ನಾಟಕಕಾರ

baby

ಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಹಿಂದಿನ ಪಾರ್ಶ್ವ ಜಗುಲಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ. ಕೆಲವರು ಕಾಫ಼ಿ, ಚಾ ಕುಡಿಯುತ್ತ, ಕೆಲವರು ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಬಜ್ಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಮೆಲ್ಲುತ್ತ, ಮಾತಾಡುತ್ತ ಆ ಸಂಜೆಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಸಿದ ಜುಬ್ಬ, ಎಣ್ಣೆ ರಹಿತ ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿ ಕೂದಲ, ಶೇವಾಗದ ಕೆನ್ನೆ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ ಮತ್ತು ದಪ್ಪ ಮಸೂರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಣ್ಣ ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ಹಿರಿದಾಗಿಸಿ ಒಳ ದೃಷ್ಟಿ ತೂರಿಸಿ ತನ್ನ ನಾಟಕದ ಪಾತ್ರ ತನಗೇ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತಂತೆ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತೈದು ವಸಂತಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ಒಂದು ಆಕಾರ. ಅವನು ನಾಟಕಕಾರ ಶಂಕರ.

ಮೌನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಏನದು ಯೋಚನೆ ಅಂದರೆ, ಪಾತ್ರಗಳ ಮರು ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲಿ  ಅಥವಾ  ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ.    ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ  ಪಾತ್ರಗಳ ಗತ್ತುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು,  ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಉದ್ದ ಆಳಗಳನ್ನು, ಪ್ರತಿ ಪದಗಳಲ್ಲು ಅವಿತಿಸಿಟ್ಟ ಗೂಢತೆಗಳನ್ನು, ಅಪರಿಮಿತ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು  ಮತ್ತು  ನೋಟಕರ  ಎದೆ  ಎದೆಗಳಲ್ಲು  ಪಾತ್ರಗಳ  ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು  ಉಕ್ಕಿಸುವ ಆರ್ದ್ರತೆಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಿಸ್ಮಯತೆಗಳನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಮತ್ತೂ…. ಕೇಳುಗನಿಲ್ಲವೆಂದು,   ನೋಡುಗನಿಲ್ಲವೆಂದು    ಬೇಸರಿಸದ  ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಂತೆ  ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಖಂಡಿತಕ್ಕು ನಾಟಕದ ದಿನ ಕಿಕ್ಕಿರುದು ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ…. ಅವರೆಲ್ಲ ಕೌಂಟರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಪಾತ್ರಗಳ  ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಮ್ಮ  ಚಿಂತನೆಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಇಂಥ ಯೋಚನೆಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನವಳು ತಡಾಗಮನ ಸಹಿಸಳೆಂದು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಡವಾದರೆಷ್ಟು ನಾಟಕವಿದೆಯೋ; ತಾನೂ ಯಾವ ನಾಟಕವಾಡಬೇಕಿದೆಯೋ; ಗಡಿಬಿಡಿಸಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗಲೂ, ನಾಟಕದ ದಿನಗಳಲ್ಲಾದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ತನ್ನೆದೆಯೊಳಗೆಷ್ಟು ನಗಾರಿ ಬಾರಿಸಿತ್ತೆಂದು ವಿಸ್ಮಯಪಡುತ್ತಾ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಆದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಭ್ರಮೆ ಹರಿದು ಶೂನ್ಯ ಮಡುವಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಚಿತ್ರ ನೋವು!

ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಈ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿವೆ. ಅವನೆ ಅಲ್ಲವೆ ತನ್ನ ನೋಡಿಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ದಾಟಿ ಹೊರಟು ಹೋದದ್ದು. ಸುತ್ತ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದರಲ್ಲ! ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ ಅವನು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋದುವು ಅವನನ್ನು ಮುಖತ: ನೋಡಿ. ಆಹಾ… ಅವನೆಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಅಭಿನಯಗಾರ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣಾ ಚತುರ! ಚಿತ್ರರಂಗ ಸೇರಿ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ.

ಆದರೂ ಏನೋ ಸಂಕಟ. ಒಳಗೆ ಒದೆಯುತ್ತಿದೆ. ತಾನು ನಕ್ಕು ಮಾತಾಡಿಸುವ ಹವಣಿಕೆಯನ್ನು ಅವನು ಏಕೆ ಝಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟ!? ಇವತ್ತಿನ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಹಣ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುವ ಶಕ್ತನೆಂದರೆ ಅವನೆ! ಹೌದು…. ವಿಹಾರನೆ!!

ತಾನು ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿಹಾರನೆ ನಾಯಕ. ಅದೇನು ಮಮತೆಯೋ? ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಗ ಅನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನವೊ ಅಥವ ಮಮಕಾರವೊ ಅಥವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅವನ ಬಗೆಗೆ ಹರಿಯುವ ಕರುಣೆಯೊ!

ಮನೆಯ ಕದ ತಟ್ಟಿ ಒಳ ಬಂದಾಗಲೂ ಅವಳು ಮೌನಿ. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ಕೋಣೆ ಸೇರಿ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟು, ಮುಖ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ’ಅಡುಗೆ ಏನು?’ ಅಂದಿದ್ದಾನೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತೂ ಅನ್ಯ ಮನಸ್ಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಡಿಸತೊಡಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಯಾರದು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವವರು? ಅನ್ನ ಕಲಸುವಾಗ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಸಾರು ಸುರಿದು ಅತ್ತ ಹೋದಳು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅವಳು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು.

“ಓಹ್.. ನೀನಾ… ಬಾಪ್ಪ.. ಬಾ.. ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾಯಿತಪ್ಪ ನಿನ್ನ ಹೀಗೆ ನೋಡದೆ! ಸದ್ಯ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅಂತಾಯ್ತು. ಅವರು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ.. ತಡಿ ಬಂದರು’’

”ಅವರದು ಊಟ ಆಗಲಿ ಅಮ್ಮ, ನಾ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ’’

ಕೇಳಿರುವ ಪರಿಚಿತ ಧ್ವನಿ. ಅರೆ, ಅವನೇ ಇರಬಹುದೆ! ನಿನ್ನೆ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಗುರುತಾಗದ ವಿಹಾರ!!

ಕುತೂಹಲ ಅದುಮಲಾಗದೆ ಊಟ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದು ನೋಡಿದರೆ, ’’ಅರರೆ… ಏನ್ ಸಾರ್..” ಚಕಿತ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ, ’’ಬನ್ನಿ…ಬನ್ನಿ.. ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ”’ ಶಂಕರ ಉಪಚರಿಸಿದ.

ಬಂದವನು ವಿಹಾರ್! ದೀರ್ಘ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ ಇವನಿಗೆ; ಇವಳಿಗೂ.

’’ಇವೆಲ್ಲ ಏನಪ್ಪ…ಬೇಡ..ಬೇಡ.. ಹಾಂ…ದೇವರು ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಲಿ.. ಏಳಿ.. ಏಳಿ”

’’ಏನ್ ಸರ್.. ಬಹುವಚನ.  ನಿಮ್ಮ ಹುಡುಗನೇ ಅಲ್ಲವೆ?  ನೀವು ಖಂಡಿತ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.  ತುಂಬಾ ಸೊರಗಿದ್ದೀರ.  ಅದಕ್ಕೆ ರಾತ್ರಿ ಗುರುತಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳಕೂ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ.   ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತು, ನೀವು ನನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸಬೇಕು ಅಂತ ಬಂದಿದ್ರಿ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಭಾಳ ಸ್ಟ್ರೆಸ್ಸು ಸರ್..”

ಮೌನ ಮುರಿದು ಮತ್ತೆ ವಿಹಾರ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದ. ’’ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ ಸರ್.. ಬೈಹಾರ್ಟ್ ಆಗಿದೆ, ನಿಮ್ಮ ನಾಟಕ  ಕರುಣಾ ಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾತ್ರದ ಡಯಲಾಗು…   ಅದೇ ಅಲ್ವ ಸರ್…   ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರು ಎಲ್ರೂ ಕೇಳೋದು ಶಂಕರರ ನಾಟಕದ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಡಯಲಾಗು.. ”

’’ಹೌದಾ!?’’

”ಬಹಳ  ವರ್ಷಗಳಾಗಿಹೋಯ್ತಲ್ವ  ಸರ್…   ಈ ಫ಼ಿಲ್ಮ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರೀ ಗೊತ್ತಲ್ಲ..   ಯಾವ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಯ ಕೊಡಲ್ಲ. ಹೊಸ ನಾಟ್ಕ ಏನಾದ್ರೂ ಬರ್ದಿದೀರ ಸರ್. ನಿಮ್ಮ ಬಹಳ ನಾಟ್ಕಗಳಿಗೆ ನಾನೇ ಅಲ್ವ ಹೀರೊ. ಅವೆಲ್ಲ ನೀವು ನನಗೆ ಶಿಫ಼ಾರಸ್ ಮಾಡಿ ಬಂದದ್ದು. ನನ್ಗೆ ಮೊದ್ಲು ಹೆಸರು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ನಿಮ್ಮ ನಾಟ್ಕಗಳು ಸರ್. ಏನೇ ಹೇಳಿ.. ನೀವ್ ಬರಿಯೋ ಹಾಗೆ ಯಾರೂ ಬರಿಯಲ್ಲ’’

ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲೆ ಹಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಪೊಟ್ಟಣ, ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳು ಅವನು ತಂದಿಟ್ಟದ್ದು. ಕಾಫ಼ಿ ಇದೀಗ ತಂದೆ ಅಂತ ಗಡಿಬಿಡಿಸಿ, ಒಳಹೋದವಳು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ತಂದಳು. ಅವನು, “ಬೇಡಮ್ಮ…… ಸುಮ್ಮನೆ ತೊಂದ್ರೆ ತಗೋಬೇಡಿ’’

ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ! ಅದಕ್ಕಲ್ಲವೆ ಈ ಹುಡುಗ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಟಾರ್ ಮತ್ತೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ತಂಡ ಬೆನ್ನ ಬಿಡದಿರುವುದು.

’’ನೀವು ನಮ್ಮನೇಗು ಬರಬೇಕು. ನಮ್ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಹಳೆ ದೋಸ್ತ್ ಅಲ್ವ ಸರ್. ಅವರು ಕೇಳತಾ ಇರ್ತಾರೆ, ಶಂಕರ ಈಗ್ಲೂ ನಾಟ್ಕ ಬರೀತಿದಾನ ಅಂತ’’

’’ಹೌದಾ..? ಶಿವಪ್ಪ ನಾನು ಒಂದು ಕಾಲ್ದಲ್ಲಿ ಲಾಲ್ಬಾಗಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾಗಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೋರು. ಪಾಪ.. ಏನು ಮಾಡೋದು… ಅವರ್ದು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯವಹಾರ. ಸಮಯ ಅನ್ನೋದು ಸಿಕ್ಕಬೇಕಲ್ಲ. ನಾ ಕೇಳ್ದೆ ಅಂತ ಹೇಳು. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯ ವಿಹಾರ್, ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿಯಂತೂ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಫ಼ಿಲ್ಮೂ ನೋಡಿದಾಳೆ. ಅವ್ಳು ನಿನ್ನ ಫ಼್ಯಾನು ಗೊತ್ತ?”

’’ಹೌದಾಮ್ಮ!? ನೀವಂತೂ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಥರವೇ. ಆವಾಗೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಮನೇಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ನೆನಪಿದ್ಯಾ. ನೀವು ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮ್ ಅಮ್ಮ ಮಾತಾಡ್ದ್ ಥರಾನೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ.”

ಇವಳು ಬಾಯಿತುಂಬಾ ನಗ್ತಾ, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸೂಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾಳೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.

’’ಅಂದಹಾಗೆ, ನಿಮ್ ನಾಟ್ಕ ಇದ್ದಾಗ ಹೇಳಿ ಸರ್.. ನಾನು ಖಂಡಿತ ಬರ್ತೀನಿ. ಅಂಥ ಒಳ್ಳೆ ನಾಟ್ಕಗಳನ್ನ ಇನ್ಮೇಲಾದ್ರೂ ನಾನು ಮಿಸ್ಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಬಾರ್ದು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ ”

’’ನಂದೇನಿದೆಯಪ್ಪ, ನಾಟ್ಕಗಳು ಹೆಸರು ಮಾಡೋದೆಲ್ಲ ಡೈರೆಕ್ಟ್ರು ಮೇಲೇ ಡಿಪೆಂಡಾಗಿರುತ್ತೆ’’

’’ಛೆ.. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಉಂಟಾ.. ನಿಮ್ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಏನು ಮಹಾ ಮಾಡಕ್ಕಾಗತ್ತೆ…ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲ ನಿಮ್ಮ ಕತೆ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಆ ಡಯಲಾಗುಗಳು.. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತ ಸರ್… ಆ ಕರುಣಾ ಕರ್ಣ ನಾಟಕದ ನಿಮ್ಮ ಡಯಲಾಗೇ ನಾನು ನನ್ನ ಫ಼ರ್ಸ್ಟ್ ಫ಼ಿಲ್ಮಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಮಿಂಚಿದ್ದು!’’

ಹೀಗೇ, ಎಷ್ಟು ಲೀಲಾಜಾಲ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ!

ಅವನು ಎದ್ದಾಗ ಶೋಕೇಸ್ ಕಡೆಗೆ ಗಮನಿಸಿದ.

’’ಸರ್.. ಅದ್ಯಾವ ಫೋಟೊ ಹಳೇದು…. ನಿಮ್ಮದ? ಅಬ್ಬ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದವಿದ್ರಿ ..! ನೀವು ಫಿಲ್ಮ್ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗ್ಬೋದಿತ್ತು… ಸುಮ್ನೆ ನಾಟಕ ಬರೆಯಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರಿ’’ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತ ನಕ್ಕ. ಶಂಕರನೂ ನಕ್ಕ.

‘’ನಾಟ್ಕ ಬರೀತೀನಿ… ಆಡಕ್ಕೆ ಬರಲ್ವಲ್ಲ!’’

’’ಸ್ಟಾರ್ ಅನಿಸ್ಕೊಬೇಕಾದ್ರೆ ನಾಟ್ಕನೇ ಆಡ್ಬೇಕ ಸರ್?’’ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ.

ತನ್ನ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ನಾಟಕಗಳ ಪುಸ್ತಕ ವಿಹಾರನ ಕೈಗಿತ್ತು, ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಯಿತು. ಅವಳು ಅಕ್ಕರೆಯಿಟ್ಟು ಬಡಿಸಿದಂತೆ. ಅನ್ನ, ಹುಳಿ, ಮಜ್ಜಿಗೆಗೆ ಅದ್ಭುತ ರುಚಿ ಬಂದಂತೆ…..

*******

ಲಗುವಾಗ ಪಿಸು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.

’’ವಿಹಾರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಿವಪ್ಪನ ಸ್ವಂತ ಮಗನ?’’

’’ಯಾಕೆ.. ಏನು ನಿನ್ನ ಅನುಮಾನ?’’

’’ಶಿವಪ್ಪ ಸಾವ್ಕಾರನ್ನ ನಾ ಕಂಡಿಲ್ವ.. ಕುಳ್ಳಕ್ಕೆ ದಪ್ಪಕ್ಕೆ.. ಮತ್ತವರ ಹೆಂಡ್ತಿ ನನ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ? ಅವರ ಜೋಡಿಗೆ ಇಂಥಾ ಆರಡಿ ಮಗನ ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ’’

ಅವಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ನಿಜವೆ. ಶಿವಪ್ಪ ಸ್ನೇಹಿತನೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬಲ್ಲವರೆ. ಅವನು ಶಂಕರನಿಗಿಂತ ಐದಾರು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಇಬ್ಬರೂ ಲಾಲ್ ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವರ್ಷ ವಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೆ.

ಶಂಕರನ ನೆನಪುಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು. ’ಶಿವಪ್ಪ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲೊಬ್ಬ. ಆ ಒಂದು ಬೆಳಗಿನ ದಿನದ ಗಾಳಿ ಸವಾರಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಆ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರತೊಡಗಿವೆ. ಶಿವಪ್ಪ ತನಗೆ ಆ ದಿನದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

’’ಎಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಈ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಕೊರಗು ಉಳಿದು ಹೋಗುತ್ತ ಅಂತ ಭಯ ಶಂಕರ”

“ಏಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳ್ತ ಇದೀಯ? ನಿನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಆರು ವರ್ಷ ಆಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು ವರ್ಷ ಆದಮೇಲೂ ಎಷ್ಟೋ ಜನಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿಲ್ಲವ?’’

’’ಹಾಗಲ್ಲ.. ನಿನ್ನೆ ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಇದೇ ವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬರನ್ನ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಅವರು ಅನುಮಾನ ಪಡೋದು ನೋಡಿದ್ರೆ, ನನ್ನಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಆಗೋ ಯೋಗ ಇದ್ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಇದೆ ಅಂತಾರೆ, ನೋಡೋಣ…’’ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ.

ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಾ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆ ಶಿಶು ವಿಹಾರದ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ರೂಢಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ. ಜನ ರಹಿತ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಮೌನ ಒಡೆಯುತ್ತ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಮರದ ಬಳಿಯಿಂದ ಮಗುವೊಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಳುವ ಸದ್ದು! ಒಮ್ಮೆಲೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಣ್ಣ ಮಗುವೊಂದು ಬಟ್ಟೆಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ… ಯಾರ ಸುಳಿವೂ ಇಲ್ಲ!

ತಾನು ಅದರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ್ದು, ಮುದ್ದು ಮಗುವೊಂದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೊಸರುತ್ತಾ, ಕಸಿವಿಸಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಕೈಕಾಲು ಜೋರಿನಲ್ಲಿ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದಂತೆ ಸಣ್ಣ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಿದೆ. ಶುಭ್ರಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಲೆಗೆ ಸ್ಕಾರ್ಫ಼್, ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಕಾಲುಚೀಲಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ದಪ್ಪ ಸ್ವೆಟರ್ ಮೈ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಮಗು ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಿನದಿರಬೇಕು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೂದಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಗೊಂಬೆಯಂತಿದೆ. ತಾನು ಅದರ ಬಳಿ ಕುಳಿತ. ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಅದರ ಕೈಗಳಿಗೆ ತಾಕಿಸಿದ. ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅದು ಅವನ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಎದೆಗೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಎಳೆಯ ತೊಡಗಿತು. ಯಾರೋ ತನ್ನಬಳಿ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ, ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳ ತೆರೆಯಿತು. ಒಂದೆರಡು ಮಾನವಾಕೃತಿ ಕಂಡಂತೆ, ಮೆಲು ನಗೆ ಅದರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.

’’ಶಂಕರ, ಇದೇನಯ್ಯಾ.. ಇಂಥ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮಗು ಬಿಟ್ಟು ಅದ್ಯಾವ ಮಹಾತಾಯಿ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿರೋದು?’’

’’ಸ್ವಲ್ಪ ಟೈಮ್ ನೋಡೋಣ ತಾಳು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮಗೂನ ನೀನು ಎತ್ಕೊ. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಅಳೋಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ಬಹುದು’’

ಶಿವು ಅದನ್ನೆತ್ತಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ಆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತ. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಅದನ್ನೆ ಅಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇದ್ದ. ಮಗು ಆಗಾಗ ಅವನ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ಆಟ ಆಡತೊಡಗಿತು. ಯಾರ ಮಗುವೊ, ಆದರೆ ಶಿವಪ್ಪನೊಳಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮಗುವನ್ನು ಲಲ್ಲೆ ಮಾಡುವ ಆಸೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅದರ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು, ಕಿವಿ, ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ಇನ್ನೂ ಮೂಡದ ಎಳೆ ಹುಬ್ಬು. ಗೊಂಬೆಯಂತಹ ಅದರ ಆಕಾರ. ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೆ ಮಮಕಾರ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ತುಂಬತೊಡಗಿದೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ತನಗೆ ತಿಳಿಯತೊಡಗಿದೆ!

ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಳೆದಿದೆ. ಮುಂಜಾವು ಮರೆಯಾಗಿ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲು ಹಬ್ಬತೊಡಗಿತು. ಜನರ ಓಡಾಟ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗತೊಡಗಿದೆ. ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿ, ಹುಡುಕತ್ತಲಾಗಲಿ ಯಾರೂ ಬರದೇ ಹೋದರು.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಅದೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ. ತಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ದುಗುಡದಲ್ಲಿವೆ. ಏನೋ ನೋವು ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಹೊಕ್ಕಿವೆ.

’’ಪೊಲೀಸ್ಗೆ ಕೊಟ್ರೆ ಮಗು ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತೆ, ಪಾಪ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದು ಸರೀನ ಅನ್ಸುತ್ತೆ’’ ತಾನು ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ’’ಇದನ್ನು ಯಾರೋ ಬೇಕಂತಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರೋದು ನಿಜ ಶಂಕರ. ಎಲ್ಲೋ ಅನಾಥವಾಗಿ ಬೆಳೆಯೋದಾದ್ರೆ ನಾನೇ ಸಾಕಬಹುದಲ್ವ?’’

ಶಿವಪ್ಪ ಏನೋ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.

’’ಶಿವು, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ದೊಡ್ಡದು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಕೊಡೋದಿಕ್ಕಿಂತ ಇದೇ ಒಳ್ಳೆ ಯೋಚನೆ. ನಿನಗೂ ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನ ಮೊದಲ ಮಗು ಅಂತನೇ ಬೆಳೆಸು. ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡಿ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಾ. ಹೆಂಗಸರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯ’’

’’ಆದರೆ, ವಿಷ್ಯ ಬಹಳ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಇಡೋದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ವ?’’

ತಾನು ಗೋಣು ಆಡಿಸಿದ್ದೆ.

‘’ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ಬಿಟ್ರೆ ಈ ವಿಷ್ಯ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬಿಡು. ನಾನು ಮಾತು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಯಾರಿಗೂ ಬಾಯಿ ಬಿಡೋಲ್ಲ. ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲ ನಿಂದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಶಿವು’’.

ಶಿವಪ್ಪನ ಜೊತೆಯೆ ಹೋಗಿ ಮಗುವನ್ನು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಶಿವಪ್ಪನ ಹೆಂಡತಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು.

’’ಯಾರದ್ರೀ ಮಗು.. ಭಾಳ ಚಂದ ಇದೆ. ಗಂಡು ಮಗು!’’

ಆಗಲೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊಳೆದದ್ದು. ಮಗು ಹೆಣ್ಣೊ ಗಂಡೊ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತಾನಾಗಲಿ , ಅವನಾಗಲಿ ಅದುವರೆಗೂ ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಮರುದಿನ ಶಿವಪ್ಪ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಬಹಳವೇ ಸಂತಸದಲ್ಲಿದ್ದ. ’’ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಶಂಕರ. ಮಗನಂತೆಯೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಳು. ಮಗು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮುದ್ದಾಗಿದೆ”’

ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ತನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಆಗ ನಾಲ್ಕೋ ಐದೋ ತಿಂಗಳು ಅಂತ ಕಾಣತ್ತೆ. ಅವಳು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಅವತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದ, ’’ಏನು ಮಗನಿಗೆ ವಿಹಾರ ಅಂತ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿದೀಯ? ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರ ಹೆಸರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳೊದಿಲ್ವ?’’ ಅವನು ನಕ್ಕು, ’’ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೆ ಇದೆ ಶಂಕರ. ಮಗು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಶಿಶು ವಿಹಾರದ ಹತ್ರ . ಅದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟದ ಜಾಗ. ಅದಕ್ಕೇ ಅದರ ನೆನಪಿಗೆ ವಿಹಾರ್ ಅಂತ ಇಟ್ಟಿದೀನಿ’’

ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಿವಪ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸಮಯ ಸರಿಯುತ್ತಾ ವಿಹಾರ ಸಾಕುಮಗ ಅನ್ನುವುದು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದೆ. ವಿಹಾರನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯ ಶಿವಪ್ಪ ಇವತ್ತಿಗೂ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.’

*******

ಹಾಗೆ ಶಂಕರ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ಶಂಕರನ ಹೆಂಡತಿಯ ಲಹರಿ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.

ಅವಳೂ ಅಂದುಕೊಂಡಳು, ’ಹೌದು…. ವಿಹಾರ ಅನ್ನುವುದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೆಸರು ಅಂತ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದು. ಆದರೆ ಜನ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದರು, ಚಿತ್ರ ನಟನಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಾಲಿಗೆಗಳಲ್ಲಿಆ ಹೆಸರು ಹರಿದಾಡಿ ಈಗ ಏನೂ ವಿಶೇಷತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.’

’ವಿಹಾರ!’ ’ಶಿಶುವಿಹಾರ!’ ಏನೋ ಗಲಿಬಿಲಿ, ತಳಮಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ಗಾಢ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟಳು……

’ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳೆ ಕಳೆದಿವೆ. ಶಂಕರನಿಗಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ತನಗೆ ಆ ಕೊರತೆ ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇದೆ. ಕೂಸು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನವೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಶಂಕರ ಆ ದಿನಗಳ ಸುಂದರಾಂಗ. ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಆದ ಪರಿಚಯ. ಆಗಾಗ ಅವನು ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಒಲಿದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಂಕರನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು! ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರೇಮದ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣಗಳು.

ಎಡವುವುದು ಕೂಡ ಪ್ರೇಮದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ! ಇಬ್ಬರ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳ ಆ ಒಂದು ದಿನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದವಿತ್ತು. ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ದುಡುಕಿದ. ನಂತರದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಅವನಲ್ಲಿಯೂ ಇತ್ತು. ತಾನು ದುಡುಕದೆಯೂ ತಪ್ಪಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ತಪ್ಪಿನ ಕುರುಹುಗಳು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷ ಅವನಿಂದ ದೂರ ವಾದೆ. ಜನರ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು, ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟು ದೂರದ ಹೈದರಾಬಾದಿನ ನೆಂಟರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ತಳಂತೆ ದಿನಗಳ ತಳ್ಳಿದೆ. ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ತನಗೆ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಆಸರೆ. ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿದಳು. ಶಂಕರನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಬೇಡವೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದಳು. ಗರ್ಭಿಣಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದರೆ, ಎಲ್ಲ ಗಂಡು ಜಾತಿಯ ಜಾಯಮಾನದಂತೆ ಎಲ್ಲಿ ಅವನೂ ತೊರೆದುಬಿಟ್ಟಾನು ಅನ್ನುವ ಭಯ ಅವಳಲ್ಲಿತ್ತು.

ಶಂಕರ ಆಗಾಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ತನ್ನ ಬಗೆಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮತ್ತು ಅವಳು ಸಬೂಬುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಾಗಹಾಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ತನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಗರ್ಭಧರಿಸಿ ಶಂಕರನಿಂದ, ಮನೆಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಹೈದರಾಬಾದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಗಂಡು ಹುಟ್ಟಿತು. ಆ ನೆಂಟರು ರೈಲು ಹತ್ತಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ತಾನು ಬೆಳಗಿನ ಝಾವ ಟ್ರೇನ್ ಇಂದ ಇಳಿದು ಮನೆಗೆ ಆಟೊ ಹಿಡಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ತರಬಾರದೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ರಾದ್ಧಾಂತಗಳು ಕಾದಿವೆಯೊ. ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಕಲ್ಲುಮುಳ್ಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು. ಆಟೋದವನನ್ನು ಯಾವುದೊ ಬಡಾವಣೆಯ ಸಮೀಪ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ಹೊರಟು ಹೋದಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸಾಗಿದೆ. ಈ ಕಂದನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬಿಡುವುದು. ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಶಿಶು ವಿಹಾರ. ಗೇಟ್ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ನಿರ್ಜನ. ಸಣ್ಣ ಮರವೊಂದು ಆ ಶಿಶುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ತಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಕೆಟ್ಟ ಧೈರ್ಯ . ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗು, ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹೊದಿಕೆ ಮುಚ್ಚಿ ಮರದ ಹಿಂಭಾಗ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಧಾರಾಕಾರ ಸುರಿಯುವ ಕಣ್ಣೀರು. ಸರಸರನೆ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದೆ. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಟೊವೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಂದವಳನ್ನು ಅಮ್ಮ ಸಮಾಧಾನಿಸಿದಳು. ಅವಳೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಶಂಕರನಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಮ್ಮನ ತಾಕೀತಿನಂತೆ ಗುಟ್ಟು ಮಾಡಿದೆ. ತಾನು ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಮಾಧಾನ ತಂದಿತ್ತು. ಆ ದಿನವಾದ ಉನ್ಮಾದದ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ತಾನು ಕಾರಣ ಎಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ. ತಕ್ಷಣ ಮದುವೆಯಾಗೋಣ ಅಂದ. ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಸುವಂತೆ ಮದುವೆಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಯಿತು.

ತನ್ನ ಈ ಗುಟ್ಟು ಅವನಿಗಿನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಮತ್ತೇನು ರಾದ್ಧಾಂತವಾಗುತ್ತದೋ ಅನ್ನುವ ಭಯ. ಆದರೂ ತನ್ನ ಆ ಕುಡಿಯ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇದೆ. ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ತೊರೆದ ನಂತರ ಆ ಗುಟ್ಟು ಈಗ ಎದೆಯನ್ನು ದಹಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಶಂಕರನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಶಿಶುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ’ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಮಗುವೊಂದನ್ನು ಅನಾಥ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ಗಾಳಿ ಸುದ್ದಿ ಇದೆ. ಆ ಬಗೆಗೆ ನಿಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಗೊತ್ತ?’ ಎಂದು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಬಗೆಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಮಗು ಏನಾಗಿರಬಹುದೆನ್ನುವುದು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಹೋಯ್ತು.

ತನ್ನ ಅಸಹನೆಯ ಮಾತುಗಳು ಶಂಕರನ ಬಗೆಗೆ ಓತಪ್ರೋತ ಹರಿಯುವುದು ಆ ಶೂನ್ಯದ ನೆನಪಾದಗಲಷ್ಟೆ!

*******

ಶಂಕರನಿಗೆ ಅಚಾನಕ ನಿನ್ನೆ ವಿಹಾರ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ತಾನು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರಾಂಗನಿದ್ದದ್ದು. ಅವನು ಫೋಟೊ ನೋಡಿ ಹೊಗಳಿದ್ದು. ಇವನ ಮೂಗು, ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಹಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅವನಂತೆ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಒಂಥರ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ‘ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಥರವೆ ಅಲ್ಲವ?’ ಅಂದದ್ದು ಆಪ್ಯಾಯವೆನಿಸಿತು.

ಶಂಕರ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಶಿವಪ್ಪನ ಮಗನ ಗುಟ್ಟು ರಟ್ಟು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು.

ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದ. ’’ನೀನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೋದು ಬೇಡ. ವಿಹಾರ ಶಿವಪ್ಪನ ಸಾಕುಮಗ. ನಿನ್ನ ಅನುಮಾನ ನಿಜ. ಅವನು ಅವರ ನೆಂಟರ ಪೈಕಿ ಆ ಮಗು ದತ್ತು ತೆಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ವಿಷಯ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಅಷ್ಟ”’

ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು. ’’ದತ್ತು ಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರು?’’

’’ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’’

’’ನಾನು ಹೇಳ್ತನೆ ಇದ್ದೆ. ನಂಗೆ ತುಂಬಾನೆ ಅನುಮಾನ ಇತ್ತು. ನೀವು ವಿಷ್ಯ ಈವತ್ತು ಬಾಯ್ಬಿಡ್ತಿದೀರ. ಆಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ ನಾನೂ ಗುಟ್ಟಾಗಿಡ್ತೀನಿ.’’

*******

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಳು, ’’ಇವತ್ತು ಆಕಡೆ ಹೋಗಲ್ವ?’’ ಹೊರಟು ನಿಂತ. ಒಗೆದು ಇಸ್ತ್ರಿಯಾದ ಅಂಗಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವನು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗ ಅವಳ ಒಳಗೆ ವಿಷಾದ ಮರುಕಳಿಸಿತು, ’ಶಂಕರನಿಗೆ ಗುಟ್ಟುಮಾಡಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನಲ್ಲ!’

“ವಿಹಾರುನ ಆಗಾಗ ಮನೇಗ್ ಕರೀರಿ. ಯಾಕೊ ನನಗೆ ಕರುಳು ಚುರುಕ್ ಅಂತಿದೆ. ಅವ್ನಿಗೆ ಒಂದಿನ ಊಟ ಹಾಕ್ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಗತ್ತು ಕಡ್ಮೆ ಮಾಡಿ. ಅವಂದು ಶೂಟಿಂಗ್ ಇರೊ ಕಡೆ ಆಗಾಗ ಹೋಗಿ ಬಂದ್ರೆ ಸಿಕ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಒಂದ್ಸರಿ ಅವನ ಮನೇಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಶಿವಪ್ಪನ ಹೆಂಡ್ತಿ ನಂಗೂ ಪರಿಚಯನೆ’’

”ಆಗ್ಲಿ… ಅಗ್ಲಿ’’ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ.

ಅದು ಅವನ ನಡಿಗೆಯ ಹಳತು ಹಾದಿ. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಪುಟಿವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಪುಟ ಪುಟಗಳಲ್ಲು ಅದು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆನ್ನುವ ಅಂದಾಜಿದೆ. ಈಗ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಹೊಸ ನಾಟಕ ಮತ್ತದರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ! ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ. ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿವೆ. ಆ ಪಾತ್ರಗಳೋ ಆತ್ಮರತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ! ಅವನಿಗೀಗ ಗಲಿಬಿಲಿ. ಯಾರನ್ನು ಹತ್ತಿರವೆಳೆಯಲಿ, ಯಾರನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳಲಿ? ಯಾತಕ್ಕೊ ಅವೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತಾನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆಯೊಡೆದಿದೆ!

ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಏನೋ ತೃಪ್ತಿ. ಯಾಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಿವಿಗೆ ಯಾವುದೊ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ಪಕ್ಕದ ರಂಗಶಾಲೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ.

ಏಕೆ ಈ ವಿಹಾರ ಇಷ್ಟು ಮನಸ್ಸು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ? ಒಂದು ವಿಷಾದದ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅವನೇ ಏಕೆ ನಾಯಕನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?   ನಿನ್ನೆ ಅವನು ಬಂದು ಹೋದಮೇಲಷ್ಟೆ ಈ  ಬದಲಾವಣೆಯ? ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ’ಇಲ್ಲ…. ಅವನನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ತನಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದೇ ವಿಷಾದ, ತಾನೇಕೆ ಆ ದಿನ ಆ ಮಗುವನ್ನು ನಿರಾಳ ಶಿವಪ್ಪನ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟೆ.   ತಾನೆ ಹೊತ್ತು ತನ್ನ ಮನೆಗೇಕೆ ಒಯ್ಯಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ. ಆದರೆ ಇವಳು ಒಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಆಗ  ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ  ಮದುವೆ  ಆಗಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ!     ಮತ್ತೆ ತಮಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ  ಕ್ರೂರ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಹೋಯಿತಲ್ಲ! ’

’ವಿಹಾರ್ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಚಿಂತೆ ದೂರಮಾಡುವ ಭರವಸೆ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.’ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹಾಗೇಕೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅವನೀಗ ಆ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಕಟ್ಟಡದ ಉದ್ದಗಲಗಳು, ಏರು ತಗ್ಗುಗಳು, ಒಳ ಹೊರಗುಗಳು,   ರಾತ್ರಿ  ಹಗಲುಗಳು  ಅವನ  ಹಿಂತಿರುಗುವಿಕೆಗೆ  ಕಾದಿದ್ದವೇನು!?       ಆ ಶಿಲಾಮಹಲು ಮೃದುವಾಗಿ, ಅವನ ಹೊಸಕೃತಿಯ ಬೀಜಾಂಕುರಕ್ಕೆ ಮೈ ಚಾಚಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೇನು !?

ಅದೃಶ್ಯ ನಾಟಕಕಾರನೊಬ್ಬ ಪೂರ್ಣಸತ್ಯ ಮರೆಮಾಚಿ ಶಂಕರನ ಹೊಸ ಕೃತಿಗೆ ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!

– ಅನಂತ ರಮೇಶ್

(ಚಿತ್ರ-ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)

( Published in Kannada.Pratilipi- Link: https://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/naatakakaara?searchQuery=anantha)

*******

Advertisements

ಮೂರನೆ ರೂಮು

boy

ಒಂದು

ಪುಟ್ಟ ದೇಹಿಗಳು ದೊಡ್ಡವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಚೀಲ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಿನ ರಸ್ತೆ. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿರುವ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯ.

ನಾನು ಮುಂಜಾನೆಯ ವಾಯು ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಆ ಪಾರ್ಕ್ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ.

ನಾನು ನಡಿಗೆ ಮಾಡುವ ಆ ಪಾರ್ಕಿನ ಬಳಿ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡಿದೆ.  ಸಣ್ಣದೊಂದು ಚೀಲ ಹಿಡಿದು ಪಾರ್ಕಿನ ಮಧ್ಯದ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಅವನು ಬಂದು ಕುಳಿತ.   ಮೆಲ್ಲಗೆ  ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತಾ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೆ ಏನೋ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತ, ತಾನು ಎಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಟ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನುವಂತೆ. ಆಚೆ ಈಚೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ಚೀಲದಿಂದ ಒಂದೊಂದೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊರಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯತೊಡಗಿದ.

ಪಾರ್ಕಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಲೆ ನಾನು ಅವನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಬ್ಬನೇ ಹುಡುಗ.  ಜೊತೆಯವರಿಲ್ಲ.    ಆದರೆ ಒಂಟಿ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.    ಅವನು ಆ ಆಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತ ಓರಣವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ ಬಹಳ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ  ಗೊಂಬೆಗಳು.   ಕೆಲವು ರಬ್ಬರಿನವು,  ಕೆಲವು ಮರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಬೊಂಬೆಗಳು.   ಪುಟ್ಟ ನಾಯಿಮರಿಯ ಗೊಂಬೆ. ಸಣ್ಣ ಮಂಗ, ಹಾವು, ಕರಡಿ, ಮೊಸಳೆ, ಮೀನು, ಹಕ್ಕಿಗಳು. ನುಣುಪು ಕಲ್ಲುಗಳು, ಬಣ್ಣದ ಎಲೆ, ಹೂಗಳು.  ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಮೂಕ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಭಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಹುಡುಗನ ಆಟ ಸಾಗುತ್ತಾ ಆ ಆಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವ ಸಂಚರವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಆಟಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಅವನೊಡನೆ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಂಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರುವಂತೆ.

ಆ ಹುಡುಗ ತನ್ನದೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯತೆಯ ರೂಪವಾಗಿದ್ದ.

ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟದಾದ ಗೊಂಬೆಗೆ ತಟ್ಟುತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.  ’ ರಾಜೂ…  ಏಳು.  ಬೇಗ್ನೆ ಜಳಕ ಮಾಡು. ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನು. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಲೇಟ್ ಆಗಂಗಿಲ್ಲೇನ್?’ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಆ ಗೊಂಬೆಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿಸುವ ನಾಟಕವಾಡಿದ.

’ಈಗ್ಲಾದ್ರೂ ಹೊಂಟೀಯೇನ್? ಕೇಳಿಸ್ತದೇನು ಸ್ಕೂಲ್ ಬೆಲ್ ಆಯ್ತು’ ಅಂದ. ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಆಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ. ’ಏನು.. ಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಹೋಗೂದಿಲ್ಲ?. ದಡ್ಡ ಹುಡುಗ ಆಗ್ತೀಯ ಮತ್ತೆ?’

ಮತ್ತೆ ಗೊಂಬೆಯ ತಲೆಯನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ’ಇಲ್ಲ’ ಅನ್ನುವಂತೆ ಆಡಿಸಿದ. ’ರಾಜು.. ನೀನು ಛಲೋ ಹುಡುಗ ಹೌದಲ್ಲೊ. ಹಾಂಗೆಲ್ಲ ಹಠ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು.  ಜಾಣ.. ಬಾ ನಾ ಬಿಟ್ ಬರ್ತೇನಿ’  ಅಂತ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯುವಂತೆ ನಟಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದ.

ಇವೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತ, ನೋಡುತ್ತ ನಾನು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಬಳಿಗೇ ಬಂದೆ. ಅವನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ನಕ್ಕೆ. ಅವನೂ ನಕ್ಕ.

’ಏನು ಮಗು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು?’ ಕೇಳಿದೆ.
’ಶಿವು’
’ಏನಾಟ ಇದು?’
’ಮನೆ ಆಟ’
ಮತ್ತೆ ಅವನು ಆಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ.

ಒಂದು ಜೊತೆ ಮಾಸಲು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅವನು ತೊಟ್ಟಿದ್ದ.            ಹೊರಗಿನ ಛಳಿ ಅವನನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಅವನು ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆಟದ ತಾದಾತ್ಮ್ಯತೆ.

ನನಗೆ ಹೊತ್ತಾಯಿತು. ಎದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ಹೋಗುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ. ’ಇವತ್ತು ಸ್ಕೂಲ್ ಇಲ್ಲವಾ ಶಿವು?’

ಥಟ್ಟನೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ’ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ’ ಅಂದ.

ಅವನ ಆಟದ ಉತ್ಸಾಹ ಭಗ್ನವಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅವನ ಗುನುಗು ಹಾಡು ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ನಗು ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಮರೆಯಾಯಿತು.

’ಯಾಕಪ್ಪಾ.. ಏನಾಯ್ತು?’ ಕೇಳಿದೆ. ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟ!

ಹೋಗುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಆಗಾಗ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಆ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭಯವೋ ಅಥವಾ ನಿರಾಸೆಯೋ?

ಪುಟ್ಟ  ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ  ಆಟದ  ಹಕ್ಕನ್ನು  ಕಸಿದುಕೊಂಡ  ಭಾರ  ನನ್ನೊಳಗೆ  ನಿಧಾನ  ಇಳಿಯಿತು. ಇದುವರೆಗೆ ಈ ಪಾರ್ಕಿನ ಆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೇತೋಹಾರಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಮುಗ್ಧ ಗುನುಗು ಹಾಡುಗಳು;   ಸ್ವಗತದ ಮಾತುಗಳು;  ತ ನ್ಮಯತೆಯ ಆ ಮನೆಯ ಆಟ  ಎಲ್ಲ ತಟಸ್ಥ. ಇದುವರೆಗೆ ಇದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕಲರವ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ತಂಪಾದ ಆ ಬೆಳಗು ಕಟು ಬಿಸಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿದಂತೆನಿಸಿತು.    ’ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಶಾಲೆ’  ಅನ್ನುವ  ಹಳೆ ತಾರ್ಕಿಕ ಬುದ್ಧಿ  ನನ್ನನ್ನು  ಅಣಕಿಸಿತು. ದಶಮಾನಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಶಿಸ್ತಿನ ಸರಪಳಿ, ಓದಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಮಂತ್ರ; ಅಗಾಧ ನಕ್ಷತ್ರ ಪುಂಜಗಳೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಬಹುದೆನ್ನುವ ತ್ರಿಕಾಲ ಮೌಢ್ಯ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆ?    ಅದೋ ಆ ಹುಡುಗನ  ಊಹಾ ವಿಶ್ವ    ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ  ಜಗತ್ತಿನಾಚೆಗೂ ಚಾಚಿರಬಾರದೇಕೆ? ನಿರ್ಮಲ ಯೋಚನೆಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಬದುಕಲ್ಲವೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಗಳ ಆಸೆ? ಸಮಯ ಉರುಳುತ್ತ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಗಳ ಬೆಳೆಸುತ್ತ ಆನಂದಿಸುವುದಲ್ಲವೆ ಉಸಿರುಗಳ ಧ್ಯೇಯ… ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ.

ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗ ಹೋದತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ, ಆ ಕೂಲಿಗಳಿಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಶೆಡ್ಡುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಹುಡುಗ ಕರಗತೊಡಗಿದ.

ಪಾರ್ಕಿನ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಆಟ ನೋಡುವ ದಿನ ಬಂದೀತೇನು? ತಿಳಿಯದು.

 

ಎರಡು

ನನ್ನ ಮಗ ವರುಣ ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗ್ರೂಪಿನ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವವನಿದ್ದಾನೆ. ನನಗೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ದಿನ ಆ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಹತ್ತನೇ ಅಂತಸ್ತಿನ ಮೂರು ಬೆಡ್ ರೂಂ ಫ಼್ಲ್ಯಾಟ್ ನೋಡಲು ಹೋದೆ. ಆ ಫ಼್ಲ್ಯಾಟ್ ತೋರಲು ಮೆನೇಜರ್ ನನ್ನ ಕರದೆಕೊಂಡು ಹೊರಟ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ನೋಡಿದೆ. ಅದೇ ಆ ದಿನ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ! ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಚಾನಕ್ ನಿಂತೆ. ಅವನೇ ಹೌದಲ್ಲವೆ!

ನಾನತ್ತ ಗಮನಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ. “ಆ ಹುಡುಗ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತ ಸರ್. ಅವನ ಕತೆ ಹೇಳೋಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತೆ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ನೀವಿರುವ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡ ಕುಸಿದು ಬಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ರೂ ಸಿಕ್ಕಿ ತೀರಿಹೋಗ್ಬಿಟ್ರು. ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಈಗ ಇವನನ್ನ ಸಾಕ್ತಿದಾನೆ ಸರ್. ಇನ್ನೊಂದು ನಾಲ್ಕೆಂಟು ವರ್ಷ ಕಾದರೆ ಇವನೂ ದುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಕೂಲಿಗೀಲಿ ಮಾಡಿ ಬದುಕ್ಕೊಳ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗಷ್ಟೆ ಒಳ್ಳೆ ಬೇಡಿಕೆ. ಏನಂತೀರಾ ಸರ್..?”

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಘಾತ. “ಛೆ..ಛೇ..” ಅಂದೆ.

ಮೆನೇಜರ್ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದ. “ಸರ್.. ನಾನು ಹೇಳ್ತಿರೋದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗ ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಆಯ್ತು. ಮನೇಲಿದ್ದಾನೆ. ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದ್ರು ಕಂಪ್ಯೂಟರಲ್ಲಿ ಎಂಥದೊ ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆಟ. ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಥರದ ಆಟ”

ಮೂರು ರೂಮಿನ ಆ ಫ಼್ಲ್ಯಾಟ್ ತೋರಿಸುತ್ತ ಮೆನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ. ” ಸರ್.. ನೋಡಿ ಈ ಮೂರನೆ ರೂಮನ್ನು ನೀವು ಎಂಟರ್ಟ್ಯೇಂನ್ಮೆಂಟ್ ರೂಂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎಲ್ಲ ವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೂ ಏನಾದರು ಆಟಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ವಿಡಿಯೊಗೇಮ್ಸ್, ಪ್ಲೇಸ್ಟೇಷನ್, ಎಕ್ಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಹೀಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಸರ್… ಬರೀ ಆಟಗಳು ”

ಹೌದೆನ್ನಿಸಿತು. ನನಗೆ ಒಂದು ರೂಂ. ಮಗ ಸೊಸೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು. ಮೂರನೆಯದು ಮಗನ ಓದು, ಪುಸ್ತಕ ಅಥವ ಮಿನಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮಾಡಿಕೊಬಹುದೇನೊ. ಎಲ್ಲ ಮಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ.

ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಆ ಹುಡುಗನ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಆಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ. ಸದ್ಯ ಅವನು ನನ್ನ ನೋಡಲಿಲ್ಲವೊ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿಯೂ ಗುರುತಾಗಲಿಲ್ಲವೊ.

ನಾನು ಆ ಹುಡುಗನ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಮೆನೇಜರ್ ಮತ್ತೆ ಗಮನಿಸಿದ. “ಸರ್.. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಇದ್ದಾರೆ. ನೋಡಿ, ಅವರ ಜೊತೆ ಇವನು ಸೇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೆ ಇವನನ್ನು ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಸೇರಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನ,   ಆಸಕ್ತಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.     ನಿಮಗೆ ನಗು ಬರುತ್ತೆ.    ಈ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಏನು ಆಟ ಗೊತ್ತ? ಒಂದಷ್ಟು ಮಣ್ಣು, ಕಲ್ಲು, ಇಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಥರವೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು. ಮತ್ತೆ ಅವನ್ನು ಕೆಡವುವುದು. ತುಂಬಾ ಚೂಟಿ. ದೂರದಿಂದ ಅವು ನೋಡಲು ಬಂಗಲೆಗಳ ಥರವೆ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ… ಅದೇ ಸರ್.. ಕಾಫ಼ಿ, ಟಿ, ಸಿಗರೇಟ್ ತರೋದು ಇಂಥ ಕೆಲಸ. ಟಿಪ್ಸುಗಿಪ್ಸು ಅಂತ ಅವನ ಚಾಕೊಲೇಟು, ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಿಗೆ ಆಗುತ್ತೆ”

ಹೊರಡುವಾಗ ಮೆನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ, “ಎಲ್ಲಾ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ನೀವು ಒಳ್ಳೆ ದಿನ ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿ ಬಂದುಬಿಡಿ”.

ಏನೂ ಅರಿಯದ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕಸಿಯುವ ವಿಧಿ ಕೂಡ ಆಟದ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿದೆ!

 

ಮೂರು

ವರುಣನೊಡನೆ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ಬೇಗ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದರ ಬಗೆಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಬಗೆಗೂ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ.

“ಓದಬೇಕಾದ ವಯಸ್ಸು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದವನು” ಅಂದೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಒಂದು ದಿನದ ಆಟದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಭಗ್ನ ಮಾಡಿದ ವಿಷಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇರಬಹುದೇ ಅನ್ನಿಸಿತು.

“ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಲಕ್ಷ ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ… ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೂ ಇದೆಯ ಅಪ್ಪ?” ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದೆ.

ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶದ ದಿನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಸರಳ ಸಮಾರಂಭವೂ ಮುಗಿಯಿತು. ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ನಲವತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ತಳವೂರಿದೆವು.

ಮೆನೇಜರ್ ಬಹಳ ಮುತುವರ್ಜಿವಹಿಸಿ ನಮ್ಮ ಸಮಾರಂಭ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ನನ್ನ ಮಗನನ್ನಂತೂ ತುಂಬಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಎಲ್ಲ ಕಳೆದಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆ ಹುಡುಗನ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅರೆ… ನಾವು ಗೃಹಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆ ಹುಡುಗ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ. ಅವನೇಕೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ! ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಹೊರಟು ಹೋಗಿರಬಹುದೆ?

ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ವರುಣನ್ನ ಕೇಳಿದೆ. “ಮೂರನೆ ರೂಮು ನಿನ್ನ ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊ. ನನಗೆ ಹೇಳು. ಯಾವ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು. ಸಣ್ಣ ಲೈಬ್ರರಿಯೊ, ಪುಟ್ಟ ಥಿಯಟರೊ ಮಾಡಿಕೊ ಬಹುದೇನೊ”.

“ಅವೆಲ್ಲ ಬೇಡ ಅಪ್ಪ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಗೆಸ್ಟ್ ಬರುವಂತಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ರೂಮು ಹಾಗೇ ಇರಲಿ”. ನಾನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ.

ಒಂದು ಸೋಮವಾರ ಸಂಜೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಮಾಡದೆ ತಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರು ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ, ಚೀಲವೊಂದನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಹೇರಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

“ಯಾರು ಬೇಕಪ್ಪ?” ಅಂದೆ.
“ವರುಣ್ ಅಂಕಲ್” ಅಂದ.

ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಓಡಿತು. ಆ ಹುಡುಗನ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಅರೆ! ಅದೇ ಆ ಪಾರ್ಕಿನ ಆಟದ ಹುಡುಗ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮಂಟಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ! ಇದೇನು ಇಂಥ ಸೋಜಿಗ! ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ!!

ಹುಡುಗ ಮತ್ತೇನೊ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ, ಮೆನೇಜರ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಗಂಡಹೆಂಡತಿಯರಿಬ್ಬರು!

“ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಬಂದ್ರ ಸರ್”

“ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ.. ಮಗ, ಸೊಸೆ ಇನ್ನೂ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದಿಲ್ಲ” ಅಂದೆ.

ಮೆನೇಜರ್ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಒಳ ಬರುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. “ಸರ್.. ಇವನು ಬಸಣ್ಣ, ಅವನ ಹೆಂಡತಿ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ಈಗ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದೆ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಅವರ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತ ಇದಾರೆ. ಈ ಹುಡುಗ ಬಸಣ್ಣನ ಅಣ್ಣನ ಮಗ. ಆವತ್ತು ಒಂದು ದಿನ ಇವನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡಿದ್ರಿ. ಅಣ್ಣ ಅತ್ತಿಗೆ ತೀರ್ಕೊಂಡಿದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹುಡುಗನ್ನ ಇವರೇ ನೋಡ್ಕೊಳ್ತ ಇದಾರೆ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ…   ನಿಮ್ಮ ಮಗ ವರುಣ್ ಈ ಹುಡುಗನನ್ನ  ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಆ ಖರ್ಚನ್ನೆಲ್ಲ  ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದು. ಇವನನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮನೇಲೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬಿಡೋಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗನೆ ಹೇಳಿದ್ರು. ಸ್ಕೂಲು ತಪ್ಪಬಾರದು ಅಂತ.”

ದಂಪತಿಗಳು ಕೈಮುಗಿದರು. “ಊರಿಗ್ ಹೋಗಿ ಭಾಳ ದಿನಗಳಾದುವ್ರಿ. ನಾವ್ ವಾಪಸ್ ಬರೋತನ್ಕ ಅಷ್ಟೆ. ಶಿವು ಭಾಳ ಚೂಟಿ ಇದಾನ್ರಿ. ನೀವ್ ಹೇಳಿದ್ದ್ ಸಣ್ಣ್ ಪುಟ್ಟ್ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾನ್ರಿ. ಓದೋದ್ರಾಗೂ ಅವ ಛಲೋ ಇದಾನ್ರಿ. ಅವಂಗೆ ನಮ್ಮ ಸಲುವಿಂದ ಸಾಲಿ ತಪ್ಪಬಾರ್ದು ಅಷ್ಟೆ.    ಅವನ ಕಡೆಯಿಂದ ಏನಾದ್ರೂ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ರಿ. ಎರಡ್ ಹೊತ್ತು ಊಟ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಓದೋದಿಕ್ ನೀವು ಮಾಡಿರೊ ಸಹಾಯ ಭಾಳ ಆತ್ರಿ. ನಿಮ್ ಉಪ್ಕಾರ ಮರೆಯೊಹಂಗಿಲ್ಲ ಸಾಹೇಬ್ರೆ”

ನಾನು ಹುಡುಗನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕೆ.

“ಏನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು?”

“ಶಿವು…. ಶಿವರಾಜ್”

ಅವನಿಗೆ ಖಂಡಿತ ನನ್ನ ಗುರುತು ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಯ್ತು.

“ಬಾ.. ಬಾ.. ನೋಡು ಈ ರೂಮು, ನಿನ್ನ ಬ್ಯಾಗು ಎಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿಡು”

ಶಿವು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಹೊಸ ರೂಮನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳಪು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಿರುವ ಸಂಕೋಚ.

ಮಗನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. “ವರುಣ… ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಗೆಸ್ಟ್ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮೂರನೆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ!”

ಅತ್ತಕಡೆಯಿಂದ ವರುಣ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ.

“ಏನಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಹಳೆ ಫ಼್ರೆಂಡ್ ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರೊ ಹಾಗಿದೆ!” ವರುಣನ ಧ್ವನಿಯ ಆಪ್ಯಾಯತೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

’ವರುಣ್ ಅಂಕಲ್ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೆ ಬರುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಶಿವೂನ ಕರೆದು ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೆ ಶಿವು ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಚೀಲದಿಂದ ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು, ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುವುದೆಂದು ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು.

*****

                                                            (ಚಿತ್ರ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)
ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ : https://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/mooraneya-roomu

ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ

ltr wrtng1

ತಾರ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಮದುವೆಯಾಗದ ಹೆಣ್ಣು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ  ಲೆಕ್ಚರರ್  ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ,   ಮದುವೆಯ  ಬಗೆಗೆ  ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಚಿಂತೆ, ಮಗಳ ಮದುವೆ.

ತಾರಳದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವುಕತನದ ಕತೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರವಿದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಅವಳದೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗ, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ, ತಡಬಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆ ಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ!

ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ ತಾರ ಕುಟುಂಬದ ತಾಪತ್ರಯಗಳಿಂದ ಆ ಊರು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.    ಆ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ತಾರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕದೆ ದೂರವಾದವರು. ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಪ್ರಕರಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಅನೇಕ ಎಳಸು ಪ್ರಕರಣಗಳಂತೆ ಕಾಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ತಾರ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು! ಅದನ್ನು ಜತನ ಮಾಡಿ, ಯಾರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕದಂತೆ, ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಬೇಸರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಪತ್ರ ತೆರೆದು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಅಂದಿನ ಎಳಸು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚಂಗನೆ ಓಡಿದ್ದು ನೆನೆದು ನಗುತ್ತಾಳೆ, ಗೆಲುವಾಗುತ್ತಾಳೆ!

ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಮತ್ತೆ ಈ ದಿನ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

” ಓ ತಾರೆ,

ನೀನು  ಕಾಲೇಜಿನ  ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ  ಕಣ್ಣ  ರೆಪ್ಪೆಗಳ  ನೆಲಕ್ಕೆ ನೆಟ್ಟು,   ನೋಡಿ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಗಂಭೀರ ಬರುವ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇದೆ.     ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಸಿ ನಗೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾಸದಂತಿಟ್ಟು , ಬಿಗುಮಾನದ ಪಟ್ಟು ಬಿಡದ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ , ಪುಸ್ತಕಗಳ ಎದೆಗವುಚಿ ಬರುವ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಆಸೆ ನನ್ನೊಳಗೆ. ನೀನು ಬರುವ ಸಮಯ ಕಾದು ಎದುರು ಸಿಕ್ಕುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಮರೆತವನಂತೆ, ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ, ಆಪಾದ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂತೊ ಆ ಧೈರ್ಯ. ನೀನು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಥಟ್ಟನೆ ನೋಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ!    ಆಗೆಲ್ಲ  ನನಗೆ  ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ,    ಮೂಡಿರಬಹುದೆ  ನಾನು  ನಿನ್ನ ಮನದಂಗಳದಲ್ಲಿ? ಇರಬಹುದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯ ಹದವರಿತ ನಟನೆ? ನೋಡಲೋ ಬೇಡವೋ ಚಂಚಲತೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರಬಹುದೆ?

ಇಬ್ಬಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿದು ಆಡುವ ನಯನದೊಡನೆ ಸಾಗುವ ನಿನ್ನ ಲಾಸ್ಯ ನಡಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನೆನಪ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಉರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೋ ಆಲಸ್ಯಗಳ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆಳು ಸವರಿದ ಕಣ್ಕಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಹುಸಿ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗುಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಾ ತರಲೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೇಗೋ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ!

ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ ಕೊರತೆ. ಸಸಿ ಚಿಗುರಿ, ಮರ ಕೊಬ್ಬಿ ಹೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಭಿಮ್ಮನೆ ಮನದೊಳಗೆ ಹಬ್ಬಿ, ಅಡರುವ ಮರಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ತಬ್ಬಬಹುದೇ? ಆ ಬಯಕೆ ಬಳ್ಳಿ ನೆಲದಿಂದ ಮುಗಿಲಿಗೆ ಚಾಚಬಹುದೆ? ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ನನ್ನ ಕಾದ ಹೃದಯಕ್ಕದು ಮುಟ್ಟಬಹುದೇ ಅನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆ!

ನಿನ್ನ ಬಳುಕು ದೇಹ ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ನೇಸರ ಹೂ ಬಣ್ಣ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುತ್ತದೆ ನಾಳೆಯ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಒರತೆ. ಮೂಡುತ್ತದೆ ಕವಿತೆ. ಮೀಟುತ್ತದೆ ರಾಗ. ಕೇಳುತ್ತದೆ ಯುಗಳ ಗೀತೆ. ಓ ನಲ್ಲೆ, ಹೊಮ್ಮೀತೆ ಮಧುರ ಗಾಯನ ಇಬ್ಬರದೆ? ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದೆ!

ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯಲೆ?

ಶಶಿ”

ಮತ್ತೆ ತಾರ ಮಂದಸ್ಮಿತೆಯಾದಳು. ಅವಳ ಈ ಗೆಲುವಿಗೆ ಕಾರಣ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಅವಳ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ಶಶಿಧರ! ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದವನು!

ಎರಡು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಅವಳೇ ಆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಅವನೋ ಅವಳೊಡನೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶೂನ್ಯ ಮುರಿದು ಭೋರ್ಗರೆದದ್ದು.

ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಶಶಿ ಕೇಳಿದ್ದ. “ತಾರ ಅವರೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ನೀವು ನನ್ನ ಮರೆಯದೆ, ಗುರುತು ಹಿಡಿದಿರಲ್ಲ! ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ!”

ಸರಕ್ಕನೆ ತಾರ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು, “ನನಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಹುಡುಗ ನೀನೆ ಅಲ್ಲವ?” ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ನಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು ಕೂಡ. ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ, ಇಬ್ಬರೂ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ನಗತೊಡಗಿದರು.

ಶಶಿಧರ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ  ಒಂದು  ಕಾಲು  ಕಳೆದುಕೊಂಡು,     ಈಗ  ಸ್ವಯಂ  ಉದ್ಯೋಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.  ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ. ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ಬಾಧಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೃತಕ ಕಾಲಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ಅವನ ಚಲನವಲನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವನು ಕೃತಕ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯವನು.

ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳ ಕಡತ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಶಶಿ, ತಾರಳ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಿದ. “ಎಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮವರು, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಎಂದು.

ಅವಳಿಗೆ ತರಲೆ ಮಾಡಬೇಕಿನ್ನಿಸಿತು. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು. “ಮದುವೆಯಾದ ಮರುವರ್ಷವೆ ನನ್ನವರು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು!”

ಶಶಿ ಆಘಾತಗೊಂಡ. ನಂತರ ಅವನ ಮಾತು ಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು.

ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನೂ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡರು.

ಹೊರಡುವಾಗ, ತಾರ ಕೇಳಿದಳು, “ಶಶಿ, ನೀನೇಕೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ?”

“ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ನನ್ನ ಮಗಳು ಕೂಡ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ”. ಶಶಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ!

ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರಿದ್ದರೂ, ಈ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಾರಳಿಗೆ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲಿ ಶಶಿಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮುಜುಗರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅನ್ನುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಈ ದಿನ ತಾರಳ ವಿಳಾಸಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಶಶಿಯದು! ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾರ ಪತ್ರ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

“ತಾರೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನೀನು  ಆ ದಿನ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹಳ ಖುಷಿ.    ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನವನ್ನು   ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ, ಈ (ಪ್ರೇಮ!) ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನದಿದು ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ!!

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿವೆ. ಅಂದೆಂದೊ ಮರೆಯಾದವಳು ಮೊನ್ನೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟೆ!    ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದರೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯದ ಕಂಠ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಉಲಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನೀನು ಶುಭ್ರ ನಗುವಿನಿಂದ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಥಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದೆ, “ನಾನು ಕಣೊ, ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ತರಲೆ ತಾರಾ!”

ಅಂದು ಸಿಕ್ಕ ನಂತರದಲ್ಲೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿವೆ.

ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆ.   ಆ ಕನಸಿನಿಂದಾಗಿಯೆ  ನಿನಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದೆ! ಮರುದಿನದಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರಳಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಭಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನನ್ನ ನೀನು ನೋಡಿತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಪುಳಕ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದುವರೆಯಲು ನನ್ನ ಹೇಡಿತನ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ!

ಅದೇನಾಯಿತೋ, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ನೀನು ಬೇರೊಂದು ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಸೇನೆ ಸೇರಿ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ.    ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದೆ.    ಒಂದು ಕಾಲನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.   ಕ್ಷಮಿಸು, ಆ ದಿನ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳ ಬಗೆಗೆ. ತಾರ, ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಾರಣ, ಮದುವೆಯ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲೆ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಂತೆ  ಮತ್ತೆ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹೇಳಲಾಗದ ಮಧುರ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಬಹಳ ಧೈರ್ಯಮಾಡಿ, ಈ ಎರಡನೇ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.    ಆದರೆ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದಂತೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಾಲಿಲ್ಲದವನು ನಾನು!

ಆಗಾಗ ಸಿಕ್ಕೋಣ. ನಮ್ಮ ಶೂನ್ಯ ಬದುಕನ್ನು ಮಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನನಗೆ ಅಂದಿನ ತರಲೆ ತಾರ ಬೇಕಿದೆ. ನೀನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂದಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಬೇಸರವಾದರೆ, ಮುಜುಗರವೆನ್ನಿಸಿದರೆ, ಕೋಪ ಬಂದರೆ ಅಥವಾ ಅಸಹ್ಯವೆನ್ನಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸು.

ಓಡಲಾಗದ ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ,

ಶಶಿಧರ”

ತಿಳಿ ನೇಸರ ಬಣ್ಣ ತಾರಳ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುವ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವಗಳು ಸಣ್ಣ ರಾಗದ ಗುನುಗಾಯಿತು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುಗಳ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಿದ್ದಳಾಗತೊಡಗಿದಳು. ಅವನು ಓಡಲಾಗದವನು ಅನ್ನುವುದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಳಿಯದಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು! ತಾನು ವಿಧವೆ ಅನ್ನುವ ತರಲೆ ಮಾತು ಅವನ ಈ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಕೊಟ್ಟಿತು .

ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ತಾರಳಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು, ’ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ತಾನು ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಹುದೆ’ ಎಂದು!

******

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/eradane-prema-patra)

ಪೊರೆ

khalelogo

ಇವನು ನನ್ನ ಕೊರಳಿಗೆ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿ ಆಗಲೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಾದುವು. ಮೊದಲೆರಡು ವಾರ ಆ ಊರಿನಿಂದ ಈ ಊರಿಗೆ, ಈ ಊರಿನ ಈ ಮನೆಯೊಳಗೆ, ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಅವನ ರೂಮಿಗೆ ಕಾಲೂರುವ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟೆ.

ಹನಿಮೂನಿಗೆಂದು ಒಂದು ವಾರ ಊಟಿಗೆ ಹೋದದ್ದಷ್ಟೆ. ನೆನಪಿಡುವ ಮಧುಚಂದ್ರ ಅಂತ ನನಗಂತೂ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತಷ್ಟು ದಿನ ಅವನ ಪಿಸುಗುಡುವಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳಷ್ಟೆ ಈ ತುಂಬಿದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗುಣುಗುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೇನೂ ವಿಶೇಷಗಳಿಲ್ಲವ ಅನ್ನುವ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅಸಹಜವೆನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಪೊರೆ ಇರುವುದು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿದೆ.

ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲ ಒಂಟಿ ಜೀವನದಂತೆ ಇಬ್ಬರದೂ.   ಅಪರಿಚಿತರು ಪರಿಚಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ದಿನವೂ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ನಿಂದ ಬೆಳಗು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನಾನ ಆದರೆ ತಿಂಡಿಗೆ ಬನ್ನಿ, ತಿಂಡಿಯಾದರೆ ಆಫ಼ೀಸಿಗೆ ಹೊರಡಿಸು ಇತ್ಯಾದಿ. ಅಬ್ಬಾ, ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದೆ. ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕು ತಿಳಿದಿದೆ. ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮ ಹೊಸತಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದು. ಅದನ್ನು ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲೆ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಈಗ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೆ ಚೆನ್ನ.

ಇವತ್ತು ಮದುವೆಯಾದ ತೊಂಭತ್ತೊಂದನೆ ದಿನ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ಮೊದಲೆ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.   ನನ್ನ ಎಚ್ಚರವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನೊ ಏನೊ. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅವನ ನಗು ಮುಖ ಕಂಡೆ. ಗಂಡನ ನಗು ಮುಖ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಲೆ ಕಂಡದ್ದರಿಂದ ಇರಬೇಕು ಒಳಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿ ಆವರಿಸಿದೆ.

“ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್, ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಹೊರಗೆ ಸುತ್ತಾಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣವ?’’

ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿದೆ.

“ಸಂಜೆ ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲ ರೆಡಿಯಾಗು’’

ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೆ ’ಎಲ್ಲಿಗೆ?’ ಕೇಳಿದೆ.

’ಅದು ಗುಟ್ಟು..’ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

ಏನೊ ಸಂಭ್ರಮ ಅವನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲೂ. ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆಂದು ತಿಳಿಯದು. ಸದ್ಯ, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಂದಿತು ಮನಸ್ಸು! ತಕ್ಷಣ ಕೆನ್ನೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡೆ!

ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಜೆ ತಡವಾಗಿಯೆ ಬಂತು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟೆವು. ಆವನು “ಆಟೋ ” ಅಂದ. ಕುಳಿತಮೇಲೆ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೆಸರೊಂದು ಹೇಳಿದ.

“ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಂತ ಮೊದಲೆ ಹೇಳುವುದಲ್ಲವ?” ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿದೆ.

“ಅಲ್ಲ.. ಅಲ್ಲಿಗಲ್ಲ.. ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಕೊಳಕ್ಕೆ.. ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ”

ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಆಟೋ ಕುಲುಕಾಟಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರವೇ ಆದೆವು! ಗೆಳತಿಯರು ಛೇಡಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ’ತಾಳಿ ಬಿಗಿಯುವುದೇ ತಡ. ನೀನವನಿಗೆ ಅಂಟಿಬಿಡುತ್ತೀಯ, ನೋಡುತ್ತಿರು.’

ಆದರೆ ಹಾಗೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ.   ಇಬ್ಬರೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.   ನನ್ನ ಅವನ ಬಗೆಗಿನ ಕುತೂಹಲ ಇನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಅವನಿಗೇಕೆ ನನ್ನ ಬಗೆಗೆ ಕುತೂಹಲವಿಲ್ಲ!?

ಆಟೋ ಇದೀಗ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಬಳಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದೆ. ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಾದಮೇಲೆ ಆಟೋದವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. “ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರಲ್ಲ ಸಾರ್.. ರಸ್ತೆ ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ನೀವು ಆ ಕೊಳದ ಕಡೆ ಹೋಗಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರು.”

ಇಬ್ಬರೂ ಇಳಿದೆವು. ಮೌನವಿದೆ. ಮಾತಾಡಿಸಲೆ. ಬೇಡ. ಅವನೇ ಮಾತಾಡಲಿ. ನಡೆಯುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತ ಕೊಳದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಎದುರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕೊಳ. ತಿಳಿ ಜಲ. ತಂಪಿನ ಗಾಳಿ. ಹಿಂದೆ ಹಿಂಡು ಹಿಂಡಾಗಿ ತಾಳೆ ಮರಗಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತಪದಿ ತನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮೆಟ್ಟಿದ ವರ! ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಪಸರಿಸಿದ ಪರಿಮಳ.

ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ….. ದೂರ. ನಾನು ಕುಳಿತಮೇಲೆ ಅವನು ಕುಳಿತ. ಹತ್ತಿರವೇ ಕೂರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ!

ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ನೋಡತೊಡಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನೂರಿನ ತಾಳೆ ಹಿಂಡಿನ ಬದಿ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಊರುವಾಗ ಹೊರಳೆಗೆ ಅಡರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ಘಾಟು. ಅಮ್ಮ ಅದು ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಕಿಯ ಪರಿಮಳದಂತಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.   ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಅದು  ಕಾಯಿಸಿದ ತುಪ್ಪದ ತೆರ. ಅಮ್ಮ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು,  ’ಹುಷಾರು ಹುಡುಗಿ, ಹಾವುಗಳ ಬೀಡು ಇಲ್ಲಿ. ಮುಳ್ಳು ಹಾದಿ.  ಉಡಗಳು ಓತಿ ಹಲ್ಲಿಗಳು, ಜಿಗಿವ ಕಪ್ಪೆಗಳೂ.’    ಆ ಪರಿಮಳದ ಆಸೆ ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಾನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥ ಭಯ ಅಮ್ಮನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಈಗ  ನೆನಪಲ್ಲಷ್ಟೇ  ಅಂದಿನ  ಪುಟ್ಟ ಗೆಳತಿಯರೂ  ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.   ಆ ತಾಳೆ ಮರಗಳ ಬಳಿ ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.   ಪರಿಮಳದ ಸೆಳೆತ.     ಅವರು ಆಟವಾಡುವಾಗ  ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು, ’ಸಿರಿ…ಕೀಟ ಹಿಡಿವ ಕಪ್ಪೆ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಕಪ್ಪೆ ಹಿಡಿದ ಹಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾವು ಹಿಡಿದ ಗಿಡುಗ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ’. ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಮಾತ್ರ, ’ನೋಡಿದ್ದೀರಾ ಪೊರೆ ಕಳಚುತ್ತಿರುವ ಹಾವು ?’. ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇ , ಹೌಹಾರಿ ಓಡಿ ಹೋದ ಪೋರಿಯರು ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು!

ನಿಜದ ಈ ನಿರ್ಜನ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಭಯ ಊರತೊಡಗಿದೆ. ಕೈಹಿಡಿದವನ ಮಾರ್ಜಾಲದಾಟದ ಲಯ ಇದೀಗ ಶುರುವಾಗಬಹುದೆ?  ತಡೆರಹಿತ ವೇಗ ಅವನೊಳಹೊಕ್ಕ ಸಂಶಯ  ನನ್ನೊಳಗೆ  ನಿಬಿಡವಾಗುವ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೇಕೊ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು. ಇಲ್ಲ…. ಸಂಶಯಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನೊಳಗೆ ಅವಿತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಆಸೆಗಳು  ನಿಜವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.   ಇಷ್ಟು  ದಿನಗಳಲ್ಲಿ  ಆಗದ  ಸಂಗತಿಗಳು  ಈಗ  ಆಗಲು ಪವಾಡವೆ ನಡೆಯಬೇಕೇನೊ!

ಅವನು ಹಾಗೆಯೆ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಏನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇರಬಹುದೆ?

ಬಹಳ ಸಮಯ ಹೀಗೇ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆವು. ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಡುಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಅವನ ಬಗೆಗಿನ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೂರ ಸರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ.

“ಹೋಗೋಣವ?” ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬೆಚ್ಚಿದಂತೆ, ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಎದ್ದು ಹೊರಟ. ನಾನು ಅವನ ಹಿಂದೆ. ನಿರ್ಧಾರವೊಂದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನಂದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಖಂಡಿತ ಮಾಡಲೆ ಬೇಕು. ಅವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಅಥವ ಅದು ಅನಾಹುತವೊಂದರ ಮುನ್ನುಡಿಯೂ ಆಗಬಹುದು. ಏನೇ ಆದರು ಸಂಯಮಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗಿಬಿಡಲಿ!

ಹೋಗುತ್ತ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. “ನಾಳೆ, ನಾನು ಡಾಕ್ಟರೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹೋಗೋಣವ?”

“ಖಂಡಿತ ಹೋಗೋಣ. ಯಾವ ಡಾಕ್ಟರ್?”

“ಡಾ.ಪ್ರತೀಕ್ಷಾ”

“ಓ.. ಆಗಲಿ.. ಆಗಲಿ.. ನಾಳೆಗೆ ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ತಗೊಳ್ತೀನಿ”

ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸಿತು. ಅವನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟ, ಮತ್ತೇನೂ ಕೇಳದೆ! ಡಾ.ಪ್ರತೀಕ್ಷ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಿಚಿತ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ವೈದ್ಯೆ! ಅವನಿಗೆ ಕುತೂಹಲವಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಡಾಕ್ಟರೆ ಏಕೆ ಎಂದು. ಇಲ್ಲ ಅವನೇನೂ ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ! ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿತು!

ಮರುದಿನ ಡಾಕ್ಟರಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಇವನೆದುರಿಗೆ ಮಾತಾಡಬಾರದು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಪ್ರಫ಼ುಲ್ಲನಾಗಿದ್ದ. ಸ್ನಾನ, ಕಾಫ಼ಿ, ತಿಂಡಿ ಎಲ್ಲ ಆದಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೇ ಷಾಪಿಂಗ್ ಎಂದು ಹೊರಟೆವು.

ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಸರಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆವು. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, “ಸ್ವಲ್ಪ ಡಾಕ್ಟರನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಂಕೋಚ ಬೇಡ. ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಖುಲ್ಲ ಮಾತಾಡಿ”

ಡಾಕ್ಟರ್ ನಗು ಮುಖದಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದೆ.

“ಡಾಕ್ಟರ್.. ನಮ್ಮ ದಾಂಪತ್ಯ ಸರಿ ಹೋಗಲು ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದೆ. ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳಾಯಿತು. ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೆ ಅವರನ್ನು ಅಬ್ಸರ್ವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲು ನಾರ್ಮಲ್ ಇದಾರೆ. ಆದರೆ, ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಗಂಡನ ಥರ ಬಿಹೇವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಏನೋ ಗಹನ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ. ನನ್ನ ಮುಟ್ಟಲೂ ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಅಫೆನ್’ಫಾಸಂಫೋಬಿಯ ಸಿಂಪ್ಟಮ್ಸ್ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಇವರ ನಡವಳಿಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಮುಟ್ಟಲೂ ಭಯ, ಮಾತಾಡಲೂ ಭಯ.. ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಕೈ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಜುಗರ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಮತ್ತೇನಾದರೂ ತೊಂದರೆಗಳು ಎದುರಾದರೆ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ದಿನದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ?”

ಹೊರಬಂದೆ, ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, “ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸು”

ಗೆಲುವಾಗಿಯೆ ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದ! ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ಹೊರಬಂದು “ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದರು” ಅಂದ. ನಾನು ಅವನೊಡನೆ ರೂಮಿನೊಳಹೊಕ್ಕೆ.

“ಬನ್ನಿ.. ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ.. ಮೊದಲು ನಿಮಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇವತ್ತಿಗೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಪೂರಯಿಸಿದ್ದೀರ!”

ಇಬ್ಬರೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದೆವು.

“ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸುಂದರ ಜೋಡಿ. ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಹೇಳ ಬೇಕು. ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳ ಬೇಕು ಅಲ್ವ?” ಅಂತ ನಕ್ಕರು.

“ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ.. ಆ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ಸಂಶಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ.. ಮತ್ತೆ ನಮಗೆ ನಾವೆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದರಿಂದ ಇಂಥ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು ಆಗುತ್ತವೆ”

ಡಾ.ಪ್ರತೀಕ್ಷಾ ನಗು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು!

ಅವರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು,

“ಇನ್ನು ಫ಼ೋಬಿಯದ ಬಗೆಗೆ ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಯಾವುದೊ ವಸ್ತು ಅಥವ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಅತಿಯಾದ ಭಯ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಫ಼ೋಬಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ದೇಹ, ಕೈಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುವುದು, ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಏರಿಬಿಡುವುದು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವುದು, ತಲೆ ತಿರುಗುವುದು, ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗುವುದು, ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಆತಂಕ ಪಡುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಫ಼ೋಬಿಯದಿಂದ ಆಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು”.

ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಡಾಕ್ಟರ್ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ , “ನಿಮ್ಮ ಗಂಡ ನಿಮಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಮನೋ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳಿರಬಹುದೆ ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೇಳಲೆ ?” ಅಂದರು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯಿತು. ಇವರೇನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?! ನನಗೆ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೆ?! ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಕುತೂಹಲದಿಂದ, “ಖಂಡಿತ ಹೇಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್” ಅಂದೆ.

“ಗ್ಯಾಮೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಭಯ ಅಥವ ಹೆಟ್ರೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಗಂಡಸಿನ ಭಯ ಅಥವ ಲಾಕಿಯೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಮಗು ಹೆರುವ ಭಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಅಂತ ಆತಂಕ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಅಂದರು.

ನಾನು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಜೋರಾಗಿ ನಗತೊಡಗಿದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೂಡ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು. ಇವನು ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗೇ ಇದ್ದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ನಗು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚೇ ಆಯಿತು.

ಇವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಡಾಕ್ಟರ್, “ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಶಯ ಏನೆಂದು ಹೇಳಲೆ?” ಕೇಳಿದರು.

“ನನ್ನ ಬಗೆಗ…? ಹೇಳಿ.. ಹೇಳಿ” ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

“ಅಫೆನ್’ಫಾಸಂಫೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಯಾರಾದರು ಮುಟ್ಟುವ/ಪ್ರೀತಿಸುವ ಭಯ ಅಥವ ಗೆನೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಭಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿವೆಯಂತೆ!”

ಈಗ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುವ ಸರದಿ ಇವನದಾಯಿತು. ನಾನಂದುಕೊಂಡ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದಲ್ಲ! ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

“ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೈಕ್ರೋ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿ, ಸರಿಯಾದ ಗೈಡೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೆ ನಮಗೆ ನಾವೆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹದ ಪರಿಣಾಮ ಇರಬೇಕು ಇದೆಲ್ಲ… ಅಲ್ಲವ?” ಕೇಳಿದರು ಡಾಕ್ಟರ್.

“ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಫ಼ೋಬಿಯದ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗೆ ಇದೀರ. ನಿಮ್ಮಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಮಾತಿನ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಇದೆ. ಏನು ಮಾತಾಡಿದರೆ ತಪ್ಪು ಅರ್ಥಗಳಾಗುತ್ತವೊ ಅನ್ನುವ ಭಯ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ’ಇಗೊ’ ಅಡ್ಡ ಬಂದಿದೆ. ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವಕಾಶವೆ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಿಂಜರಿಯಬೇಡಿ. ಮೊದಲೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನಿಮ್ಮದು ಯರಾದರೂ ಮೆಚ್ಚುವ ಜೋಡಿ. ಈ ದಿನದಿಂದಲೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಾತಾಡಿ, ಹೆಚ್ಚೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿ. ನಾವಾಡುವ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕೇಳುವುದು, ಹೇಳುವುದು, ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಅಥವ ಚಿಕ್ಕ ಜಗಳವಾಡುವುದು, ಇವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಿಟ್ಟಂತೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಾಣಿಸುತ್ತೀರ. ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೃದಯ ತೆರೆದಿಡಿಟ್ಟರೆ ಬೆಳಕು ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಗಳು ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ವ?”

ಇವನು, ನಾನು ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಇಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮೌನದ ಮೊಟ್ಟೆ ಒಡೆಯುವ ಬಯಕೆ!

“ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಈಗಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪರೀಕ್ಷೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದ ಪೇಪರ್. ಓಕೆನ?” ಕೇಳಿದರು.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಪೆನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ, “ನಿಮಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಈ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ವಿಷಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಇಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ. ಏನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಇದು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಮನದಟ್ಟಾಗಿದೆ ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಷ್ಟೆ!” ಅಂದರು.

ರೂಂನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಬರೆದೆ.

’ಐ ಲವ್ ಯು ಡಾರ್ಲಿಂಗ್. ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಮನ್ನಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ? – ನಿನ್ನ ಸಿರಿ’ ತಲೆಗೆ ಮತ್ತೇನು ಬರೆಯುವುದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಡಾಕ್ಟರ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಂದು ತನ್ನ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತು! ಇಬ್ಬರ ಪೇಪರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಅವೆರಡನ್ನು ನೋಡಿ, “ಸಿರಿ, ಇದೊ ತಗೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಮನು ಬರೆದೆ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ನೀವೇ ನೋಡಿ.

ಅ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಮನು ಬರೆದಿದ್ದ, ” ಓ ಮುಗ್ಧ ಸಿರಿ… ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ! ಐ ಲವ್ ಯು !- ನಿನ್ನ ಮನು” ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ಹೂವಿನ ಸರಳ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ್ದ!

ಮನು ನನ್ನ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ! ಏಕೊ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆ ಆವರಿಸತೊಡಗಿದಂತಿದೆ!!

ಡಾ. ಪ್ರತೀಕ್ಶಾ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಆಪ್ಯಾಯತೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರು. “ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮುಗಿದ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಇದೇ ಇರಬೇಕು!”

ಎಲ್ಲರೂ ಮನಸಾ ನಕ್ಕೆವು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹಸ್ತಲಾಘವ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದರು.

“ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಕೊಳದ ಬಳಿ ಹೋಗೋಣ” ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.

ಸಂಜೆ ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ನಡೆದು, ಕೊಳದ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರೂ ಬಂದೆವು. ಕುಳಿತೆವು. ಅವನು ಮೊದಲು ಕುಳಿತ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿ ನಾನು ಕುಳಿತೆ!

ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದೆವೊ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ! ಇದೀಗ ಕೆಂಪಡಿರಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ದಿಢೀರನೆ ಮುಳುಗಿದ್ದಾನೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಗಾಬರಿ ಆವರಿಸುತ್ತಿದೆ ಒಳಗೆ! ನನ್ನವನು ಸರ್ಪವಾಗುವ ಸಮಯ ಇದೇನ? ತಾಳೆ ಮರಗಳು ಕೆದರಿ ಕೂದಲು, ಕತ್ತಲನ್ನು ಆವಾಹಿಸಲು ನಿಂತಿರುವಂತೆ,…ನನ್ನವನ ಪಿಸುಮಾತು ಬುಸುಗುಟ್ಟಿದಂತೆ…ಮತ್ತೆ ಅಡರುತ್ತಿದೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಪರಿಮಳ! ನನ್ನ ಯೋಚನೆ ಹರಿಯುವ ರೀತಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ.. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಫ಼ೋಬಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲ. ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಕುತೂಹಲದ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ಬೀಳುವ ಸಂ-ಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಯಾವುದೀ ತಳಮಳ ಕಳೆಯಲಾದೀತೆ ತಿಳಿಸಲಾಗದೀ ಕಳವಳ. ಅವನ ತೋಳು ನನ್ನ ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಉಸಿರು ಕೆನ್ನೆಗಳಿಗೆ ತಾಕುತ್ತಿದೆ. ವಿಲಕ್ಷಣ ಭಯ ಮಾಯವಾಗಿ, ಕುತೂಹಲದ ಮೊಗ್ಗೆ ಒಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಉಕ್ಕುವ ಈ ಖುಷಿಯ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೊರೆಯೊಂದು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ!

ಒಬ್ಬರ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು “ಸಾರಿ.. ಸಾರಿ” ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಒಟ್ಟಿಗೆ ” ಐ ಲವ್ ಯೂ ” ಗಾನ ರಾಗಿಸಿದ್ದೇವೆ! .

’ಛೆ… ಇಂಥ ಹುಡುಗ ಬಗೆಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಊಹಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ!’ ಹಾಗೆಯೆ ಅವನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬಹುದೆ ’ ಈ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದೆನೆ!’

ಎದುರಿನ ಆ ಕೊಳದ ತಿಳಿನೀರ ಮೇಲಿಂದ ತೇಲಿ ಬಂದ ತಂಗಾಳಿ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕವನ್ನು ನನ್ನೆದೆಯೊಳಗೆ ಅರಳಿಸತೊಡದೆ. ಅವನ ಗಟ್ಟಿ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕನಸ ಬಳ್ಳಿ ಹಬ್ಬತೊಡಗಿದೆ.

***

‘ಕಹಳೆ’ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ಕಥಾಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಣ್ಣಕತೆ ‘ಪೊರೆ’ ಎರಡನೆ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದೆ. https://kannadakahale.wordpress.com/2017/05/04/%E0%B2%95%E0%B2%B9%E0%B2%B3%E0%B3%86-%E0%B2%95%E0%B2%A5%E0%B2%BE-%E0%B2%B8%E0%B3%8D%E0%B2%AA%E0%B2%B0%E0%B3%8D%E0%B2%A7%E0%B3%86%E0%B2%AF%E0%B2%B2%E0%B3%8D%E0%B2%B2%E0%B2%BF-%E0%B2%8E%E0%B2%B0/

ಮೂರ್ಖ

depressed

ಸಾಗರದಿಂದ ಬಂದ ಆ ಪತ್ರ ಓದಿದೆ. ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯ ಹೀಗಿತ್ತು. ’ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಬ್ಬ ಈಡಿಯಟ್. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಲಾರೆ. ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಆಭಾರಿ. ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಶುಭ ಕೋರುವ… ’

ಆ ಪತ್ರ ಹಿಡಿದು ಹಾಗೇ ಸೋಫ಼ಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ…. ಯೋಚನೆಗಳು ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳೆಡೆಗೆ ಸರಿದವು.

ಗೆಳೆಯ ಮನೋಜ್ ಈ ಊರಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದವನು. ತಾಲೂಕು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದರ್ಜೆ ಗುಮಾಸ್ತನಾಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಸರ್ವೀಸ್ ಮಾಡಿದ್ದವನು. ನೋಡಲು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ, ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರವಿಲ್ಲಆದರೆ ಒಳ್ಳೆ ಮೈಕಟ್ಟು. ಸ್ನೇಹ ಜೀವಿ. ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗವನ್ನೆ ಹೊಂದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಗೆ, ಮಾತುಕತೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯೆನಿಸದ ಒಡನಾಟದವನು.

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ. ಮಕ್ಕಳಿನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮನೋಜ್ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪೇಟೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಚ್ಚು ಅವನು ಓಡಾಡುಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಗೆಳೆಯರೊಟ್ಟಿಗೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆ ಇನ್ನೂ ಆಗದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ!

ಆಗಾಗ ಮನೋಜ್ ತನ್ನ ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಕುಳಿತು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ನೆಂಟರು, ಮನೆ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, ‘ನೀವೆಲ್ಲ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು. ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು.. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅವರ ಅಣ್ಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಳು. ಸೋದರ ಮಾವ ನನ್ನ ಜೀವನ ರೂಪಿಸಿದವರು. ನಾನು ಇಷ್ಟು ಓದಿ, ಕೆಲಸ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಬೇಕಾದರೆ ಆ ಮಾವನೆ ಕಾರಣ.’ ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕೃತಜ್ಞ ಭಾವ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.

‘ನಾನು ಎಂದೂ ಮಾವನ ಮಾತು ಮೀರಿದವನಲ್ಲ. ಅವರು ಹಾಕಿದೆ ಗೆರೆ ದಾಟಿದವನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೊಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.’

ನಾವೆಲ್ಲ ಅವನ ಆ ಕೃತಜ್ಞ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೆವು. ಯಾರ ಬಗೆಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರದ ಇಂದಿನ ಯುವಕರ ನಡುವೆ ಹೀಗೆ ಉಪಕರಿಸಿದ ಸೋದರ ಮಾವನ ಬಗೆಗೆ ಹೊಗಳುವುದು ಅಪರೂಪ.

ಮನೋಜ್ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲ ಗಾಯಕ ಕೂಡ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖೇಶ್ ಹಾಡುಗಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ದು:ಖ ಭರಿತ ವಿರಹ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕುಳಿತು ವಿರಾಮದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

’ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆಗಿರುವಾಗ, ಕಿಶೋರನ ಹಾಡು ಬಿಟ್ಟು, ಇದೇನು ವಿರಹ ಗೀತೆ?’ ಅಂತ ನಾವು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನು ಆಗೆಲ್ಲ ವಿಷಾದದ ನಗೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ!

ನನಗೆ ಇವನ ಈ ರೀತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಏನೋ ಅನುಮಾನ. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ’ಮನೋಜ್, ಏನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದು?’

’ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ’

’ವಾವ್… ಎಂಥ ಒಳ್ಳೆಯ ಜನ! ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮದುವೆವರೆಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!’

ಮನೋಜ್ ವಿಷಣ್ಣ ನಗೆ ನಕ್ಕ. ’ಹೌದು, ಅವರ ಮಗಳನ್ನೆ ಅಲ್ಲವೆ ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದು…’

ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ. ’ಓ, ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಿರಲೆ ಇಲ್ಲ. ಒಂಥರ ಲವ್ ಕಮ್ ಅರೇಂಜ್ಡ್ ಮದುವೆ!’

’ಅಲ್ಲ.. ಬರೀ ಅರೇಂಜ್ಡ್ ಮದುವೆ!’

’ಆಗ್ಲಿ… ಈಗ ಲವ್ ಜೀವನ ನಡೀತಿದೆಯಲ್ಲ. ನೀನು ಲಕ್ಕಿ!’

ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಕಟು ವಾಕ್ಯ ಬಂತು. ’ ನಾನು ಲವ್ ಮಾಡಿದವಳು ಬೇರೆ…. ಆಗಿದ್ದೇ ಬೇರೆ. ಈಗ ಯಾಕೆ ಈ ವಿಷಯ, ಬಿಡು’. ಅವನು ಅಷ್ಟು ಒರಟಾಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದ.

ಇದಾದ ನಂತರ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿರುವುದು, ಮನೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗುವುದು, ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದಿರುವುದು ಮತ್ತು ತವರು ಮನೆಗೆ ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ದಿನದಿಂದ ಕಳುಹಿಸದಿರುವುದು.

ಮನೋಜ್ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಕ್ಕದ ಹಾಗೆ ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆವು. ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ಆಫ಼ೀಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಹಳ ದೂರ ನಡೆದುಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಊರಾಚೆಯ ಕೆರೆಯ ಏರಿ ಹತ್ತಿ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯವರೆಗೆ; ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೂರದ ರೇಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಡೆಗೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಬಹಳ ದೂರ ಸಾಗಿ, ತಡ ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಸಾಲ ಕೇಳಿದ. ಕೊಟ್ಟೆ. ಸಂಕೋಚ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ.

’ಏನೂ ಅಂದ್ಕೊಬೇಡ ಮಾರಾಯ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಲೈಫ಼್ ಇನ್ಷೂರೆನ್ಸ್ ಪಾಲಿಸಿ ತೆಗೆದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೀಮಿಯಮ್. ಅದೇ ಹೊರೆ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳು ಮಾತ್ರ ಈ ತಾಪತ್ರಯ’ ಅಂದ. ನಾನೇನು ಆ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಇದಾಗಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಕೇಳಿದ. ಸಂಕೋಚಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದ. ’ನಿನ್ನ ಲೆಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅಥವ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಖಂಡಿತ ವಾಪಸ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸಿತು ಅವನ ಮಾತು.

’ಪರವಾಯಿಲ್ಲ ಮನೋಜ್. ನನಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ ಕೊಡು.’ ಅಂದೆ.

ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲೆ ’ಮೂರು ಸಾವಿರ ಬೇಕು’ ಅಂದ.

ಆ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೊ, ’ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಮಾತಾಡೋದಿದೆ. ಬಾ’ ಎನ್ನುತ್ತ ದೂರದ ಜನರಿಲ್ಲದ ರಸ್ತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ.

ನಾನು ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದ.

’ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಾವನ ಹೊರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು. ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಋಣಿ. ಆದರೆ ಅವರು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಮಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಗಂಟುಹಾಕಿ. ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೊ ಏನೊ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಯೋಚನೆ ಅವಳ ಬಗೆಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಋಣದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮದುವೆ ಬೇಡ ಅಂತಲೂ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಋಣಭಾರ ಮಾವ ಹೊರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಕಷ್ಟವೂ ಬರದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೇ, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಅವಳಿಗೆ. ಮತ್ತೆ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಸರ್ವೀಸಿನಿಂದ ಏಳೆಂಟು ಲಕ್ಷ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತೆ. ಸಾಕಲ್ಲವ. ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅವಳು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ.’

ಮನೋಜನ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ನನಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ’ಅಲ್ಲ ಮನು, ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು, ಊರೂ ಬಿಡುವ ಆಲೋಚನೆಯ?’ ಅಂದೆ. ಅವನು ಮೌನ ವಹಿಸಿದ. ’ಈಗ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿದೀಯ. ನಿಧಾನ ಯೋಚಿಸು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರವಿರುತ್ತೆ. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಬೇಡ. ಇಷ್ಟೆ ನಾನು ಹೇಳೋದು’. ಆ ಮಾತಿಗೆ ಅವನು ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ಯಾರದೊ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ವಿಷಯ ನಾವೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದಾಗ, ಮನೋಜ್ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಿದ. ’ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿ ನಕ್ಕ. ’ಸುಲಭ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೂ ಎಂಟೆದೆ ಬೇಕು’ ಅಂದೆ.

ಇದಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿರಬೇಕು.       ಒಂದು  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ  ಕೆಟ್ಟ  ಸುದ್ದಿ  ಕಾದಿತ್ತು.     ಮನೋಜ್ ತನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ಕಡತಗಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣಾಗಿಹೋದ! ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟೆವು.

ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಟೇಬಲ್ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮನೋಜನ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರವಿತ್ತು. ’ಮೀನಾ’ ಅನ್ನುವ ಹೆಣ್ಣಿನದು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿನದ ಪತ್ರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಪೊಲೀಸರ ಕ್ಷಮಕ್ಷಮ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಐದನೆ ಪುಟದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗರದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ನೇಣು ಬಿಗಿದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಇತ್ತು. ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೆಸರು ’ಮೀನಾ’.

ಮೀನಾಳ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ’ ಮನೋಜ್, ನಿನ್ನಂಥ ಹೇಡಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ವಿಧಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಜೀವನ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೋ ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ದುರ್ಭರತೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ನಾನು ಗಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು. ಆದರೆ ಮೂರ್ಖನಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಬೇಡ.’

ತಡರಾತ್ರಿ ಮನೋಜನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸೋದರ ಮಾವ ಬಂದರು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದೆವು.    ಅವನ ದೇಹ ಇದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಸುಡಲಾಯಿತು.    ಮುಂದಿನ   ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು  ಊರಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ಮನೋಜನ ಮಾವ ಹೇಳಿದರು.    ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನೂರಿಗೆ ಮರುದಿನ ಹೊರಟೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಸಮಯ ಅವರು ಗಂಭೀರವಾಗೇ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಮಗಳಿಗಾದ ಆಘಾತದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಂಡರು. ಮನೋಜನ ತಾಯಿಯ ದು:ಖ ಹೇಳತೀರದಾಗಿತ್ತು.

ಅವರು ಹೋಗುವಾಗ ನನ್ನ ವಿಳಾಸ, ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಏನೇ ವಿಷಯವಿದ್ದರೂ ಫ಼ೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಹೇಳಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಅಂದಿದ್ದೆ.

ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ ಈಡಿಯಟ್ ಅಂತ ಆ ಮಾವ ಬರೆದದ್ದು ದು:ಖವೆನಿಸಿತು. ನಾನೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆ.

’ಸರ್.. ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ಮನೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಹಣಕ್ಕೆ ಚೆಕ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ಖಾತೆಗೆ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಸರ್..ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪು ಮನೋಜನದೇ ಅನ್ನುತ್ತೀರ. ಅವನ ಮದುವೆ ಕೇಳಿ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ, ಈಗ ಅವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ವಿಷಯ. ನೀವು ಅವನಿಗೆ ಈಡಿಯಟ್ ಅಂತ ಅಂದಿರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದೆ’

ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವರ ಧ್ವನಿ,   ‘ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಮಗನ ಥರ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.     ಅನಾಥ  ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಬಾರದೆಂದು ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೇಳದೆಯೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ ಬಹುದಿತ್ತು.     ಮುಖಹೇಡಿಯಾದ. ಇವತ್ತು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯತನ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮುಳುವಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೆ.’ ನಿಡುಸುಯ್ದರು.

‘ಸರ್… ಅವನ ನಿಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದಂತೆ ಮಾಡಿದೆ’

‘ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ಈಡಿಯಟ್ ಅಂದದ್ದು. ಗೆಳೆಯನ ರೀತಿ ಬೆಳೆಸಿದರೂ.. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದ. ಅದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೇಡಿತನ. ಅವನು ಕೀಳರಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೊಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವನು. ಕೃತಜ್ಞ ಪದ ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.’ ಅಂದರು.

‘ಆಯ್ತು ಬಿಡಿ ಸರ್. ನಿಮಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಿಂದ ಹಣ ಬರುತ್ತೆ ಸರ್. ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಸರ್.. ಅವನು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅದೂ ಬರುತ್ತೆ’ ಅಂದೆ.

ಅತ್ತಕಡೆಯಿಂದ ವಿಷಾದದ ನಗು ಕೇಳಿಸಿತು. ‘ನೋಡಿ, ಅವನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಈಡಿಯಟ್. ತಾನು ಮಾಡಿದ ವಿಮೆಯ ಹಣ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’

ನಾನು ಹತಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮರೆತೆ. ಮನೋಜನ ಮಾವ ಮತ್ತೇನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ನಾನು ಗರಬಡಿದಂತೆ ಮೌನವಾದೆ.

ವಿಮಾ ಕಛೇರಿಯ ನನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಆ ದಿನವೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆ. ಮನೋಜ್ ಮಾಡಿರುವ ವಿಮಾ ಪಾಲಿಸಿಯ ಹಣ ಸಿಕ್ಕದಿರುವ ಬಗೆಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದೆ. ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದ. ಮರುದಿನ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ.

’ಮನೋಜ್, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವಿಮೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಸರಿ. ವಿಮೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ ಸರಿ ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಹಣ ದೊರಕುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬೇಜಾರಿನ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುವ ಎರಡು ದಿನ ಮೊದಲೆ ಮನೋಜ್ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿಮೆ ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!!’

ಎಷ್ಟು ಸರಳನಿದ್ದ ಮನೋಜ್! ಕೃತಜ್ಞ ಮನಸ್ಸಿನವನು. ಹೀಗೇಕೆ ದುರಂತಗಳ ರೂವಾರಿಯಾದ? ವಿಮೆಯ ಹಣವೂ ಅವನ ಆಸೆಯಂತೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅವನು ಮೂರ್ಖನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ! ಆ ದಿನ ಮನೋಜನಿಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಸಿಕ್ಕದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ…. ಅಥವ ’ಮೀನಾ’ ಸುದ್ದಿ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ…., ಹೀಗೆ ಆಗಿಹೋದ ದುರಂತಕ್ಕೆ ’ರೆ…’ಗಳ ಊಹೆ ಭಾರವಾದ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೊರೆದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಸನ್ನಾಹದಲ್ಲಿದ್ದನೆಂಬುದು ನನಗೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನಸ್ಸು ಅರಿಯಲಾಗದ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮೂರ್ಖನೇ ಅಲ್ಲವೆ…? ಮನಸ್ಸು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

******

(ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: ಓದುವ ಕೊಂಡಿ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/moorkha)

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ)

ನಿಯಮ ಮೀರಿದವನು

kid1

                                                                          

ಹೀಗೇ ಹಳೆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕೆದುಕುತ್ತಾ ಕೂರುವುದು ಅಥವ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ  ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವುದು, ಎರಡೂ ಸುಖವೇ. ಈ ದಿನ ಮನಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದು ಅಯಾಚಿತ ಓಡಿತು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಪೆಡಲ್ಲುಗಳ ತುಳಿದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲನ್ನು ಕಾಲೇಜುವರೆಗು ಸವೆಸಿ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು.

ಹಾಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ  ನಿತ್ಯವೂ   ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ   ಹತ್ತರ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ  ನನಗೆ  ಎದುರಾಗುತ್ತಿದ್ದ.     ಮುಗ್ಧ ನಗುವಿನ, ಅಗಲ ಕಣ್ಣಿನ, ಮುರಿದ ಹಲ್ಲ, ಹಾಲುಗಲ್ಲದ, ಭುಜಕ್ಕಂಟಿದ ಭಾರ ಚೀಲದ, ನಡು ಬಗ್ಗಿ, ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಕಾಯುತ್ತ, ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮೋಡಿ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ’ ಬಿಡು ನನ್ನ ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ’ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಹುಸಿನಗುತ್ತ ಹಿಂದೆ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ!

ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರು; ತುಳಿದು ಆ ಹುಡುಗನ ಇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ’ಬರ್ಲಾ ಅಣ್ಣ’ , ಪುಟಿವ ಹೆಜ್ಜೆ; ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು; ಸಣ್ಣ ನಗೆ. ಅವನು ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.      ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಾಯದ ಆಯಾಸ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ ಖುಶಿ ನನ್ನೊಳಗೆ.    ಈ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಕಳೆದುವೊ, ಅವನ ಆಯಾಸ ಎಷ್ಟು ಇಳಿದುವೊ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ, ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ;   ಸಣ್ಣ ನಗು.

ನನಗೆ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಬಹಳ  ಋತುಗಳು ಉರುಳಿದುವು  ಮತ್ತು  ನಾನು ಸವಾರಿಸಿದ  ಸೈಕಲ್ಲು ಗುಜರಿಯಾಗಿ ವರ್ಷಗಳು ಸರಿದುವು. ಈಗ ನನ್ನೂರು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಊರು ಸೇರಿದ್ದೇನೆ. ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಬರು; ಒಂದೆರಡು ದಿನವಿರು; ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಮುಖವಿಡು; ಬಂದು ಹೋಗಲು ಬೈಕು ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಬೆನ್ನ ನೋವು.

ಕಾಡುವ ಆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು. ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು, ಗುಲ್ಲೆಬ್ಬಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹದ ದಂಡು. ಏನನ್ನೊ ಸಾಧಿಸಲು ಹಂಬಲಿಸುವ ತುಡಿತಗಳು.   ಕಾಲೇಜಿನ ಕಾರಿಡಾರುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವರು. ಒಳಗೆ ಆಗಾಗ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುವಾಗ ವಾಸ್ತವದ ಬರ ಕಾಡುತ್ತದೆ.    ಆ ಹಸಿರ ದಿನಗಳು ಸರಿದು ಹೋದುವೆಲ್ಲವು.   ಯೌವನ  ಮುದುಡಿ,  ದೇಹ  ಕಸುವು   ಕುಸಿದು,   ಪುಟಿಯದ  ಉತ್ಸಾಹ,   ಉಗ್ಗದ  ಉಲ್ಲಾಸ  ನನ್ನ ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಬಯಸುವ ಆ ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ಉಳಿಯಲೊಲ್ಲದು ಏಕೆ?  ಮತ್ತೆ ಬಾರದು ಏಕೆ?  ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳದೇಕೆ?   ಹೀಗೆ ಶಪಿಸುತ್ತ, ಪರಿತಪಿಸುತ್ತ ಇದ್ದೆ.

                                                                                   

ಈ ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಳೆ ನೆನಪು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿದೆ.    ಆ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟಡದ ಕಾಲೇಜು. ದೊಡ್ಡ ಕಿಟಕಿಗಳ, ಭದ್ರ ಸ್ತಂಭಗಳ, ಸಿಮೆಂಟಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಬೋರ್ಡುಗಳ, ಹರಡಿಕೊಂಡ ಡೆಸ್ಕುಗಳ, ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ  ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ  ಮನಸ್ಸಿನ ಗೀಚುಗಳ,  ಉಲ್ಲಾಸ  ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ  ಅನೇಕ  ತರಗತಿಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಜೋತುಬೀಳುತ್ತಿವೆ ನನ್ನೊಳಗೆ.        ಅವೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗದ ಸ್ಥಾವರಗಳು ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಈದಿನ ಕಾಣಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ. ತಡಮಾಡದೆ ಹೊರಟೆ…

ಆಗಲೆ  ಥಟ್ಟನೆ  ಬಂದ  ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ.   ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ  ಆ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲಕ. ದಶಕದ ಹತ್ತಿರದ ಹುಡುಗ. ಕೌಮಾರ್ಯದವನು; ಬೆಳೆಯಲಿದ್ದವನು;  ಬದಲಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲವನು ;  ವೇಗ ನಡಿಗೆಯಿದ್ದವನು, ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದಾನು, ಗುರುತಾಗುವನೇನು?

ಎಷ್ಟು ಬದಲಾದನೊ! ಊಹಿಸುವಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನು.    ದೇಹ ಪುಷ್ಟಗೊಂಡು,  ಬಾಹುಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಸುತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನು.    ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊಡವೆಗಳು ಮೂಡಿ,   ಮಾಸಿ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದೇನು. ರೋಮಗಳು  ಬೆಳೆದ  ಚಿನ್ಹೆಗಳೊಂದಿಗೆ  ಮತ್ತು  ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ  ಆ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದು  ಏನನ್ನೊ  ಮೀರುವ  ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದೇನು?    ಅಂದು  ಹತ್ತರವನು  ಈಗ  ಮೂವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನವನು.

ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕಬಹುದೆ, ನಾನವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಬಹುದೆ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಾಗಬಹುದೆ?

ಅರೆ ! ಅಲ್ಲೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲೆ ನಿಂತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.     ಅದೊ ಅದೇ ಹುಡುಗ!    ಅಷ್ಟೇ ಎತ್ತರ!! ಗರಬಡಿದಂತೆ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಂದೇ ಬಂದ ಬಳಿಗೆ. ನಸು ನಕ್ಕು,   ’ ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಬಿಡು ಅಣ್ಣ’.   ಅದೇ ಹಳೆ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತದೇ ನಗು! ಕುಳಿತೇ ಬಿಟ್ಟ ಬೆನ್ನಿಗವನು. ಹುಟ್ಟಿನೊಡನಾಡಿಯಂಥವನು !

ಏನಾಯಿತು?   ಹೀಗೇಕಾಯಿತು?   ಪ್ರಕೃತಿಗೆ  ಸೆಡ್ಡು  ಹೊಡೆದು  ಇದೀಗ  ನನ್ನ  ಬೈಕಿನ  ಹಿಂದೆ  ಪುಟ್ಟ ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ  ’ಇವನು’ ಯಾರು?!

’ಬೀಸ್ ಸಾಲ್ ಬಾದ್’ ನ ಈ ಘಟನೆಗೆ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿದೆ. ಅಗಲ ಅಕ್ಷಿಯ ಹಾಲ್ಗೆನ್ನೆಯ ಮುರಿದ ಹಲ್ಲಿನ ಕಿರು ನಗೆಯ ಮತ್ತದೇ ಕಾಯ. ದನಿಯಲ್ಲೂ ಕೌಮಾರ್ಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವನು !?     ಯಾರು,    ಯಾರೀತ!

ನನ್ನದೀಗ ಬೆವರಿಡುವ ದೇಹ;  ಭೇರಿಸುತ್ತಿರುವ  ಸಪ್ಪಳದ  ಹೃದಯ!     ಇವನೆಲ್ಲಿಯವನು?     ಅಮರತ್ವದ ಮಗ್ಗುಲವನು.    ಇದುವರೆಗೂ   ಇವನಿದ್ದ  ಠಾವೇನು?   ಬದಲಾವಣೆ  ’ಬೇಡ’ದ   ನನ್ನೊಳಗೆ ವಿಹ್ವಲತೆಯ ಊರಿಬಿಟ್ಟವನು !

ಓಡಿಸಿ ಒಂದೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು; ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇ ಬೈಕು. ’ಬರ್ಲಾ ಅಣ್ಣ’ ಅನ್ನುತ್ತ, ಅದೇ ಸಣ್ಣ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತ ನಿರಾಳ ಹೊರಟ.    ’ಹಿಡಿಯಲಾದೀತೆ ಇವನ ಈ ಚಿಣ್ಣನ !’

ಮನಸ್ಸು ಕೂಗತೊಡಗಿತು,  ’ಬೇಡ, ಹೋಗಲಿ..    ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿ… ಬದಲಾಗದವನು,  ಜಗದ ನಿಯಮ ಮೀರಿದವನು .

ಮನಸ್ಸು ಬೇಡುತ್ತಿತ್ತು  ’ಅವನು ಹಿಂತಿರುಗದಿರಲಿ!’

                                                                                ***

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಓದಬಹುದು, ಲಿಂಕ್: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/niyama-meeridavanu)

ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿವ ಅಜ್ಜಿ

joy2

ಮೊಮ್ಮಗನ ಕೈಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜಿ ದೂರದೂರಿನ ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೊಮ್ಮಗ ಚಿಕ್ಕವನೇನಲ್ಲ. ಹತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಚೂಟಿ ಹುಡುಗ. ಪುಟಿವ ಎಳೆತನ. ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಕೂಸು. ಹಾಗೆಯೆ ಅಜ್ಜಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತುವ, ಅವಳಿಗೆ ರೇಗಿಸಿ, ತರಲೆ ಮಾಡಿ, ನಗಿಸಿ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು ಈ ಕೂಸಿನ ಸಹವಾಸ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುವ ತರಲೆ ಅವನು.

ಅಜ್ಜಿ ನಗರದ ಮಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಮೊಮ್ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪತಿಯನ್ನು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಮೊಮ್ಮಗನಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಹೆಚ್ಚು. ಅವರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ, ಆದರಗಳು. ಸಲಹೆಗಳಿದ್ದರೆ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳುವುದು.

ಮೊನ್ನೆ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು, ತವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದರು.

“ಅಮ್ಮ, ನೀನೊಬ್ಬಳೇ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ, ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಣ” ಅಂದ ಮಗ.

“ನಿನ್ನ ಕಾದರೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಕರೆದಿದಾನೆ. ಅವನಿಗೂ ನನ್ನ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದೆಯಂತೆ.”

“ಆಗ್ಲಮ್ಮ, ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತೀಯ. ನಮ್ಮ ವಿಶೂನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಹಾಗಾದ್ರೆ. ಅವನು ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ.”

ಮೊಮ್ಮಗನ್ನ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು.

“ಒಳ್ಳೆದಾಯ್ತು ಬಿಡು. ವಿಶೂಗೆ ಹೇಗೂ ಒಂದು ವಾರ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ರಜವಿದೆ. ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ” ಅಂದರು.

ಸೋಮವಾರದ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ೨೦೦ ಮೈಲಿ ದೂರದ ತವರಿಗೆ ಹೊರಟಿತು. ವಿಶೂ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಗಾಢ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ತಾವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ತಿಂದರು. ೫ ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಸುಮಾರು ೧೧ ಕ್ಕೆ ಆ ಹಳ್ಳಿ ತಲಪಿದರು.

ಅವರು ಇಳಿದದ್ದು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಅಂದರೂ ಒಂದು ಮೈಲಿಯಾದರೂ ಅಜ್ಜಿ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಯೋಚನೆ ಈ ವಿಶೂ ಅಷ್ಟುದೂರ ನಡೆದಾನೆಯೆ ಎಂದು.

ವಿಶೂ ಉತ್ಸಾಹಿ. ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಅವನ ಹೆಗಲಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಆಯಾಸವೆನಿಸದ ಹದ ಬಿಸಿಲು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಎದುರಿಗೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಯುವಕ ಯುವತಿಯರು ನಡೆದು ಬಂದರು. ಅಜ್ಜಿ ಅವರನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರುಕಿಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಯಾರೂ ಇವರ ಮಾತಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

“ಎಲ್ಲ ಹೊಸಬರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಅಜ್ಜಿ ಗೊಣಗು.

ಇನ್ನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಿಂದ ಯಾರೊ ಕೂಗಿದರು. “ಯಾರದು, ನಮ್ಮ ಶಾಲಿನಿ ಥರ ಕಾಣ್ಸಿತಿದೆ”

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ವಯಸ್ಸಾದ ಹೆಂಗಸು ನಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಳಿ ಬಂದು ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತರು. ಇಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತಲೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ನಂತರ ಮಾತು ಶುರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿಶೂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ವಿಶೂನ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದರು ಕೂಡ.

“ಎರಡು ದಿನ ಇರ್ತೀನಿ ಕಣೆ ಅಚ್ಚು. ದಿನಾ ಸಿಕ್ಕು. ತುಂಬಾ ಮಾತಾಡೊದಿದೆ..” ಹೇಳುತ್ತಾ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ನಡಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿದೆ. ವಿಶೂಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

“ಏನಜ್ಜಿ, ಇಷ್ಟು ಫ಼ಾಸ್ಟ್ ನಡೀತೀರ. ಮತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸ್ಲೋ!? ನಿಮ್ಮನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಲಿನಿ ಅಂತ ಕರಿತಾರ? ನಂಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಸಿಕ್ಕಿದರು. ವಿಶೂನ ಅಮ್ಮನ ವಯಸ್ಸಿನವರ ಥರದವರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, “ಶಾಲಿನಿ ಆಂಟಿ, ಈವಾಗ ಬರ್ತಾಇದೀರ. ಹೇಗಿದೀರಿ. ಇವನ್ಯಾರು. ಮೊಮ್ಮಗನ?”

ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದ ಮಾತುಗಳಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಬಹಳ ಜನಗಳ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯಿತು! ಆ ಹೆಂಗಸರು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದು.

“ಆಯ್ತು, ನೀವೆಲ್ಲ ನಾಳೆ ಸಿಕ್ತೀರಲ್ಲ. ನಾನು ಎರಡು ದಿನ ಇರ್ತೀನಿ”

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೊರಟಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಡಿಗೆ ಶುರು. “ಇನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಣೊ ವಿಶು. ಮನೆ ಬಂತು”

ಆಗಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆ ಪದ್ದಮ್ಮ ಕೂಡ. ಬಂದವರೇ “ಶಲ್ಲೂ” ಅಂತ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು. ಆಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೈದಾಡಿಕೊಂಡರು! ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರು! ಜೊತೆಗೆ ನಕ್ಕರು!! ಆಗಾಗ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ಹರಿದದ್ದನ್ನು ವಿಶು ನೋಡಿದ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಜಗಳ ತಾನು ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಬಿಜ್ಜು ಜೊತೆ ಮಾಡುವ ಜಗಳದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆಟವಾಡಿದ ಖುಷಿಯ ದಣಿವು ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲೂ. ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ “ನಾಳೆ ಖಂಡಿತಾ ಸಿಕ್ತೀಯಲ್ಲ?” ಅಂತ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಇನ್ನೇನು ಮನೆ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲೆ “ಶಾಲೀ..” ಯಾರೋ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಕರೆದಂತೆ ಆಯ್ತು. ದಾರಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಬಿಳಿಯ ಅಂಗಿ, ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ವಿಶೂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಯಾರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು.

“ಅಲ್ನೋಡಜ್ಜಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನೆ ಅವರು ಕರೀತಿರೋದು” ಅಂದ ವಿಶು.

ಅಜ್ಜಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಂತಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತಾಡದೆ ನಿಂತಳು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಮೊದಲು ವಿಶೂನ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು.

“ಏನು ಪುಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು, ಏನು ಓದ್ತಾ ಇದೀಯ?”. ವಿಶು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಮೆಲ್ಲನೆ “ಹೇಗಿದೀಯ ಸೂರಿ?” ಕೇಳಿದರು.

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೀನಿ ಕಣೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಾಯ್ತು. ಆದ್ರೂ ಏನೂ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಕಾಣ್ತೀಯ”

ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿದರು. ಮತ್ತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, “ಆಯ್ತು, ನಾ ಹೋಗಿರ್ತೀನಿ. ಮನೆಕಡೆ ನಾಳೆನೊ, ನಾಡಿದ್ದೋ ಬಾ, ಮಾತಾಡೋಣ…” .

ಮನೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ತಡ, ಅಜ್ಜಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಪುಟಿದವು. ವಿಶೂನ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ದಡ ದಡ ಅಂತ ಮನೆ ಮುಂಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೋಗಿ “ಶ್ಯಾಮ..” ಅಂತ ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಕರೆದ ಒಂದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಶ್ಯಾಮ ಮತ್ತವನ ಹೆಂಡತಿ “ಓ ಅಕ್ಕಾ.. ” ಕರೆಯುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟರು.

ಆ ದಿನವೆಲ್ಲ ಅವರದೇ ಮಾತು, ಕತೆ, ಓಡಾಟ. ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಾ, ನಗೆ ಚಟಾಕಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ತಂಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾ.

ಮರುದಿನ ಅಜ್ಜಿ ಬೇಗ ಎದ್ದು ವಿಶೂಗೆ, “ಬೇಗ ಸ್ನಾನ, ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸು. ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹೂಗಿಡಗಳಿದಾವಂತೆ. ನಾನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸೀಬೆ ಮರಗಳಿವೆ. ನಿನಗೆ ಸೀಬೆ ನಾನೆ ಕಿತ್ತು ಕೊಡ್ತೀನಿ ಆಯ್ತಾ?” ಅಂದರು.

ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಹಳ ಜನ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ವಿಶೂನನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೇಳತೀರದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಶೂನ ಕೈಹಿಡಿದು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತೊಡಗಿದರು ಅಜ್ಜಿ.

ವಿಶೂಗೆ ಅಚಾನಕ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ತರಗತಿಯ ಗೆಳತಿ ಚಂಪಾಳಂತೆ ಚೂಟಿಯಾಗಿ, ಚುರುಕು, ಲವಲವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಆಟವಾಡಿತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ!

ತಾನು ಕಬಡ್ಡಿ, ಝೂಟಾಟ ಆಡಲೂ ಬಹುದೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು! ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹೂಗಿಡಗಳಿವೆಯಂತೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಜ್ಜಿ ಖಂಡಿತ ಎರಡಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ ಅವನಿಗೆ ಬಂತು.

ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ವಿಶೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ’ಶಾಲಿನಿ’ ಯಷ್ಟು ವೇಗವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಅವನ ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಆದಷ್ಟೂ ರಭಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ತಯಾರಾಗತೊಡಗಿದವು.

***

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ)

(‘ಸುರಹೊನ್ನೆ’ ಇ ಪತ್ರಿಕೆ Link : http://surahonne.com/?p=13193)