ವಿನೀತನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧ ಅದರ ಹೊಗೆ ಆಗಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಹೆಚ್ಚು ಪಟಾಕಿ ಸುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು.

“ಅಮ್ಮ.. ನಿನಗೇ ಏಕೆ ಈ ಥರ..?   ಅಪ್ಪ, ನಾನು, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವೆರೆಲ್ಲ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯವಾಗೆ ಇರ್ತೀವಲ್ಲ ? ”

ವಿನೀತನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು. “ಕೆಲವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಏನಾಗದಿದ್ದರೂ, ಪಟಾಕಿಯಿಂದ ನಿಧಾನಕ್ಕಾದರು ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಇರುತ್ತೆ.   ವಿನೂ, ನಿನಗೆ ಮರೆತುಹೋಯ್ತಾ, ಹೋದವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬೀದಿಯ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳು, ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದು? ”

ವಿನೀತನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದು ಶಬ್ಧ ಮಾಡಬಾರದು. ಬರಿಯ ಭೂಚಕ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಕಡ್ಡಿ ಮಾತ್ರ ಹಚ್ಚಬೇಕು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇವುಗಳ ಹೊಗೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ತಂದರಾಯಿತು ಅಂದುಕೊಡ.

ಅವನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಶ್ರವಣ್ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿ ಮುಗಿಸಿ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೈಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹೂಕುಂಡ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಆಗಿದ್ದಂತೆ. ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಬೆಂಕಿ ತಾಕಿಸಿದರೂ ಹೂಕುಂಡ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಏಕಿರಬಹುದು ಅಂತ ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಭರ್ರನೆ ಅದು ಹೊತ್ತಿಬಿಟ್ಟು ಅವನ ಬಲಗೈ ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದೆ.  ಸದ್ಯ.. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಿಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ.

ಮೊನ್ನೆ ವಿನೀತನ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದರ ಬಗೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಒಂದು ಚರ್ಚೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್. ಈ ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಈ ಹೊಸ ಟೀಚರ್ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೊಳಪು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ಹಾಡಿದರೆ, ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ, ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಹಾಗೆಯೆ ನಗುತ್ತವೆ ಅಂತ ವಿನೀತನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೆ.

ಅವನ ಬಹಳ ಜನ ಗೆಳೆಯರು ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮತ್ತೆ ಹಾಗಂತ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು ’ನಾವು ಕೂಡ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಲ್ಲ, ಬರೀ ಚಿನಕುರುಳಿ ಹಚ್ತೀವಿ’ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರು ತುಂಬಾ ನಕ್ಕಿದ್ದರು.

ವಿನೀತ ಟೀಚರ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ. ತಾನು ಬರೀ ನಕ್ಷತ್ರಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚೋದು ಅಂತ. ಟೀಚರಿಗೆ ಏನೋ ಅಸಮಾಧಾನ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ” ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ. ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಮುಂದೆ, ಮನೆ ಒಳಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಅಥವ ಮೇಣದಬತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ. ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧ ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ದೀಪಾವಳಿ ಆಚರಿಸಿ. ಆವಾಗ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಖುಶಿಯಿರುತ್ತೆ” ಅಂತ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಜಾರು ಏನೆಂದರೆ ಈ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಬೇಡಿ ಅನ್ನೋದು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿನೀತ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದ. ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಗೋಲಕವನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆರೆದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಉಳಿಸಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸತೊಡಗಿದ. ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತುನೂರು ರೂಪಾಯಿ! ಅವನಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಓಡಿದ.

“ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ” ಕೇಳಿದ.
“ಬರಿಯ ನೂರು ರುಪಾಯಿ .. ಅಷ್ಟೇ ಪಟಾಕಿಯಾ ಈ ವರ್ಷ? ” ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು.
“ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಬೇಡಪ್ಪ. ನೀವು ನೂರು ಕೊಟ್ಟರೆ, ನನ್ನ ಹಣವೂಸೇರಿಸಿದರೆ ಒಟ್ಟು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಆಗುತ್ತೆ. ನಾವು ಬೆಳಕ ಹಬ್ಬ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಆಚರಿಸೋಣ”
“ಏನು ವಿನೂ.. ಹೊಸ ಯೋಚನೆ..?”
“ನಾನು, ನೀವು, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ನಾಡಿದ್ದು ಭಾನುವಾರ ಅನಾಥಶ್ರಮವಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ, ಹಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೇನಾದರು ಉಪಯೋಗವಾಗುವ ಉಡುಗೊರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡೋಣ”

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಖುಷಿ. “ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೊಡ್ತೀವಿ. ನೀನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ” ಅಂದರು.

ವಿನೀತ ಶಾಲೆಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಹೊರಟ. ಆ ದಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಡ್ ಮಿಸ್ ಹೇಳಿದರು, ” ಮಕ್ಕಳೇ, ಈ ದಿನ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಟೀಚರ್ ದೀಪಾವಳಿ ಬಗೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಭಾಷಣ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಈಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳೋಣವ? “.

ವಿನೀತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡ, ’ಮತ್ತೆ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಅಂತ ಉಪದೇಶ ಕೊಡುತ್ತಾರೊ ಏನೊ..’

ಕನ್ನಡದ ಟೀಚರ್ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ನಗುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದರು.

“ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ದೀಪಾವಳಿಯ ಶುಭಾಶಯ ಇವತ್ತೇ ಹೇಳುತ್ತೀನಿ. ದೀಪಾವಳಿಯ ದಿನ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ, ಆದರೆ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಅಂತ ನಾನು ಈಗಾಗಲೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ಅಲ್ವ? ಆದರೂ ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟ ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೆ.. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣವಿದೆ. ನೀವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಥರ ಪಟಾಕಿ ಹುಚ್ಚಿನಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅನಾಹುತ ನೀವು ಮಾಡಿಕೊಬಾರದು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಸೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇದೆ. ಆ ವಿಷಯ ಈಗ ನಿಮಗೆಲ್ಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.

ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪಟಾಕಿ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನವೂ ಪಟಾಕಿಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಶಬ್ಧ ಮಾಡುವ ಪಟಾಕಿ ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳೇ, ಆ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯ ಒಂದು ದಿನ ಒಂದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಟಾಕಿ ನನ್ನ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡಿತು. ಆ ಪಟಾಕಿ ಭಾರಿ ಶಬ್ಧಮಾಡುತ್ತ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು! ”

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಗರಬಡಿದಂತೆ ಆ ಟೀಚರನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ” ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.. ನೀವೆಲ್ಲ ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರ ಅಂತ. ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಇವೆಯಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಅಲ್ವಾ..? ಅದು ಕೂಡ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯೆ. ನಾನು ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಣ್ಣು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಕುರುಡಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಬೇರೆಯವರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಶಾಲೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಆಟಗಳು ಎಲ್ಲ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾದುವು. ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಹತ್ವ ಆಗಲಷ್ಟೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.”

ಈಗ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರಿನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೆ ಎವೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು.

ಟೀಚರ್ ತಮ್ಮ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

“ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ, ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ದೇವರು ನನ್ನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ನೋಡಿದರು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದು ದಿನ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಮಹಾನುಭಾವರು ತಾವು ನಿಧನರಾದಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ಆ ದಾನದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಇಟ್ಟು ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿದರು. ನೇತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಆ ಮಹಾನುಭಾವರ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಈಗ ನೀವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು. ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬೆಳಕಾದರು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು..! ”

ಟೀಚರ್ ಭಾಷಣ ಮುಗಿಸುವಾಗ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಮೌನ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ವಿನೀತ ತಲೆ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

ಮೌನ ಮುರಿಯುತ್ತಾ ಹೆಡ್ ಮಿಸ್ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಶಬ್ಧ ಮೊಳಗಿತು.

ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆದವು. ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಬೆಳಗಿದವು.

ವಿನೀತ ಈ ದೀಪಾವಳಿಗೆ ದೀಪವಷ್ಟೇ ಹಚ್ಚಿ ಟೀಚರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ತಾನು ಹೇಳುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಖುಷಿಯಾದ.

***

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

(ಪಂಜು ಇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ. ಲಿಂಕ್: http://www.panjumagazine.com/?p=13403)

ಹೊಟೇಲಿನ ಆ ಘಟನೆ

oldage

ಆ ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಜನ.   ಅದು ಬಹಳ ಉತ್ತಮ ದರ್ಜೆಯ ಮತ್ತು ಸಮಾಜದ ಗಣ್ಯರು ಬಂದು ಊಟ ತಿಂಡಿ ಮಾಡುವ ಸ್ಥಳ.

ಅಲ್ಲಿ ಉತ್ತಮ ಪೋಷಾಕಿನ ಜನ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಭಕ್ಷ್ಯಗಳನ್ನು ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದರು. ಎಲ್ಲರ ಗಮನ ರುಚಿಯ ತಿನಿಸುಗಳ ಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ನಾಲಿಗೆಗಳಿಗೆ ಆ ರುಚಿಯನ್ನು ಅಂಟಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಕಾಳಜಿ.

ಮಧ್ಯಾನ್ನದ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಕಟ್ಟುಮಸ್ತಾದ ಸುಂದರ ಯುವಕ ತನ್ನ ವಯಸ್ಸಾದ ತಾಯಿಯನ್ನು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ನಡೆಸಿಕೊಂಡು ಹೊಟೇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ. ಆ ತಾಯಿಯ ಕೈ, ಕಾಲು ಸ್ವಲ್ಪ ನಡುಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಮತ್ತೆ ನಡೆಯಲು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಹಾಲ್ ಮಧ್ಯದ ಒಂದು ಟೇಬಲ್ಲಿನಲ್ಲಿ ಅವಳನ್ನು ಯುವಕ ಕೂರಿಸಿದ.

ತಾಯಿಗೆ ತಟ್ಟೆಯೊಂದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಊಟ ತಂದು, ‘ಅಮ್ಮಾ.. ನೋಡು ಈ ಚಪಾತಿ ಮೆತ್ತಗಿದೆ ಮತ್ತು ಈ ಪಲ್ಯ ಬಹಳ ರುಚಿಯಿದೆ. ತಿನ್ನು’ ಅಂದ.

ತಾಯಿ ಆ ತಟ್ಟೆಯಿಂದ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತನ್ನ ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ ಚಪಾತಿಯನ್ನು ಮುರಿದು ತಿನ್ನತೊಡಗಿದಳು.

ಯುವಕ ಕುಡಿಯುವ ನೀರು ತರಲು ಹೋದ. ಅಷ್ಜರಲ್ಲೆ ‘ಭಡ್’ ಶಬ್ಧ ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿ ಅನುರಣಿಸಿತು. ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿದ್ದವರ ಗಮನ ಈಗ ಆ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗನ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯಿತು.

ಅವಳು ಊಟ ಮಾಡುವ ಭರದಲ್ಲಿ ಕೈತಪ್ಪಿತ್ತು ಮತ್ತು ಊಟದ ತಟ್ಟೆ ನೆಲಕ್ಕೆ ಉರುಳಿ ತಿನಿಸು ಚಿಲ್ಲಿ ಹೋಯಿತು.

ಅಲ್ಲಿದ್ದ ಕೆಲವರಿಗೆ ಮುಜುಗರ.  ಕಸಿವಿಸಿ.  ಊಟದ ಶಾಂತ ವಾತಾವರಣ ಸ್ವಲ್ಪ ಕದಡಿ ಹೋಯಿತು.

ನೀರು ತಂದ ಯುವಕ ತಾಯಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ ಮತ್ತು ನಕ್ಕ. ‘ಓಹ್.. ತಟ್ಟೆ ಕೆಳಗೆ ಬಿತ್ತೆ? ನಿನ್ನ ಮೈಮೇಲೆ ಪಲ್ಯದ ಚೂರುಗಳು ಅಂಟಿಬಿಟ್ಟಿವೆ. ತಾಳು.. ನಾನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಒರೆಸಿಬಿಡುತ್ತೇನೆ. ಹಾಗೆಯೆ ಬೇರೆ ತಟ್ಟೆ ತರುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ಆ ಕುರ್ಚಿಯಲ್ಲಿ ಕೂರಬೇಡ. ಇಲ್ಲಿ ಬಾ. ಹಾಂ.. ಇದೀಗ ಸರಿಯಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ನೀರು ಕುಡಿ.’

ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳು, ಅವರ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮಂದಿರು ಈ ದೃಶ್ಯ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದರು. ತಿನ್ನುವುದನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಮರೆತಿದ್ದರು ಕೂಡ.

ಯುವಕ ತಾಯಿಯ ಬಟ್ಟೆಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛ ಮಾಡಿದ. ಹಾಗೆಯೆ ಆ ಟೇಬಲನ್ನೂ. ಮತ್ತೆ ತನ್ನ ತಾಯಿಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ತಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ತಿನಿಸುಗಳನ್ನು ತಂದು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಿನ್ನಿಸತೊಡಗಿದ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಹೊಳೆಯಿತು, ಹೊಟೇಲಿನ ಗ್ರಾಹಕರು ತಮ್ಮ ಕಡೆಗೆ ದೃಷ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು.

ಮುಗುಳ್ನಗುತ್ತಾ ಅವರ ಕಡೆ ಕೈಬೀಸಿ ‘ಕ್ಷಮೆ’ ಕೇಳಿದ.

ಅಲ್ಲಿಯ ಗ್ರಾಹಕರು ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಊಟದ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟರು.

ಹದಿನೈದು ನಿಮಿಷಗಳ ನಂತರ ಯುವಕ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ತಾಯಿಯ ಜೊತೆ ಹೊರ ಹೊರಟ. ಬಿಲ್ಲನ್ನು ಪಾವತಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. ‘ನನ್ನನ್ನು ಕ್ಷಮಿಸಿ. ನಿಮ್ಮೆಲ್ಲ ಗ್ರಾಹಕರಿಗೆ ನನ್ನಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಮುಜುಗರವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಈ ಘಟನೆ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಮರೆತುಬಿಡಿ’

ಬೆನ್ನ ಹಿಂದೆ ನಿಂತ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಯುವಕನ ಭುಜ ತಟ್ಟಿದರು. ಅವನಿಗೆ ಹಸ್ತ ಲಾಘವ ನೀಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, ‘ಇದು ಮರೆಯುವಂಥ ಘಟನೆಯಲ್ಲ. ನೀನು ಈದಿನ ಹೊಟೇಲಿನ ಎಲ್ಲ ಜನರಿಗೆ ಸಿಹಿಯ ಅನುಭವವೊಂದನ್ನು ಹಂಚಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನಗೆ ಶುಭವಾಗಲಿ’

ಯುವಕ ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕು ಕೃತಜ್ಞತೆ ಸೂಚಿಸಿದ ಮತ್ತು ಹೊಟೇಲಿನಿಂದ ತಾಯಿಯನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂದು ಹೊರಟ. ಹಾಗೆ ತೆರಳುವಾಗ ಹಬ್ಬುವ ಬಳ್ಳಿಯ ನರುಗಂಪ ಆದರ್ಶದ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಹೊಟೇಲಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಎಲ್ಲರ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಅವನು ಚೆಲ್ಲಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ.

                             (ವಾಟ್ಸ್ಯಾಪಲ್ಲಿ ಬಂದ ಒಂದು ಆಂಗ್ಲ ಸಂದೇಶದ ಭಾವಾನುವಾದ)

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ:ಅಂತರ್ಜಾಲ)

(Published in Kannada.Pratilipi.com, Link:http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/hotelina-aa-ghatane)

ಎರಡು ಘಟನೆಗಳ ಕಥೆ

b2

ನಾನೀಗ ಒಂದೆರಡು ಸತ್ಯ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಬರೆದು ನಿಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳ ಬೇಕೆನ್ನಿಸಿದೆ.

ಘಟನೆ ಒಂದು:

ಬೆಂಗಳೂರ peak hour. ಜನರಿಂದ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿರುವ ಸಿಟಿ ಬಸ್ಸು ಮೈಸೂರು ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ನಾನು ಹಿಂದಿನ ಕೊನೆಯ ಸೀಟಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದೇನೆ. ಗಲಾಟೆ ಶಬ್ಧ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಬಸ್ಸಿನ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಕೇಳತೊಡಗಿತು. ಏನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. “ಹೊಡೀರಿ ಆ ಮುಠ್ಠಾಳಂಗೆ, ಹಾಕ್ರಿ ಇನ್ನೂ ನಾಲ್ಕು.. ಮಗಂಗೆ” ಅಂತ ಒಬ್ಬರು, “ಬಿಡ್ಬ್ಯಾಡ್ರಿ. ತದುಕ್ರಿ ಅವ್ನ” ಅಂತ ಇನ್ನೊಬ್ರು. ಮತ್ತಷ್ಟು “@#‍‍‍**..&*$#!” ಹೀಗೆ ಕೋಪದ ಮಾತುಗಳು, ಬೈಗುಳಗಳು.  ಅಂತೂ, ಹಿಗ್ಗಾಮುಗ್ಗಾ ಜಗ್ಗಾಟ ಮತ್ತು ಯಾರಿಗೋ ಏಟು ಬೀಳುತ್ತಿದೆ.

ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರಕ್ಕೆ ಬಸ್ ಸ್ಟಾಪಲ್ಲಿ ಬಸ್ ನಿಂತಿತು. ಹಾಗೆ ಹೊಡಿಯೊ ಶಬ್ಢ ಕೂಡ.  ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಸರಕ್ಕನೆ ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಂದ ಇಳಿದು ಓಡಿದ.  ಅವನ ಅಂಗಿ ಹರಿದಿತ್ತು, ಕೂದಲು ಕೆದರಿ ಹೋಗಿದ್ದುವು. ಕಣ್ಣು, ಕೆನ್ನೆ ಊದಿಕೊಂಡಿದ್ದುವು.  ಅವನ ಚಪ್ಪಲಿ ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಅನಾಥವಾದುವು. ತಿರುಗಿ ನೋಡದೆ ಓಡಿದ. ಅವನು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಬಸ್ಸಿನೊಳಗೆ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು. “ಬಿಡಬ್ಯಾಡ್ರಿ.. ಹಿಡೀರಿ.. ಹಿಡೀರಿ.. ಕಳ್ ನನ್ ಮಕ್ಳಿಗೆ ಕೊಂದ್ರೂ ಪಾಪ ಬರಲ್ಲ”

ಆಶ್ಚರ್ಯ ವಾದದ್ದು ಆ ಬಸ್ಸಿನಲ್ಲಿದ್ದ ಒಬ್ಬನೂ ಕೂಡ ಆ ಕಳ್ಳನ ಹಿಡಿದು ಪೊಲೀಸರಿಗೆ ಕೊಡಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಲೋಚನೆ ಮಾಡದೆ ಇದ್ದುದಕ್ಕೆ.

ಮೆಲ್ಲಗೆ ಪಕ್ಕದವರನ್ನ ಕೇಳಿದೆ. “ಆ ಕಳ್ಳನ್ನ ಹೊಡಿಯೋ ಬದ್ಲು, ಪೊಲೀಸ್ಗೆ ಹಿಡ್ಕೊಟ್ಟು ಬಿಡಬಹುದಾಗಿತ್ತು”. ಪಕ್ಕದವರು ನನ್ನ ಪಾಪದ ಮನುಷ್ಯನ ನೋಡುವಂತೆ ನೋಟ ಬೀರಿದರು. ಕರುಣೆಯಿಂದ ತಿಳಿ ಹೇಳಿದರು. “ಯಾರ್ಗೆ ಹಿಡ್ಕೊಡ್ತೀರ. ಅವ್ರೆಲ್ಲ ಶಾಮೀಲು. ನೀವು ಸ್ಟೇಷನ್ ನೋಡಿಲ್ವ? ಎಲ್ಲ ಫ಼್ರೆಂಡ್ಸ್. ಏನೂ ಪ್ರಯೋಜ್ನ ಇಲ್ಲ!”

ಘಟನೆ ಎರಡು:

ಟೀವಿಯಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಚಾನೆಲ್ ಏನೊ ಒದರುತ್ತಿತ್ತು. ಕಾಮುಕ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನಿಗೆ ಹೆಂಗಸರಿಂದ ಥಳಿತ.  ವಿಡಿಯೊ play ಮಾಡಿದರು.  ಅಲ್ಲಿ ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನನ್ನು ಬೆತ್ತಲೆ ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ್ದರು.  ಒಂದಷ್ಟು ಹೆಂಗಸರು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಪೊರಕೆ, ಚಪ್ಪಲಿ, ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಹಿಂದುಮುಂದು ಅವನಿಗೆ ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಒಂದಿಷ್ಟು ಜನ ಕೈಕಟ್ಟಿ ನಗುತ್ತ ಈ ದೃಶ್ಯ ಕಾವ್ಯ ಸವಿಯುತ್ತಿದ್ದರು!  ಥಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ವ್ಯಕ್ತಿ ಪ್ರಜ್ಞೆತಪ್ಪಿದ. ಅವನ ತಲೆ ಜೋತಾಡತೊಡಗಿತು.  ಬೈಗುಳದ ಶಬ್ಢ “##***@!&*” ಜೋರಾಗತೊಡಗಿತು. ಟೀವಿ volume ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದೆ.

ನಿಜಕ್ಕೂ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಾದದ್ದು, ಟೀವಿ ಚಾನಲ್ನಲ್ಲಿ ಸುದ್ದಿ ಓದುವವನ ತೃಪ್ತ ಮುಖ ಕಂಡಾಗ.  ಆ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ಹೊಡೆಯುವ ಸ್ತ್ರೀ ಶಕ್ತಿಗೆ ಪ್ರಾಣ ತೆಗೆಯುವಂಥ ತಾಕತ್ತು!  ಹೊಡೆತಗಳನ್ನು ಕಣ್ಣು ತುಂಬಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವ ಮತ್ತು ಸುತ್ತಲು ಸೇರಿದ್ದ ಗಂಡು ಜನಾಂಗದ ನಗೆ.  ಕಳಶವಿಟ್ಟಂತೆ, ಸುದ್ದಿಗಾರನಿಂದ ಟೀವಿ ವೀಕ್ಷಕರಿಗೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯ ಧ್ವನಿ!  ಮತ್ತೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಯ್ತು.  ಪೊಲೀಸ್ ಇಲಾಖೆ ಅಂತ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಯಾರಿಗೂ ನೆನಪಾಗದಿದ್ದುದಕ್ಕೆ.

ಎಲ್ಲವೂ ವ್ಯವಸ್ಥಿತರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಇರಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುವ ನಾವು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯೊಂದು ನಮ್ಮ ಸಮಾಜದ ಅಂಗವಾಗಿ ಕಾರ್ಯಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಪೂರ್ಣ ಮರೆತಿರುವುದು. ಕ್ರೌರ್ಯದ ವಿರುದ್ಧ ಮಾತನಾಡುವ ನಾವು, ಅರಿವಿಲ್ಲದೇ ಕ್ರೂರಿಗಳಾಗಿ ಬದಲಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರುವುದು. ಹಿಂಸೆಯನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುತ್ತಲೆ ಹಿಂಸೆಯ ವಿವಿಧ ಪ್ರಕಾರಗಳ ಅಧ್ಯಯನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡತೊಡಗಿರುವುದು. ವಿಕೃತರನ್ನು ದ್ವೇಷಿಸುತ್ತಲೆ ವಿಕೃತವನ್ನು ದೃಶ್ಯದಲ್ಲಿ ನೋಡುವ ಮನಸ್ಸಿನವರಾಗುತ್ತಿರುವುದು.

ಎಲ್ಲಿ ಎಡವುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಯಾರು ನಮ್ಮನ್ನು ಹಿಂದಿನಿಂದ ದೂಡಿ ಎಡವುವ ತಂತ್ರ ಹೂಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸೋಣ. ಯೋಚಿಸುವ ಕೆಲಸ ನಮ್ಮಿಂದಾಗದು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ!

ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ, ಮುಂದಿನ ಜನಾಂಗವಾದರೂ ನಮ್ಮಂತಾಗದಿರಲಿ ಅನ್ನುವ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ.

ನಿಜವಾಗಿ ನಡೆದದ್ದೇನು?

ಮೇಲೆ ಎರಡು ಘಟನೆಗಳಾಯ್ತು. “ಸರಿ, ದಿನ ನಿತ್ಯದ್ದೆ. ಕತೆ ಎಲ್ಲಿ”, ಅಂದಿರಾ?

ಮೊದಲ ಘಟನೆಯಾಯಿತಲ್ಲ ಅದರ ಮರುದಿನ ದಿನ ಪತ್ರಿಕೆ ಓದುತ್ತಿದ್ದೆ. ಅಪರಾಧ ಕಾಲಂನಲ್ಲಿ ಹೀಗಿತ್ತು. ಶ್ರಿಯುತ ರಾಮು ಎಂಬುವರನ್ನು ಬಸ್ಸೊಂದರಲ್ಲಿ ಐದಾರು ಜನರ ಕಳ್ಳರ ತಂಡ ಸುತ್ತುವರಿದು ಪಿಕ್ ಪಾಕೆಟ್ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಬಸ್ಸೊಳಗೆ ಸುಳ್ಳು ಗಲಾಟೆ ಎಬ್ಬಿಸಿ ಅವರಲ್ಲಿದ್ದ ಹಣದ ಪರ್ಸು, ವಾಚು, ಚಿನ್ನದ ಉಂಗುರ ಲಪಟಾಯಿಸಿರುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರೀ ರಾಮು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆಯಲ್ಲಿ ಈ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾರೆ. ದೂರು ದಾಖಲಾಗಿದೆ.

ಘಟನೆ ಎರಡರಲ್ಲಿ,  ಅಂದರೆ ಕಾಮುಕ ಹುಡುಗನ ಥಳಿತವಾದ ಒಂದು ವಾರದ ನಂತರ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು, ಅದೇ ಟೀವಿ ಚಾನೆಲ್ಲಿನಿಂದ.  ಬೇರೆ ಊರಿನ ಯುವಕನೊಬ್ಬ ಈ ಊರಿನ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸುತ್ತಿದ್ದು, ವಿಷಯ ತಿಳಿದ ಆ ಹುಡುಗಿಯ ’ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಪ್ರೇಮಿ’ ಕೆಲ ಹುಡುಗರನ್ನು ಗುಂಪು ಕೂಡಿಸಿ, ಆ ಪರ ಊರಿನ ಹುಡುಗ ಅತ್ಯಾಚಾರಿ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಿ, ನಂಬಿಸಿ ಹೊಡೆಸಿರುತ್ತಾನೆ.  ಏಟು ತಿಂದು, ಆಸ್ಪತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ಚಿಕಿತ್ಸೆ ಪಡೆದು ಚೇತರಿಸಿಕೊಂಡ ಹುಡುಗ, ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆ ಮೆಟ್ಟಿಲು ಹತ್ತಿದ್ದಾನೆ!

(Published in Pratilipi Kannada e magazine, Link:http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/eradu-ghatanegala-kathe)

******************

ಹೊಸ ಸ್ನೇಹ

bb2

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಬೆಡ್ ಕಾಫ಼ಿ ಕುಡಿಯುವ ಅಭ್ಯಾಸ ಅಪ್ಪನ ರಗಳೆಯ ಮಾತುಗಳಿಂದ ನೆನ್ನೆಯಿಂದಲೆ ವಿನೀತ ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದಾನೆ. ಹಲ್ಲುಜ್ಜಿ, ಕೈಕಾಲು ಮುಖ ತೊಳೆದು ದೇವರ ಮನೆ ಎದುರು ನಿಂತು ಕೈ ಮುಗಿದ ನಂತರವೆ ಅಮ್ಮ ಅವನಿಗೆ ಹಾಲು ತರುತ್ತಾಳೆ. ಕೈಗೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಪುಸ್ತಕ ನೋಡುತ್ತ ಕುಳಿತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ” ವಿನೂ, ಬೇಲಾನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗು” ಅನ್ನುತ್ತಾಳೆ ಅಮ್ಮ.

ಬೇಲಾನ ಕೊರಳಿಗೆ ಸರಪಳಿ ಹಾಕಿ ಹವಾಯಿ ಮೆಟ್ಟಿ ವಿನೀತ ಬೆಳಗಿನ ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಮೈಯೊಡ್ಡಿ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಇವತ್ತು ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಯಾವ ಪಾಠ ಪ್ರಾರಂಭ, ಹೋಮ್ ವರ್ಕ್ ಯಾವುದು ಪೂರ್ತಿಯಾಗಿಲ್ಲ ಇತ್ಯಾದಿ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಬೇಲಾನ ಎಳೆದಾಟ ರೈಲು ಹಳಿಗಳ ಪಕ್ಕದ ಕಾಲು ದಾರಿಯಲ್ಲೇ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಟ್ರೇನ್ ಶಬ್ಧ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿಸುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಜೋರಾಗುತ್ತಾ ವಿನೀತನ ದಾಟಿ ಹೊರಟು ಹೋಗುತ್ತಿದೆ. ದಿನವೂ ಬರುವ ಪ್ಯಾಸೆಂಜರ್ ಟ್ರೇನ್ ಇರಬೇಕು.

ಕರ್ಕಶವಾಗಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದ ಟ್ರೇನ್ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ತನ್ನ ಓಟವನ್ನು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡುತ್ತಾ, ಸೈರನ್ ಶಬ್ಧ ಹೆಚ್ಚಿಸುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಿಂತು ಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಜನ ಈಗ ದುಗುಡದಲ್ಲೊ, ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲೊ ಅಥವಾ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲೊ ಟ್ರೇನಿನ ಕೊನೆಯ ಬೋಗಿಯತ್ತ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಥವಾ ಓಡತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಎಂಜಿನ್ನಿನ ಗಾರ್ಡ್ ಏನನ್ನೋ ತನ್ನ ಸಹಾಯಕನಿಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾ ಇಳಿದು ಬರುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಮತ್ತೊಬ್ಬ ಗಾರ್ಡ್ ಹಸಿರು, ಕೆಂಪು ಬಾವುಟಗಳನ್ನು ಬಗಲಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಇತ್ತಲೇ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದ್ದಾನೆ. ಏನೋ ಅನಾಹುತವಾಗಿದೆಯೆಂದು ವಿನೀತ ಅತ್ತ ಕಡೆಗೇ ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಜನ ಘೇರಾಯಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಗುಂಪಿನಲ್ಲಿ ವಿನೀತನಿಗೇನೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹೆಚ್ಚು ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಲು ಬೇಲಾ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಲವರು ಕಸಿವಿಸಿಯ ಮುಖದಿಂದ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕೆಲವರು “ಛೆ ಛೆ”, “ಪಾಪ ಪಾಪ”, ಇತ್ಯಾದಿ ಗೊಣಗುತ್ತಾ ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮತ್ತಷ್ಟು ಜನರ ಜಮಾವಣೆಯಾಗುತ್ತಿದೆ.

“ಏನಾಯ್ತು ? ಏನದು ?” ಕೇಳಿದ. ಕೆಲವರು ಏನೂ ಉತ್ತರಿಸದೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಆ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಆಚೆಗೆ ಬಂದ. ವಿನೀತ ನೋಡುತ್ತಾನೆ, ’ ಅರೆ! ಅವನು ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಕಿಶು !’

“ಏನೋ ಅದು ಕಿಶು.. ಏನಾಗಿದೆಯೊ?” ಕೂಗಿದ. ಕಿಶು ದುಗುಡದಲ್ಲಿ
” ಯಾರೋ ಟ್ರೇನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತಿದ್ದಾರೊ. ಅಬ್ಬಾ.. ನೋಡಕ್ಕೆ ಆಗಲ್ಲಪ್ಪ”
“ಕಿಶು, ಬೇಲಾನ ಹಿಡ್ಕೊಳ್ಳೊ, ನಾನೂ ನೋಡ್ಕೊಂಡು ಬರ್ತೀನಿ”
“ಬೇಡ ವಿನು, ನೀನು ಹೆದರ್ಕೊಳ್ತೀಯ”
“ಇಲ್ವೊ, ಒಂದೇ ನಿಮಿಷ ನೋಡಿ ಬಂದುಬಿಡ್ತೀನಿ”
ಓಡಿದ. ಕರಗುವ ಜನಗಳಲ್ಲಿ, ವಿನೀತ ಕಷ್ಟವಿಲ್ಲದೆ ಗುಂಪನ್ನು ಭೇದಿಸಿ ಒಳಹೊಕ್ಕು ನೋಡತೊಡಗಿದ.

ಹಳಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಏನೊ ಬಿದ್ದಿದೆ. ತಕ್ಷಣ ಅದೇನೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಕೆಂಪು ಕಪ್ಪು ಮಿಶ್ರಣದ ಒಂದು ಮಾಂಸದ ಮುದ್ದೆ. ಮುಂಡವಿರಬೇಕು. ಕಸಿವಿಸಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಕಾಲು ಅಥವ ಕೈ ಯಾವುದೊ ಕತ್ತರಿಸಿ ಬಿದ್ದಿದೆ. ಅರೆ! ತಲೆ ಕಾಣುತ್ತಿಲ್ಲವಲ್ಲ? ಯಾರಿರಬಹುದು? ಆಚೆ ಈಚೆ ಕಣ್ಣು ಹಾಯಿಸಿದ. ಹತ್ತು ಹೆಜ್ಜೆಗಳಾಚೆ ದುಂಡನೆ ವಸ್ತುವೊಂದು ಬಿದ್ದಿದೆ. ಓ.. ಅದು ತಲೆ. ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ ತಲೆಯಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದೆ. ಬುಡದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮಿಶ್ರಿತ ರಕ್ತ ಹೆಪ್ಪುಗಟ್ಟತೊಡಗಿದೆ. ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿರುವ ಗೊಂಬೆಯ ಥರ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಹಳಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದದ್ದಕ್ಕಿರಬಹುದು, ಕಪ್ಪಾಗಿದೆ ಅಥವ ಕಪ್ಪಾಗುತ್ತಿದೆ. ಮುಖ ಮೇಲಾಗಿ ಬಿದ್ದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿದಂತಿದೆ. ಅದು ಜೀವಿಸಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯದು ಅಂತ ಅವನಿಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.

ವಿನೀತ ಆ ತಲೆಯನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ದಿಟ್ಟಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಸುತ್ತಲಿದ್ದವರ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿವೆ.
’ಇನ್ನೂ ಹುಡುಗ, ೨೦ – ೨೨ ವರ್ಷ ಇರಬೇಕು ಅಷ್ಟೆ’
’ಏನಾಯ್ತಪ್ಪ ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ, ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ರೈಲಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟುಬಿಟ್ಟನಲ್ಲಪ್ಪ’
’ಟ್ರೇನಿಗೆ ತಲೆ ಕೊಡಬೇಕಾದರೆ ಎಷ್ಟು ಧೈರ್ಯ ಬೇಕಪ್ಪ’
’ಈ ವಯಸ್ಸಿಗೇ ಹುಡುಗರು ಮನಸ್ಸು ಹಾಳುಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ’

ಯಾರೊ ತನ್ನನ್ನು ಕರೆದಂತಾಗಿ ವಿನೀತ ಗುಂಪಿನಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಕಿಶು ಅವನನ್ನು ಬಹಳ ಸರಿ ಕೂಗಿ ಕರೆದನಂತೆ. ” ಸ್ಸಾರಿ ಕಿಶು, ತುಂಬಾ ಹೊತ್ತು ಕಾಯ್ಸಿಬಿಟ್ಟೆ.” “ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕೊಣ್ವ” ಅನ್ನುತ್ತಾ ಬೇಲಾನ ಸರಪಳಿ ಅವನಿಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಕಿಶು ಓಡಿದ.

ಬೇಲಾನಿಗೆ ಬೇಸರವಾಗಿರಬೇಕು, ದರದರ ಸರಪಳಿ ಎಳೆಯುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟ. ಅವನ ಎಳೆದಾಟಕ್ಕೆ ವಿನೀತ ಓಡುತ್ತಾ ಮನೆ ಸೇರಿದ.

” ಅಮ್ಮ, ಈಗ ತಾನೆ ಒಬ್ಬ ಟ್ರೇನಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಿ ಸತ್ತುಹೋದ. ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡಿದೆ”
“ಏನಾಯ್ತೋ?”
“ಗೊತ್ತಿಲ್ಲಮ್ಮ. ಟ್ರೇನ್ ಫ಼ಾಸ್ಟ್ ಆಗಿ ಬರುತ್ತಿತ್ತು. ಆ ಹುಡುಗ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಸಿಕ್ಕಿಹಾಕಿಕೊಂಡ ಅನ್ಸುತ್ತೆ. ಆದ್ರೆ, ಜನ ಅವನೇ ಹೋಗಿ ತಲೆ ಕೊಟ್ಟ ಅಂತಾರೆ. ಅವನ ತಲೆ ದೂರ ಬಿದ್ದಿತ್ತು. ನಾನು ನೋಡಿದೆ”
“ಅಯ್ಯೋ… ವಿನಿ .. ನೀನ್ಯಾಕೆ ಅಲ್ಲೆಲ್ಲ ಹೋಗಿದ್ದೆ. ಅಂಥವೆಲ್ಲ ನೋಡಬಾರದು.. ಗೊತ್ತಾಯ್ತ..”
ವಿನೀತ ಏನೂ ಉತ್ತರ ಕೊಡಲಿಲ್ಲ. ಸ್ನಾನಕ್ಕೆ ಹೋದ.

“ಇವತ್ತು ಏನೂ ಓದಿಕೊಂಡಿಲ್ಲ ನೀನು.. ಈ ವರ್ಷದ ಪರೀಕ್ಷೆ ಹೋದ ವರ್ಷದಂತೆ ಅಲ್ಲ ಅಂತ ಎಷ್ಟು ಹೇಳಿದರು ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲ್ಲ” ಎನ್ನುತ್ತಾ ಅಪ್ಪ ಆಫ಼ೀಸಿಗೆ ಹೊರಟರು. ವಿನೀತ ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

ತಿಂಡಿ ತಿಂದು ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೊರಟ. ಹೋಗುವಾಗಲೂ ಹಳಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಬಿದ್ದಿದ್ದ ತಲೆ ನೆನಪಾಗುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ, ಸಾಯುವುದು, ಯಾಕೆ ಸಾಯಬೇಕು ..ಹೀಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ.

ಆ ದಿನ ಸ್ಕೂಲಲ್ಲಿ ಅವನ ಚಟುವಟಿಕೆ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಯಾರೊಡನೆಯೂ ಹೆಚ್ಚು ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಕಿಶು ಹತ್ತಿರ ಹೋದರೂ ಇಬ್ಬರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಾವು ನೋಡಿದ ಟ್ರೇನ್ ವಿಷಯ ಮತಾಡಲಿಲ್ಲ. ಮಧ್ಯಾಹ್ನ ಊಟದ ಬಾಕ್ಸ್ ತೆಗೆದ. ಆದರೆ ಪೂರ್ತಿ ತಿನ್ನದೆ ನೀರು ಕುಡಿದ. ಆ ದಿನದ ಪಾಠಗಳು ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಲೇ ಇಲ್ಲ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಂದುಕೊಂಡಿದ್ದ. ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಸ್ನೇಹಿತರಿಗೂ ತಾನು ನೋಡಿದ ಸಾವಿನ ವಿಷಯ ಕಿಶುಗಿಂತ ಮೊದಲೇ ಹೇಳಬೇಕು. ಆದರೆ ಯಾರಿಗು ಏನೂ ಹೇಳುವ ಮನಸ್ಸು ಆಗಲಿಲ್ಲ.

ನಾಳೆ ಬುದ್ಧನ ಪಾಠ ವಿದೆ. ವಿಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿ ಏನೋ ಪ್ರಯೋಗವಂತೆ. ಚರಿತ್ರೆ ಎಷ್ಟು ಓದಿದಿದರೂ ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಚರಿತ್ರೆಕೂಡ ಕಥೆ ತರ ಬರೆದರೆ ಓದುವುದಕ್ಕೆ ಚೆನ್ನ ಅಂದುಕೊಂಡ.

ರಾತ್ರಿ ಬುದ್ಧನ ಪಾಠ ಓದತೊಡಗಿದ. ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿರುವ, ಕಿರೀಟ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುವ ಹುಡುಗನ ಕಲ್ಪನೆಯಾಯಿತು. ಚಿನ್ನದಂತೆ ಬಣ್ಣವಿರುವ ಬಟ್ಟೆ, ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಿಂಹಾಸನದಲ್ಲಿ ಪಾಠ ಓದುವ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಮೆಲ್ಲಗೆ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿದ. ನಮ್ಮ ವಿಧಾನ ಸೌಧಕ್ಕಿಂತ ಅರಮನೆ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಿರಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅಲ್ಲಿಯ ರಾಜಕುಮಾರ. ದಿನಾ ಬರೀ ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಯೆ ತಿನ್ನುತ್ತದ್ದನೇನೊ. ತುಂಬಾ ಸುಖವಾಗಿದ್ದನೊ ಏನೊ. ಓದುವುದು, ಬರಿಯುವುದು ಯಾವಾಗ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದ? ಆಗ ನಮ್ಮತರದ ಸ್ಕೂಲ್ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರು ಹೇಗೆ ಸಿಗುತ್ತಿದ್ದರೋ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೇ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿತು.

ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಪಾಠದಲ್ಲಿ ಇರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಟೀಚರ್ ಹೆಚ್ಚು ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನ ಬಗೆಗೆ ತಿಳಿಸಿದರು. ಅವನು ಮುದುಕಿಯನ್ನು, ರೋಗಿಯನ್ನು, ಸತ್ತುಹೋದವನನ್ನು ನೋಡಿದ ವಿಷಯ. ಜನ ತುಂಬಾ ದುಃಖ ಪಡುವ ಬಗೆಗೆ ಇತ್ಯಾದಿ. ಆ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಜನ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ದು:ಖಪಡುತ್ತಿರಬೇಕು ಎಂದು ಊಹಿಸಿದ. ಹೆಣ ನೋಡಿದ ಬಗೆಗೆ ಹೇಳುವಾಗ, ವಿನೀತ ತಾನು ನೆನ್ನೆ ಹಳಿಗಳ ಮಧ್ಯೆ ನೋಡಿದ ದೇಹ ನೆನಪಾಯಿತು. ಪಾಠವನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಓದಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡ.

ಸುಖವಾಗಿದ್ದವನು, ಆ ಅರಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಹೆಂಡತಿ, ಮಗು ಇತ್ಯಾದಿ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳೆಯಲಿಲ್ಲ. ಅರಮನೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು, ಬಹಳ ಜನ ಅವನಿಗಿದ್ದ ಸೇವಕರು, ಸೈನ್ಯದವರು ಬಿಟ್ಟು ಹೋದದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಸರಿ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಕಥೆ ಮಜವಾಗಿತ್ತು. ಏನೇನೊ ಆಯ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡ. ರಾತ್ರಿ ಪುಸ್ತಕ ಹಿಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಬುದ್ಧನ ಕತೆಗೆ ಬಂದ. ಓದುತ್ತಾ ನಿದ್ರೆ ಆವರಿಸಿತು.

ಈ ಮುಂಜಾನೆ ಎಂದಿನಂತಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಅತ್ತಿರುವಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಅಪ್ಪ ಕೋಪದಲ್ಲಿರುವಂತಿದೆ. ತನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಲೂ ಇಲ್ಲ. ಹಾಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅಪ್ಪ ಆಫ಼ೀಸಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಬೇಗ. ಅಮ್ಮ ಹೇಳದಿದ್ದರೂ ಬೇಲಾನನ್ನು ಹೊರಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ.

ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಕಸಿವಿಸಿ. ಏಕೋ ಖುಶಿಯಲ್ಲಿರಲು ಆಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತರು ಕೇಳಿದ್ದಕ್ಕೆ ಮಾತ್ರ ಉತ್ತರ. ಈ ದಿನವೂ ಬುದ್ಧನ ಪಾಠ ಮುಂದುವರಿದಿದೆ. ಈ ಕಥೆ ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು.

ಆಟವಿಲ್ಲದೆ ವಿನೀತ ಸಂಜೆ ಬೇಗ ಮನೆ ಸೇರಿದ. ಅಪ್ಪ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ. ಅಮ್ಮನ ಅತ್ತಂತ ಮುಖ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಟಿ ವಿ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಬೇಲಾನೊಡನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಡಿದ. ಈ ಬೇಲಾ ಎಷ್ಟು ಖುಶಿಯಲ್ಲಿ ಆಡ್ತಾನೆ. ಆಟಕ್ಕೇ ಕಾಯುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಬುದ್ಧ ನಾಯಿ ಸಾಕಿದ್ದನಾ ಪ್ರಶ್ನೆ ತಲೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಯಿತು.

ಈ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಜಗಳವಾಡುವುದು ತನಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ’ತಥ್.. ಇಬ್ಬರೂ ತನಗೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡುತ್ತಾರೆ’.

ಅಪ್ಪ ಮನೆಗೆ ತಡವಾಗಿ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತಿಲ್ಲ. ರೂಮಿಗೆ ಹೋದರು. ಅಮ್ಮನೂ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಏನೋ ಗೊಣಗಿದಂತೆ ಕೇಳಿಸಿತು. ’ಫ಼ಟ್..’ ಕೆನ್ನೆಗೆ ಹೊಡೆದ ಶಬ್ದ. ಅಮ್ಮ ಸಣ್ಣದಾಗಿ ಅಳುತ್ತಿರಬಹುದು. ಮತ್ತೇನೋ ಮಾತು.
” ಉಸಿರೆತ್ತಿದರೆ.. ಕೊಂದುಬಿಟ್ಟೇನು..” ಘರ್ಜನೆ.
“ನಾನು ಸಾಯುವುದು ಖಂಡಿತ. ನನ್ನ ಹೆಣ ನೋಡಿ ಸಂತೋಷ ಪಡಿ” ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ.
“ಅಯ್ತು..ಅವನು ನಿನ್ನ ಜೊತೆಯೆ ಬೆಳೆಯಲಿ” ಅಪ್ಪನ ಹತಾಷೆಯ ಮಾತು.

ಜಗಳ ಏತಕ್ಕೆನ್ನುವುದು ವಿನೀತನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಆದರೆ ಮನಸ್ಸು ಬೇಸರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಲಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೈದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಊಟ ಮಾಡದೆ ಮಲಗಿಕೊಂಡ. ಯಾರೂ ಊಟಕ್ಕೆ ಎಬ್ಬಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ.

” ವಿನೂ..ನೆನ್ನೆ ಊಟ ಮಾಡದೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟಯಲ್ಲ. ಏಳು. ಮುಖ ತೊಳೆದುಕೊ. ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ” ಅಮ್ಮನ ಧ್ವನಿ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅತ್ತಂತ ಮುಖ ಬದಲಾಗಿಲ್ಲ. ಅವಳು ಗುಟ್ಟನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.

ಇವತ್ತೂ ಹಾಲು ಚೆನ್ನಾಗಿಲ್ಲ. ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ಸೇರುತ್ತಿಲ್ಲ. ಉರುಳಿ ಬಿದ್ದ ತಲೆ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮ ನೆನಪಾಗಿ ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು ತಿನ್ನಲೇ ಇಲ್ಲ. ಎಲ್ಲೊ ದುಃಖ ಒತ್ತುತ್ತಿದೆ. ಅಳಬೇಕು ಅನ್ನಿಸದಿದ್ದರೂ ಅಳುವಿನಂಥ ಒಳ ಒದ್ದಾಟ ವಿನೀತನಿಗೆ ಆಗುತ್ತಿದೆ.

ಓದಿಕೊಳ್ಳಲು ಕೂತ. ಅಚಾನಕ ಬುದ್ಧನ ಪಾಠವೆ ಸಿಕ್ಕಿದೆ. ಮಜ ಅನ್ನಿಸದಿದ್ಧ ಬುದ್ಧನ ಪಾಠದ ಕೊನೆಯ ಭಾಗ ಈ ದಿನ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಓದಲು ಶುರುಮಾಡಿದ. ಮತ್ತೆ ಮೊದಲಿನಿಂದ ಕೊನೆಯವರೆಗೆ ಓದಿದ. ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಅನ್ನುವುದಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧ ಅನ್ನುವ ಹೆಸರು ಇಷ್ಟವಾಯ್ತು. ಬುದ್ಧ ಅನ್ನುವುದೇ ಸುಲಭ.

ಕನ್ನಡ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧನ ಪಾಠ ಮುಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಟೀಚರ್. ವಿನೀತ ಅಮ್ಮನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅಪ್ಪನ ಗಟ್ಟಿ ಧ್ವನಿ, ಅಮ್ಮನ ಅತ್ತ ಮುಖ, ಹಳಿಗಳ ಮಧ್ಯದ ವಿಕಾರ ಮುಂಡ, ಮಣ್ಣು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡು ಉರುಳಿ ಹೋಗಿದ್ದ ಶಾಂತ ಮುಖ. ಈ ಟೀಚರ್ ಬುದ್ಧನ ಕಥೆ ಪೂರ್ತಿ ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಇವರು ಹೇಳಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ತಾನು ಓದಿಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ. ಮತ್ತೆ ಅದನ್ನೇ ಕೇಳಬೇಕಲ್ಲ.

ಬೋರಾಗಿ ಬೋರ್ಡ್ ಮೇಲೆ ನೇತು ಹಾಕಿದ ಗಾಂಧಿ, ಬುದ್ಧ, ಮಹಾವೀರರ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಬುದ್ಧ ಮಾತ್ರ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನಿಗೆ ಅದು ಹೊಸ ಚಿತ್ರದಂತೆ ಈ ದಿನ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಆ ಮುಖವನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದ.

ಬುದ್ಧನ ಮುಖ ವಿಚಿತ್ರವಾಗಿದೆ. ನಗುವಂತೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ. ಅಳು ಮುಖವೂ ಅಲ್ಲ. ಸ್ವಲ್ಪ ಗಂಡಿನಂತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಣ್ಣಿನಂತೆ ಇದೆ. ಕಿವಿ ಏಕೆ ಇಷ್ಟು ಅಗಲ ಮತ್ತು ದೊಡ್ಡದೊ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಣ್ಣುಗಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ತೆರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೆ ಅಥವ ಮುಚ್ಚುತ್ತಿದ್ದಾನೆಯೆ. ಪದ್ಮಾಸನದಲ್ಲಿ ಕೈಗಳನ್ನು ಒಂದರ ಮೇಲೆ ಒಂದು ಇಟ್ಟು ಯೋಚಿಸುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ ಅಥವಾ ಯೋಚನೆಯೆ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಮಲಗಿ ಎದ್ದಂತೆ ಅಥವಾ ಇದೀಗ ಮಲಗುತ್ತಿರುವಂತೆ. ಅಂತೂ ಬುದ್ಧ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಮುದ್ದಾಗಿಯೂ ಇದ್ದಾನೆ ಅಂತ ಖುಶಿಯಾಯಿತು.

ಅರಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾಗೆ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದನೊ ಏನೊ. ಒಳ್ಳೊಳ್ಳೆಯ ಬಟ್ಟೆಗಳು, ರಥ, ಸೈನಿಕರು, ಊಟ, ಸಿಹಿ ತಿಂಡಿಗಳು ಇತ್ಯಾದಿ. ಅವನು ಸ್ನೇಹಿತರ ಜೊತೆ ಯಾವ ಯಾವ ಆಟಗಳನ್ನು ಆಡುತ್ತಿದ್ದ. ಈಗಿನಂತೆ ಕ್ರಿಕೆಟ್, ಫ಼ುಟ್ಬಾಲ್, ಕಬಡ್ಡಿ, ಕೊಕ್ಕೊ ಅಥವ ಬರಿ ಕತ್ತಿ ಫ಼ೈಟ್ ಆಡುತ್ತ ಇದ್ದ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಆ ಯೋಚನೆಗೆ ಅವನಿಗೇ ನಗು ಬಂತು. ಅಂದ ಹಾಗೆ ರಾಜಕುಮಾರಿ ಒಬ್ಬಳು ಅವನ ಹೆಂಡತಿ. ಮದುವೆ ಆಗಿ ಆಮೇಲೆ ಅವಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟು ಹೋದನಂತೆ. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ’ಜನರೆಲ್ಲ ಏಕೆ ದುಃಖ ಪಡುತ್ತಾರೆ?’ ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಹೊರಟ. ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯಿತು. ಮನೆಬಿಟ್ಟು ಹೋದರೆ ಬಹಳ ವಿಷಯ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬಹುದೊ ಏನೊ? ಮೆಚ್ಚುಗೆಯಾಯ್ತು. ಬುದ್ಧ ಬಹಳ ಸುಂದರನಾಗಿ ಕಂಡ. ಅಮ್ಮ ಯಾಕೆ ಗೊತ್ತಾಗದಂತೆ ಅಳುತ್ತಾಳೆ. ತಾನು ಅದನ್ನು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಬೇಕು.

ಮತ್ತೆ ವಿನೀತ ಬುದ್ಧನ ಕಡೆ ನೋಡಿದ. ಈಗ ಅವನು ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಹೊಳೆಯಿತು. ಅವನ ತಲೆಯ ಮೇಲೆ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಹರಡಿದ ಮರ ಕನಸು ಕಾಣುತ್ತಿರುವ ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅಪ್ಪನ ಗಾಂಭಿರ್ಯ, ಅಮ್ಮನ ಅತ್ತಂತ ಮುಖ ಎರಡೂ ಬುದ್ಧನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಹಾಗೆ ಯೊಚನೆ ಮಾಡುವುದು ತಪ್ಪಿರಬಹುದೆ ಅಂದುಕೊಂಡ.

ಸಂಜೆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ಅಪ್ಪ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಮಾಮೂಲಾಗಿದ್ದರು. ಅಮ್ಮ ನೆನ್ನೆ ಜಗಳವೇ ಆಗಿಲ್ಲವೇನೊ ಅನ್ನುವಂತೆ ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಮಾತು ನಡೆಯುತ್ತಿತ್ತು. ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ಆದರೂ ಗೆಲುವಾಗಿಲ್ಲ. ಇಬ್ಬರೂ ವಾಕಿಂಗ್ ಹೊರಟರು. ನನ್ನನ್ನು ಕರೆಯಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಪುಸ್ತಕದ ಮುಂದೆ ಕೂತು ಏನು ಓದಲಿ ಯೋಚಿಸಿದ. ಬುದ್ಧನ ಪಾಠ ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಓದುವ ಮನಸ್ಸು. ಓದುವುದರ ಬದಲು ಊಹೆ ಮಾಡುತ್ತಾ ಕುಳಿತ. ಟೀಚರ್ ಹೇಳಿದ್ದಕ್ಕಿಂತ ಬುದ್ಧನ ಕಥೆ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ದೊಡ್ಡ ಪುಸ್ತಕ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಪೂರ್ತಿ ಓದಬೇಕು ಅನ್ನುವ ಆಸೆಯಾಯ್ತು. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಹೇಳಿ ನನ್ನ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ಬುದ್ಧನ ಫ಼ೋಟೊ ಹಾಕಬೇಕು. ಈ ಸೂಪರ್ ಮನ್, ಬ್ಯಾಟ್ ಮನ್ ಚಿತ್ರ ತೆಗೆದುಬಿಡಬೇಕು. ನಾನೇನು ಚಿಕ್ಕ ಹುಡುಗನಲ್ಲ.

ಸರಿ, ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿರುವುದು ಬಹಳ ಹಳೆ ಫ಼ೋಟೊ. ಹೊಸದು ಹುಡುಕಿ ತರಬೇಕು. ಬುದ್ಧನ ತಲೆಯ ಮೇಲಿನ ಮರ ಇನ್ನೂ ವಿಶಾಲವಾಗಿ ಕಾಣಬೇಕು. ಆಗ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನಾಗಿರುತ್ತೆ. ರೂಮಿನ ಗೋಡೆ ತುಂಬಾ ಬುದ್ಧನ ಚಿತ್ರ.. ಅಬ್ಬಾ.. ಎಷ್ಟೊಂದು ಚಂದ.

ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ ವಾಕ್ ಮುಗಿಸಿ ಒಳಗೆ ಬರುವ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಬಂದ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಮುಖ ಹೊಸದಾಗಿ ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಅಮ್ಮ’ “ಏನು ವಿನು.. ಹಾಗೆ ನೋಡ್ತಾ ಇದೀಯ. ಏನು ಬೇಕು.. ಬಾ .. ತಿನ್ನೋದಿಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಕೊಡ್ಲ ? ”

ಇಬ್ಬರೂ ಶಾಂತವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅದರೂ ಇಬ್ಬರಲ್ಲು ಬುದ್ಧ ಹೇಳಿದಂತ ದು:ಖ ಇದೆ ಅನ್ನುವ ಖಾತ್ರಿ. ಏಕೊ ಮೊದಲಿನಂತೆ ಅಮ್ಮನ ಹತ್ತಿರ ನಗುತ್ತಾ ಮಾತನಾಡಲು ಆಗಲ್ಲವೇನೊ. ಅಪ್ಪನಂತು ಬಹಳ ಮೂಡಿ.

ಅಪ್ಪ ತನ್ನನ್ನೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತಲೆ ಸವರಿದರು. ಏನೊ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಜೋರಾಗಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು ರೂಮಿಗೆ ಹೋದರು.

ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಮುಗಿಸಿದ. ಎದ್ದು ಹೋಗಿ ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆ ಅದೇ ಪಾಠದ ಪುಟಗಳನ್ನು ತೆರೆದ. ಸಿದ್ದಾರ್ಥ ಹೆಸರಿನ ಕೆಳಗೆ ಪೆನ್ನಿನಿಂದ ದಪ್ಪ ಗೆರೆ ಎಳೆದು, ಪರೀಕ್ಷೆಗೆ ಈ ಪಾಠದಿಂದ ಮೂರಾದರು ಪ್ರಶ್ನೆ ಬಂದೇಬರುತ್ತೆ. ಅಮ್ಮ ನಾಳೆ ಇನ್ನೂ ಗೆಲುವಾಗಿರಲಪ್ಪ ದೇವರೆ.. ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕೋರಿದ.

’ವಿನೂ.. ನಿದ್ರೆ ಬಂತಾ’ ಅಮ್ಮ ರೂಮಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ತಲೆ ನೇವರಿಸುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ, ’ವಿನೂ.. ನಾಳೆ ನಾನು ಮತ್ತು ನೀನು ನಮ್ಮ ಅಮ್ಮನ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದೀವಿ. ನಿನಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಅಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ ಅಲ್ವ. ಅಲ್ಲೇ ನಿನ್ನ ಸ್ಕೂಲಿಗು ಸೇರಿಸ್ತೀನಿ. ಅದು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯ ಸ್ಕೂಲ್. ಅಪ್ಪ ಇದೇ ಊರಲ್ಲೇ ಇರ್ತಾರೆ ಆಯ್ತಾ. ನಿನ್ನ ನೋಡ್ಬೇಕು ಅಂದಾಗ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಹೋಗ್ತಾರೆ. ಗೊತ್ತಾಯ್ತ? ಇನ್ಮೇಲೆ ನಾವಿಬ್ರೂ ಅಜ್ಜಿ ಊರಲ್ಲೇ ಇರೋಣ. ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಆಫ಼ೀಸ್ ಕೆಲಸ ತುಂಬಾ. ನಾವು ಅವರಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಕೊಡೋದು ಬೇಡ. ನಾನು ನಿನ್ನ ಬಟ್ಟೆ, ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಪ್ಯಾಕ್ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ’

ವಿನೀತನಿಗೆ ಏನೂ ಹೇಳಲು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅಪ್ಪ ಕೆಟ್ಟವರು ಅನ್ನುವ ಕಲ್ಪನೆಯಷ್ಟೇ ಬಂದು ಹೋಯ್ತು.

ಅಮ್ಮ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಓದಿದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ’ವಿನೂ.. ಅಪ್ಪ ಒಳ್ಳೆಯವರು. ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಬೇಜಾರು ಮಾಡ್ಕೊ ಬೇಡ. ಈಗ ಮಲಗು’

ಅಮ್ಮ ಎದ್ದು ಹೋದಳು. ’ವಿಚಿತ್ರ ಅಪ್ಪ ಹಾಗೆ ಈ ಅಮ್ಮ ಕೂಡ”ಅಂದುಕೊಂಡ. ಅಜ್ಜಿ ಊರು ನೆನಪಾಯಿತು. ಚಿಕ್ಕ ಊರು ಆದ್ದರಿಂದ ಚಿಕ್ಕ ಸ್ಕೂಲಿಗೇ ನನ್ನ ಸೇರಿಸ್ತಾರೆ. ತನ್ನ ಈಗಿನ ಗೆಳೆಯರು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲ. ಯಾಕೊ ತುಂಬಾ ಬೇಜಾರಾಯಿತು. ಈ ಬೇಜಾರು ದು:ಖವೇ ಇರಬೇಕು. ಈ ಅಪ್ಪನೂ ತನಗೆ ಸಿಕ್ಕುವುದಿಲ್ಲವೇನೊ. ಏನೋ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು. ಹಾಸಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಉರುಳತೊಡಗಿದ.

ಕಣ್ಣು ನಿದ್ರೆಗೆಳೆಯತೊಡಗಿದೆ. ರೇಲು ಹಳಿಗಳು, ಉರುಳಿದ ತಲೆ, ಅಮ್ಮ ಹುಚ್ಚಿಯಾಗುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಅತ್ತದ್ದು, ಸಿದ್ಧಾರ್ಥ ಅರಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಟುಹೋಗುತ್ತಿರುವುದು…. ಜಟೆ ಕಟ್ಟಿರುವ ಬುದ್ಧ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ತನ್ನ ನಿಮೀಲಿತ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಪೂರ್ಣ ತೆರೆದಿದ್ದಾನೆ. ಇವನ ಕೈಹಿಡಿದು ಕೂರಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಚಂದ್ರನ ಕಡೆ ಅಥವ ನಕ್ಷತ್ರಗಳ ಕಡೆ ಅಥವ ತಾನು ಇದುವರೆಗೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವಿಶಾಲ ಮರದ ಕಡೆ ಕೈ ತೋರಿಸಿ, ಅವನು ನಗುತ್ತ ಏನೊ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅರ್ಥವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಅಥವ ಆಗುತ್ತಿದೆ. ಇನ್ನು ನೀನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಾನೆ…ಇದೀಗ ಈ ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತ ಸಿದ್ಧಾರ್ಥನಿಗೆ ಅಲ್ಲ ಈ ಬುದ್ಧನಿಗೆ ಅಮ್ಮನ ಅತ್ತ ಮುಖಭಾವ ಬಂದಿದೆ ಅಥವ ಅಪ್ಪನ ಗಾಂಭೀರ್ಯ.

ಬೇಲಾ ಬೊಗಳಿದ ಶಬ್ಧ. ಎಚ್ಚರವಾಯಿತು. ತಾನು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಊರಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕಲ್ಲ. ನಾಳೆ ಬೇಗ ಎದ್ದು ರೇಲುಹಳಿಗಳನ್ನು ನೋಡಬೇಕು. ಸತ್ತುಹೋದ ಹುಡುಗ ಯಾರಿರಬಹುದು? ಅವನ ತಲೆ ಅಲ್ಲೇ ಬಿದ್ದಿರಬಹುದಾ ಬಿದ್ದಿದ್ದರೆ ಸರಿಯಾಗಿ ನೋಡಬೇಕು. ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಬೇಕು…

ವಿನೀತನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಆವರಿಸಿದೆ. ಕನಸು… ಅಳುತ್ತಿರುವ ಅಮ್ಮ .. ಅಪ್ಪ ತನಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಬುದ್ಧನ ಚಿತ್ರ ಅಂಗಡಿಯಿಂದ ತರುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ.. ಆ ಚಿತ್ರದ ಬುದ್ಧನನ್ನು ತಾನು ಎರಡೂ ಕೈ ಚಾಚಿ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಹಾಗೆ.. ಮತ್ತೆ ಅಪ್ಪ ತನಗೆ ಬೆನ್ನು ಹಾಕಿ ಹೊರಟ ಹಾಗೆ.. ದೂರ.. ದೂರ. ಅಪ್ಪನ ಆಕೃತಿ ಚಿಕ್ಕದಾಗುತ್ತಾ..ಬುದ್ಧನ ಬೆನ್ನಿನಂತೆ ಕಾಣುತ್ತ.. ಅಪ್ಪನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಜಟೆ ಇದ್ದಂತೆ… ಮತ್ತೆ ತಾನು ಮರವೊಂದರ ಕೆಳಗೆ ಕುಳಿತು ಹೊಸ ಸ್ನೇಹಿತನ ಕಾಯುತ್ತಿರುವ ಹಾಗೆ.

**********************

 (Published in “Panju” – Link address:http://www.panjumagazine.com/?p=13070)