ಸಿಕ್ಕಿತು ಬಿಎಂಟಿಸಿ ಸೀಟು

bus2

ಸುತರಾಂ ಸಮಯವೇ ಇಲ್ಲ
ನಿದ್ರೆ ನೀರೆ ಹಾಸಿಗೆ ಬಿಡು
ಗಡಿಬಿಡಿ ಸಿಡಿಮಿಡಿ ಬಡಬಡಿಸಿ
ಬಡಿಸಿದ್ದ ತಿಂದೆ ಬಿಟ್ಟೆ ಉಟ್ಟೆ ಕೆಟ್ಟೆ
ಓಡು ಹಿಡಿ ತಳ್ಳು ತಳ್ಳಿಸಿಕೊಳ್ಳು
ಹುಡುಕು ಊರಲು ಕೂರಲು

ಪುಣ್ಯ ಪೂರ್ವ ಜನ್ಮದ್ದು, ಸಿಕ್ಕಿತು
ಹೆಂಗಳು ಹಿರಿಯರು ಮಕ್ಕಳು ಮಂತ್ರಿ
ಮಾಗದ ಕಟುಕ ಕುಡುಕ ಸಿಡುಕರಾರಿಗೂ
ಮೀಸಲಲ್ಲದ ಸೀಟಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಚೋಟ
ಮೆಲ್ಲಗೆ ಸರಿಸಿ ಕೂತರೆ ಪರಮಾಶ್ಛರ್ಯ ;
ಮೋಡಿ ಮಾಟ ಮಂಕು ಮಾಡಿದೆನೆ!?
ಸಿಕ್ಕಿತು ಸೀಟು!? ಏಕೋ ಭಯ,
ಇಗೋ ಯಾರಾದರು ಎಬ್ಬಿಸಿಬಿಟ್ಟಾರೆ?
‘ಇಗೋ’ಗೆ ಪೆಟ್ಟಾದರೆ!

ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ.. ಪುಣ್ಯ ಗಟ್ಟಿ
ಎಲ್ಲ ಅವರವರ ಪಾಡಿನಲ್ಲಿ
ಜೋತಾಡುತ್ತ ಓಲಾಡುತ್ತ ತೇಲಾಡುತ್ತಾ
ಬ್ರೇಕು ಬ್ರೇಕಿಗೆ ಜರ್ಕಿಸುತ್ತ
ಕಿರಿಕಿರಿ ಕೆಮ್ಮು ದಮ್ಮು
ಮಂದಿ ಮೂರಾಬಟ್ಟೆಯಾದಲ್ಲಿ
ಕುಂತ ನನ್ನೊಳಗೆ ನಿರುಮ್ಮಳ!
‘ಆಹಾ ಸೀಟಿನ ಸುಖವೇ …..!!’

ಅಯ್ಯೋ… ಇದೇನಾಯಿತು ?
ಪುಣ್ಯ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ ಚೆಕಿಂಗಿನವನು ನಿಲ್ಲಿಸಿ
ಚಂಗನೆ ಬಸ್ಸೇರಿ ಬಂದೇಬಿಟ್ಟ ತೂರಿ
(ಏನೋ ಪಿತೂರಿ !)
ಎಲ್ಲ ಚೀಟಿಗಳ ಪರಾಮರ್ಶಿಸಿ
ಕಂಡಕ್ಟರನಿಗೆ ಛೀಮಾರಿಸಿ
ಏನೋ ಬರೆದು ವಸೂಲಿಸಿ
ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷ ಕ್ಷೀಣಿಸಿ
ಬೆವರೊರೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ… ಮಾಯವಾಗಿದ್ದೇ…
ಬಸ್ಸು ಹೆದರಿ ಭಾರೀ ಗಡಗಡ ಗಕ್ಕನೆ ನಿಂತಿತು
ಚಕ್ರ ತಿರುಗುತ್ತಿಲ್ಲ ಗೇರು ಬದಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ
ಪ್ರಾರಬ್ಧ ಬರೀ ಶಬ್ಧ ಕರಿ ಹೊಗೆ ಕಾರು

ಗೇರು, ಎಂಜಿನ್ನು, ಟಯರು
ತಪಾಸಣೆಗೆ ಇಳಿಯುತ್ತಲೆ
ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಕಳೆಯುತ್ತಲೆ
ಡ್ರೈವರ ಕಂಡಕ್ಟರ ತಾರಮ್ಮಯ್ಯ ಆಡಿಸಿ
ಸೈಡಲ್ಲಿ ನಿಂತು ಬೀಡಿ ಹಚ್ಚಿದಮೇಲೆ
ಇನ್ನು ಸುಖವಿಲ್ಲ

ಸಿಕ್ಕಿದ ಓ ನಶ್ವರ ಸೀಟೇ ಇಳಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯ
ಹಣೆ ಖೋಟ ಎಂದು ತೋರಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯ!
ಆಟೋದವರ ಆಟಕ್ಕೆ ಮಣಿಸಿಬಿಟ್ಟೆಯ!

’ಎಲ್ಲಿಗೆ?’, ‘ಅಲ್ಲಿಗೆ’
’ಇಲ್ಲ’ , ’ಬರುವುದಿಲ್ಲ’
’ಮೀಟರ ಮೇಲೆ ಐವತ್ತು ಎಪ್ಪತ್ತು’
ಇತ್ಯಾದಿಗೆ ಸಿದ್ದಗೊಳ್ಳುತ್ತ….
ಮೊಬೈಲು ಗುಣುಗುಣಿಸಿ
ಬಾಸು ಎಲ್ಲೆಮೀರಿ ಎಗರುತ್ತ
ನಾಲಿಗೆ ತಡವರಿಸಿ ಬಡಬಡಿಸುವಾಗ
ದಾಸ್ಯವರಿಯದ ಸೂರ್ಯ
ಸರಿ ಸಮಯ ನೆತ್ತಿಗೇರಿ ರಣ ಬಿಸಿಲ ಸುರಿದ
ರಸ್ತೆ ಮಧ್ಯ
ನನ್ನ ಬೆಳಗಿನ ನರ್ತನ ಪುನರಾವರ್ತನ
’ಸರಿ ತಗೊ ಐವತ್ತು, ಹಾ….ಎಪ್ಪತ್ತು
ಗಾಡಿ ಬಿಡು, ಆ ಕಡೆಗೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲ ಈ ಕಡೆಗೆ’

(Pic courtesy:Internet)

 

ಕತೆ ಮಾರುವ ತಾತ

vv2

ಸಮೀರ ಒಂದನೆ ತರಗತಿ ಸೇರಿ ಆಗಲೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು. ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಓದುವುದಿದೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಇವತ್ತು ಭಾನುವಾರ ಅಲ್ವ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಯಾವ ಗಡಿಬಿಡಿ ಇಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ’ಸಮೀ ಪುಟ್ಟಾ..’ ಅಂತ ರಾಗ ಎಳೆದು ಎಬ್ಬಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರು ಬೇಗ ಎದ್ದುಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ… ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಒಂಥರ ಬೇಜಾರು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಪ್ಪ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರದೊ ಪ್ರವಚನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು!

ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಕಡೆಯಿಂದ ಹೂ ಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಕೂಗು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ’ಹೂವು… ಹೂವು… ಮಲ್ಲಿಗೆ.. ಸೇವಂತಿಗೆ… ಕಾಕಡ…’ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ದೂರ ಆಯ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇನ್ಯಾರೊ ’ರಂಗೋಲಿ….ರಂಗೋಲಿ’ ಕೂಗು. ಅದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ’ತರಕಾರಿ… ಸೊಪ್ಪು… ಬದ್ನೆ… ಟೊಮೆಟೋ’ ಅಂತ ರಾಗ. ಅದು ತರಕಾರಿ ಮಾರುವ ಮಾಮನ ರಾಗ! ಇವರೆಲ್ಲ ತಲೆಮೇಲೆ ಬುಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಾಗೆ ಕೂಗ್ತಾ ಹೋಗೋದನ್ನ ಸಮೀರ ನೋಡ್ತ ಕೂತ.

ಹಾಗೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸ್ತ ಇದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಕೂಡ ಬಂತು. ’ಏನೇನೆಲ್ಲ ಇವರು ಮಾರುತ್ತಾರಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬಾ ಕತೆಗಳನ್ನೂ ಮಾರಬಹುದಲ್ಲ! ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ನಾನು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಕತೆ ಕೊಂಡುಕೊ ಬಹುದು. ಹೊಸ ಹೊಸ ಕತೆಗಳನ್ನು ದಿನವೂ ಕೇಳಬಹುದು!’

ಸಮೀರನ ಯೋಚನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಮಾಷೆಯಾಗಿದೆ ಅಲ್ವ? ಅವನಿಗೆ ಹಾಗೆ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆಯಾಗಲು ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಎರಡು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಒಂಥರ ಬೇಜಾರು. ಎಲ್ಕೆಜಿ, ಯುಕೆಜಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ ಒಬ್ಬರಲ್ಲ ಒಬ್ಬರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆವಾಗಲೆಲ್ಲ ದಿನಾ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆ ತುಂಬಾ ಮಜವಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ರೆ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಕನಸುಗಳು. ಅವನು ಒಂದನೆ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕತೆಗಿತೆ ಎಲ್ಲ ನಿಂತುಹೋಯ್ತು. ಬರೀ ’ಓದ್ಕೊ.. ಓದ್ಕೊ’ ಇಲ್ಲವೆ ’ಬರಿ… ಬರಿ… ಅಕ್ಷರ ದುಂಡಕ್ಕೆ ಬರಿ..’ ಇಷ್ಟೆ!

ಅಮ್ಮ ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿದ್ದಳು. ಸಮೀರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ. “ಅಮ್ಮ.. ಹೂ, ತರಕಾರಿ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ, ತಲೆಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಾರ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೇನೆ ಕತೆಗಳನ್ನ ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ಮನೆ ಹತ್ರ ಮಾರೋದಿಲ್ಲ?”

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜೋರು ನಗು. “ಏಯ್.. ಪೆದ್ದು ಸಮಿ.. ಕತೆಗಳನ್ನ ಯಾರಾದ್ರು ತರಕಾರಿ ಮಾರಿದ ಹಾಗೆ ಮಾರ್ತಾರೇನೊ? ಅದೇನಿದ್ರು ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು”

ಸಮೀರನಿಗೆ ನಿರಾಸೆ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿದಳು. “ಸಮೀರ.. ಬಾ ಇಲ್ಲಿ.. ಹಾಲು ಕುಡಿ”

ಅವನು ಕುರ್ಚಿಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಾಲು ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಮತ್ತೇನೊ ಮಾರುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕಿವಿಕೊಟ್ಟು ಏನದು ಕೂಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಂತ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ.

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಅಜ್ಜ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರೇ ’ಕತೆ ಬೇಕೆ ಕತೆ’ ಅಂತ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು! ಸಮೀರ ಜಿಗಿದು ಹೊರಗೋಡಿ ಬಂದ. ಆ ಅಜ್ಜ ಇವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತ ಕೇಳಿದರು.

“ತುಂಬಾ ಕತೆಗಳಿವೆ. ಹುಲಿ ಕತೆ, ಆನೆ ಕತೆ, ನರಿ, ಮೊಲ, ಜಿಂಕೆ ಕತೆ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಕತೆ, ರಾಜರುಗಳ ಕತೆ, ಕಾಡು, ನದಿ, ಗಾಳಿ, ಸೂರ್ಯನ ಕತೆಗಳು.”

ಸಮೀರನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ಕಿವಿ ನಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅಜ್ಜ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ, ಬಿಳಿ ಪೈಜಾಮ ತೊಟ್ಟು ಸಣ್ಣ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಟದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಮೀರನನ್ನು ನೊಡ್ತಾ ನಗ್ತ “ಬೇಕಾ.. ಮಗು?” ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.

ಸಮೀರ “ಅಮ್ಮಾ..” ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕರದ. “ಬನ್ನಿ ತಾತ.. ಬನ್ನಿ.. ನಿಮ್ಮ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆಗಳಿವೆಯಲ್ಲ?” ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರು ತಂದಿದ್ದ ಗೊಂಬೆಗಳ ಚೀಲ ಕೆಳೆಗೆ ಇಡುವುದಕ್ಕೂ, ಅಮ್ಮ ಒಳಗಿನಿಂದ “ಏನದು?” ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತ ಬರುವುದಕ್ಕು ಸರಿಯಾಯ್ತು.

ಸಮೀರ ಅಜ್ಜನ ಚೀಲ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗೊಂಬೆಗಳಿದ್ದುವು. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದವು. ಎಲ್ಲವು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗೊಂಬೆಗಳೆ. ಎಲ್ಲವು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದವು.

“ತಾತ.. ಇವು ಗೊಂಬೆಗಳು. ಕತೆಗಳೆಲ್ಲಿ?” ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜ ನಕ್ಕರು. “ಮಗು… ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೊಂಬೆಗಳಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಗೊಂಬೆಗೆ ಒಂದೊಂದು ಕತೆ ಇದೆ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಒಪ್ಪಿದರೆ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಅದೇನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು.

ಸಮೀರ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಅಮ್ಮನ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಅಶ್ಚರ್ಯವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ.. ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ” ಅಂದಳು.

ಅಜ್ಜ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಚೀಲ ಸಮೇತ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತರು. ಅಪ್ಪ ಸಮೀರ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಿದರು. “ಅಪ್ಪ.. ಇವರು ಕತೆ ಮಾರುವ ತಾತ” ಅಂತ ಪರಿಚಯಿಸಿದ.

ಅಜ್ಜ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರು. “ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ ಇದೆ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಈ ಕತೆ ಹೇಳುವ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ”

ಅಪ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟರು. “ನೀವು ಹೇಳ್ತ ಇರೋದು ಹೊಸಥರ ಇದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಕತೆ ಹೇಳಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ.. ಕೇಳಿಲ್ಲ!”

ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತ “ವ್ಯಾಪಾರ ಅಂದರೆ.. ಹಣ ತೆಗುದುಕೊಂಡು ಕತೆ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ. ನಾನು ಮೊದಲು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಪಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಈಗ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಒಂದೊ ಎರಡೊ ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆ ಹೇಳಿ, ಮಕ್ಕಳು ಖುಷಿ ಪಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮಕ್ಕಳು ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟರೆ ಅದೆ ನನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರದ ಲಾಭ. ಕತೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತ ಗೊಂಬೆಗಳಿವು” ಅಂದರು.

ಸಮೀರನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. “ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ. ನಮ್ಮ ಸಮೀರನಿಗೆ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ ತುಂಬಾ ಇದೆ. ನೀವು ಖಂಡಿತ ಅವನಿಗೆ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಮತ್ತೆ ಎದುರು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರೆಂಟು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಗನ ಸ್ನೇಹಿತರೆ. ಅವರನ್ನೂ ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು. ಅಜ್ಜ ನಕ್ಕು “ಆಗಲಿ” ಅಂದರು.

ಸಮೀರನ ಎಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರೂ ಬಂದರು. ಅಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರು. “ಮಕ್ಕಳೆ, ಇದು ನೋಡಿ ಅಜ್ಜಿ ಗೊಂಬೆ. ನೀವು ಈ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರೆ, ನಾನು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುವ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅಂದರೆ, ರಾಜಕುಮಾರ, ರಾಜಕುಮಾರಿ, ಮಂತ್ರಿಯ ಬುದ್ಧಿವಂತೆಕೆ, ಹಾರಾಡುವ ಕುದುರೆ ಹೀಗೆ, ತುಂಬಾ ಕತೆಗಳು. ಈ ಗೊಂಬೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಯದು. ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರು, ಬಸ್ಸು, ವಿಮಾನ, ರಾಕೆಟ್ ಇಂಥವಕ್ಕೆ ಸಂಬಧಿಸಿದ ಕತೆಗಳು. ಈ ಗೊಂಬೆಗಳು ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಕತೆಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ”

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿ, ’ಈಗ ಯಾವ ಕತೆ ಕೇಳೋಣ?’ ಅಂತ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಜ್ಜ ಕತೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಗಂಟಲು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಅಜ್ಜ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ, ರಾಗವಾಗಿ, ಅಭಿನಯ ಮಾಡುತ್ತಾ. ರಾಜಕುಮಾರನ ಕತೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹಾಡು ಕೂಡ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಆಗಾಗ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚಪ್ಪಾಳೆಯನ್ನೂ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡನೆ ಕತೆ ತೆನಾಲಿ ರಾಮನದ್ದು. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ.

ಅಜ್ಜ ಈಗ ಹೊರಟರು. ಮಕ್ಕಳು “ತಾತ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬನ್ನಿ” ಅಂದರು. ಅಜ್ಜ ಅವರಿಗೆ ಟಾಟಾ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ಮಕ್ಕಳೆ.. ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಕೂಡ ಹೋಗಬೇಕು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಹೊಸ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಸರೀನಾ..”

ಸಮೀರನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. “ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ” ಅಂತ.

– ಅನಂತ ರಮೇಶ್

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ ೧೬.೦೪.೨೦೧೭ ‘ವಿರಾಮ’ದ ಮಕ್ಕಳ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ)

ಬೇಸಿಗೆ ಹುಷಾರು

vvani

ಹಕ್ಕಿಗಳೆ
ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರು
ಸೂರ್ಯನ ತಾಪ ಜೋರು

ಇರುವೆ
ಬರದಿರು ಹೊರಗೆ
ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಒಣಗುವೆ

ಅಳಿಲೆ
ಸುಮ್ಮನೆ ಓಡದಿರು
ಮರಗಳ ಬಿಟ್ಟು ಆಡದಿರು

ಬೆಕ್ಕೆ
ನಿನಗೇತಕೆ ಸೊಕ್ಕೆ
ಬಿಸಿಲಿಗೆ ಬಾರದೆ ಬೊಕ್ಕೆ

ನಾಯಿಮರಿ
ತುಂಬಾ ಬೊಗಳಿ
ಬಾಯಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಬೇಡ ಕಿರಿಕಿರಿ

ಕರಿಮೋಡಗಳೆ
ಮಳೆ ಹನಿಗಳೆ
ಬನ್ನಿರಿ ಹೊರಗೆ ತಣಿಸಿರಿ ಎಲ್ಲರ ಬೇಗೆ

(Vishwavani – Virama post -Lollypop dt 09.04.2017)

ರಾಜ”ಕೀ”ಯದುಪದ್ವ್ಯಾಪ

politicians

ಎಚ್ಚರ

“ಪ್ರಜೆಗಳು ಸದಾ ಎಚ್ಚರವಿರಬೇಕು”
ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿಗಳು ಕರೆಕೊಟ್ಟರು

 

ದಕ್ಷತೆ

ಸಂಪುಟದ ಎಲ್ಲ ಮಂತ್ರಿಗಳು
ದಕ್ಷರು ಎಂದು ಪಕ್ಷಾಧ್ಯಕ್ಷರು
ಹೇಳಿಕೆ ಬಿಡುಗಡೆ ಮಾಡಿದರು

 

ಗುರಿ

“ಜಾತಿ ನಿರ್ಮೂಲನೆ ನಮ್ಮ ಗುರಿ”
ಮಂತ್ರಿಗಳು ತಮ್ಮ ಜನಾಂಗದ
ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಒರಲಿದರು

 

ಯೋಗ ಅನಾರೋಗ್ಯ

ಯೋಗ ಮತ್ತು ಸೋಮಾರಿತನಗಳ
ನಿಕಟ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಆರೋಗ್ಯ
ಮಂತ್ರಿಗಳು ಹೊರಗೆಡವಿದರು

 

ಮತ್ತಧಿಕಾರ

ಆಗ
ಅಧಿಕಾರವಿದ್ದೂ ತಾವು ಮಾಡಲಾಗದ್ದು
ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಮಾಡಿರುವ ಬಗೆಗೆ
ಈಗ
ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದವರು
ಕಲೆಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ…
ಏನೆಲ್ಲ ಹಗರಣ
ಮತ್ತು ಮಾಡಿ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳು
ಜಾಣತನ!

(Pic courtesy: Internet)

ಮೂರ್ಖ

depressed

ಸಾಗರದಿಂದ ಬಂದ ಆ ಪತ್ರ ಓದಿದೆ. ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯ ಹೀಗಿತ್ತು. ’ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಬ್ಬ ಈಡಿಯಟ್. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಲಾರೆ. ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಆಭಾರಿ. ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಶುಭ ಕೋರುವ… ’

ಆ ಪತ್ರ ಹಿಡಿದು ಹಾಗೇ ಸೋಫ಼ಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ…. ಯೋಚನೆಗಳು ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳೆಡೆಗೆ ಸರಿದವು.

ಗೆಳೆಯ ಮನೋಜ್ ಈ ಊರಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದವನು. ತಾಲೂಕು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದರ್ಜೆ ಗುಮಾಸ್ತನಾಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಸರ್ವೀಸ್ ಮಾಡಿದ್ದವನು. ನೋಡಲು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ, ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರವಿಲ್ಲಆದರೆ ಒಳ್ಳೆ ಮೈಕಟ್ಟು. ಸ್ನೇಹ ಜೀವಿ. ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗವನ್ನೆ ಹೊಂದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಗೆ, ಮಾತುಕತೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯೆನಿಸದ ಒಡನಾಟದವನು.

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ. ಮಕ್ಕಳಿನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮನೋಜ್ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪೇಟೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಚ್ಚು ಅವನು ಓಡಾಡುಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಗೆಳೆಯರೊಟ್ಟಿಗೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆ ಇನ್ನೂ ಆಗದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ!

ಆಗಾಗ ಮನೋಜ್ ತನ್ನ ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಕುಳಿತು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ನೆಂಟರು, ಮನೆ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, ‘ನೀವೆಲ್ಲ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು. ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು.. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅವರ ಅಣ್ಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಳು. ಸೋದರ ಮಾವ ನನ್ನ ಜೀವನ ರೂಪಿಸಿದವರು. ನಾನು ಇಷ್ಟು ಓದಿ, ಕೆಲಸ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಬೇಕಾದರೆ ಆ ಮಾವನೆ ಕಾರಣ.’ ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕೃತಜ್ಞ ಭಾವ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.

‘ನಾನು ಎಂದೂ ಮಾವನ ಮಾತು ಮೀರಿದವನಲ್ಲ. ಅವರು ಹಾಕಿದೆ ಗೆರೆ ದಾಟಿದವನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೊಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.’

ನಾವೆಲ್ಲ ಅವನ ಆ ಕೃತಜ್ಞ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೆವು. ಯಾರ ಬಗೆಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರದ ಇಂದಿನ ಯುವಕರ ನಡುವೆ ಹೀಗೆ ಉಪಕರಿಸಿದ ಸೋದರ ಮಾವನ ಬಗೆಗೆ ಹೊಗಳುವುದು ಅಪರೂಪ.

ಮನೋಜ್ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲ ಗಾಯಕ ಕೂಡ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖೇಶ್ ಹಾಡುಗಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ದು:ಖ ಭರಿತ ವಿರಹ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕುಳಿತು ವಿರಾಮದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

’ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆಗಿರುವಾಗ, ಕಿಶೋರನ ಹಾಡು ಬಿಟ್ಟು, ಇದೇನು ವಿರಹ ಗೀತೆ?’ ಅಂತ ನಾವು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನು ಆಗೆಲ್ಲ ವಿಷಾದದ ನಗೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ!

ನನಗೆ ಇವನ ಈ ರೀತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಏನೋ ಅನುಮಾನ. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ’ಮನೋಜ್, ಏನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದು?’

’ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ’

’ವಾವ್… ಎಂಥ ಒಳ್ಳೆಯ ಜನ! ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮದುವೆವರೆಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!’

ಮನೋಜ್ ವಿಷಣ್ಣ ನಗೆ ನಕ್ಕ. ’ಹೌದು, ಅವರ ಮಗಳನ್ನೆ ಅಲ್ಲವೆ ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದು…’

ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ. ’ಓ, ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಿರಲೆ ಇಲ್ಲ. ಒಂಥರ ಲವ್ ಕಮ್ ಅರೇಂಜ್ಡ್ ಮದುವೆ!’

’ಅಲ್ಲ.. ಬರೀ ಅರೇಂಜ್ಡ್ ಮದುವೆ!’

’ಆಗ್ಲಿ… ಈಗ ಲವ್ ಜೀವನ ನಡೀತಿದೆಯಲ್ಲ. ನೀನು ಲಕ್ಕಿ!’

ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಕಟು ವಾಕ್ಯ ಬಂತು. ’ ನಾನು ಲವ್ ಮಾಡಿದವಳು ಬೇರೆ…. ಆಗಿದ್ದೇ ಬೇರೆ. ಈಗ ಯಾಕೆ ಈ ವಿಷಯ, ಬಿಡು’. ಅವನು ಅಷ್ಟು ಒರಟಾಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದ.

ಇದಾದ ನಂತರ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿರುವುದು, ಮನೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗುವುದು, ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದಿರುವುದು ಮತ್ತು ತವರು ಮನೆಗೆ ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ದಿನದಿಂದ ಕಳುಹಿಸದಿರುವುದು.

ಮನೋಜ್ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಕ್ಕದ ಹಾಗೆ ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆವು. ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ಆಫ಼ೀಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಹಳ ದೂರ ನಡೆದುಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಊರಾಚೆಯ ಕೆರೆಯ ಏರಿ ಹತ್ತಿ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯವರೆಗೆ; ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೂರದ ರೇಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಡೆಗೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಬಹಳ ದೂರ ಸಾಗಿ, ತಡ ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಸಾಲ ಕೇಳಿದ. ಕೊಟ್ಟೆ. ಸಂಕೋಚ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ.

’ಏನೂ ಅಂದ್ಕೊಬೇಡ ಮಾರಾಯ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಲೈಫ಼್ ಇನ್ಷೂರೆನ್ಸ್ ಪಾಲಿಸಿ ತೆಗೆದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೀಮಿಯಮ್. ಅದೇ ಹೊರೆ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳು ಮಾತ್ರ ಈ ತಾಪತ್ರಯ’ ಅಂದ. ನಾನೇನು ಆ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಇದಾಗಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಕೇಳಿದ. ಸಂಕೋಚಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದ. ’ನಿನ್ನ ಲೆಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅಥವ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಖಂಡಿತ ವಾಪಸ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸಿತು ಅವನ ಮಾತು.

’ಪರವಾಯಿಲ್ಲ ಮನೋಜ್. ನನಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ ಕೊಡು.’ ಅಂದೆ.

ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲೆ ’ಮೂರು ಸಾವಿರ ಬೇಕು’ ಅಂದ.

ಆ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೊ, ’ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಮಾತಾಡೋದಿದೆ. ಬಾ’ ಎನ್ನುತ್ತ ದೂರದ ಜನರಿಲ್ಲದ ರಸ್ತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ.

ನಾನು ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದ.

’ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಾವನ ಹೊರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು. ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಋಣಿ. ಆದರೆ ಅವರು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಮಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಗಂಟುಹಾಕಿ. ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೊ ಏನೊ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಯೋಚನೆ ಅವಳ ಬಗೆಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಋಣದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮದುವೆ ಬೇಡ ಅಂತಲೂ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಋಣಭಾರ ಮಾವ ಹೊರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಕಷ್ಟವೂ ಬರದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೇ, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಅವಳಿಗೆ. ಮತ್ತೆ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಸರ್ವೀಸಿನಿಂದ ಏಳೆಂಟು ಲಕ್ಷ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತೆ. ಸಾಕಲ್ಲವ. ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅವಳು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ.’

ಮನೋಜನ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ನನಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ’ಅಲ್ಲ ಮನು, ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು, ಊರೂ ಬಿಡುವ ಆಲೋಚನೆಯ?’ ಅಂದೆ. ಅವನು ಮೌನ ವಹಿಸಿದ. ’ಈಗ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿದೀಯ. ನಿಧಾನ ಯೋಚಿಸು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರವಿರುತ್ತೆ. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಬೇಡ. ಇಷ್ಟೆ ನಾನು ಹೇಳೋದು’. ಆ ಮಾತಿಗೆ ಅವನು ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ಯಾರದೊ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ವಿಷಯ ನಾವೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದಾಗ, ಮನೋಜ್ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಿದ. ’ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿ ನಕ್ಕ. ’ಸುಲಭ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೂ ಎಂಟೆದೆ ಬೇಕು’ ಅಂದೆ.

ಇದಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿರಬೇಕು.       ಒಂದು  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ  ಕೆಟ್ಟ  ಸುದ್ದಿ  ಕಾದಿತ್ತು.     ಮನೋಜ್ ತನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ಕಡತಗಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣಾಗಿಹೋದ! ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟೆವು.

ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಟೇಬಲ್ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮನೋಜನ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರವಿತ್ತು. ’ಮೀನಾ’ ಅನ್ನುವ ಹೆಣ್ಣಿನದು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿನದ ಪತ್ರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಪೊಲೀಸರ ಕ್ಷಮಕ್ಷಮ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಐದನೆ ಪುಟದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗರದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ನೇಣು ಬಿಗಿದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಇತ್ತು. ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೆಸರು ’ಮೀನಾ’.

ಮೀನಾಳ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ’ ಮನೋಜ್, ನಿನ್ನಂಥ ಹೇಡಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ವಿಧಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಜೀವನ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೋ ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ದುರ್ಭರತೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ನಾನು ಗಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು. ಆದರೆ ಮೂರ್ಖನಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಬೇಡ.’

ತಡರಾತ್ರಿ ಮನೋಜನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸೋದರ ಮಾವ ಬಂದರು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದೆವು.    ಅವನ ದೇಹ ಇದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಸುಡಲಾಯಿತು.    ಮುಂದಿನ   ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು  ಊರಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ಮನೋಜನ ಮಾವ ಹೇಳಿದರು.    ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನೂರಿಗೆ ಮರುದಿನ ಹೊರಟೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಸಮಯ ಅವರು ಗಂಭೀರವಾಗೇ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಮಗಳಿಗಾದ ಆಘಾತದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಂಡರು. ಮನೋಜನ ತಾಯಿಯ ದು:ಖ ಹೇಳತೀರದಾಗಿತ್ತು.

ಅವರು ಹೋಗುವಾಗ ನನ್ನ ವಿಳಾಸ, ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಏನೇ ವಿಷಯವಿದ್ದರೂ ಫ಼ೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಹೇಳಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಅಂದಿದ್ದೆ.

ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ ಈಡಿಯಟ್ ಅಂತ ಆ ಮಾವ ಬರೆದದ್ದು ದು:ಖವೆನಿಸಿತು. ನಾನೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆ.

’ಸರ್.. ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ಮನೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಹಣಕ್ಕೆ ಚೆಕ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ಖಾತೆಗೆ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಸರ್..ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪು ಮನೋಜನದೇ ಅನ್ನುತ್ತೀರ. ಅವನ ಮದುವೆ ಕೇಳಿ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ, ಈಗ ಅವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ವಿಷಯ. ನೀವು ಅವನಿಗೆ ಈಡಿಯಟ್ ಅಂತ ಅಂದಿರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದೆ’

ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವರ ಧ್ವನಿ,   ‘ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಮಗನ ಥರ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.     ಅನಾಥ  ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಬಾರದೆಂದು ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೇಳದೆಯೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ ಬಹುದಿತ್ತು.     ಮುಖಹೇಡಿಯಾದ. ಇವತ್ತು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯತನ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮುಳುವಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೆ.’ ನಿಡುಸುಯ್ದರು.

‘ಸರ್… ಅವನ ನಿಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದಂತೆ ಮಾಡಿದೆ’

‘ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ಈಡಿಯಟ್ ಅಂದದ್ದು. ಗೆಳೆಯನ ರೀತಿ ಬೆಳೆಸಿದರೂ.. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದ. ಅದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೇಡಿತನ. ಅವನು ಕೀಳರಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೊಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವನು. ಕೃತಜ್ಞ ಪದ ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.’ ಅಂದರು.

‘ಆಯ್ತು ಬಿಡಿ ಸರ್. ನಿಮಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಿಂದ ಹಣ ಬರುತ್ತೆ ಸರ್. ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಸರ್.. ಅವನು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅದೂ ಬರುತ್ತೆ’ ಅಂದೆ.

ಅತ್ತಕಡೆಯಿಂದ ವಿಷಾದದ ನಗು ಕೇಳಿಸಿತು. ‘ನೋಡಿ, ಅವನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಈಡಿಯಟ್. ತಾನು ಮಾಡಿದ ವಿಮೆಯ ಹಣ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’

ನಾನು ಹತಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮರೆತೆ. ಮನೋಜನ ಮಾವ ಮತ್ತೇನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ನಾನು ಗರಬಡಿದಂತೆ ಮೌನವಾದೆ.

ವಿಮಾ ಕಛೇರಿಯ ನನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಆ ದಿನವೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆ. ಮನೋಜ್ ಮಾಡಿರುವ ವಿಮಾ ಪಾಲಿಸಿಯ ಹಣ ಸಿಕ್ಕದಿರುವ ಬಗೆಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದೆ. ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದ. ಮರುದಿನ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ.

’ಮನೋಜ್, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವಿಮೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಸರಿ. ವಿಮೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ ಸರಿ ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಹಣ ದೊರಕುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬೇಜಾರಿನ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುವ ಎರಡು ದಿನ ಮೊದಲೆ ಮನೋಜ್ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿಮೆ ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!!’

ಎಷ್ಟು ಸರಳನಿದ್ದ ಮನೋಜ್! ಕೃತಜ್ಞ ಮನಸ್ಸಿನವನು. ಹೀಗೇಕೆ ದುರಂತಗಳ ರೂವಾರಿಯಾದ? ವಿಮೆಯ ಹಣವೂ ಅವನ ಆಸೆಯಂತೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅವನು ಮೂರ್ಖನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ! ಆ ದಿನ ಮನೋಜನಿಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಸಿಕ್ಕದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ…. ಅಥವ ’ಮೀನಾ’ ಸುದ್ದಿ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ…., ಹೀಗೆ ಆಗಿಹೋದ ದುರಂತಕ್ಕೆ ’ರೆ…’ಗಳ ಊಹೆ ಭಾರವಾದ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೊರೆದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಸನ್ನಾಹದಲ್ಲಿದ್ದನೆಂಬುದು ನನಗೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನಸ್ಸು ಅರಿಯಲಾಗದ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮೂರ್ಖನೇ ಅಲ್ಲವೆ…? ಮನಸ್ಸು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

******

(ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: ಓದುವ ಕೊಂಡಿ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/moorkha)

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ)

ನಿಯಮ ಮೀರಿದವನು

kid1

                                                                          

ಹೀಗೇ ಹಳೆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕೆದುಕುತ್ತಾ ಕೂರುವುದು ಅಥವ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ  ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವುದು, ಎರಡೂ ಸುಖವೇ. ಈ ದಿನ ಮನಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದು ಅಯಾಚಿತ ಓಡಿತು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಪೆಡಲ್ಲುಗಳ ತುಳಿದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲನ್ನು ಕಾಲೇಜುವರೆಗು ಸವೆಸಿ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು.

ಹಾಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ  ನಿತ್ಯವೂ   ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ   ಹತ್ತರ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ  ನನಗೆ  ಎದುರಾಗುತ್ತಿದ್ದ.     ಮುಗ್ಧ ನಗುವಿನ, ಅಗಲ ಕಣ್ಣಿನ, ಮುರಿದ ಹಲ್ಲ, ಹಾಲುಗಲ್ಲದ, ಭುಜಕ್ಕಂಟಿದ ಭಾರ ಚೀಲದ, ನಡು ಬಗ್ಗಿ, ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಕಾಯುತ್ತ, ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮೋಡಿ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ’ ಬಿಡು ನನ್ನ ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ’ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಹುಸಿನಗುತ್ತ ಹಿಂದೆ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ!

ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರು; ತುಳಿದು ಆ ಹುಡುಗನ ಇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ’ಬರ್ಲಾ ಅಣ್ಣ’ , ಪುಟಿವ ಹೆಜ್ಜೆ; ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು; ಸಣ್ಣ ನಗೆ. ಅವನು ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.      ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಾಯದ ಆಯಾಸ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ ಖುಶಿ ನನ್ನೊಳಗೆ.    ಈ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಕಳೆದುವೊ, ಅವನ ಆಯಾಸ ಎಷ್ಟು ಇಳಿದುವೊ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ, ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ;   ಸಣ್ಣ ನಗು.

ನನಗೆ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಬಹಳ  ಋತುಗಳು ಉರುಳಿದುವು  ಮತ್ತು  ನಾನು ಸವಾರಿಸಿದ  ಸೈಕಲ್ಲು ಗುಜರಿಯಾಗಿ ವರ್ಷಗಳು ಸರಿದುವು. ಈಗ ನನ್ನೂರು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಊರು ಸೇರಿದ್ದೇನೆ. ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಬರು; ಒಂದೆರಡು ದಿನವಿರು; ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಮುಖವಿಡು; ಬಂದು ಹೋಗಲು ಬೈಕು ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಬೆನ್ನ ನೋವು.

ಕಾಡುವ ಆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು. ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು, ಗುಲ್ಲೆಬ್ಬಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹದ ದಂಡು. ಏನನ್ನೊ ಸಾಧಿಸಲು ಹಂಬಲಿಸುವ ತುಡಿತಗಳು.   ಕಾಲೇಜಿನ ಕಾರಿಡಾರುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವರು. ಒಳಗೆ ಆಗಾಗ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುವಾಗ ವಾಸ್ತವದ ಬರ ಕಾಡುತ್ತದೆ.    ಆ ಹಸಿರ ದಿನಗಳು ಸರಿದು ಹೋದುವೆಲ್ಲವು.   ಯೌವನ  ಮುದುಡಿ,  ದೇಹ  ಕಸುವು   ಕುಸಿದು,   ಪುಟಿಯದ  ಉತ್ಸಾಹ,   ಉಗ್ಗದ  ಉಲ್ಲಾಸ  ನನ್ನ ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಬಯಸುವ ಆ ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ಉಳಿಯಲೊಲ್ಲದು ಏಕೆ?  ಮತ್ತೆ ಬಾರದು ಏಕೆ?  ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳದೇಕೆ?   ಹೀಗೆ ಶಪಿಸುತ್ತ, ಪರಿತಪಿಸುತ್ತ ಇದ್ದೆ.

                                                                                   

ಈ ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಳೆ ನೆನಪು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿದೆ.    ಆ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟಡದ ಕಾಲೇಜು. ದೊಡ್ಡ ಕಿಟಕಿಗಳ, ಭದ್ರ ಸ್ತಂಭಗಳ, ಸಿಮೆಂಟಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಬೋರ್ಡುಗಳ, ಹರಡಿಕೊಂಡ ಡೆಸ್ಕುಗಳ, ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ  ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ  ಮನಸ್ಸಿನ ಗೀಚುಗಳ,  ಉಲ್ಲಾಸ  ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ  ಅನೇಕ  ತರಗತಿಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಜೋತುಬೀಳುತ್ತಿವೆ ನನ್ನೊಳಗೆ.        ಅವೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗದ ಸ್ಥಾವರಗಳು ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಈದಿನ ಕಾಣಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ. ತಡಮಾಡದೆ ಹೊರಟೆ…

ಆಗಲೆ  ಥಟ್ಟನೆ  ಬಂದ  ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ.   ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ  ಆ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲಕ. ದಶಕದ ಹತ್ತಿರದ ಹುಡುಗ. ಕೌಮಾರ್ಯದವನು; ಬೆಳೆಯಲಿದ್ದವನು;  ಬದಲಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲವನು ;  ವೇಗ ನಡಿಗೆಯಿದ್ದವನು, ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದಾನು, ಗುರುತಾಗುವನೇನು?

ಎಷ್ಟು ಬದಲಾದನೊ! ಊಹಿಸುವಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನು.    ದೇಹ ಪುಷ್ಟಗೊಂಡು,  ಬಾಹುಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಸುತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನು.    ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊಡವೆಗಳು ಮೂಡಿ,   ಮಾಸಿ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದೇನು. ರೋಮಗಳು  ಬೆಳೆದ  ಚಿನ್ಹೆಗಳೊಂದಿಗೆ  ಮತ್ತು  ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ  ಆ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದು  ಏನನ್ನೊ  ಮೀರುವ  ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದೇನು?    ಅಂದು  ಹತ್ತರವನು  ಈಗ  ಮೂವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನವನು.

ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕಬಹುದೆ, ನಾನವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಬಹುದೆ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಾಗಬಹುದೆ?

ಅರೆ ! ಅಲ್ಲೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲೆ ನಿಂತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.     ಅದೊ ಅದೇ ಹುಡುಗ!    ಅಷ್ಟೇ ಎತ್ತರ!! ಗರಬಡಿದಂತೆ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಂದೇ ಬಂದ ಬಳಿಗೆ. ನಸು ನಕ್ಕು,   ’ ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಬಿಡು ಅಣ್ಣ’.   ಅದೇ ಹಳೆ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತದೇ ನಗು! ಕುಳಿತೇ ಬಿಟ್ಟ ಬೆನ್ನಿಗವನು. ಹುಟ್ಟಿನೊಡನಾಡಿಯಂಥವನು !

ಏನಾಯಿತು?   ಹೀಗೇಕಾಯಿತು?   ಪ್ರಕೃತಿಗೆ  ಸೆಡ್ಡು  ಹೊಡೆದು  ಇದೀಗ  ನನ್ನ  ಬೈಕಿನ  ಹಿಂದೆ  ಪುಟ್ಟ ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ  ’ಇವನು’ ಯಾರು?!

’ಬೀಸ್ ಸಾಲ್ ಬಾದ್’ ನ ಈ ಘಟನೆಗೆ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿದೆ. ಅಗಲ ಅಕ್ಷಿಯ ಹಾಲ್ಗೆನ್ನೆಯ ಮುರಿದ ಹಲ್ಲಿನ ಕಿರು ನಗೆಯ ಮತ್ತದೇ ಕಾಯ. ದನಿಯಲ್ಲೂ ಕೌಮಾರ್ಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವನು !?     ಯಾರು,    ಯಾರೀತ!

ನನ್ನದೀಗ ಬೆವರಿಡುವ ದೇಹ;  ಭೇರಿಸುತ್ತಿರುವ  ಸಪ್ಪಳದ  ಹೃದಯ!     ಇವನೆಲ್ಲಿಯವನು?     ಅಮರತ್ವದ ಮಗ್ಗುಲವನು.    ಇದುವರೆಗೂ   ಇವನಿದ್ದ  ಠಾವೇನು?   ಬದಲಾವಣೆ  ’ಬೇಡ’ದ   ನನ್ನೊಳಗೆ ವಿಹ್ವಲತೆಯ ಊರಿಬಿಟ್ಟವನು !

ಓಡಿಸಿ ಒಂದೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು; ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇ ಬೈಕು. ’ಬರ್ಲಾ ಅಣ್ಣ’ ಅನ್ನುತ್ತ, ಅದೇ ಸಣ್ಣ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತ ನಿರಾಳ ಹೊರಟ.    ’ಹಿಡಿಯಲಾದೀತೆ ಇವನ ಈ ಚಿಣ್ಣನ !’

ಮನಸ್ಸು ಕೂಗತೊಡಗಿತು,  ’ಬೇಡ, ಹೋಗಲಿ..    ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿ… ಬದಲಾಗದವನು,  ಜಗದ ನಿಯಮ ಮೀರಿದವನು .

ಮನಸ್ಸು ಬೇಡುತ್ತಿತ್ತು  ’ಅವನು ಹಿಂತಿರುಗದಿರಲಿ!’

                                                                                ***

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಓದಬಹುದು, ಲಿಂಕ್: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/niyama-meeridavanu)

ತಂಗಿಯ ಕಾರುಬಾರು

IMG_6695

ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಹೊರಳಿಸಿ ಕಣ್ಣು
ಎಡ ಬಲಕೆ ಆಡಿಸಿ ತಲೆಯನು
ಮೇಲೆ ಕೆಳಗೆ ಬೀಸುತ ಕಾಲನು
ಎತ್ತಿಕೊಳ್ಳಿ ಬನ್ನಿರಿ ಎಂದು
ಲಲ್ಲೆಗರೆದು ಹಾರುತ್ತಾಳೆ
ಬೆನ್ನ ಏರಿ ನಗುತ್ತಾಳೆ
ನನ್ನ ತಂಗಿ ಚತುರೆ!

ಊಟವೆಂದರೆ ದೂರಕೆ ಓಡಿ
ಆಟಿಕೆಗಳನು ಆಚೆಗೆ ದೂಡಿ
ಕಣ್ಣು ತಪ್ಪಿಸಿ ಹೊರಕ್ಕೆ ತೆವಳಿ
ನಾಯಿ ಬೆಕ್ಕು ಹಸುಗಳನೆಲ್ಲ
ಕೈಯನು ತಟ್ಟಿ ಕರೆಯುತ್ತಾಳೆ
ಹಾರಿ ಹಾರಿ ನಲಿಯುತ್ತಾಳೆ
ತಂಗಿ ಸ್ವಲ್ಪವೆ ತರಲೆ!

ಬೇಡ ಬೇಡ ಅಂದರೆ
ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎನ್ನುವ ಹಠವೆ
ಆಡಲು ಬರುವೆಯ ಕೇಳಿದರೆ
ಬಂದಿತು ಮೆಲ್ಲಗೆ ನಿದಿರೆ
ಎಚ್ಚರಾಗಿ ಅಳುವಳು ಹಸಿವಿಗೆ
ಹಾಲು ಕುಡಿದಾದರೆ ಹೂನಗೆ
ಆಟಕೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ನಮಗದುವೆ !

ಮೊಗ್ಗು ಮೂಗು ಕಪ್ಪು ಹುಬ್ಬು
ಚೂಪು ಕಿವಿ ಕೆಂಪು ಕೆನ್ನೆ
ಮುದ್ದು ಮುಖದವಳೆಂದರೆ
ಬೊಚ್ಚು ಬಾಯಿ ತೆರೆದು
ನಗುವಳು ಅವಳು ಜೋರು
ನನ್ನ ಅಜ್ಜಿಯ ರೀತಿಯೆಲೆ
ತಂಗಿಯ ಕಾರುಬಾರು!

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ, ಲಾಲಿ ಪಾಪು ೧೨.೩.೨೦೧೭)