ಕತೆ ಮಾರುವ ತಾತ

vv2

ಸಮೀರ ಒಂದನೆ ತರಗತಿ ಸೇರಿ ಆಗಲೆ ಎರಡು ತಿಂಗಳಾಯ್ತು. ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಓದುವುದಿದೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಾಳೆ. ಇವತ್ತು ಭಾನುವಾರ ಅಲ್ವ. ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಯಾವ ಗಡಿಬಿಡಿ ಇಲ್ಲ. ಅಮ್ಮ ಕೂಡ ’ಸಮೀ ಪುಟ್ಟಾ..’ ಅಂತ ರಾಗ ಎಳೆದು ಎಬ್ಬಿಸಲೂ ಇಲ್ಲ. ಆದರು ಬೇಗ ಎದ್ದುಅಭ್ಯಾಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆಯಲ್ಲ… ಎದ್ದು ಹೊರಗೆ ಹಾಲಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತ. ಒಂಥರ ಬೇಜಾರು. ಯಾಕಂದ್ರೆ ಅಪ್ಪ ಟಿವಿಯಲ್ಲಿ ಯಾರದೊ ಪ್ರವಚನ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದರು!

ಹೊರಗೆ ರಸ್ತೆಕಡೆಯಿಂದ ಹೂ ಮಾರುವ ಹೆಂಗಸಿನ ಕೂಗು ಕೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ’ಹೂವು… ಹೂವು… ಮಲ್ಲಿಗೆ.. ಸೇವಂತಿಗೆ… ಕಾಕಡ…’ ಅವಳ ಧ್ವನಿ ದೂರ ಆಯ್ತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ ಇನ್ಯಾರೊ ’ರಂಗೋಲಿ….ರಂಗೋಲಿ’ ಕೂಗು. ಅದಾದ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿಗೆ, ’ತರಕಾರಿ… ಸೊಪ್ಪು… ಬದ್ನೆ… ಟೊಮೆಟೋ’ ಅಂತ ರಾಗ. ಅದು ತರಕಾರಿ ಮಾರುವ ಮಾಮನ ರಾಗ! ಇವರೆಲ್ಲ ತಲೆಮೇಲೆ ಬುಟ್ಟಿ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಹಾಗೆ ಕೂಗ್ತಾ ಹೋಗೋದನ್ನ ಸಮೀರ ನೋಡ್ತ ಕೂತ.

ಹಾಗೆ ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸ್ತ ಇದ್ದಾಗ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಯೋಚನೆ ಕೂಡ ಬಂತು. ’ಏನೇನೆಲ್ಲ ಇವರು ಮಾರುತ್ತಾರಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಬುಟ್ಟಿ ತುಂಬಾ ಕತೆಗಳನ್ನೂ ಮಾರಬಹುದಲ್ಲ! ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಹೇಳಿ ನಾನು ಕೂಡ ಸ್ವಲ್ಪ ಕತೆ ಕೊಂಡುಕೊ ಬಹುದು. ಹೊಸ ಹೊಸ ಕತೆಗಳನ್ನು ದಿನವೂ ಕೇಳಬಹುದು!’

ಸಮೀರನ ಯೋಚನೆ ಸ್ವಲ್ಪ ತಮಾಷೆಯಾಗಿದೆ ಅಲ್ವ? ಅವನಿಗೆ ಹಾಗೆ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆಯಾಗಲು ಕಾರಣವಿತ್ತು. ಎರಡು ತಿಂಗಳಿನಿಂದ ಅವನಿಗೆ ಒಂಥರ ಬೇಜಾರು. ಎಲ್ಕೆಜಿ, ಯುಕೆಜಿಯಲ್ಲಿರುವಾಗ ಅಮ್ಮ, ಅಪ್ಪ ಒಬ್ಬರಲ್ಲ ಒಬ್ಬರು ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆವಾಗಲೆಲ್ಲ ದಿನಾ ರಾತ್ರಿ ಮಲಗುವ ಮುಂಚೆ ತುಂಬಾ ಮಜವಿತ್ತು. ರಾತ್ರಿ ಒಳ್ಳೆ ನಿದ್ರೆ ಹಾಗೆ ಒಳ್ಳೆ ಕನಸುಗಳು. ಅವನು ಒಂದನೆ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಕತೆಗಿತೆ ಎಲ್ಲ ನಿಂತುಹೋಯ್ತು. ಬರೀ ’ಓದ್ಕೊ.. ಓದ್ಕೊ’ ಇಲ್ಲವೆ ’ಬರಿ… ಬರಿ… ಅಕ್ಷರ ದುಂಡಕ್ಕೆ ಬರಿ..’ ಇಷ್ಟೆ!

ಅಮ್ಮ ಅಡಿಗೆ ಮನೇಲಿದ್ದಳು. ಸಮೀರ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋದ. “ಅಮ್ಮ.. ಹೂ, ತರಕಾರಿ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ, ತಲೆಮೇಲೆ ಇಟ್ಟು ಮಾರ್ತಾರಲ್ಲ, ಹಾಗೇನೆ ಕತೆಗಳನ್ನ ಯಾಕೆ ಯಾರೂ ಮನೆ ಹತ್ರ ಮಾರೋದಿಲ್ಲ?”

ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಜೋರು ನಗು. “ಏಯ್.. ಪೆದ್ದು ಸಮಿ.. ಕತೆಗಳನ್ನ ಯಾರಾದ್ರು ತರಕಾರಿ ಮಾರಿದ ಹಾಗೆ ಮಾರ್ತಾರೇನೊ? ಅದೇನಿದ್ರು ಪುಸ್ತಕದ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಅಥವಾ ದಿನಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಓದಬಹುದು”

ಸಮೀರನಿಗೆ ನಿರಾಸೆ. ಅಮ್ಮ ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿದಳು. “ಸಮೀರ.. ಬಾ ಇಲ್ಲಿ.. ಹಾಲು ಕುಡಿ”

ಅವನು ಕುರ್ಚಿಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಕಾಲು ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಹಾಲು ಕುಡಿಯುತ್ತಾ ಇರುವಾಗ ಮತ್ತೇನೊ ಮಾರುವ ಧ್ವನಿ ಕೇಳಿಸಿತು. ಕಿವಿಕೊಟ್ಟು ಏನದು ಕೂಗುತ್ತಿರುವುದು ಅಂತ ಕುತೂಹಲದಲ್ಲಿ ಹೊರಗೆ ನೋಡಿದ.

ರಸ್ತೆಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಅಜ್ಜ ನಿಂತಿದ್ದರು. ಅವರೇ ’ಕತೆ ಬೇಕೆ ಕತೆ’ ಅಂತ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದದ್ದು! ಸಮೀರ ಜಿಗಿದು ಹೊರಗೋಡಿ ಬಂದ. ಆ ಅಜ್ಜ ಇವನನ್ನು ನೋಡಿ ನಗುತ್ತ ಕೇಳಿದರು.

“ತುಂಬಾ ಕತೆಗಳಿವೆ. ಹುಲಿ ಕತೆ, ಆನೆ ಕತೆ, ನರಿ, ಮೊಲ, ಜಿಂಕೆ ಕತೆ, ಸ್ನೇಹಿತರ ಕತೆ, ರಾಜರುಗಳ ಕತೆ, ಕಾಡು, ನದಿ, ಗಾಳಿ, ಸೂರ್ಯನ ಕತೆಗಳು.”

ಸಮೀರನಿಗೆ ತನ್ನ ಕಣ್ಣು ಕಿವಿ ನಂಬುವುದಕ್ಕೆ ಆಗ್ತಾನೆ ಇಲ್ಲ. ಅಲ್ಲೊಬ್ಬ ಅಜ್ಜ ಬಿಳಿ ಅಂಗಿ, ಬಿಳಿ ಪೈಜಾಮ ತೊಟ್ಟು ಸಣ್ಣ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಟದ ಸಾಮಾನುಗಳನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಮೀರನನ್ನು ನೊಡ್ತಾ ನಗ್ತ “ಬೇಕಾ.. ಮಗು?” ಅಂತ ಕೇಳಿದರು.

ಸಮೀರ “ಅಮ್ಮಾ..” ಅಂತ ಜೋರಾಗಿ ಕರದ. “ಬನ್ನಿ ತಾತ.. ಬನ್ನಿ.. ನಿಮ್ಮ ಚೀಲದಲ್ಲಿ ಗೊಂಬೆಗಳಿವೆಯಲ್ಲ?” ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಬಂದು ಅವರು ತಂದಿದ್ದ ಗೊಂಬೆಗಳ ಚೀಲ ಕೆಳೆಗೆ ಇಡುವುದಕ್ಕೂ, ಅಮ್ಮ ಒಳಗಿನಿಂದ “ಏನದು?” ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತ ಬರುವುದಕ್ಕು ಸರಿಯಾಯ್ತು.

ಸಮೀರ ಅಜ್ಜನ ಚೀಲ ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಗೊಂಬೆಗಳಿದ್ದುವು. ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದವು. ಎಲ್ಲವು ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಗೊಂಬೆಗಳೆ. ಎಲ್ಲವು ಮುದ್ದಾಗಿದ್ದವು.

“ತಾತ.. ಇವು ಗೊಂಬೆಗಳು. ಕತೆಗಳೆಲ್ಲಿ?” ಕೇಳಿದ.

ಅಜ್ಜ ನಕ್ಕರು. “ಮಗು… ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಮಾನ್ಯ ಗೊಂಬೆಗಳಲ್ಲ. ಒಂದೊಂದು ಗೊಂಬೆಗೆ ಒಂದೊಂದು ಕತೆ ಇದೆ. ನಿನಗೆ ಇಷ್ಟ ಇದ್ದರೆ, ನಿಮ್ಮ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ಒಪ್ಪಿದರೆ, ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಅದೇನೆಂದು ಹೇಳುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು.

ಸಮೀರ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಅಮ್ಮನ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಅಶ್ಚರ್ಯವಿತ್ತು. ಅಮ್ಮ ತಡಮಾಡಲಿಲ್ಲ. “ಬನ್ನಿ ಬನ್ನಿ.. ಒಳಗೆ ಬನ್ನಿ” ಅಂದಳು.

ಅಜ್ಜ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಚೀಲ ಸಮೇತ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಬಂದು ಕುರ್ಚಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತರು. ಅಪ್ಪ ಸಮೀರ ಮತ್ತೆ ಅಮ್ಮನ ಮುಖ ನೋಡಿದರು. “ಅಪ್ಪ.. ಇವರು ಕತೆ ಮಾರುವ ತಾತ” ಅಂತ ಪರಿಚಯಿಸಿದ.

ಅಜ್ಜ ಅಪ್ಪನಿಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರು. “ನಿಮ್ಮ ಮಗನಿಗೆ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ ಇದೆ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳಿಗೂ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ. ಅದಕ್ಕೆ ನಾನು ಈ ಕತೆ ಹೇಳುವ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆಗಿದ್ದೇನೆ. ”

ಅಪ್ಪ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟರು. “ನೀವು ಹೇಳ್ತ ಇರೋದು ಹೊಸಥರ ಇದೆ. ಇದುವರೆಗೆ ಯಾರೂ ಕತೆ ಹೇಳಿ ವ್ಯಾಪಾರ ಮಾಡಿದ್ದು ನಾನು ನೋಡಿಲ್ಲ.. ಕೇಳಿಲ್ಲ!”

ಅಜ್ಜ ನಗುತ್ತ “ವ್ಯಾಪಾರ ಅಂದರೆ.. ಹಣ ತೆಗುದುಕೊಂಡು ಕತೆ ಹೇಳುವುದಲ್ಲ. ನಾನು ಮೊದಲು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಅಧ್ಯಾಪಕನಾಗಿದ್ದೆ. ಈಗ ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪ್ರತಿ ಭಾನುವಾರ ಮಕ್ಕಳಿರುವ ಕೆಲವು ಮನೆಗಳ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, ಅವರಿಗೆ ಇಷ್ಟವಾದರೆ ಒಂದೊ ಎರಡೊ ಒಳ್ಳೆಯ ಕತೆ ಹೇಳಿ, ಮಕ್ಕಳು ಖುಷಿ ಪಡುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಮಕ್ಕಳು ಸಂತೋಷ ಪಟ್ಟರೆ ಅದೆ ನನ್ನ ವ್ಯಾಪಾರದ ಲಾಭ. ಕತೆಗಳಿಗೆ ಹೊಂದುವಂತ ಗೊಂಬೆಗಳಿವು” ಅಂದರು.

ಸಮೀರನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಾಯ್ತು. “ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷ. ನಮ್ಮ ಸಮೀರನಿಗೆ ಕತೆ ಕೇಳುವ ಆಸೆ ತುಂಬಾ ಇದೆ. ನೀವು ಖಂಡಿತ ಅವನಿಗೆ ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿ. ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆ ಮತ್ತೆ ಎದುರು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಆರೆಂಟು ಪುಟ್ಟ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ನಮ್ಮ ಮಗನ ಸ್ನೇಹಿತರೆ. ಅವರನ್ನೂ ಕರೆಯುತ್ತೇನೆ” ಅಂದರು. ಅಜ್ಜ ನಕ್ಕು “ಆಗಲಿ” ಅಂದರು.

ಸಮೀರನ ಎಲ್ಲ ಗೆಳೆಯರೂ ಬಂದರು. ಅಜ್ಜ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೋದರು. “ಮಕ್ಕಳೆ, ಇದು ನೋಡಿ ಅಜ್ಜಿ ಗೊಂಬೆ. ನೀವು ಈ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡಿದರೆ, ನಾನು ಅಜ್ಜಿ ಹೇಳುವ ಕತೆಗಳನ್ನೇ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ. ಅಂದರೆ, ರಾಜಕುಮಾರ, ರಾಜಕುಮಾರಿ, ಮಂತ್ರಿಯ ಬುದ್ಧಿವಂತೆಕೆ, ಹಾರಾಡುವ ಕುದುರೆ ಹೀಗೆ, ತುಂಬಾ ಕತೆಗಳು. ಈ ಗೊಂಬೆ ವಿಜ್ಞಾನಿಯದು. ವಿಜ್ಞಾನಿಯ ಕತೆಗಳಲ್ಲಿ ಕಾರು, ಬಸ್ಸು, ವಿಮಾನ, ರಾಕೆಟ್ ಇಂಥವಕ್ಕೆ ಸಂಬಧಿಸಿದ ಕತೆಗಳು. ಈ ಗೊಂಬೆಗಳು ಸಾಹಸಕ್ಕೆ ಸಂಬಂಧ ಪಟ್ಟ ಕತೆಗೆ ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದೇನೆ”

ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿ, ’ಈಗ ಯಾವ ಕತೆ ಕೇಳೋಣ?’ ಅಂತ ಗುಸುಗುಸು ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡರು. ಅಜ್ಜ ಕತೆ ಹೇಳುವುದಕ್ಕೆ ಗಂಟಲು ಸರಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು.

ಅಜ್ಜ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ, ರಾಗವಾಗಿ, ಅಭಿನಯ ಮಾಡುತ್ತಾ. ರಾಜಕುಮಾರನ ಕತೆ ಹೇಳತೊಡಗಿದ್ದಾರೆ. ಚಿಕ್ಕ ಚಿಕ್ಕ ಹಾಡು ಕೂಡ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳು ಆಗಾಗ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಚಪ್ಪಾಳೆಯನ್ನೂ ತಟ್ಟುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎರಡನೆ ಕತೆ ತೆನಾಲಿ ರಾಮನದ್ದು. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ.

ಅಜ್ಜ ಈಗ ಹೊರಟರು. ಮಕ್ಕಳು “ತಾತ ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬನ್ನಿ” ಅಂದರು. ಅಜ್ಜ ಅವರಿಗೆ ಟಾಟಾ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. “ಮಕ್ಕಳೆ.. ಮುಂದಿನ ವಾರ ಬರಲು ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ನಾನು ಬೇರೆ ಊರಿಗೆ ಕೂಡ ಹೋಗಬೇಕು. ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಹೊಸ ಕತೆ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ, ಸರೀನಾ..”

ಸಮೀರನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಮಾತಾಡಿಕೊಳ್ತಾ ಇದ್ದಾರೆ. “ಎಲ್ಲರ ಮನೆಯಲ್ಲೂ ಒಬ್ಬ ಅಜ್ಜ ಇದ್ದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನ” ಅಂತ.

– ಅನಂತ ರಮೇಶ್

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ ೧೬.೦೪.೨೦೧೭ ‘ವಿರಾಮ’ದ ಮಕ್ಕಳ ಪುಟದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ)

ಬೆಳಕು ಕಂಡ ಕಣ್ಣು

teacher

ಉಪಗ್ರಹದಿಂದ ಬರುವ ಛಾಯಾ ಚಿತ್ರಗಳು ವಿನೀತನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಾ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗಾಗ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ವೈವಿಧ್ಯದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಅವನು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ನೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಣ್ಣದ ಓಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಜುವಂತೆ ಕಾಣುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

“ಅಪ್ಪಾ.. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕಡೆ ಜೂಮ್ ಮಾಡು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹಸಿರು ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಲ್ವ ! ಈ ಥರ ಹಸಿರು ನಾನು ನೋಡೆ ಇಲ್ಲ ”

“ನಾಗರಹೊಳೆ ಅಥವ ಅಗುಂಬೆ ಕಡೆಗೆ ಈ ರಜಾದಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ…. ಹಸಿರು ಕಾಡಿಗೆ”

“ಹೋದ ವರ್ಷ ಊಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಮಜಾ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಥರವೇನಾ?”

“ಹೌದು.. ನಿನ್ನ ಪಾಠದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡು ನಾಶ ಆಗ್ತಾ ಇರೊ ಬಗ್ಗೆ.. ಬಹಳ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಶಿಸಿ ಹೋಗ್ತಿರೋದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದ್ರು ವಿಷಯ ಇದೆಯ ?”

“ಪಾಠದ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಷಯ ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಕಾಡು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು.. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಡಿನ ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಭೂಮಿ ತಾಪಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಒರಾಂಗುಟನ್ ಗೊತ್ತ? ಆಫ಼್ರಿಕದಲ್ಲಿ ಅವು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇವೆ ” ವಿನೀತ ಹೇಳಿದ.

“ಒರಾಂಗುಟಾನ್ ಕಾಡಿನ ಮನುಷ್ಯನೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜ. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರೇ ಒಂದಾಗಿ ಸಹಜೀವನ ನಡೆಸೊಲ್ಲ. ಇನ್ನು, ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜನ ಸಂತಾನದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡ್ಸಿಕೊಳ್ತೀವ.. ” ಅಪ್ಪ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಇದ್ದರು.

ವಿನೀತ ಹೇಳಿದ, “ಹೀಗೇ ಆದ್ರೆ.. ಭೂಮಿ ಬೋರ್ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಲ್ವ ? ”

ಅಮ್ಮ ಕರೆದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. “ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋದು ಮರ್ತೇ ಹೋಗಿತ್ತಾ ನಿಮಗೆ ” ಅಂತ ನಕ್ಕಳು. ” ನಾಡಿದ್ದು ದೀಪಾವಳಿ ಬಂತಲ್ಲ. ಪಟಾಕಿ ತರೊ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಾ?” ಕೇಳಿದಳು.

ವಿನೀತನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧ ಅದರ ಹೊಗೆ ಆಗಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಹೆಚ್ಚು ಪಟಾಕಿ ಸುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು.

“ಅಮ್ಮ.. ನಿನಗೇ ಏಕೆ ಈ ಥರ..?   ಅಪ್ಪ, ನಾನು, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವೆರೆಲ್ಲ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯವಾಗೆ ಇರ್ತೀವಲ್ಲ ? ”

ವಿನೀತನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು. “ಕೆಲವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಏನಾಗದಿದ್ದರೂ, ಪಟಾಕಿಯಿಂದ ನಿಧಾನಕ್ಕಾದರು ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಇರುತ್ತೆ.   ವಿನೂ, ನಿನಗೆ ಮರೆತುಹೋಯ್ತಾ, ಹೋದವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬೀದಿಯ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳು, ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದು? ”

ವಿನೀತನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದು ಶಬ್ಧ ಮಾಡಬಾರದು. ಬರಿಯ ಭೂಚಕ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಕಡ್ಡಿ ಮಾತ್ರ ಹಚ್ಚಬೇಕು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇವುಗಳ ಹೊಗೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ತಂದರಾಯಿತು ಅಂದುಕೊಡ.

ಅವನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಶ್ರವಣ್ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿ ಮುಗಿಸಿ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೈಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹೂಕುಂಡ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಆಗಿದ್ದಂತೆ. ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಬೆಂಕಿ ತಾಕಿಸಿದರೂ ಹೂಕುಂಡ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಏಕಿರಬಹುದು ಅಂತ ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಭರ್ರನೆ ಅದು ಹೊತ್ತಿಬಿಟ್ಟು ಅವನ ಬಲಗೈ ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದೆ.  ಸದ್ಯ.. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಿಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ.

ಮೊನ್ನೆ ವಿನೀತನ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದರ ಬಗೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಒಂದು ಚರ್ಚೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್. ಈ ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಈ ಹೊಸ ಟೀಚರ್ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೊಳಪು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ಹಾಡಿದರೆ, ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ, ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಹಾಗೆಯೆ ನಗುತ್ತವೆ ಅಂತ ವಿನೀತನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೆ.

ಅವನ ಬಹಳ ಜನ ಗೆಳೆಯರು ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮತ್ತೆ ಹಾಗಂತ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು ’ನಾವು ಕೂಡ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಲ್ಲ, ಬರೀ ಚಿನಕುರುಳಿ ಹಚ್ತೀವಿ’ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರು ತುಂಬಾ ನಕ್ಕಿದ್ದರು.

ವಿನೀತ ಟೀಚರ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ. ತಾನು ಬರೀ ನಕ್ಷತ್ರಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚೋದು ಅಂತ. ಟೀಚರಿಗೆ ಏನೋ ಅಸಮಾಧಾನ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ” ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ. ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಮುಂದೆ, ಮನೆ ಒಳಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಅಥವ ಮೇಣದಬತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ. ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧ ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ದೀಪಾವಳಿ ಆಚರಿಸಿ. ಆವಾಗ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಖುಶಿಯಿರುತ್ತೆ” ಅಂತ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಜಾರು ಏನೆಂದರೆ ಈ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಬೇಡಿ ಅನ್ನೋದು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿನೀತ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದ. ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಗೋಲಕವನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆರೆದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಉಳಿಸಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸತೊಡಗಿದ. ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತುನೂರು ರೂಪಾಯಿ! ಅವನಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಓಡಿದ.

“ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ” ಕೇಳಿದ.
“ಬರಿಯ ನೂರು ರುಪಾಯಿ .. ಅಷ್ಟೇ ಪಟಾಕಿಯಾ ಈ ವರ್ಷ? ” ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು.
“ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಬೇಡಪ್ಪ. ನೀವು ನೂರು ಕೊಟ್ಟರೆ, ನನ್ನ ಹಣವೂಸೇರಿಸಿದರೆ ಒಟ್ಟು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಆಗುತ್ತೆ. ನಾವು ಬೆಳಕ ಹಬ್ಬ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಆಚರಿಸೋಣ”
“ಏನು ವಿನೂ.. ಹೊಸ ಯೋಚನೆ..?”
“ನಾನು, ನೀವು, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ನಾಡಿದ್ದು ಭಾನುವಾರ ಅನಾಥಶ್ರಮವಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ, ಹಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೇನಾದರು ಉಪಯೋಗವಾಗುವ ಉಡುಗೊರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡೋಣ”

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಖುಷಿ. “ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೊಡ್ತೀವಿ. ನೀನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ” ಅಂದರು.

ವಿನೀತ ಶಾಲೆಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಹೊರಟ. ಆ ದಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಡ್ ಮಿಸ್ ಹೇಳಿದರು, ” ಮಕ್ಕಳೇ, ಈ ದಿನ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಟೀಚರ್ ದೀಪಾವಳಿ ಬಗೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಭಾಷಣ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಈಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳೋಣವ? “.

ವಿನೀತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡ, ’ಮತ್ತೆ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಅಂತ ಉಪದೇಶ ಕೊಡುತ್ತಾರೊ ಏನೊ..’

ಕನ್ನಡದ ಟೀಚರ್ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ನಗುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದರು.

“ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ದೀಪಾವಳಿಯ ಶುಭಾಶಯ ಇವತ್ತೇ ಹೇಳುತ್ತೀನಿ. ದೀಪಾವಳಿಯ ದಿನ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ, ಆದರೆ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಅಂತ ನಾನು ಈಗಾಗಲೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ಅಲ್ವ? ಆದರೂ ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟ ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೆ.. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣವಿದೆ. ನೀವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಥರ ಪಟಾಕಿ ಹುಚ್ಚಿನಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅನಾಹುತ ನೀವು ಮಾಡಿಕೊಬಾರದು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಸೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇದೆ. ಆ ವಿಷಯ ಈಗ ನಿಮಗೆಲ್ಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.

ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪಟಾಕಿ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನವೂ ಪಟಾಕಿಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಶಬ್ಧ ಮಾಡುವ ಪಟಾಕಿ ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳೇ, ಆ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯ ಒಂದು ದಿನ ಒಂದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಟಾಕಿ ನನ್ನ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡಿತು. ಆ ಪಟಾಕಿ ಭಾರಿ ಶಬ್ಧಮಾಡುತ್ತ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು! ”

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಗರಬಡಿದಂತೆ ಆ ಟೀಚರನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ” ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.. ನೀವೆಲ್ಲ ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರ ಅಂತ. ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಇವೆಯಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಅಲ್ವಾ..? ಅದು ಕೂಡ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯೆ. ನಾನು ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಣ್ಣು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಕುರುಡಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಬೇರೆಯವರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಶಾಲೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಆಟಗಳು ಎಲ್ಲ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾದುವು. ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಹತ್ವ ಆಗಲಷ್ಟೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.”

ಈಗ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರಿನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೆ ಎವೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು.

ಟೀಚರ್ ತಮ್ಮ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

“ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ, ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ದೇವರು ನನ್ನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ನೋಡಿದರು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದು ದಿನ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಮಹಾನುಭಾವರು ತಾವು ನಿಧನರಾದಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ಆ ದಾನದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಇಟ್ಟು ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿದರು. ನೇತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಆ ಮಹಾನುಭಾವರ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಈಗ ನೀವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು. ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬೆಳಕಾದರು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು..! ”

ಟೀಚರ್ ಭಾಷಣ ಮುಗಿಸುವಾಗ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಮೌನ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ವಿನೀತ ತಲೆ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

ಮೌನ ಮುರಿಯುತ್ತಾ ಹೆಡ್ ಮಿಸ್ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಶಬ್ಧ ಮೊಳಗಿತು.

ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆದವು. ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಬೆಳಗಿದವು.

ವಿನೀತ ಈ ದೀಪಾವಳಿಗೆ ದೀಪವಷ್ಟೇ ಹಚ್ಚಿ ಟೀಚರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ತಾನು ಹೇಳುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಖುಷಿಯಾದ.

***

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

(ಪಂಜು ಇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ. ಲಿಂಕ್: http://www.panjumagazine.com/?p=13403)

ಅಜ್ಜಿಯ ದೋಸೆ ಘಮ ಘಮ

VV Pic

ಅದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿ. ಎಷ್ಟು ಪುಟ್ಟದು ಅಂದರೆ, ಒಂದು ಎರಡು ಅಂತ ಲೆಕ್ಕ ಹಾಕಿದರೆ ನಲ್ವತ್ತು ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಮನೆ ಲೆಕ್ಕ ಆಗಿ ಹೋಗುತ್ತೆ. ಆ ಹಳ್ಳೀಲಿ ಒಟ್ಟು ಜನ ಅಂದರೆ ಬರೆ ತೊಂಭತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಒಂದೇ ರಸ್ತೆ. ಒಂದೇ ಶಾಲೆ. ಒಬ್ಬರೇ ಪುಟ್ಟ ಟೀಚರ್. ಶಾಲೆಗೆ ಹೊಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಹದಿನೈದು ಮಾತ್ರ. ಉಳಿದವರೆಲ್ಲ ಆ ಮಕ್ಕಳ ಅಜ್ಜ, ಅಜ್ಜಿ, ಅಪ್ಪ, ಅಮ್ಮ, ಮಾವ ಹೀಗೆ.

ಹಳ್ಳಿ ಪಕ್ಕ ಒಂದು ಕಾಡು. ಸಣ್ಣದಲ್ಲ ದೊಡ್ಡ ಕಾಡು. ಅಲ್ಲಿ ಎರಡು ಕರಡಿ ಮರಿಗಳು. ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ಮತ್ತು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ. ಆಟ ಆಡ್ತಾ ಸುಖವಾಗಿದ್ದುವು. ಓಡೋದು, ಒಬ್ಬರನ್ನೊಬ್ಬರು ಹಿಡಿಯೋದು, ನೂಕೋದು, ಹುಲ್ಲು ಹಾಸಿನ ಮೇಲೆ ಉರುಳುರುಳಿ ಬೀಳೋದು. ಮರಗಳ ಮೇಲೆ ಹಣ್ಣುಗಳಿದ್ದರೆ, ಮರ ಸರಸರ ಹತ್ತೋದು, ಎರಡೂ ಕರಡಿ ಕರಕರ ತಿನ್ನೋದು. ಮರದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತು ಈ ಹಳ್ಳಿಕಡೆಗೆ ನೋಡ್ತ ಮನೆಗಳನ್ನ, ಮಕ್ಕಳು ಆಡೋದನ್ನ, ಜನ ಓಡಾಡ್ತ ಇರೋದನ್ನ ನೋಡೋದು.

ಒಂದು ದಿನ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಬ್ಬಳು ಅಜ್ಜಿ ಬಂದಳು. ದೂರದ ಊರಿಂದ ಬಂದಿದ್ದಳು. ಅವಳಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ. ಕಷ್ಟ ಏನೆಂದರೆ ಅವಳು ಒಂಟಿ. ಹಳ್ಳಿಯವರು ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಕಷ್ಟ ಆಗಬಾರದು ಅಂತ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮನೆ ಕೊಟ್ಟರು ಅಜ್ಜಿ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದುಬಿಟ್ಟಳು.

ಅಜ್ಜಿಗೆ ಸುಮ್ಮನೆ ಕೂಡಲು ಆಗಲಿಲ್ಲ. ಹಳ್ಳಿಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದಳು, ’ ನೋಡಿ, ನೀವೆಲ್ಲ ನನಗೆ ತುಂಬ ಉಪಕಾರ ಮಾಡಿದ್ದೀರ. ನಾನೂ ನಿಮಗೆ ಏನಾದರು ಸಹಾಯ ಮಾಡಬೇಕು. ನನಗೆ ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಅಕ್ಕಿ, ಬೇಳೆ ಕೊಟ್ಟರೆ, ನಿಮಗೆಲ್ಲ ದೋಸೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ’

ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿ ಆಸೆ. ಆಯಿತು ಅಂದರು ಹಳ್ಳಿಯವರು. ಅಜ್ಜಿ ದಿನಾ ದೋಸೆ ಮಾಡೋದು. ರುಚಿ ರುಚಿ, ಘಮ ಘಮ. ಹಳ್ಳಿಗೆಲ್ಲ ಅದರ ಪರಿಮಳ. ಜನ ಅದನ್ನು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ತಿನ್ನೋದು. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ತುಪ್ಪ ಹಾಕಿ ಕೊಟ್ಟರೆ ನಗ್ತಾ ನಗ್ತಾ ತಿನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೀಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ದೋಸೆ ಮನೆ ಆಯ್ತು.

ಪಕ್ಕದ ಕಾಡಿನ ಎರಡು ಕರಡಿ ಮರಿಗಳಿದ್ದುವಲ್ಲ, ಅವಕ್ಕೆ ಮೂಗು ತುಂಬಾ ಸೂಕ್ಷ್ಮ. ಹಳ್ಳಿಕಡೆಯಿಂದ ಏನೋ ಪರಿಮಳ ಬರುತ್ತಿದೆ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾಯ್ತು. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದು ಒಂದು ಮರ ಹತ್ತಿ ಹಳ್ಳಿ ಕಡೆ ನೋಡ್ತ ಕೂತವು. ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಗೆ ಹೋಗೋದು, ಅಲ್ಲಿ ಏನೋ ತಿಂದು, ಡರ್ ಅಂತ ತೇಗ್ತಾ ಹೋಗೋದು ಕಾಣಿಸ್ತು. ಈ ಹೊಸ ಅಜ್ಜಿ ರುಚಿಯಾದ ತಿಂಡಿ ಮಾಡಿ ಕೊಡ್ತಾಇರೋದು ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿಹೋಯ್ತು. ಒಂದರ ಮುಖ ಒಂದು ನೋಡೊಕೊಂಡವು. ’ಕೀಚ್, ಕೀಚ್’ ಅಂದವು. ಅಂದರೆ, ’ನಾವೂ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ, ಅದೇನು ತಿಂಡಿ ನೋಡೋಣ’ ಅಂತ.

ಸರಿ, ಕರಡಿಮರಿಗಳು ಮರದಿಂದ ಸರಸರ ಇಳಿದು, ಮೆಲ್ಲಗೆ ಅಜ್ಜಿ ಮನೆಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದವು. ಜನರು ನೋಡಬಾರದಲ್ಲ, ಅದಕ್ಕೆ ಅಲ್ಲಲ್ಲಿ ಮರಗಳ ಮರೆಯಲ್ಲಿ ನಿಲ್ಲೋದು, ನಾಲ್ಕು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕೋದು. ಹೀಗೆ, ಹಾಗೂ ಹೀಗೂ ಅಜ್ಜಿಮನೆ ಹಿತ್ತಿಲು ಬಂತು. ಘಮ ಘಮ ಪರಿಮಳ. ಚುಂಯ್ ಚುಂಯ್ ದೋಸೆ ಹಾಕ್ತಿರೊ ಶಬ್ಧ. ತುಪ್ಪ ದೋಸೆಗೆ ಸುರಿಯುವಾಗ ಇನ್ನೂ ಚೆನ್ನ. ಕರಡಿ ಮರಿಗಳ ಮೂಗು ಅರಳಿಹೋಯ್ತು!

ಅಜ್ಜಿ ಮನೆ ಹಿತ್ತಿಲ ಬಾಗಿಲು ಮುಚ್ಚಿತ್ತು. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿ ಒಂದು ಕಿಟಕಿ. ಮೇಲೆ ಇತ್ತು. ಸರಿ, ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ಕಿಟಕಿ ಕೆಳಗೆ ನಿಂತು, ತಮ್ಮ ಕರಡಿಯನ್ನು ಬೆನ್ನ ಮೇಲೆ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿತು. ಮೇಲಿದ್ದ ಕಿಟಕಿ ಈಗ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಇಣುಕಿ ನೋಡಿದರೆ, ವಾಹ್.. ಅಲ್ಲಿ ಅಜ್ಜಿ ದೋಸೆ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ದೋಸೆ, ತುಪ್ಪದ ದೋಸೆ. ಜನ ಬರೋದು, ದೋಸೆ ತಿನ್ನೋದು.

“ಕೀಚ್.. ಕೀಚ್” ಅಂತು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ. ’ಇಲ್ಲಿ ದೋಸೆ ಹೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅಣ್ಣ. ನನಗೆ ಅದು ಬೇಕು’ ಅಂತ ಕೇಳಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ಹೇಳಿತು, ’ಸ್ವಲ್ಪ ತಡಿ, ಸೀದಾ ಒಳಗೆ ಹೋದರೆ ಅಜ್ಜಿ ಭಯಪಡುತ್ತಾಳೆ. ಕೂಗುತ್ತಾಳೆ. ಜನ ಎಲ್ಲ ಬಂದರೆ, ನಾವು ಓಡಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ದೋಸೆ ಸಿಕ್ಕಲ್ಲ ದೊಣ್ಣೆ ಏಟು ಸಿಕ್ಕುತ್ತೆ’.
’ಏನು ಮಾಡೋದು’ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ ಹೇಳಿತು, ’ ಈ ಬಾಗಿಲು ಸ್ವಲ್ಪ ನೂಕು ನೋಡೋಣ’.
ಹಿಂಬಾಗಿಲಿಗೆ ಚಿಲಕ ಹಾಕಿಲ್ಲ. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆಯಿತು. ಎರಡೂ ಮರಿಗಳು ಮೆಲ್ಲಗೆ ಒಳಗೆ ಹೋದುವು. ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಇಣುಕಿದುವು. ಅಜ್ಜಿ ದೊಡ್ಡ ದೋಸೆ ರಾಶಿ ಹಾಕಿದ್ದಳು. ಶಬ್ಧ ಮಾಡದೆ ನೋಡ್ತ, ಅಜ್ಜಿ ಆಚೆಗೆ ಹೋಗ್ಲಪ್ಪ ಅಂತ ಚಡಪಡಿಸ್ತ ಇದ್ದಾಗ ಯಾರೊ ಕರೆದರು ಅಂತ ಅಜ್ಜಿ ಅಡಿಗೆ ಮನೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಗೆ ಹೋಗಿ ಬಿಟ್ಟಳು!

ಕಿಲಾಡಿ ಕರಡಿ ಭರ ಭರ ಅಡುಗೆ ಮನೆಗೆ ಓಡಿ ಕೈತುಂಬಾ ದೋಸೆ ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ ಜೊತೆ ಕಾಡೊಳಗೆ ಓಡಿತು. ಪಾಪ, ಹಾಗೆ ಕೇಳದೆ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬಾರದು ಅಂತ ಹೇಳಲು ಆ ಮರಿ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಅಮ್ಮ ಇರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ.

ಖುಶಿಯಾಗಿ ಎರಡೂ ಕರಡಿ ದೋಸೆ ಸಮನಾಗಿ ಹಂಚಿಕೊಂಡವು. ಗಬಗಬ ತಿಂದವು. ರುಚಿ ರುಚಿ ದೋಸೆ. ಅಬ್ಬಬ್ಬ, ಅಜ್ಜಿ ಮಾಡಿದ ದೋಸೆ ಮಜವಾಗಿದೆ ಅಂದುಕೊಂಡು ಒಂದರ ಮುಖ ಒಂದು ನೋಡಿ ಕೀಚ್ ಕೀಚ್ ಅಂತ ನಕ್ಕವು.

ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿದಮೇಲೆ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಅಜ್ಜಿ ನೆನಪಾಯ್ತು. ’ಪಾಪ ಅಜ್ಜಿ’ ಅಂತ ಕನಿಕರ ಆಯ್ತು. ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಮಾಡಿದ ದೋಸೆ ನಾವು ಲಪಟಾಯಿಸಿದೆವಲ್ಲ ಅಂತ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಾಯ್ತು. ದೋಸೆಗೆ ಬದಲಾಗಿ ನಾವೂ ಏನಾದರು ಕೊಡಬೇಕಲ್ಲ ಅಂತ ಒಂದು ಒಳ್ಳೆ ಆಲೋಚನೆ ಕೂಡಾ ಬಂತು.

ಪುಟ್ಟ ಕರಡಿ ಓಡಿ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು ಎತ್ತಿಕೊಂಡು ಬಂತು. ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ’ಭಲೆ! ಭಲೆ! ಭೇಷ್ ಭೇಷ್’ ಅಂತ ತಮ್ಮನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿ, ’ಬಾ ಇಬ್ಬರೂ ಹೋಗಿ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಈ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟು ಬರೋಣ’ ಅಂತ ಹೋದವು. ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲು ಮೆಲ್ಲನೆ ನೂಕಿ, ಹಲಸನ್ನು ಅಲ್ಲೆ ಇಟ್ಟು ಕಾಡಿಗೆ ಹಿಂತಿರುಗಿದವು. ಅಬ್ಬ ಈಗ ನೆಮ್ಮದಿ ಆಯ್ತು ಅಂತ ನಕ್ಕು ಆಟ ಆಡಲು ಓಡಿದವು.

ಅಜ್ಜಿ ಪಾಪ.. ಅಷ್ಟೊಂದು ದೋಸೆ ಹೇಗೆ ಕಡಿಮೆ ಆಯ್ತು ಅಂತ ಹಿತ್ತಲ ಬಾಗಿಲ ಹತ್ತಿರ ಬಂದರೆ ಅಲ್ಲೊಂದು ದೊಡ್ಡ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣು! ದೊಡ್ಡ ದೊಡ್ಡ ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟು ನೋಡಿದಳು. ಘಮ ಘಮ ಹಣ್ಣು. ’ಒಹ್! ಯಾರೊ ದೋಸೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬದಲಿಗೆ ಹಣ್ಣು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದಾರೆ’ ಅಂತ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಖುಶಿಯಾಗಿ ಅದನ್ನು ಒಳಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ’ನಾಳೆ ದೋಸೆ ಜೊತೆಗೆ ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ರಸಾಯನ ಮಾಡ್ತೀನಿ’ ಅಂತ ಅಂದುಕೊಂಡಳು.

ಹಲಸಿನ ಹಣ್ಣಿನ ರಸಾಯನ ಅಂದರೆ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಪ್ರಾಣ. ಅಜ್ಜಿ ನಾಳೆ ರಸಾಯನ ಮಾಡಿದರೆ ಅದರ ಪರಿಮಳ ನಮ್ಮ ಕರಡಿಮರಿಗಳ ಮೂಗಿಗೆ ಬಂದರೆ, ಪಾಪ ಅವುಗಳ ಪಾಡೇನು ಅಲ್ವ?!

ಅಜ್ಜಿ ರಸಾಯನ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಿದ್ದಂತೆ ಅದರ ಪರಿಮಳ ಕರಡಿಗಳಿಗೆ ಮುಟ್ಟಿತು. ಅವುಗಳ ಸಂತೋಷ ಹೇಳತೀರದು. ಸಂತಸದಿಂದ ಕುಣಿದಾಡಿದವು. ಹೋದ ಸಲದಂತೆ ಈ ಬಾರಿಯೂ ಅಜ್ಜಿಗೆ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸದಂತೆ ರಸಾಯನವನ್ನು ಹೊತ್ತು ತರುವುದು ಅಂತ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡವು. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ ರಸಾಯನಕ್ಕೆ ಬದಲಾಗಿ ಏನನ್ನು ನೀಡುವುದು ಎಂಬುದು ಸಮಸ್ಯೆಯಾಯಿತು. ಜೇನನ್ನು ನೀಡೋಣವೆಂದು ಪರಿಹಾರ ಸೂಚಿಸಿತು ತಮ್ಮ ಕರಡಿ. ಅದಕ್ಕೆ ಅಣ್ಣ ಕರಡಿ ತಮ್ಮನ ಬೆನ್ನು ತಟ್ಟಿತು.

ಎರಡೂ ಕರಡಿಗಳು ಅಜ್ಜಿಯ ರಸಾಯನ ಪೂರ್ತಿಗೊಳ್ಳಲು ಮರದ ಮೇಲೆ ಕಾಯುತ್ತಾ ಕೇಕೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ನಕ್ಕವು.

******

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ ೦೧.೦೫.೨೦೧೬ ’ಲಾಲಿ ಪಾಪು’ವಿನಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ https://goo.gl/wblhxB)