ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ

ltr wrtng1

ತಾರ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಮದುವೆಯಾಗದ ಹೆಣ್ಣು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ  ಲೆಕ್ಚರರ್  ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ,   ಮದುವೆಯ  ಬಗೆಗೆ  ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಚಿಂತೆ, ಮಗಳ ಮದುವೆ.

ತಾರಳದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವುಕತನದ ಕತೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರವಿದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಅವಳದೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗ, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ, ತಡಬಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆ ಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ!

ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ ತಾರ ಕುಟುಂಬದ ತಾಪತ್ರಯಗಳಿಂದ ಆ ಊರು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.    ಆ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ತಾರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕದೆ ದೂರವಾದವರು. ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಪ್ರಕರಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಅನೇಕ ಎಳಸು ಪ್ರಕರಣಗಳಂತೆ ಕಾಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ತಾರ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು! ಅದನ್ನು ಜತನ ಮಾಡಿ, ಯಾರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕದಂತೆ, ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಬೇಸರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಪತ್ರ ತೆರೆದು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಅಂದಿನ ಎಳಸು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚಂಗನೆ ಓಡಿದ್ದು ನೆನೆದು ನಗುತ್ತಾಳೆ, ಗೆಲುವಾಗುತ್ತಾಳೆ!

ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಮತ್ತೆ ಈ ದಿನ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

” ಓ ತಾರೆ,

ನೀನು  ಕಾಲೇಜಿನ  ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ  ಕಣ್ಣ  ರೆಪ್ಪೆಗಳ  ನೆಲಕ್ಕೆ ನೆಟ್ಟು,   ನೋಡಿ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಗಂಭೀರ ಬರುವ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇದೆ.     ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಸಿ ನಗೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾಸದಂತಿಟ್ಟು , ಬಿಗುಮಾನದ ಪಟ್ಟು ಬಿಡದ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ , ಪುಸ್ತಕಗಳ ಎದೆಗವುಚಿ ಬರುವ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಆಸೆ ನನ್ನೊಳಗೆ. ನೀನು ಬರುವ ಸಮಯ ಕಾದು ಎದುರು ಸಿಕ್ಕುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಮರೆತವನಂತೆ, ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ, ಆಪಾದ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂತೊ ಆ ಧೈರ್ಯ. ನೀನು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಥಟ್ಟನೆ ನೋಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ!    ಆಗೆಲ್ಲ  ನನಗೆ  ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ,    ಮೂಡಿರಬಹುದೆ  ನಾನು  ನಿನ್ನ ಮನದಂಗಳದಲ್ಲಿ? ಇರಬಹುದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯ ಹದವರಿತ ನಟನೆ? ನೋಡಲೋ ಬೇಡವೋ ಚಂಚಲತೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರಬಹುದೆ?

ಇಬ್ಬಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿದು ಆಡುವ ನಯನದೊಡನೆ ಸಾಗುವ ನಿನ್ನ ಲಾಸ್ಯ ನಡಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನೆನಪ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಉರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೋ ಆಲಸ್ಯಗಳ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆಳು ಸವರಿದ ಕಣ್ಕಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಹುಸಿ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗುಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಾ ತರಲೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೇಗೋ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ!

ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ ಕೊರತೆ. ಸಸಿ ಚಿಗುರಿ, ಮರ ಕೊಬ್ಬಿ ಹೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಭಿಮ್ಮನೆ ಮನದೊಳಗೆ ಹಬ್ಬಿ, ಅಡರುವ ಮರಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ತಬ್ಬಬಹುದೇ? ಆ ಬಯಕೆ ಬಳ್ಳಿ ನೆಲದಿಂದ ಮುಗಿಲಿಗೆ ಚಾಚಬಹುದೆ? ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ನನ್ನ ಕಾದ ಹೃದಯಕ್ಕದು ಮುಟ್ಟಬಹುದೇ ಅನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆ!

ನಿನ್ನ ಬಳುಕು ದೇಹ ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ನೇಸರ ಹೂ ಬಣ್ಣ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುತ್ತದೆ ನಾಳೆಯ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಒರತೆ. ಮೂಡುತ್ತದೆ ಕವಿತೆ. ಮೀಟುತ್ತದೆ ರಾಗ. ಕೇಳುತ್ತದೆ ಯುಗಳ ಗೀತೆ. ಓ ನಲ್ಲೆ, ಹೊಮ್ಮೀತೆ ಮಧುರ ಗಾಯನ ಇಬ್ಬರದೆ? ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದೆ!

ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯಲೆ?

ಶಶಿ”

ಮತ್ತೆ ತಾರ ಮಂದಸ್ಮಿತೆಯಾದಳು. ಅವಳ ಈ ಗೆಲುವಿಗೆ ಕಾರಣ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಅವಳ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ಶಶಿಧರ! ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದವನು!

ಎರಡು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಅವಳೇ ಆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಅವನೋ ಅವಳೊಡನೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶೂನ್ಯ ಮುರಿದು ಭೋರ್ಗರೆದದ್ದು.

ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಶಶಿ ಕೇಳಿದ್ದ. “ತಾರ ಅವರೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ನೀವು ನನ್ನ ಮರೆಯದೆ, ಗುರುತು ಹಿಡಿದಿರಲ್ಲ! ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ!”

ಸರಕ್ಕನೆ ತಾರ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು, “ನನಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಹುಡುಗ ನೀನೆ ಅಲ್ಲವ?” ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ನಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು ಕೂಡ. ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ, ಇಬ್ಬರೂ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ನಗತೊಡಗಿದರು.

ಶಶಿಧರ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ  ಒಂದು  ಕಾಲು  ಕಳೆದುಕೊಂಡು,     ಈಗ  ಸ್ವಯಂ  ಉದ್ಯೋಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.  ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ. ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ಬಾಧಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೃತಕ ಕಾಲಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ಅವನ ಚಲನವಲನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವನು ಕೃತಕ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯವನು.

ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳ ಕಡತ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಶಶಿ, ತಾರಳ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಿದ. “ಎಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮವರು, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಎಂದು.

ಅವಳಿಗೆ ತರಲೆ ಮಾಡಬೇಕಿನ್ನಿಸಿತು. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು. “ಮದುವೆಯಾದ ಮರುವರ್ಷವೆ ನನ್ನವರು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು!”

ಶಶಿ ಆಘಾತಗೊಂಡ. ನಂತರ ಅವನ ಮಾತು ಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು.

ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನೂ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡರು.

ಹೊರಡುವಾಗ, ತಾರ ಕೇಳಿದಳು, “ಶಶಿ, ನೀನೇಕೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ?”

“ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ನನ್ನ ಮಗಳು ಕೂಡ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ”. ಶಶಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ!

ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರಿದ್ದರೂ, ಈ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಾರಳಿಗೆ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲಿ ಶಶಿಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮುಜುಗರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅನ್ನುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಈ ದಿನ ತಾರಳ ವಿಳಾಸಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಶಶಿಯದು! ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾರ ಪತ್ರ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

“ತಾರೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನೀನು  ಆ ದಿನ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹಳ ಖುಷಿ.    ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನವನ್ನು   ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ, ಈ (ಪ್ರೇಮ!) ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನದಿದು ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ!!

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿವೆ. ಅಂದೆಂದೊ ಮರೆಯಾದವಳು ಮೊನ್ನೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟೆ!    ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದರೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯದ ಕಂಠ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಉಲಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನೀನು ಶುಭ್ರ ನಗುವಿನಿಂದ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಥಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದೆ, “ನಾನು ಕಣೊ, ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ತರಲೆ ತಾರಾ!”

ಅಂದು ಸಿಕ್ಕ ನಂತರದಲ್ಲೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿವೆ.

ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆ.   ಆ ಕನಸಿನಿಂದಾಗಿಯೆ  ನಿನಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದೆ! ಮರುದಿನದಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರಳಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಭಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನನ್ನ ನೀನು ನೋಡಿತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಪುಳಕ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದುವರೆಯಲು ನನ್ನ ಹೇಡಿತನ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ!

ಅದೇನಾಯಿತೋ, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ನೀನು ಬೇರೊಂದು ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಸೇನೆ ಸೇರಿ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ.    ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದೆ.    ಒಂದು ಕಾಲನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.   ಕ್ಷಮಿಸು, ಆ ದಿನ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳ ಬಗೆಗೆ. ತಾರ, ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಾರಣ, ಮದುವೆಯ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲೆ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಂತೆ  ಮತ್ತೆ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹೇಳಲಾಗದ ಮಧುರ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಬಹಳ ಧೈರ್ಯಮಾಡಿ, ಈ ಎರಡನೇ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.    ಆದರೆ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದಂತೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಾಲಿಲ್ಲದವನು ನಾನು!

ಆಗಾಗ ಸಿಕ್ಕೋಣ. ನಮ್ಮ ಶೂನ್ಯ ಬದುಕನ್ನು ಮಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನನಗೆ ಅಂದಿನ ತರಲೆ ತಾರ ಬೇಕಿದೆ. ನೀನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂದಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಬೇಸರವಾದರೆ, ಮುಜುಗರವೆನ್ನಿಸಿದರೆ, ಕೋಪ ಬಂದರೆ ಅಥವಾ ಅಸಹ್ಯವೆನ್ನಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸು.

ಓಡಲಾಗದ ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ,

ಶಶಿಧರ”

ತಿಳಿ ನೇಸರ ಬಣ್ಣ ತಾರಳ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುವ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವಗಳು ಸಣ್ಣ ರಾಗದ ಗುನುಗಾಯಿತು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುಗಳ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಿದ್ದಳಾಗತೊಡಗಿದಳು. ಅವನು ಓಡಲಾಗದವನು ಅನ್ನುವುದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಳಿಯದಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು! ತಾನು ವಿಧವೆ ಅನ್ನುವ ತರಲೆ ಮಾತು ಅವನ ಈ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಕೊಟ್ಟಿತು .

ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ತಾರಳಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು, ’ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ತಾನು ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಹುದೆ’ ಎಂದು!

******

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/eradane-prema-patra)

ಮೂರ್ಖ

depressed

ಸಾಗರದಿಂದ ಬಂದ ಆ ಪತ್ರ ಓದಿದೆ. ಕೊನೆಯ ವಾಕ್ಯ ಹೀಗಿತ್ತು. ’ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತ ಒಬ್ಬ ಈಡಿಯಟ್. ಇದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚೇನೂ ಹೇಳಲಾರೆ. ನೀವು ಮತ್ತು ನಿಮ್ಮ ಸ್ನೇಹಿತರು ಮಾಡಿದ ಉಪಕಾರಕ್ಕೆ ಆಭಾರಿ. ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಶುಭ ಕೋರುವ… ’

ಆ ಪತ್ರ ಹಿಡಿದು ಹಾಗೇ ಸೋಫ಼ಾದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತೆ…. ಯೋಚನೆಗಳು ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳೆಡೆಗೆ ಸರಿದವು.

ಗೆಳೆಯ ಮನೋಜ್ ಈ ಊರಿಗೆ ಎರಡು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ವರ್ಗವಾಗಿ ಬಂದವನು. ತಾಲೂಕು ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲ ದರ್ಜೆ ಗುಮಾಸ್ತನಾಗಿ ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಸರ್ವೀಸ್ ಮಾಡಿದ್ದವನು. ನೋಡಲು ಸ್ಫುರದ್ರೂಪಿ, ಹೆಚ್ಚು ಎತ್ತರವಿಲ್ಲಆದರೆ ಒಳ್ಳೆ ಮೈಕಟ್ಟು. ಸ್ನೇಹ ಜೀವಿ. ಗೆಳೆಯರ ಬಳಗವನ್ನೆ ಹೊಂದಿದ್ದ. ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ನಗೆ, ಮಾತುಕತೆ. ಯಾರಿಗೂ ಕಿರಿಕಿರಿಯೆನಿಸದ ಒಡನಾಟದವನು.

ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ. ಮಕ್ಕಳಿನ್ನೂ ಇಲ್ಲ. ಅಪರೂಪಕ್ಕೆ ಮನೋಜ್ ಹೆಂಡತಿಯೊಂದಿಗೆ ಪೇಟೆ ಬೀದಿಯಲ್ಲಿ ಮುಖ ತೋರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಹೆಚ್ಚು ಅವನು ಓಡಾಡುಡುತ್ತಿದ್ದುದು ಗೆಳೆಯರೊಟ್ಟಿಗೆ. ಅದರಲ್ಲೂ ಮದುವೆ ಇನ್ನೂ ಆಗದ ಬ್ರಹ್ಮಚಾರಿಗಳೊಟ್ಟಿಗೆ!

ಆಗಾಗ ಮನೋಜ್ ತನ್ನ ವಿಷಯ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ನಾವೆಲ್ಲ ಗುಂಪು ಕುಳಿತು ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಊರು, ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ, ನೆಂಟರು, ಮನೆ ವಿಷಯ ಬಂದಾಗ ಅವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ, ‘ನೀವೆಲ್ಲ ಅದೃಷ್ಟವಂತರು. ನನಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವುದಕ್ಕೆ ಮುಂಚೆಯೆ ಅಪ್ಪನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡವನು.. ನನ್ನ ಅಮ್ಮ ಅವರ ಅಣ್ಣನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಅಂದರೆ ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಉಳಿದುಕೊಂಡಳು. ಸೋದರ ಮಾವ ನನ್ನ ಜೀವನ ರೂಪಿಸಿದವರು. ನಾನು ಇಷ್ಟು ಓದಿ, ಕೆಲಸ ಅಂತ ಸಿಕ್ಕಬೇಕಾದರೆ ಆ ಮಾವನೆ ಕಾರಣ.’ ಅವನ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಕೃತಜ್ಞ ಭಾವ ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿತ್ತು.

‘ನಾನು ಎಂದೂ ಮಾವನ ಮಾತು ಮೀರಿದವನಲ್ಲ. ಅವರು ಹಾಕಿದೆ ಗೆರೆ ದಾಟಿದವನಲ್ಲ. ನನ್ನ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೊಂದು ವಿಶೇಷ ಸ್ಥಾನ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ.’

ನಾವೆಲ್ಲ ಅವನ ಆ ಕೃತಜ್ಞ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಖುಷಿಯಾಗಿದ್ದೆವು. ಯಾರ ಬಗೆಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಅಭಿಪ್ರಾಯ ಹೊಂದಿರದ ಇಂದಿನ ಯುವಕರ ನಡುವೆ ಹೀಗೆ ಉಪಕರಿಸಿದ ಸೋದರ ಮಾವನ ಬಗೆಗೆ ಹೊಗಳುವುದು ಅಪರೂಪ.

ಮನೋಜ್ ಮನೋಜ್ಞವಾಗಿ ಹಾಡಬಲ್ಲ ಗಾಯಕ ಕೂಡ. ಹೆಚ್ಚು ಹೆಚ್ಚು ಮುಖೇಶ್ ಹಾಡುಗಳನ್ನು, ಅದರಲ್ಲೂ ದು:ಖ ಭರಿತ ವಿರಹ ಗೀತೆಗಳನ್ನು ನಾವೆಲ್ಲ ಕುಳಿತು ವಿರಾಮದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

’ಸುಂದರ ಹೆಂಡತಿ ಜೊತೆಗಿರುವಾಗ, ಕಿಶೋರನ ಹಾಡು ಬಿಟ್ಟು, ಇದೇನು ವಿರಹ ಗೀತೆ?’ ಅಂತ ನಾವು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದೆವು. ಅವನು ಆಗೆಲ್ಲ ವಿಷಾದದ ನಗೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ!

ನನಗೆ ಇವನ ಈ ರೀತಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುತೂಹಲವಿತ್ತು. ಏನೋ ಅನುಮಾನ. ಒಮ್ಮೆ ಕೇಳಿಬಿಟ್ಟೆ. ’ಮನೋಜ್, ಏನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳದಿದ್ದರೆ ಒಂದು ಪ್ರಶ್ನೆ. ನಿನ್ನ ಮದುವೆ ಯಾರು ಮಾಡಿದ್ದು?’

’ನನ್ನ ಸೋದರ ಮಾವ’

’ವಾವ್… ಎಂಥ ಒಳ್ಳೆಯ ಜನ! ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಿ ಮದುವೆವರೆಗೂ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ!’

ಮನೋಜ್ ವಿಷಣ್ಣ ನಗೆ ನಕ್ಕ. ’ಹೌದು, ಅವರ ಮಗಳನ್ನೆ ಅಲ್ಲವೆ ನನಗೆ ಕಟ್ಟಿದ್ದು…’

ನಾನು ಅವಾಕ್ಕಾಗಿ ಕೇಳಿದೆ. ’ಓ, ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಿರಲೆ ಇಲ್ಲ. ಒಂಥರ ಲವ್ ಕಮ್ ಅರೇಂಜ್ಡ್ ಮದುವೆ!’

’ಅಲ್ಲ.. ಬರೀ ಅರೇಂಜ್ಡ್ ಮದುವೆ!’

’ಆಗ್ಲಿ… ಈಗ ಲವ್ ಜೀವನ ನಡೀತಿದೆಯಲ್ಲ. ನೀನು ಲಕ್ಕಿ!’

ಅವನ ಬಾಯಿಂದ ಕಟು ವಾಕ್ಯ ಬಂತು. ’ ನಾನು ಲವ್ ಮಾಡಿದವಳು ಬೇರೆ…. ಆಗಿದ್ದೇ ಬೇರೆ. ಈಗ ಯಾಕೆ ಈ ವಿಷಯ, ಬಿಡು’. ಅವನು ಅಷ್ಟು ಒರಟಾಗಿ ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಮಾತಾಡಿದ್ದ.

ಇದಾದ ನಂತರ ನನ್ನ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಅವನು ಹೆಚ್ಚು ನಮ್ಮ ಒಡನಾಟದಲ್ಲಿರುವುದು, ಮನೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ತಡವಾಗಿ ಹೋಗುವುದು, ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೆಚ್ಚು ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದಿರುವುದು ಮತ್ತು ತವರು ಮನೆಗೆ ಈ ಊರಿಗೆ ಬಂದ ದಿನದಿಂದ ಕಳುಹಿಸದಿರುವುದು.

ಮನೋಜ್ ಅಂತರ್ಮುಖಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅವನಲ್ಲಿ ಬದಲಾವಣೆ ತರುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಿಕ್ಕದ ಹಾಗೆ ನಾವು ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿದೆವು. ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಅರಿವಾಗಿರಬೇಕು. ಆಫ಼ೀಸ್ ಮುಗಿದ ಮೇಲೆ ಅವನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಹಳ ದೂರ ನಡೆದುಹೋಗಿ ಬಿಡುತ್ತಿದ್ದ. ಒಂದು ದಿನ ಊರಾಚೆಯ ಕೆರೆಯ ಏರಿ ಹತ್ತಿ ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಯವರೆಗೆ; ಇನ್ನೊಮ್ಮೆ ದೂರದ ರೇಲ್ವೆ ಸ್ಟೇಷನ್ ಕಡೆಗೆ; ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ರೈಲ್ವೆ ಹಳಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಾ ಬಹಳ ದೂರ ಸಾಗಿ, ತಡ ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಸೇರುತ್ತಿದ್ದ.

ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಬಳಿ ಎರಡು ಸಾವಿರ ಸಾಲ ಕೇಳಿದ. ಕೊಟ್ಟೆ. ಸಂಕೋಚ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ.

’ಏನೂ ಅಂದ್ಕೊಬೇಡ ಮಾರಾಯ. ಕೆಲವು ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಲೈಫ಼್ ಇನ್ಷೂರೆನ್ಸ್ ಪಾಲಿಸಿ ತೆಗೆದೆ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರೀಮಿಯಮ್. ಅದೇ ಹೊರೆ. ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ತಿಂಗಳು ಮಾತ್ರ ಈ ತಾಪತ್ರಯ’ ಅಂದ. ನಾನೇನು ಆ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಇದಾಗಿ ಎರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಮೂರು ಸಾವಿರ ಕೇಳಿದ. ಸಂಕೋಚಿಸುತ್ತ ಹೇಳಿದ. ’ನಿನ್ನ ಲೆಕ್ಕ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬರೆದಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ನಾನು ಅಥವ ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಖಂಡಿತ ವಾಪಸ್ ಕೊಡುತ್ತೇವೆ. ನನಗೆ ವಿಚಿತ್ರ ಅನ್ನಿಸಿತು ಅವನ ಮಾತು.

’ಪರವಾಯಿಲ್ಲ ಮನೋಜ್. ನನಗೇನೂ ತೊಂದರೆಯಿಲ್ಲ. ಆದಾಗ ಕೊಡು.’ ಅಂದೆ.

ಮತ್ತೆ ಒಂದು ವಾರದಲ್ಲೆ ’ಮೂರು ಸಾವಿರ ಬೇಕು’ ಅಂದ.

ಆ ಹಣ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವನಿಗೆ ಏನನ್ನಿಸಿತೋ ಏನೊ, ’ನಿನ್ನ ಜೊತೆ ಅರ್ಧಗಂಟೆ ಮಾತಾಡೋದಿದೆ. ಬಾ’ ಎನ್ನುತ್ತ ದೂರದ ಜನರಿಲ್ಲದ ರಸ್ತೆಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟ.

ನಾನು ಕೇಳದಿದ್ದರೂ ನಿಧಾನಕ್ಕೆ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದ.

’ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಿದೆಯಲ್ಲ ನನ್ನ ಮಾವನ ಹೊರೆ ನನ್ನ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟಿದೆ ಎಂದು. ಅವರಿಗೆ ನಾನು ಎಂದಿಗೂ ಋಣಿ. ಆದರೆ ಅವರು ಒಂದು ತಪ್ಪು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಮಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಗಂಟುಹಾಕಿ. ಸಣ್ಣ ವಯಸ್ಸಿನಿಂದ ಅವಳನ್ನು ನೋಡಿರುವ ಕಾರಣಕ್ಕೊ ಏನೊ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಯೋಚನೆ ಅವಳ ಬಗೆಗೆ ಬಂದಿರಲಿಲ್ಲ. ಈ ಋಣದ ಕಾರಣದಿಂದ ಮದುವೆ ಬೇಡ ಅಂತಲೂ ಅನ್ನಲಿಲ್ಲ. ಈಗ ಮತ್ತೊಂದು ಋಣಭಾರ ಮಾವ ಹೊರಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಅವಳಿಗೆ ಯಾವ ಕಷ್ಟವೂ ಬರದ ಹಾಗೆ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು. ಅದು ನನ್ನ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಕೂಡ. ಅದಕ್ಕೇ, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವಿಮೆ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ. ಅದು ಅವಳಿಗೆ. ಮತ್ತೆ, ನನ್ನ ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳ ಸರ್ವೀಸಿನಿಂದ ಏಳೆಂಟು ಲಕ್ಷ ಖಂಡಿತ ಬರುತ್ತೆ. ಸಾಕಲ್ಲವ. ಜೀವನ ಸಾಗಿಸಲು. ಮಕ್ಕಳೂ ಇಲ್ಲವಲ್ಲ. ಅವಳು ಬೇಕಿದ್ದರೆ ಮತ್ತೊಂದು ಮದುವೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲಿ.’

ಮನೋಜನ ಮಾತಿನ ಧಾಟಿ ನನಗೆ ಗಲಿಬಿಲಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ’ಅಲ್ಲ ಮನು, ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು, ಊರೂ ಬಿಡುವ ಆಲೋಚನೆಯ?’ ಅಂದೆ. ಅವನು ಮೌನ ವಹಿಸಿದ. ’ಈಗ ಬೇಜಾರಲ್ಲಿದೀಯ. ನಿಧಾನ ಯೋಚಿಸು. ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಪರಿಹಾರವಿರುತ್ತೆ. ಹೆಂಡತಿಗೆ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಬೇಡ. ಇಷ್ಟೆ ನಾನು ಹೇಳೋದು’. ಆ ಮಾತಿಗೆ ಅವನು ಏನೂ ಮಾತಾಡಲಿಲ್ಲ.

ಒಮ್ಮೆ ಯಾರದೊ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ವಿಷಯ ನಾವೆಲ್ಲ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದಾಗ, ಮನೋಜ್ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಿ ವಹಿಸಿದ. ’ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಸುಲಭವಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಹೇಗೆ?’ ಅಂತ ಕೇಳಿ ನಕ್ಕ. ’ಸುಲಭ ಯಾವುದೂ ಅಲ್ಲ. ಅದಕ್ಕೂ ಎಂಟೆದೆ ಬೇಕು’ ಅಂದೆ.

ಇದಾಗಿ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದಿರಬೇಕು.       ಒಂದು  ಬೆಳಿಗ್ಗೆ  ಕೆಟ್ಟ  ಸುದ್ದಿ  ಕಾದಿತ್ತು.     ಮನೋಜ್ ತನ್ನ ಕಛೇರಿಯ ಕಡತಗಳ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ನೇಣಿಗೆ ಶರಣಾಗಿಹೋದ! ನಾನು ನನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತರು ದಿಗ್ಭ್ರಮೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟೆವು.

ಕಛೇರಿಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವ ಟೇಬಲ್ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಅದರಲ್ಲಿ ಮನೋಜನ ಹೆಸರಿಗೆ ಒಂದು ಪತ್ರವಿತ್ತು. ’ಮೀನಾ’ ಅನ್ನುವ ಹೆಣ್ಣಿನದು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ದಿನದ ಪತ್ರಿಕೆ ಇತ್ತು. ಪೊಲೀಸರ ಕ್ಷಮಕ್ಷಮ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಿದಾಗ ಐದನೆ ಪುಟದ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸಾಗರದ ಹೆಣ್ಣುಮಗಳೊಬ್ಬಳು ನೇಣು ಬಿಗಿದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಸುದ್ದಿ ಇತ್ತು. ಆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಹೆಸರು ’ಮೀನಾ’.

ಮೀನಾಳ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟೇ ಇತ್ತು. ’ ಮನೋಜ್, ನಿನ್ನಂಥ ಹೇಡಿಯನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಿದ್ದು ನನ್ನ ವಿಧಿ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ. ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಜೀವನ ಸಾಗಲಿಲ್ಲ. ಯಾರಿಗೋ ಮೋಸ ಮಾಡುತ್ತ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುವ ದುರ್ಭರತೆ ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವಷ್ಟು ನಾನು ಗಟ್ಟಿಯಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ಮುಂದಿನ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕು. ಆದರೆ ಮೂರ್ಖನಾಗಿ ಸಿಕ್ಕಬೇಡ.’

ತಡರಾತ್ರಿ ಮನೋಜನ ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಸೋದರ ಮಾವ ಬಂದರು. ಪೋಸ್ಟ್ ಮಾರ್ಟಂ, ಇತ್ಯಾದಿಗಳಿಗೆ ನಾವೆಲ್ಲ ಓಡಾಡಿದೆವು.    ಅವನ ದೇಹ ಇದೇ ಊರಲ್ಲಿ ಸುಡಲಾಯಿತು.    ಮುಂದಿನ   ಕಾರ್ಯಗಳನ್ನು  ಊರಲ್ಲಿ ಮಾಡುತ್ತೇವೆಂದು ಮನೋಜನ ಮಾವ ಹೇಳಿದರು.    ಮಗಳನ್ನು ಕರೆದುಕೊಂಡು ತನ್ನೂರಿಗೆ ಮರುದಿನ ಹೊರಟೂ ಬಿಟ್ಟರು. ಇದ್ದಷ್ಟೂ ಸಮಯ ಅವರು ಗಂಭೀರವಾಗೇ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಮಗಳಿಗಾದ ಆಘಾತದ ಭಾಗವಾಗಿ ಕಂಡರು. ಮನೋಜನ ತಾಯಿಯ ದು:ಖ ಹೇಳತೀರದಾಗಿತ್ತು.

ಅವರು ಹೋಗುವಾಗ ನನ್ನ ವಿಳಾಸ, ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಏನೇ ವಿಷಯವಿದ್ದರೂ ಫ಼ೋನಿನಲ್ಲಿ ಮಾತಾಡಲು ಹೇಳಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಆಗಬೇಕಾದ ಕೆಲಸ ಗೆಳೆಯರೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ ಅಂದಿದ್ದೆ.

ಆ ಪತ್ರದಲ್ಲಿ ಮನೋಜ್ ಈಡಿಯಟ್ ಅಂತ ಆ ಮಾವ ಬರೆದದ್ದು ದು:ಖವೆನಿಸಿತು. ನಾನೆ ಅವರಿಗೆ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದೆ.

’ಸರ್.. ನಿಮ್ಮ ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ಮನೆ ಅಡ್ವಾನ್ಸ್ ಹಣಕ್ಕೆ ಚೆಕ್ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅದನ್ನು ನಿಮ್ಮ ಮಗಳ ಖಾತೆಗೆ ಹಾಕುತ್ತೇನೆ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಸರ್..ಎಲ್ಲಾ ತಪ್ಪು ಮನೋಜನದೇ ಅನ್ನುತ್ತೀರ. ಅವನ ಮದುವೆ ಕೇಳಿ ಮಾಡಿದ್ದರೆ ಇಷ್ಟೆಲ್ಲ ಆಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಹೋಗಲಿ ಬಿಡಿ, ಈಗ ಅವೆಲ್ಲ ಮುಗಿದ ವಿಷಯ. ನೀವು ಅವನಿಗೆ ಈಡಿಯಟ್ ಅಂತ ಅಂದಿರಲ್ಲ ಅದಕ್ಕೆ ಹೇಳಿದೆ’

ಅತ್ತ ಕಡೆಯಿಂದ ಅವರ ಧ್ವನಿ,   ‘ನೋಡಿ, ಅವನನ್ನು ಮಗನ ಥರ ನೋಡಿಕೊಂಡೆ.     ಅನಾಥ  ಪ್ರಜ್ಞೆ ಅವನನ್ನು ಕಾಡಬಾರದೆಂದು ಕಷ್ಟಗಳಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಬೆಳೆಸಿದೆ. ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಕೇಳದೆಯೆ ಕೊಟ್ಟೆ. ಮದುವೆ ನಿಶ್ಚಯಿಸಿದಾಗ ಅವನಿಗದು ಒಪ್ಪಿಗೆಯಿಲ್ಲ ಅಂತ ಹೇಳ ಬಹುದಿತ್ತು.     ಮುಖಹೇಡಿಯಾದ. ಇವತ್ತು ನಾನು ಮಾಡಿದ ಒಳ್ಳೆಯತನ ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮುಳುವಾಯಿತು, ಅಷ್ಟೆ.’ ನಿಡುಸುಯ್ದರು.

‘ಸರ್… ಅವನ ನಿಮ್ಮ ಬಗೆಗಿನ ಕೃತಜ್ಞತೆ ಏನನ್ನೂ ಹೇಳದಂತೆ ಮಾಡಿದೆ’

‘ಅದಕ್ಕೇ ಅವನನ್ನು ಈಡಿಯಟ್ ಅಂದದ್ದು. ಗೆಳೆಯನ ರೀತಿ ಬೆಳೆಸಿದರೂ.. ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಹೋದ. ಅದು ಕೃತಜ್ಞತೆಯಲ್ಲ. ಅವನಲ್ಲಿದ್ದ ಹೇಡಿತನ. ಅವನು ಕೀಳರಿಮೆಯಲ್ಲಿ ತೊಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಅನ್ನುವುದು ನನಗೆ ತಿಳಿಯಲೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗಳಿಗೆ ಮತ್ತೆ ಇನ್ನೊಂದು ಹೆಣ್ಣಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯ ಮಾಡಿದವನು. ಕೃತಜ್ಞ ಪದ ಅವನಿಗೆ ಒಪ್ಪುವುದಿಲ್ಲ.’ ಅಂದರು.

‘ಆಯ್ತು ಬಿಡಿ ಸರ್. ನಿಮಗೆ ಬೇಸರ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಅಂದಹಾಗೆ, ಇನ್ನೆರಡು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ, ಡಿಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಿಂದ ಹಣ ಬರುತ್ತೆ ಸರ್. ನಿಮಗೆ ಮತ್ತೊಂದು ವಿಷಯ ಗೊತ್ತಿರಲಿ ಸರ್.. ಅವನು ಹತ್ತು ಲಕ್ಷ ವಿಮೆ ಮಾಡಿಸಿದ್ದ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಅದೂ ಬರುತ್ತೆ’ ಅಂದೆ.

ಅತ್ತಕಡೆಯಿಂದ ವಿಷಾದದ ನಗು ಕೇಳಿಸಿತು. ‘ನೋಡಿ, ಅವನು ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲೂ ಈಡಿಯಟ್. ತಾನು ಮಾಡಿದ ವಿಮೆಯ ಹಣ ಬರುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ’

ನಾನು ಹತಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮರೆತೆ. ಮನೋಜನ ಮಾವ ಮತ್ತೇನನ್ನೋ ಹೇಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ನಾನು ಗರಬಡಿದಂತೆ ಮೌನವಾದೆ.

ವಿಮಾ ಕಛೇರಿಯ ನನ್ನೊಬ್ಬ ಗೆಳೆಯನನ್ನು ಆ ದಿನವೆ ಸಂಪರ್ಕಿಸಿದೆ. ಮನೋಜ್ ಮಾಡಿರುವ ವಿಮಾ ಪಾಲಿಸಿಯ ಹಣ ಸಿಕ್ಕದಿರುವ ಬಗೆಗೆ ಕಾರಣ ಕೇಳಿದೆ. ವಿಚಾರಿಸಿ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಅಂದ. ಮರುದಿನ ಕಾಲ್ ಮಾಡಿದ.

’ಮನೋಜ್, ಹತ್ತು ಲಕ್ಷದ ವಿಮೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡದ್ದು ಸರಿ. ವಿಮೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿಯವರೆಗೆ ಸರಿ ಕಂತುಗಳಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟಿದ್ದರೆ ಮಾತ್ರ ಹಣ ದೊರಕುತ್ತೆ. ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಬೇಜಾರಿನ ವಿಷಯವೆಂದರೆ ಆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಅವಧಿ ಪೂರ್ಣವಾಗುವ ಎರಡು ದಿನ ಮೊದಲೆ ಮನೋಜ್ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ವಿಮೆ ಹಣ ಸಿಕ್ಕಿಲ್ಲ!!’

ಎಷ್ಟು ಸರಳನಿದ್ದ ಮನೋಜ್! ಕೃತಜ್ಞ ಮನಸ್ಸಿನವನು. ಹೀಗೇಕೆ ದುರಂತಗಳ ರೂವಾರಿಯಾದ? ವಿಮೆಯ ಹಣವೂ ಅವನ ಆಸೆಯಂತೆ ಹೆಂಡತಿಗೆ ಸಿಕ್ಕಲಿಲ್ಲ. ಇಲ್ಲಿ ಕೂಡ ಅವನು ಮೂರ್ಖನೇ ಆಗಿಬಿಟ್ಟ! ಆ ದಿನ ಮನೋಜನಿಗೆ ದಿನಪತ್ರಿಕೆ ಸಿಕ್ಕದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ…. ಅಥವ ’ಮೀನಾ’ ಸುದ್ದಿ ಅವನ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬೀಳದಿರುತ್ತಿದ್ದರೆ…., ಹೀಗೆ ಆಗಿಹೋದ ದುರಂತಕ್ಕೆ ’ರೆ…’ಗಳ ಊಹೆ ಭಾರವಾದ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡತೊಡಗಿತು. ಅವನು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ತೊರೆದು ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯ ಸನ್ನಾಹದಲ್ಲಿದ್ದನೆಂಬುದು ನನಗೆ ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರಿಗೆ ಹೊಳೆಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಸ್ನೇಹಿತನ ಮನಸ್ಸು ಅರಿಯಲಾಗದ ನಾನೂ ಒಬ್ಬ ಮೂರ್ಖನೇ ಅಲ್ಲವೆ…? ಮನಸ್ಸು ಹೀಯಾಳಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

******

(ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಕನ್ನಡದಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: ಓದುವ ಕೊಂಡಿ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/moorkha)

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ)

ನಿಯಮ ಮೀರಿದವನು

kid1

                                                                          

ಹೀಗೇ ಹಳೆ ದಿನಗಳನ್ನು ಕೆದುಕುತ್ತಾ ಕೂರುವುದು ಅಥವ ಒಂದೊಳ್ಳೆಯ  ಕಾದಂಬರಿ ಓದುವುದು, ಎರಡೂ ಸುಖವೇ. ಈ ದಿನ ಮನಸ್ಸು ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದು ಅಯಾಚಿತ ಓಡಿತು. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಪೆಡಲ್ಲುಗಳ ತುಳಿದು ಬೈಸಿಕಲ್ಲನ್ನು ಕಾಲೇಜುವರೆಗು ಸವೆಸಿ ಮುಟ್ಟಿಸುತ್ತಿದ್ದ ನೆನಪು.

ಹಾಗೆ ಹೋಗುವಾಗಲೆಲ್ಲ  ನಿತ್ಯವೂ   ದಾರಿ ಮಧ್ಯೆ   ಹತ್ತರ ಒಬ್ಬ ಹುಡುಗ  ನನಗೆ  ಎದುರಾಗುತ್ತಿದ್ದ.     ಮುಗ್ಧ ನಗುವಿನ, ಅಗಲ ಕಣ್ಣಿನ, ಮುರಿದ ಹಲ್ಲ, ಹಾಲುಗಲ್ಲದ, ಭುಜಕ್ಕಂಟಿದ ಭಾರ ಚೀಲದ, ನಡು ಬಗ್ಗಿ, ತಲೆ ಎತ್ತಿ ಕಾಯುತ್ತ, ನನ್ನ ನೋಡಿ ಮೋಡಿ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ’ ಬಿಡು ನನ್ನ ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ’ ಅನ್ನುತ್ತಾ, ಹುಸಿನಗುತ್ತ ಹಿಂದೆ ಕೂರುತ್ತಿದ್ದ!

ಒಂದು ಕಿಲೋಮೀಟರು; ತುಳಿದು ಆ ಹುಡುಗನ ಇಳಿಸುತ್ತಿದ್ದೆ.  ’ಬರ್ಲಾ ಅಣ್ಣ’ , ಪುಟಿವ ಹೆಜ್ಜೆ; ಕಣ್ಣ ಹೊಳಪು; ಸಣ್ಣ ನಗೆ. ಅವನು ಮರೆಯಾಗುವವರೆಗೆ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.      ಆ ಪುಟ್ಟ ಕಾಯದ ಆಯಾಸ ಸ್ವಲ್ಪವಾದರೂ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿದ ಖುಶಿ ನನ್ನೊಳಗೆ.    ಈ ರೀತಿ ಎಷ್ಟು ದಿನಗಳು ಕಳೆದುವೊ, ಅವನ ಆಯಾಸ ಎಷ್ಟು ಇಳಿದುವೊ, ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿದ್ದದ್ದು ಮಾತ್ರ, ಮೌನ ಸಂಭಾಷಣೆ;   ಸಣ್ಣ ನಗು.

ನನಗೆ ಕೆಲಸವಾಗಿ ಬಹಳ  ಋತುಗಳು ಉರುಳಿದುವು  ಮತ್ತು  ನಾನು ಸವಾರಿಸಿದ  ಸೈಕಲ್ಲು ಗುಜರಿಯಾಗಿ ವರ್ಷಗಳು ಸರಿದುವು. ಈಗ ನನ್ನೂರು ಬಿಟ್ಟು ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ಊರು ಸೇರಿದ್ದೇನೆ. ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ ಊರಿಗೆ ಬರು; ಒಂದೆರಡು ದಿನವಿರು; ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಮುಖವಿಡು; ಬಂದು ಹೋಗಲು ಬೈಕು ಬಂದಿದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ನನ್ನ ಸವಾರಿ ಮಾಡುತ್ತಿರುವುದು ಈ ಬೆನ್ನ ನೋವು.

ಕಾಡುವ ಆ ಕಳೆದ ದಿನಗಳು. ಗೆಳೆಯರ ಗುಂಪು, ಗುಲ್ಲೆಬ್ಬಿಸುವ ಉತ್ಸಾಹದ ದಂಡು. ಏನನ್ನೊ ಸಾಧಿಸಲು ಹಂಬಲಿಸುವ ತುಡಿತಗಳು.   ಕಾಲೇಜಿನ ಕಾರಿಡಾರುಗಳಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರಳಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಕೆಲವರು. ಒಳಗೆ ಆಗಾಗ ಬೆಚ್ಚಗಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಅವೆಲ್ಲವೂ ಈಗ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ ಆಗಾಗ ಸವಾರಿ ಮಾಡಿ ಹೋಗುತ್ತವೆ.

ಕುಳಿತು ಯೋಚಿಸುವಾಗ ವಾಸ್ತವದ ಬರ ಕಾಡುತ್ತದೆ.    ಆ ಹಸಿರ ದಿನಗಳು ಸರಿದು ಹೋದುವೆಲ್ಲವು.   ಯೌವನ  ಮುದುಡಿ,  ದೇಹ  ಕಸುವು   ಕುಸಿದು,   ಪುಟಿಯದ  ಉತ್ಸಾಹ,   ಉಗ್ಗದ  ಉಲ್ಲಾಸ  ನನ್ನ ಆವರಿಸಿಬಿಟ್ಟಿದೆ! ಬಯಸುವ ಆ ಹಳೆಯದೆಲ್ಲ ಉಳಿಯಲೊಲ್ಲದು ಏಕೆ?  ಮತ್ತೆ ಬಾರದು ಏಕೆ?  ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಬದಲಾವಣೆಗಳದೇಕೆ?   ಹೀಗೆ ಶಪಿಸುತ್ತ, ಪರಿತಪಿಸುತ್ತ ಇದ್ದೆ.

                                                                                   

ಈ ದಿನ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಹಳೆ ನೆನಪು ಕಾರಣವಿಲ್ಲದೆ ಮತ್ತೆ ಮರುಕಳಿಸಿದೆ.    ಆ ಕಲ್ಲು ಕಟ್ಟಡದ ಕಾಲೇಜು. ದೊಡ್ಡ ಕಿಟಕಿಗಳ, ಭದ್ರ ಸ್ತಂಭಗಳ, ಸಿಮೆಂಟಿನ ದೊಡ್ಡ ಕಪ್ಪು ಬೋರ್ಡುಗಳ, ಹರಡಿಕೊಂಡ ಡೆಸ್ಕುಗಳ, ಅದರಲ್ಲಿ ತುಂಬಿಕೊಂಡ  ಚಿತ್ರವಿಚಿತ್ರ  ಮನಸ್ಸಿನ ಗೀಚುಗಳ,  ಉಲ್ಲಾಸ  ತುಂಬಿಕೊಂಡಿರುತ್ತಿದ್ದ  ಅನೇಕ  ತರಗತಿಗಳ ನೆನಪುಗಳು ಜೋತುಬೀಳುತ್ತಿವೆ ನನ್ನೊಳಗೆ.        ಅವೆಲ್ಲ ಬದಲಾಗದ ಸ್ಥಾವರಗಳು ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ. ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಈದಿನ ಕಾಣಲೇ ಬೇಕು ಅನ್ನುವ ತುಡಿತ. ತಡಮಾಡದೆ ಹೊರಟೆ…

ಆಗಲೆ  ಥಟ್ಟನೆ  ಬಂದ  ಚಿತ್ತಕ್ಕೆ.   ದಾರಿ ಮಧ್ಯದಲ್ಲಿ ದಿನವೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ  ಆ ಮುಗ್ಧ ಬಾಲಕ. ದಶಕದ ಹತ್ತಿರದ ಹುಡುಗ. ಕೌಮಾರ್ಯದವನು; ಬೆಳೆಯಲಿದ್ದವನು;  ಬದಲಾವಣೆಯ ಹೊಸ್ತಿಲವನು ;  ವೇಗ ನಡಿಗೆಯಿದ್ದವನು, ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದಾನು, ಗುರುತಾಗುವನೇನು?

ಎಷ್ಟು ಬದಲಾದನೊ! ಊಹಿಸುವಷ್ಟು ಎತ್ತರ ಬೆಳೆದಿದ್ದಾನು.    ದೇಹ ಪುಷ್ಟಗೊಂಡು,  ಬಾಹುಗಳು ಬಹಳಷ್ಟು ಸುತ್ತು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನು.    ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೊಡವೆಗಳು ಮೂಡಿ,   ಮಾಸಿ ಗುರುತು ಬಿಟ್ಟಿರಬಹುದೇನು. ರೋಮಗಳು  ಬೆಳೆದ  ಚಿನ್ಹೆಗಳೊಂದಿಗೆ  ಮತ್ತು  ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ  ಆ ಮುಗ್ಧತೆ ಕಳೆದು  ಏನನ್ನೊ  ಮೀರುವ  ಹವಣಿಕೆಯಲ್ಲಿರಬಹುದೇನು?    ಅಂದು  ಹತ್ತರವನು  ಈಗ  ಮೂವತ್ತರ ಆಸುಪಾಸಿನವನು.

ಹಾಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುವಾಗಲೆ ಅದೇ ಜಾಗಕ್ಕೆ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಆ ಹುಡುಗ ಸಿಕ್ಕಬಹುದೆ, ನಾನವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿಯಬಹುದೆ ಅಥವಾ ಅವನಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯವಾಗಬಹುದೆ?

ಅರೆ ! ಅಲ್ಲೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಲ್ಲೆ ನಿಂತು ನಿರೀಕ್ಷಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.     ಅದೊ ಅದೇ ಹುಡುಗ!    ಅಷ್ಟೇ ಎತ್ತರ!! ಗರಬಡಿದಂತೆ ಬೈಕು ನಿಲ್ಲಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ.

ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಂದೇ ಬಂದ ಬಳಿಗೆ. ನಸು ನಕ್ಕು,   ’ ಅಲ್ಲೀವರೆಗೆ ಬಿಡು ಅಣ್ಣ’.   ಅದೇ ಹಳೆ ಧ್ವನಿ ಮತ್ತದೇ ನಗು! ಕುಳಿತೇ ಬಿಟ್ಟ ಬೆನ್ನಿಗವನು. ಹುಟ್ಟಿನೊಡನಾಡಿಯಂಥವನು !

ಏನಾಯಿತು?   ಹೀಗೇಕಾಯಿತು?   ಪ್ರಕೃತಿಗೆ  ಸೆಡ್ಡು  ಹೊಡೆದು  ಇದೀಗ  ನನ್ನ  ಬೈಕಿನ  ಹಿಂದೆ  ಪುಟ್ಟ ಸವಾರಿಯಲ್ಲಿರುವ  ’ಇವನು’ ಯಾರು?!

’ಬೀಸ್ ಸಾಲ್ ಬಾದ್’ ನ ಈ ಘಟನೆಗೆ ಭಯದಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚಿದೆ. ಅಗಲ ಅಕ್ಷಿಯ ಹಾಲ್ಗೆನ್ನೆಯ ಮುರಿದ ಹಲ್ಲಿನ ಕಿರು ನಗೆಯ ಮತ್ತದೇ ಕಾಯ. ದನಿಯಲ್ಲೂ ಕೌಮಾರ್ಯ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡವನು !?     ಯಾರು,    ಯಾರೀತ!

ನನ್ನದೀಗ ಬೆವರಿಡುವ ದೇಹ;  ಭೇರಿಸುತ್ತಿರುವ  ಸಪ್ಪಳದ  ಹೃದಯ!     ಇವನೆಲ್ಲಿಯವನು?     ಅಮರತ್ವದ ಮಗ್ಗುಲವನು.    ಇದುವರೆಗೂ   ಇವನಿದ್ದ  ಠಾವೇನು?   ಬದಲಾವಣೆ  ’ಬೇಡ’ದ   ನನ್ನೊಳಗೆ ವಿಹ್ವಲತೆಯ ಊರಿಬಿಟ್ಟವನು !

ಓಡಿಸಿ ಒಂದೇ ಕಿಲೋಮೀಟರು; ನಿಲ್ಲಿಸಿದ್ದೇ ಬೈಕು. ’ಬರ್ಲಾ ಅಣ್ಣ’ ಅನ್ನುತ್ತ, ಅದೇ ಸಣ್ಣ ನಗೆ ಬೀರುತ್ತ ನಿರಾಳ ಹೊರಟ.    ’ಹಿಡಿಯಲಾದೀತೆ ಇವನ ಈ ಚಿಣ್ಣನ !’

ಮನಸ್ಸು ಕೂಗತೊಡಗಿತು,  ’ಬೇಡ, ಹೋಗಲಿ..    ಹೊರಟು ಹೋಗಲಿ… ಬದಲಾಗದವನು,  ಜಗದ ನಿಯಮ ಮೀರಿದವನು .

ಮನಸ್ಸು ಬೇಡುತ್ತಿತ್ತು  ’ಅವನು ಹಿಂತಿರುಗದಿರಲಿ!’

                                                                                ***

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿ ಇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಓದಬಹುದು, ಲಿಂಕ್: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/niyama-meeridavanu)

ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿವ ಅಜ್ಜಿ

joy2

ಮೊಮ್ಮಗನ ಕೈಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜಿ ದೂರದೂರಿನ ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೊಮ್ಮಗ ಚಿಕ್ಕವನೇನಲ್ಲ. ಹತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಚೂಟಿ ಹುಡುಗ. ಪುಟಿವ ಎಳೆತನ. ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಕೂಸು. ಹಾಗೆಯೆ ಅಜ್ಜಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತುವ, ಅವಳಿಗೆ ರೇಗಿಸಿ, ತರಲೆ ಮಾಡಿ, ನಗಿಸಿ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು ಈ ಕೂಸಿನ ಸಹವಾಸ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುವ ತರಲೆ ಅವನು.

ಅಜ್ಜಿ ನಗರದ ಮಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಮೊಮ್ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪತಿಯನ್ನು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಮೊಮ್ಮಗನಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಹೆಚ್ಚು. ಅವರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ, ಆದರಗಳು. ಸಲಹೆಗಳಿದ್ದರೆ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳುವುದು.

ಮೊನ್ನೆ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು, ತವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದರು.

“ಅಮ್ಮ, ನೀನೊಬ್ಬಳೇ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ, ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಣ” ಅಂದ ಮಗ.

“ನಿನ್ನ ಕಾದರೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಕರೆದಿದಾನೆ. ಅವನಿಗೂ ನನ್ನ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದೆಯಂತೆ.”

“ಆಗ್ಲಮ್ಮ, ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತೀಯ. ನಮ್ಮ ವಿಶೂನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಹಾಗಾದ್ರೆ. ಅವನು ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ.”

ಮೊಮ್ಮಗನ್ನ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು.

“ಒಳ್ಳೆದಾಯ್ತು ಬಿಡು. ವಿಶೂಗೆ ಹೇಗೂ ಒಂದು ವಾರ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ರಜವಿದೆ. ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ” ಅಂದರು.

ಸೋಮವಾರದ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ೨೦೦ ಮೈಲಿ ದೂರದ ತವರಿಗೆ ಹೊರಟಿತು. ವಿಶೂ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಗಾಢ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ತಾವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ತಿಂದರು. ೫ ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಸುಮಾರು ೧೧ ಕ್ಕೆ ಆ ಹಳ್ಳಿ ತಲಪಿದರು.

ಅವರು ಇಳಿದದ್ದು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಅಂದರೂ ಒಂದು ಮೈಲಿಯಾದರೂ ಅಜ್ಜಿ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಯೋಚನೆ ಈ ವಿಶೂ ಅಷ್ಟುದೂರ ನಡೆದಾನೆಯೆ ಎಂದು.

ವಿಶೂ ಉತ್ಸಾಹಿ. ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಅವನ ಹೆಗಲಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಆಯಾಸವೆನಿಸದ ಹದ ಬಿಸಿಲು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಎದುರಿಗೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಯುವಕ ಯುವತಿಯರು ನಡೆದು ಬಂದರು. ಅಜ್ಜಿ ಅವರನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರುಕಿಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಯಾರೂ ಇವರ ಮಾತಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

“ಎಲ್ಲ ಹೊಸಬರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಅಜ್ಜಿ ಗೊಣಗು.

ಇನ್ನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಿಂದ ಯಾರೊ ಕೂಗಿದರು. “ಯಾರದು, ನಮ್ಮ ಶಾಲಿನಿ ಥರ ಕಾಣ್ಸಿತಿದೆ”

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ವಯಸ್ಸಾದ ಹೆಂಗಸು ನಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಳಿ ಬಂದು ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತರು. ಇಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತಲೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ನಂತರ ಮಾತು ಶುರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿಶೂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ವಿಶೂನ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದರು ಕೂಡ.

“ಎರಡು ದಿನ ಇರ್ತೀನಿ ಕಣೆ ಅಚ್ಚು. ದಿನಾ ಸಿಕ್ಕು. ತುಂಬಾ ಮಾತಾಡೊದಿದೆ..” ಹೇಳುತ್ತಾ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ನಡಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿದೆ. ವಿಶೂಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

“ಏನಜ್ಜಿ, ಇಷ್ಟು ಫ಼ಾಸ್ಟ್ ನಡೀತೀರ. ಮತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸ್ಲೋ!? ನಿಮ್ಮನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಲಿನಿ ಅಂತ ಕರಿತಾರ? ನಂಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಸಿಕ್ಕಿದರು. ವಿಶೂನ ಅಮ್ಮನ ವಯಸ್ಸಿನವರ ಥರದವರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, “ಶಾಲಿನಿ ಆಂಟಿ, ಈವಾಗ ಬರ್ತಾಇದೀರ. ಹೇಗಿದೀರಿ. ಇವನ್ಯಾರು. ಮೊಮ್ಮಗನ?”

ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದ ಮಾತುಗಳಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಬಹಳ ಜನಗಳ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯಿತು! ಆ ಹೆಂಗಸರು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದು.

“ಆಯ್ತು, ನೀವೆಲ್ಲ ನಾಳೆ ಸಿಕ್ತೀರಲ್ಲ. ನಾನು ಎರಡು ದಿನ ಇರ್ತೀನಿ”

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೊರಟಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಡಿಗೆ ಶುರು. “ಇನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಣೊ ವಿಶು. ಮನೆ ಬಂತು”

ಆಗಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆ ಪದ್ದಮ್ಮ ಕೂಡ. ಬಂದವರೇ “ಶಲ್ಲೂ” ಅಂತ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು. ಆಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೈದಾಡಿಕೊಂಡರು! ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರು! ಜೊತೆಗೆ ನಕ್ಕರು!! ಆಗಾಗ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ಹರಿದದ್ದನ್ನು ವಿಶು ನೋಡಿದ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಜಗಳ ತಾನು ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಬಿಜ್ಜು ಜೊತೆ ಮಾಡುವ ಜಗಳದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆಟವಾಡಿದ ಖುಷಿಯ ದಣಿವು ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲೂ. ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ “ನಾಳೆ ಖಂಡಿತಾ ಸಿಕ್ತೀಯಲ್ಲ?” ಅಂತ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಇನ್ನೇನು ಮನೆ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲೆ “ಶಾಲೀ..” ಯಾರೋ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಕರೆದಂತೆ ಆಯ್ತು. ದಾರಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಬಿಳಿಯ ಅಂಗಿ, ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ವಿಶೂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಯಾರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು.

“ಅಲ್ನೋಡಜ್ಜಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನೆ ಅವರು ಕರೀತಿರೋದು” ಅಂದ ವಿಶು.

ಅಜ್ಜಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಂತಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತಾಡದೆ ನಿಂತಳು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಮೊದಲು ವಿಶೂನ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು.

“ಏನು ಪುಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು, ಏನು ಓದ್ತಾ ಇದೀಯ?”. ವಿಶು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಮೆಲ್ಲನೆ “ಹೇಗಿದೀಯ ಸೂರಿ?” ಕೇಳಿದರು.

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೀನಿ ಕಣೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಾಯ್ತು. ಆದ್ರೂ ಏನೂ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಕಾಣ್ತೀಯ”

ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿದರು. ಮತ್ತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, “ಆಯ್ತು, ನಾ ಹೋಗಿರ್ತೀನಿ. ಮನೆಕಡೆ ನಾಳೆನೊ, ನಾಡಿದ್ದೋ ಬಾ, ಮಾತಾಡೋಣ…” .

ಮನೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ತಡ, ಅಜ್ಜಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಪುಟಿದವು. ವಿಶೂನ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ದಡ ದಡ ಅಂತ ಮನೆ ಮುಂಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೋಗಿ “ಶ್ಯಾಮ..” ಅಂತ ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಕರೆದ ಒಂದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಶ್ಯಾಮ ಮತ್ತವನ ಹೆಂಡತಿ “ಓ ಅಕ್ಕಾ.. ” ಕರೆಯುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟರು.

ಆ ದಿನವೆಲ್ಲ ಅವರದೇ ಮಾತು, ಕತೆ, ಓಡಾಟ. ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಾ, ನಗೆ ಚಟಾಕಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ತಂಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾ.

ಮರುದಿನ ಅಜ್ಜಿ ಬೇಗ ಎದ್ದು ವಿಶೂಗೆ, “ಬೇಗ ಸ್ನಾನ, ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸು. ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹೂಗಿಡಗಳಿದಾವಂತೆ. ನಾನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸೀಬೆ ಮರಗಳಿವೆ. ನಿನಗೆ ಸೀಬೆ ನಾನೆ ಕಿತ್ತು ಕೊಡ್ತೀನಿ ಆಯ್ತಾ?” ಅಂದರು.

ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಹಳ ಜನ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ವಿಶೂನನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೇಳತೀರದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಶೂನ ಕೈಹಿಡಿದು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತೊಡಗಿದರು ಅಜ್ಜಿ.

ವಿಶೂಗೆ ಅಚಾನಕ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ತರಗತಿಯ ಗೆಳತಿ ಚಂಪಾಳಂತೆ ಚೂಟಿಯಾಗಿ, ಚುರುಕು, ಲವಲವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಆಟವಾಡಿತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ!

ತಾನು ಕಬಡ್ಡಿ, ಝೂಟಾಟ ಆಡಲೂ ಬಹುದೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು! ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹೂಗಿಡಗಳಿವೆಯಂತೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಜ್ಜಿ ಖಂಡಿತ ಎರಡಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ ಅವನಿಗೆ ಬಂತು.

ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ವಿಶೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ’ಶಾಲಿನಿ’ ಯಷ್ಟು ವೇಗವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಅವನ ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಆದಷ್ಟೂ ರಭಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ತಯಾರಾಗತೊಡಗಿದವು.

***

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ)

(‘ಸುರಹೊನ್ನೆ’ ಇ ಪತ್ರಿಕೆ Link : http://surahonne.com/?p=13193)

ಕೆಸರು ಕಾಲುಗಳು

foot

ಈ ಕತೆಗೆ ಸಂದೀಪ ಹೀರೊ. ಹೀರೋಗೆ ಓದುವ ಆಸೆ ಇತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ ಸ್ವತ: ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಅವನ ಓದಿನ ಬಗೆಗೆ  ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.   ಅವನು ಇವತ್ತಿಗೂ ತಾನು ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡವನಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಎರಡು ಎಕರೆ ಗದ್ದೆ ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡಲು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡಸು ಅಂತ ಇವನೊಬ್ಬನೆ.   ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು.  ಉಸಾಬರಿಗೆ ಅವನ ತಾಯಿ. ತಂದೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ.

ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಓದಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡವಳು ಕೊನೆ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಎ. ಡಿಗ್ರಿ. ಸಣ್ಣವಳು ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಪಿ.ಯು. ಸದ್ಯ ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜ್ ಇರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಾಧಾನ.

ನಮ್ಮ ಸಂದೀಪ ಮನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ, ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯೋದು ಮತ್ತೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡಿ  ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸೋದು,  ಹೀಗೆ ಬಡತನಕ್ಕೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಜೀವನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಏರುಪೇರಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿಗೆ ಒಂದೆ ಯೋಚನೆ, ಮೊದಲು  ಮದುವೆ  ಮಾಡುವುದು  ಮಗನಿಗ  ಅಥವ  ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಗ ಅಂತ.   ಬಗೆಹರಿಯದ ಅಳಲು. ಮದುವೆ ಅಂತಾದ್ರೆ ಹಣದ ಜಮಾವಣೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಗ ದಡ್ಡ. ಅದರ ಬಗೆಗೆ ಏನೂ ಯೋಚನೆಯೇ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಸಲ ಅದೃಷ್ಟ ಹೀಗೆ ಒಲಿದು ಬರುತ್ತೆ. ದೊಡ್ಡ ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೀರ ಅಂತ ಆ ಊರಿನ ಸ್ಥಿತಿವಂತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದರು.   ಮಗ ಓದಿದ್ದಾನೆ, ಪಕ್ಕದೂರಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ. ಗೌರವವಾಗಿ ಇರುವಂಥ ಕುಟುಂಬ. ಅವರಿಗೆ ಮಗಳೊಬ್ಬಳು. ನಮ್ಮ ಹೀರೋನ ಡಿಗ್ರಿ ತಂಗಿಯ ಸಹಪಾಠಿ.

ಮದುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಶುರುವಾದಮೇಲೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಸಂದೀಪನಿಗೂ ಬಡಿಯಿತು. ಸರಿ,  ವಾರಕ್ಕೆ ಏಳೂ ದಿನ ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ  ಬೇರೆ ಸಾಹುಕಾರರ ಮನೆಗಳ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಹಾಜರಾಗತೊಡಗಿದ.   ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಶೇಖರಣೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಹೀಗೆ,  ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಹೋಯ್ತು. ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಬರುವುದು, ಏನಾದರು ತಿಂದು ಬೇರೆ ಮನೆಗಳ ಗದ್ದೆ, ತೋಟಗಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಓಡುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಗದ್ದೆ ಕೆಸರಿನ ಕಾಲುಗಳು ಕಪ್ಪು ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಾಗಿಹೋದುವು.  ಪಾದಗಳ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಡೆದ ಸೀಳುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.   ಸಂದೀಪನಿಗೆ  ಅತ್ತ ಗಮನವಿಲ್ಲ.    ತಂಗಿ  ಮದುವೆಯನ್ನು ಗಡದ್ದು ಮಾಡುವ ಬಗೆಗೇ ಯೋಚನೆ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿದು,  ಸಂದೀಪನ ಮನೆಗೆ  ಒಂದೆರಡು  ಬಾರಿ ಹುಡುಗ  ಬಂದು ಹೋದ. ಇನ್ನು ಹುಡುಗನ ತಂಗಿಯೆ ಕಾಲೇಜು ಸಹಪಾಠಿ ಅಲ್ಲವೆ. ಅವಳ ಸವಾರಿ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ದಿನವಾದರೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು.

ಆದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಬಂದಾಗ ಆ ಬಿಳಿಯ ಹುಡುಗಿ ತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನು ಬಂದು ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಯಾರಿದು?’ ಅಂತ ತಂಗಿಯ ಕಡೆ ಸಂಜ್ಞೆಮಾಡಿದ.

“ಇವಳು ’ಅವರ’ ತಂಗಿ ದೀಪಾ, ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಆಗಲೇ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಸರು ಕಾಲು ನೆನಪಾಗಿ ಹೊರ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಓಡಿದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವಾಗ ಆ ಹುಡುಗಿ ಇವನ ಕಾಲನ್ನೆ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಅನ್ನುವ ಅನುಮಾನ.

ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬರುವಾಗ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಏನಣ್ಣ, ಅಷ್ಟು ಗಲೀಜು ಕಾಲು ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ ಬಂದೆ. ದೀಪ ಏನನ್ಕೊಂಡ್ಲೋ ಏನೋ”

ದೀಪಾ ಬಹಳ ಸಲ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಆದರೆ ಸಂದೀಪ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಗ್ರಹಚಾರ ಅಂದರೆ ಇದು. ಅವಳು ಎದುರು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಇವನದು ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿದ ಕಾಲುಗಳೆ. ಇವನು ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಓಡುವುದು. ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ ಅವಳು ಮಾಯವಾಗುವುದು. ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ತಂಗಿ ಮದುವೆ ಆಗುವ ಮೊದಲೆ ಆದಷ್ಟು ಪುರುಸೊತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು. ಮದುವೆ ಮನೆ ಓಡಾಟದಲ್ಲಾದರೂ ಪಾದಗಳ ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ.

ಮದುವೆ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.  ಇನ್ನೊಂದೆ ತಿಂಗಳು.  ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ ಅಂತ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ೨೫ ಸಾವಿರ ದುಡಿತ ಮತ್ತೆ ೨೫ ಸಾವಿರ ಸಾಲ, ಹಾಗೆಯೆ ಮನೆಗೆ ಏನೂ ಉಳಿಸದೆ ಬೆಳೆದ ಭತ್ತ ಮಾರಿ ೫೦ ಸಾವಿರ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಒಡವೆ, ಸೀರೆ, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ,  ಹುಡುಗನಿಗೆ ಉಂಗುರ,  ವಾಚ್,  ಪ್ಯಾಂಟ್,  ಶರಟು  ಇತ್ಯಾದಿ ತೆಗೆದ. ಸಂದೀಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ. ದೀಪ ಒಂದು ದಿನ ಬಂದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಸಂದೀಪನಿಗೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದಳು.

“ಅಮ್ಮ, ಯಾವುದಾದರು ಮುಲಾಮು ಇದ್ರೆ ಕೊಡು, ಕಾಲು ಒಡೆದು, ನಡೆಯೋದು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಂಟುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಏನನ್ಕೋಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ”

ದೀಪ ಅಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಸರು ಕಾಲುಗಳ ನೆನಪು. ಎರಡು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗದೆ, ಬಿಸಿನೀರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗಬಹುದು ಅಂತ ಅವನ ಆಸೆ.

ಆದರೆ ಅವನಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗಲೆ ಇಲ್ಲ.   ಆ ದಿನ ಹುಡುಗನ  ಕಡೆಯವರು ಪೂಜೆಯೊಂದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂದೀಪನ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟರೆ, ಅವನು ಮಾತ್ರ ಹೊರಡಲೇ ಇಲ್ಲ!

“ಅಮ್ಮ, ನೀವೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ, ಈ ಬಿರುಕು ಕಾಲು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಂಟುತ್ತ ನಾನು ಬರಲ್ಲ. ನೀವು ಹೋದಮೇಲೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗ್ತೀನಿ” ಅಂದ. ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಪೂಜೆಗೆ ಅಂತ ಹುಡುಗನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ದೀಪ ಎದುರುಗೊಂಡಳು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಗೆಳತಿಗೆ ಕೇಳಿದಳು, ” ಎಲ್ಲೆ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ, ಬರಲಿಲ್ವ?”

ಅವಳ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿತ್ತ ಅಂತ ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂತು. ಇವಳು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಅಣ್ಣನ ಕೆಸರಿನ ಕಾಲೇ ಕಾರಣ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುನಿಸು ಬಂತು.

“ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲಿಗೆ ಏಟಾಗಿದೆ ಕಣೆ, ಬರಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಇತ್ತ ಸಂದೀಪ ನಿರಾಳ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ. ಆಯಾಸಕ್ಕೊ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೊ, ಒಳ್ಳೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೊ, ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮುಲಾಮನ್ನು ಕಾಲಿನ ಬದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೇನೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಅವನಿಗೆ ಕನಸು. ಯಾರೊ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನವಿರಾಗಿ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾದಗಳ ಉರಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ಹಾಯೆನಿಸಿದೆ. ಗಾಯವೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ ಮದುವೆ ದಿನವೂ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ!    ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ಹೋರಿಯಂತೆ  ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಾಲುಗಳ ಓಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಕೂಡ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವನ ಪಾದಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!

ಎಷ್ಟುಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ದನೊ ಏನೊ.   ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.  ಏಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ತೆಳು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಲಾಗಿದೆ.   ಅರೆ! ಇದೇನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನೂ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದ ಮುಲಾಮು ಪಾದ ಸೇರಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹಾಯಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಹೇಗಾಯ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅಯೋಮಯ ಅನ್ನಿಸಿ ಹಸಿವನ್ನೂ ಮರೆತು ಕುಳಿತ.

ಹುಡುಗನ ಮನೆಯ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಬಂದಮೇಲೆ ಸಂದೀಪ ಊಟ ಮಾಡಿದ. ಹಾಗೇ ತನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಯಾರು ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಬಟ್ಟೆ ಸುತ್ತಿದವರು ಅಂತಲೂ ಕೇಳಿದ.

ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿ, “ಅರೆ! ಅಣ್ಣಾ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು ಮುಲಾಮಿನ ಹೊಸ ಡಬ್ಬಿ. ನಾವು ಬರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಕಾಲಿಗೆ ಹಚ್ಚು ಅಂತ ದೀಪ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು!    ನಿನ್ನ ಕೆಸರ ಕಾಲು ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ?!” ಸಂದೀಪ ಮತ್ತೆ ಸಂಕೋಚದಲ್ಲಿ ಮುದುರಿಕೊಂಡ.

ಸಂದೀಪನ ಅಮ್ಮ ಸಡಗರದಿಂದ ಓಡಿಬಂದು ಸಂದೀಪನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿದಳು, “ಸಂದೀಪ, ಅವಳು ಬಹಳ ಲಕ್ಷಣವಂತೆ ಕಣೊ…ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ತರೋ ಅದೃಷ್ಟ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೊಡಬಹುದು. ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಹುಡುಗಿ?”

ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿಗೆ ಏನೋ ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಪೂಜೆಗೆ ಅಂತ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೀಪಾ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಡಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು?!

ರೂಮಿನಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಣ್ಣನನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ನೋಡಿಯೇ ನೋಡಿದಳು!

“ಅಣ್ಣ, ನೀನು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆದೇ ಆಯ್ತು ಬಿಡು!” ಅಂತ ಗಲಗಲ ನಕ್ಕಳು.

***

(ಚಿತ್ರ: ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಕೃಪೆ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ Link: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/kesaru-kalugalu)

ಕೃಷ್ಣ ಚೆಲುವೆಯ ಚಿತ್ರ

updated_pic

ಆ ಮುಗ್ಧಮುಖದ ಕಪ್ಪು ಚೆಲುವೆಯ ಚಿತ್ರವಿರುವ ಫೋಟೊವನ್ನು ಸುದೀಪ ರಾಜುವಿನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, ‘ರಾಜು, ಬೇಜಾರು ಮಾಡಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಈ ಫೋಟೋ ಕೊಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಯಿತು’.

ಸುದೀಪ ಕೊಟ್ಟ ಆ ಫ಼ೋಟೊ ನೋಡುತ್ತ ರಾಜು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡ. ‘ನಿಮ್ಮಿಂದ ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ನೆನಪಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೇದು ನಾನಿನ್ನೇನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಆದಿನ ಫ಼ೋಟೊ ತೆಗೆಯದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಅಂತ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇನ್ನೇನೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ’

ಸುದೀಪ ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲೀಗ ದಿವ್ಯ ಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು.

ಸುದೀಪನ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಸುದೀಪ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಈಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆಯ ಒಡೆಯ. ರಾಜು ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಸುದೀಪನಿಗೀಗ ಕಳೆದ ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ನಡೆದುಹೋದ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಿನ ತೇರಾಗಿ ಉರುಳತೊಡಗಿದವು.

ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜು ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಒಂದು ವಾರದ ರಜಾ ಹಾಕಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಹೋಗುವಾಗ ತಲೆ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ದ. ‘ಅಣ್ಣ, ನನ್ ಮದ್ವೆ ಊರಲ್ಲಿದೆ. ನನ್ ಮಾವ್ನ ಮಗ್ಳೆ ಅವ್ಳು. ಅವ್ರೂ ಬಡವ್ರೇ. ಜಾಸ್ತಿ ಖರ್ಚು ಇಲ್ದೆ ಮದ್ವೆ. ಕರ್ದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ಕೊ ಬೇಡಿ. ನಾನು ಹೆಂಡ್ತಿ ಜೊತೆ ನಿಮ್ಮ್ ಔಟ್ ಹೌಸ್ನಲ್ಲಿರ್ತೀನಿ. ಅವ್ಳೂ ಈ ಮನೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾಳೆ. ಆಗ್ಬಹುದಾ?’

ಸುದೀಪ ಗೋಣುಹಾಕಿ, ‘ಆಯ್ತು ರಾಜು, ಮನೆ ಇಬ್ರು ಸೇರಿ ನೀಟಾಗಿಡಿ, ಸಂಬಳ ಎಲ್ಲ ಆಮೇಲೆ ಮಾತಾಡೋಣ’ ಅಂದಿದ್ದ.

ಅದಾಗಿ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದು ರಾಜು ಪತ್ನಿ ಸಮೇತ ಹಾಜರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸುದೀಪನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಅವನು ರಾಜುಗಿಂತ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಿರಬಹುದು. ಇಬ್ಬರೂ ‘ಅಣ್ಣಾ’ ಅಂತ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕವರಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ.

ಸುದೀಪ ಆ ದಿನ ರಾಜೂನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು. ಕೃಷ್ಣ ಸುಂದರಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವ. ಆದರೆ, ರಾಜೂನ ಜೊತೆ ಬಹಳ ಸಲಿಗೆ ಮತ್ತು ನಗು ಇತ್ತು. ಇಬ್ಬರೂ ಲವ್ ಬರ್ಡ್ಸ್ ಥರ ಕಾಣಿಸಿದ್ದರು! ರಾಜು ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ’ಸುವ್ವಿ’ ಅಂತ. ಅವಳ ಪೂರ್ತಿ ಹೆಸರು ಏನೆಂದು ಸುದೀಪ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ರಜಾ ದಿನ ಸುದೀಪ ಕ್ಯಾಮರಾ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಪಿಕ್ನಿಕ್ ಅಂತ ಹೊರಗೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದ. ‘ರಾಜು, ನಾನು ಬರೋದು ಇನ್ನು ರಾತ್ರಿ. ಮನೆ ಕಡೆ ಹುಷಾರು’ ಅಂದ. ರಾಜು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತ. ಏನೋ ಕೇಳುವ ಹವಣಿಕೆ ಇತ್ತು.

’ಏನು ರಾಜೂ?’.

’ಅಣ್ಣ, ನಿಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ. ನನ್ ಮದ್ವೆ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ ಮದ್ವೆ ಫ಼ೋಟೊ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹತ್ರನೂ ಕ್ಯಾಮರಾ ಇಲ್ಲ. ನಂಗೆ, ನನ್ ಹೆಂಡತಿ ಫ಼ೋಟೊ ಒಂದು ಚೆಂದಾಗಿ ತೆಗ್ದುಕೊಡ್ಬೇಕು’ ಅಂದ.

ತಲೆ ಆಡಿಸಿ, ’ಈಗ್ಲೆ ತೆಗೀಲಾ?’ ಎಂದು ಸುದೀಪ ಅವಸರಿಸಿದ. ’ಹಾಂ.. ’ ಅಂತ ರಾಜು ಓಡಿದ. ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸುವ್ವಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಅವನೆದುರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಟ್ಟ.

’ಇಬ್ರದೂ ತೆಗಿತೀನಿ ಬೇಗ ನಿಂತ್ಕೊಳಿ’ ಸುದೀಪ ಹೇಳಿದ.

’ಬೇಡಣ್ಣ, ಅವ್ಳದ್ದು ಸಾಕು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಖ ಬರೋ ಹಾಗೆ ತೆಗೀರಿ. ನಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಸರಿ ತೆಗೀರಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಆಷಾಢ ಅಂತ ಅವ್ಳು ಊರಿಗ್ ನಾಳೆನೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದಾಳೆ’

’ಸರಿ, ಬಾಮ್ಮ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ಕೊ, ಎಲ್ಲಿ ಈ ಕಡೆ ನೋಡು’ ಅಂತ ಕ್ಯಾಮರ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸುದೀಪ. ರಾಜೂನ ಹೆಂಡತಿ ಸುಂದರಿಯೆ. ಹೊಳಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತೆಳುವಾದರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧ ಕಳೆ, ಅವಳ ಮಂದಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೆ ಅವಸರದಲ್ಲಿಯೆ ಎರಡು ಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಫ಼ೋಕಸ್ ಮಾಡದೆ ಇರುವುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ!

ಸುದೀಪ ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಹೊರಡುವಾಗ ಗಕ್ಕನೆ ಬಗ್ಗಿ ’ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿಬರ್ತೀನಿ ಅಣ್ಣ. ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿ’ ಅಂದಳು ಸುವ್ವಿ.

ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನವೊಂದನ್ನು ಕಳೆದು ಸುದೀಪ ಮನೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ರಾಜು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ. ’ಹೆಂಡತೀನ ಊರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ಯಾ ರಾಜು’ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ಮಲಗಲು ಹೋದ. ’ಹೂಂ.. ಅಣ್ಣಾ’ ಅಂದ ರಾಜು. ಹೆಂಡತಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದ ಬೇಸರ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಇವೆಲ್ಲ ಆಗಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ರಾಜು ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುದೀಪನ ರೂಂಗೆ ಬಂದು, ’ಅಣ್ಣಾ’ ಎಂದು ಕರೆದ.

ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಘಾಬರಿ ಇತ್ತು. ’ಊರಲ್ಲಿ ಸುವ್ವಿ ತುಂಬಾ ಖಾಯಿಲೆ ಮಲಗಿದಾಳಂತೆ. ಈಗ ಊರಿಂದ ಫ಼ೋನ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಈಗಲೇ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಕರಕೊಂಡೇ ಬರ್ತಿನಿ. ಮನೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿದೀನಿ. ನೀವು ಎರಡು ದಿನ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಅಣ್ಣ’ ಅಂದ.

ಅವನ ಕೈಗೆ ಖರ್ಚಿಗೆ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಟ್ಟ ಸುದೀಪ.

ರಾಜು ಹೋದ ಮರುದಿನ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಫ಼ೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಅವನಿಗಾದ ಆಘಾತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

‘ಅಣ್ಣಾ.. ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ತೀರ್ಕೊಂಡ್ಬಿಟ್ಲು’ ಗದ್ಗದಿತನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ’ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನೋಡೋದ್ರೊಳ್ಗೆ ಯಾವುದೋ ಮಾರಿ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಲು…..’

ಸುದೀಪ ಏನು ಹೇಳಲೂ ತೋಚದೆ, ‘ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊ ರಾಜು… ದುಡ್ಗಿಡ್ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಹೇಳು ಕಳಿಸ್ತೀನಿ’ ಅಂದ.

ಹದಿನೈದು ದಿನ ಕಳೆದು ರಾಜು ಪ್ರೇತ ಕಳೆ ಹೊತ್ತು ಮನೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದ.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಜು, ‘ಅವತ್ತು ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ಫ಼ೋಟೊ ತೆಗೆದಿದ್ರಿ ನೆನಪಿದ್ಯಾ. ಅದರದ್ದು ಒಂದು ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ. ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಅಂತ ಅದೊಂದು ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಅಣ್ಣ. ನೀವು ತೆಗೆದ ಫ಼ೋಟೊ ಬಿಟ್ರೆ ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಇನ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ’

ಸುದೀಪನಿಗೆ ಈಗ ನೆನಪಾಯ್ತು ಆ ದಿನ ಸುವ್ವಿಯ ಫ಼ೋಟೋ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದಿದ್ದು. ‘ಆಯ್ತು ರಾಜು.. ಅದನ್ನ ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಫ಼್ರೇಮ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ’ ಅಂದ.

ತಕ್ಷಣ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕ್ಯಾಮರ ತೆಗೆದ. ಆ ದಿನ ತೆಗೆದ ಫ಼ೋಟೊಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದ. ಅವನು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಫ಼ೋಟೋಗಳು ಎಲ್ಲ ಸುಂದರವಾಗಿಯೆ ಬಂದಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಸುವ್ವಿಯ ಫ಼ೋಟೊಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಾಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆ ಕಾದಿತ್ತು. ಅವನು ತೆಗೆದ ಎರಡು ಫ಼ೋಟೊ ಶೂಟ್ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಸುವ್ವಿಯ ಚಿತ್ರ ಕಲಸಿಹೋಗಿದೆ. ಅದು ಯಾರ ಮುಖ ಅನ್ನುವುದು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಗುರುತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಆ ದಿನ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಫ಼ೋಕಸ್ ಮಾಡದೆ ಸುವ್ವಿಯ ಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ!!

ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ರಾಜುವಿನ ಆಸೆ ತುಂಬಿದ ಮುಖ. ಅವನಿಗೆ ಏನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸುದೀಪನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು, ತಾನು ‘ಫ಼ೋಟೊ ಸರಿಯಾಗಿ ತೆಗೆಯಲಾಗಿಲ್ಲ’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ರಾಜು ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಆಘಾತ ಪಡುತ್ತಾನೆನ್ನುವುದು. ಅವನು ಫ಼ೋಟೊ ಕೇಳಿದಾಗ ತಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈಗ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ. ಏನು ಮಾಡಲೂ ತಿಳಿಯದೆ ಚಡಪಡಿಸಿದ.

ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ’ರಾಜು, ಸುವ್ವಿಯ ಫ಼ೋಟೊ ಕ್ಯಾಮರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಾಗಲಿ, ಅಂಥ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತನವಾಗಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ದೀರ್ಘ ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಸುದೀಪ ಹೊರಬಂದ. ಏನನ್ನೋ ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ. ೧೫ ದಿನಗಳ ರಜೆಯ ಪತ್ರ ಅವನು ತನ್ನ ಆಫ಼ೀಸಿಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ.

ರಾಜೂನ ಕರೆದು ಹೇಳಿದ, ‘ರಾಜೂ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನಾನು ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಬೇಡ. ಊಟ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಬಿಡು.’ ರಾಜು ‘ಹೂಂ’ ಅಂದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವುದಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸುದೀಪನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.

ಆ ದಿನ ಸುದೀಪ ತನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಘಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಆ ಕಲಾ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ತಾನು ಆ ಕಲಾ ಶಾಲೆಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಸೇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಶಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ. ಹಾಗೆಯೆ, ಕಲೆಯ ಗಂಧ ಗಾಳಿ ತನಗೆ ತಿಳಿಯದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ.

ಕಲೆಯ ಆ ಉದ್ಧಾಮರು ನಕ್ಕರು. ’ಕಲಿಯುವ ತುಡಿತವಿದೆಯಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಇವಿತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸೋಣ’ ಅಂದರು. ಸುದೀಪನಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯದ ಬುಗ್ಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತು.

ಒಂದು ವಾರ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯಿತೊ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಅದಮ್ಯ ಉತ್ಸಾಹ, ಕಲಿಯುವ ಏಕಾಗ್ರತೆ, ಗುರುಗಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ತೈಲವರ್ಣದ ಅಪರಿಮಿತ ಆಯಾಮಗಳ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಸುದೀಪ ಎರಡನೇ ವಾರದಲ್ಲೇ ತಿಳಿಯ ತೊಡಗಿದ. ನೆರಳು ಬೆಳಕುಗಳನ್ನು ಹದವಾಗಿಸಿ ತನ್ನ ಕುಂಚದಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಆಲೋಚನಾ ಮಗ್ನನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಪರಿ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ದಂಗುಬಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಸುದೀಪನ ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ೧೫ ದಿನಗಳ ರಜೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ರಜೆ ಮಂಜೂರಿಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ.

ದಿನದ ಎಲ್ಲ ಸಮಯ ಕಲೆಯ ಕಲಿಯುವಿಕೆಯಲ್ಲೆ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದ. ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅವನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಡ್ಡ ಮೀಸೆಗಳು ದಂಡಿಯಾದವು. ಅವನ ಶ್ರಮದ ಅಗಾಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡಿತು. ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಸುದೀಪ ಭಾವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಬಗೆಗೆ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಗೊಂಡಿದ್ದ. ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭಾವಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿಯೂಬಿಟ್ಟ.

ಸುದೀಪನಲ್ಲಿನ ಅಗಾಧ ಬದಲಾವಣೆ, ಅವನ ಕಲೆಯ ಹಂಬಲ ನೋಡಿ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇವನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದನಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಆ ದಿನ ಸುದೀಪ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಲ್ಲೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತೇನೆ ಅಂದ. ಅವನು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಜಾಗರಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಚಾರ್ಯರು ಬಂದಾಗಲೂ ಅವನು ಅದೇ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಕರೆದು, ‘ಸರ್, ಒಬ್ಬಳು ಯುವತಿಯ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನಾನು ನೋಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಚಿತ್ರಣ ಮಾಡಿರುವುದು. ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡಿದೆಯ, ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿ’ ಅಂದ.

ವಿಮರ್ಶಾಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತದೇಕ ಆಚಾರ್ಯರು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಒಂದು ಉದ್ಗಾರ ಹೊರಟಿತು. ‘ಸುದೀಪ್, ನೀವು ಪೂರ್ಣ ಕಲಾವಿದರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಈ ಚಿತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಉತ್ಕ್ರುಷ್ಟ ಕೃತಿ. ಒಬ್ಬ ಯುವತಿಯ ಮುಖ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ! ಈ ಮುಖ ಜೀವಕಳೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮುಖವನ್ನು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದೀರ. ಈ ವರ್ಷದ ಜಾಗತಿಕ ಚಿತ್ರ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಈ ಚಿತ್ರ ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಕಳುಹಿಸಲೇ ಬೇಕು!’

ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾ ಆ ಯುವತಿಯ ಭಾವಚಿತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸುದೀಪ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಗಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಫ಼್ರೇಮ್ ಹಾಕಿಸಿದ. ಅವನೊಳಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕೇವಲ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನೊಬ್ಬ ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದ. ಈ ದಿನ ಗುರುಗಳ ಭಾರಿ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದ! ಅವನೀಗ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ.

ಸುದೀಪ ತನ್ನ ಮನೆ ಹೊಕ್ಕು ರಾಜುವನ್ನು ಕರೆದ. ಆ ವರ್ಣ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುವಾಗ ರಾಜು ಗದ್ಗದಿತನಾದ. ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಸುವ್ವಿಯ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರದ ಬಗೆಗಿನ ಸಂತೋಷ ಬಾಷ್ಪವಾಗಿತ್ತು, ಅವಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖದ ಧಾರೆಯೂ ಮತ್ತು ವಿಷಾದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದ ಕಣ್ಣೀರೂ ಆಗಿತ್ತು.

ಔಟ್ ಹೌಸಿನಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವಂತೆ ರಾಜು ಸುವ್ವಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹಾಕಿ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡುತ್ತಲೆ ನಿಂತ. ಅವನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೆಂಡತಿ ಜೀವಂತ ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. ಮತ್ತೆ ಸುದೀಪನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದ, ‘ಎಂಥ ಫ಼ೋಟೊ ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟಿದೀರ! ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸುವ್ವಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನ ನೋಡ್ತಿದಾಳೇನೊ ಅನ್ನುವ ಥರ ಕಾಣಿಸ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಋಣ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಸೋಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಣ್ಣ?’

ರಾಜು ಮತ್ತು ಸುವ್ವಿ ತನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನನ್ನಾಗಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸುದೀಪ ನೆನೆಯುತ್ತಲೇ ಅಚ್ಚರಿಯ ಗೊಂಬೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ವಿಷಾದ ಛಾಯೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿತು. ರಾಜುವಿನ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಲೆ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು.

***

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/krishna-cheluveya-chitra)

ಬೆಳಕು ಕಂಡ ಕಣ್ಣು

teacher

ಉಪಗ್ರಹದಿಂದ ಬರುವ ಛಾಯಾ ಚಿತ್ರಗಳು ವಿನೀತನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ತುಂಬಾ ಸೆಳೆಯುತ್ತವೆ. ಆಗಾಗ ಅಂತರ್ಜಾಲದಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಯ ವೈವಿಧ್ಯದ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಅವನು ಅಪ್ಪನ ಜೊತೆ ಕುಳಿತು ನೊಡುತ್ತಿರುತ್ತಾನೆ. ಬಣ್ಣದ ಓಕುಳಿಯಲ್ಲಿ ಈಜುವಂತೆ ಕಾಣುವ ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೋಡಲು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ.

“ಅಪ್ಪಾ.. ನಮ್ಮ ದೇಶದ ಕಡೆ ಜೂಮ್ ಮಾಡು. ಎಷ್ಟೊಂದು ಹಸಿರು ಕಾಣುತ್ತೆ ಅಲ್ವ ! ಈ ಥರ ಹಸಿರು ನಾನು ನೋಡೆ ಇಲ್ಲ ”

“ನಾಗರಹೊಳೆ ಅಥವ ಅಗುಂಬೆ ಕಡೆಗೆ ಈ ರಜಾದಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ…. ಹಸಿರು ಕಾಡಿಗೆ”

“ಹೋದ ವರ್ಷ ಊಟಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದು ತುಂಬಾ ಮಜಾ ಇತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಥರವೇನಾ?”

“ಹೌದು.. ನಿನ್ನ ಪಾಠದ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಡು ನಾಶ ಆಗ್ತಾ ಇರೊ ಬಗ್ಗೆ.. ಬಹಳ ಕಾಡು ಪ್ರಾಣಿಗಳು ನಶಿಸಿ ಹೋಗ್ತಿರೋದ್ರ ಬಗ್ಗೆ ಏನಾದ್ರು ವಿಷಯ ಇದೆಯ ?”

“ಪಾಠದ ಪುಸ್ತಕಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ವಿಷಯ ನಮ್ಮ ಟೀಚರ್ ಹೇಳ್ತಾರೆ. ಪ್ರಪಂಚದ ಕಾಡು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು.. ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಡಿನ ಮೃಗ ಪಕ್ಷಿಗಳು ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಭೂಮಿ ತಾಪಮಾನ ಜಾಸ್ತಿ ಆಗ್ತಾ ಇರೋದು. ಒರಾಂಗುಟನ್ ಗೊತ್ತ? ಆಫ಼್ರಿಕದಲ್ಲಿ ಅವು ಕೂಡ ಕಡಿಮೆ ಆಗ್ತಾ ಇವೆ ” ವಿನೀತ ಹೇಳಿದ.

“ಒರಾಂಗುಟಾನ್ ಕಾಡಿನ ಮನುಷ್ಯನೆ. ಅದು ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜ. ನಾವು ಮನುಷ್ಯರೇ ಒಂದಾಗಿ ಸಹಜೀವನ ನಡೆಸೊಲ್ಲ. ಇನ್ನು, ನಮ್ಮ ಪೂರ್ವಜನ ಸಂತಾನದ ಬಗ್ಗೆ ತಲೆ ಕೆಡ್ಸಿಕೊಳ್ತೀವ.. ” ಅಪ್ಪ ಹೇಳ್ತಾನೆ ಇದ್ದರು.

ವಿನೀತ ಹೇಳಿದ, “ಹೀಗೇ ಆದ್ರೆ.. ಭೂಮಿ ಬೋರ್ ಅನ್ಸತ್ತೆ ಅಲ್ವ ? ”

ಅಮ್ಮ ಕರೆದದ್ದು ಕೇಳಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಕೋಣೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ಬಂದರು. “ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನೋದು ಮರ್ತೇ ಹೋಗಿತ್ತಾ ನಿಮಗೆ ” ಅಂತ ನಕ್ಕಳು. ” ನಾಡಿದ್ದು ದೀಪಾವಳಿ ಬಂತಲ್ಲ. ಪಟಾಕಿ ತರೊ ಪ್ಲಾನ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ರಾ?” ಕೇಳಿದಳು.

ವಿನೀತನಿಗೆ ಗೊತ್ತು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧ ಅದರ ಹೊಗೆ ಆಗಲ್ಲ. ಕಳೆದ ವರ್ಷ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವರು ಹೆಚ್ಚು ಪಟಾಕಿ ಸುಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಆರೋಗ್ಯ ಕೆಟ್ಟಿತ್ತು.

“ಅಮ್ಮ.. ನಿನಗೇ ಏಕೆ ಈ ಥರ..?   ಅಪ್ಪ, ನಾನು, ನಮ್ಮ ಪಕ್ಕದ ಮನೆಯವೆರೆಲ್ಲ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯವಾಗೆ ಇರ್ತೀವಲ್ಲ ? ”

ವಿನೀತನ ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಅಮ್ಮ ಹೇಳಿದ್ದಳು. “ಕೆಲವರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಏನಾಗದಿದ್ದರೂ, ಪಟಾಕಿಯಿಂದ ನಿಧಾನಕ್ಕಾದರು ಆರೋಗ್ಯದ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಇರುತ್ತೆ.   ವಿನೂ, ನಿನಗೆ ಮರೆತುಹೋಯ್ತಾ, ಹೋದವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯಲ್ಲಿ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಬೀದಿಯ ಮೂರು ನಾಯಿಗಳು, ಬೆಕ್ಕುಗಳು ಹದಿನೈದು ದಿನ ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದು? ”

ವಿನೀತನಿಗೆ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಯಿತು. ಈ ಬಾರಿ ಪಟಾಕಿ ಹೊಡೆದು ಶಬ್ಧ ಮಾಡಬಾರದು. ಬರಿಯ ಭೂಚಕ್ರ, ನಕ್ಷತ್ರಕಡ್ಡಿ ಮಾತ್ರ ಹಚ್ಚಬೇಕು. ಅಮ್ಮನಿಗೆ ಇವುಗಳ ಹೊಗೆಯೂ ಆಗುವುದಿಲ್ಲ. ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ತಂದರಾಯಿತು ಅಂದುಕೊಡ.

ಅವನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಶ್ರವಣ್ ಕಳೆದ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿ ಮುಗಿಸಿ ತರಗತಿಗೆ ಬಂದಾಗ ಕೈಗೆ ದೊಡ್ಡ ಬ್ಯಾಂಡೇಜ್ ಹಾಕಿಕೊಂಡಿದ್ದ. ಹೂಕುಂಡ ಹಚ್ಚುವಾಗ ಆಗಿದ್ದಂತೆ. ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಬೆಂಕಿ ತಾಕಿಸಿದರೂ ಹೂಕುಂಡ ಹತ್ತಲಿಲ್ಲವಂತೆ. ಏಕಿರಬಹುದು ಅಂತ ಅದನ್ನು ಕೈಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದು ಪರೀಕ್ಷಿಸುವಾಗ ಭರ್ರನೆ ಅದು ಹೊತ್ತಿಬಿಟ್ಟು ಅವನ ಬಲಗೈ ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದೆ.  ಸದ್ಯ.. ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಿಡಿ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಏನು ಗತಿ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದ.

ಮೊನ್ನೆ ವಿನೀತನ ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ದೀಪಾವಳಿ ಹೇಗೆ ಆಚರಿಸಬೇಕು ಅನ್ನುವುದರ ಬಗೆಗೆ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಒಂದು ಚರ್ಚೆ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿದ್ದರು. ಅವರು ಹೊಸ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್. ಈ ವರ್ಷವಷ್ಟೇ ನಮ್ಮ ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿದ್ದು. ಈ ಹೊಸ ಟೀಚರ್ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಏನೋ ಹೊಳಪು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಾರೆ. ಕ್ಲಾಸಲ್ಲಿ ಯಾರಾದರು ಹಾಡಿದರೆ, ಕತೆಗಳನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ, ಕೇಳಿದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳಿಗೆ ಸರಿ ಉತ್ತರ ಕೊಟ್ಟರೆ, ಅವರ ಕಣ್ಣು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೊಳೆಯುತ್ತವೆ, ಹಾಗೆಯೆ ನಗುತ್ತವೆ ಅಂತ ವಿನೀತನಿಗೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೆ.

ಅವನ ಬಹಳ ಜನ ಗೆಳೆಯರು ಎರಡು ಮೂರು ವರ್ಷಗಳಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚುತ್ತಿಲ್ಲವಂತೆ. ಮತ್ತೆ ಹಾಗಂತ ಪ್ರತಿಜ್ಞೆ ಮಾಡಿದ್ದೇವೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದರು. ಇದನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರಿನ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿದ್ದವು. ಇನ್ನು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ಜನ ಸ್ನೇಹಿತರು ’ನಾವು ಕೂಡ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಲ್ಲ, ಬರೀ ಚಿನಕುರುಳಿ ಹಚ್ತೀವಿ’ ಅಂದರು. ಅದಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲರು ತುಂಬಾ ನಕ್ಕಿದ್ದರು.

ವಿನೀತ ಟೀಚರ್ ಗೆ ಹೇಳಿದ್ದ. ತಾನು ಬರೀ ನಕ್ಷತ್ರಕಡ್ಡಿ ಹಚ್ಚೋದು ಅಂತ. ಟೀಚರಿಗೆ ಏನೋ ಅಸಮಾಧಾನ. ಕೊನೆಯಲ್ಲಿ ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದರು, ” ಹಬ್ಬದಲ್ಲಿ ಹೊಸ ಬಟ್ಟೆ ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೋಳಿಗೆ ಊಟ ಮಾಡಿ. ರಾತ್ರಿ ಮನೆ ಮುಂದೆ, ಮನೆ ಒಳಗೆ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ ಅಥವ ಮೇಣದಬತ್ತಿಗಳನ್ನು ಹಚ್ಚಿ. ಪಟಾಕಿ ಶಬ್ಧ ಆದಷ್ಟು ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿ ದೀಪಾವಳಿ ಆಚರಿಸಿ. ಆವಾಗ ನೋಡಿ ಎಷ್ಟು ಖುಶಿಯಿರುತ್ತೆ” ಅಂತ.

ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಬೇಜಾರು ಏನೆಂದರೆ ಈ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಪಟಾಕಿ ಹಚ್ಚಬೇಡಿ ಅನ್ನೋದು.

ಮರುದಿನ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ವಿನೀತ ಬೇಗನೆ ಎದ್ದ. ತನ್ನ ಉಳಿತಾಯದ ಗೋಲಕವನ್ನು ಮೆಲ್ಲನೆ ತೆರೆದ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ದಿನಗಳಿಂದ ಉಳಿಸಿಟ್ಟ ಹಣವನ್ನು ಎಣಿಸತೊಡಗಿದ. ಸುಮಾರು ಒಂಭತ್ತುನೂರು ರೂಪಾಯಿ! ಅವನಿಗೊಂದು ಹೊಸ ಯೋಚನೆ ಬಂತು. ಅಪ್ಪನ ಬಳಿ ಓಡಿದ.

“ನೂರು ರೂಪಾಯಿ ಇವತ್ತು ನನಗೆ ಕೊಡಬೇಕು ” ಕೇಳಿದ.
“ಬರಿಯ ನೂರು ರುಪಾಯಿ .. ಅಷ್ಟೇ ಪಟಾಕಿಯಾ ಈ ವರ್ಷ? ” ತಂದೆ ಕೇಳಿದರು.
“ಈ ವರ್ಷದಿಂದ ಪಟಾಕಿ ಬೇಡಪ್ಪ. ನೀವು ನೂರು ಕೊಟ್ಟರೆ, ನನ್ನ ಹಣವೂಸೇರಿಸಿದರೆ ಒಟ್ಟು ಒಂದು ಸಾವಿರ ಆಗುತ್ತೆ. ನಾವು ಬೆಳಕ ಹಬ್ಬ ಬೇರೆ ರೀತಿ ಆಚರಿಸೋಣ”
“ಏನು ವಿನೂ.. ಹೊಸ ಯೋಚನೆ..?”
“ನಾನು, ನೀವು, ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲ ನಾಡಿದ್ದು ಭಾನುವಾರ ಅನಾಥಶ್ರಮವಿದೆಯಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ ಹೋಗೋಣ, ಹಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಮತ್ತು ಮತ್ತೇನಾದರು ಉಪಯೋಗವಾಗುವ ಉಡುಗೊರೆ ಅಲ್ಲಿ ಕೊಡೋಣ”

ಅಪ್ಪನಿಗೆ ಖುಷಿ. “ಅಮ್ಮ ಮತ್ತು ನಾನು ಎರಡು ಸಾವಿರ ಕೊಡ್ತೀವಿ. ನೀನು ಹೇಳಿದ ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗೋಣ” ಅಂದರು.

ವಿನೀತ ಶಾಲೆಗೆ ಎಂದಿನಂತೆ ಹೊರಟ. ಆ ದಿನ ಪ್ರಾರ್ಥನೆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೆಡ್ ಮಿಸ್ ಹೇಳಿದರು, ” ಮಕ್ಕಳೇ, ಈ ದಿನ ನಮ್ಮ ಕನ್ನಡದ ಹೊಸ ಟೀಚರ್ ದೀಪಾವಳಿ ಬಗೆಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಭಾಷಣ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಈಗ ನಾವೆಲ್ಲ ಕೇಳೋಣವ? “.

ವಿನೀತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಅಂದುಕೊಂಡ, ’ಮತ್ತೆ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಅಂತ ಉಪದೇಶ ಕೊಡುತ್ತಾರೊ ಏನೊ..’

ಕನ್ನಡದ ಟೀಚರ್ ಮುಂದೆ ಬಂದರು. ನಗುತ್ತಾ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಪ್ರಾರಂಬಿಸಿದರು.

“ಮಕ್ಕಳಿಗೆಲ್ಲ ದೀಪಾವಳಿಯ ಶುಭಾಶಯ ಇವತ್ತೇ ಹೇಳುತ್ತೀನಿ. ದೀಪಾವಳಿಯ ದಿನ ದೀಪ ಹಚ್ಚಿ, ಆದರೆ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಅಂತ ನಾನು ಈಗಾಗಲೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಮಗೆಲ್ಲ ಹೇಳಿದ್ದೀನಿ ಅಲ್ವ? ಆದರೂ ಬಹಳ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ನಾನು ಹೇಳಿದ್ದು ಇಷ್ಟ ಆಗಿಲ್ಲ ಅಂತ ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೆ.. ನಾನು ಹೀಗೆ ಹೇಳಲು ಕಾರಣವಿದೆ. ನೀವೆಲ್ಲ ನನ್ನ ಥರ ಪಟಾಕಿ ಹುಚ್ಚಿನಿಂದ ಮಾಡಿಕೊಂಡ ಅನಾಹುತ ನೀವು ಮಾಡಿಕೊಬಾರದು ಅನ್ನೋದು ನನ್ನ ಆಸೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಇದೆ. ಆ ವಿಷಯ ಈಗ ನಿಮಗೆಲ್ಲೆ ಹೇಳ್ತೀನಿ.

ಆರನೇ ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಓದುವಾಗ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಪಟಾಕಿ ಹುಚ್ಚಿತ್ತು. ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ದಿನವೂ ಪಟಾಕಿಯ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಇರುತ್ತಿದ್ದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಶಬ್ಧ ಮಾಡುವ ಪಟಾಕಿ ಅಂದ್ರೆ ನನಗೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಆದರೆ, ಮಕ್ಕಳೇ, ಆ ವರ್ಷದ ದೀಪಾವಳಿಯ ಒಂದು ದಿನ ಒಂದೇ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಪಟಾಕಿ ನನ್ನ ಜೀವನ ಹಾಳು ಮಾಡಿತು. ಆ ಪಟಾಕಿ ಭಾರಿ ಶಬ್ಧಮಾಡುತ್ತ ನನ್ನ ಮುಖಕ್ಕೆ ಬಡಿದು ಬಿಟ್ಟಿತು. ನನ್ನ ಎರಡೂ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಸುಟ್ಟುಬಿಟ್ಟಿತು! ”

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಗರಬಡಿದಂತೆ ಆ ಟೀಚರನ್ನೇ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು. ” ನನಗೆ ಗೊತ್ತು.. ನೀವೆಲ್ಲ ಏನು ಯೋಚನೆ ಮಾಡ್ತಾ ಇದೀರ ಅಂತ. ನನಗೆ ಕಣ್ಣು ಇವೆಯಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ಸುಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ಅಲ್ವಾ..? ಅದು ಕೂಡ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಕಥೆಯೆ. ನಾನು ಎರಡು ವರ್ಷ ಕಣ್ಣು ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕತ್ತಲಿನ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿದ್ದೆ. ಕುರುಡಿಯಾಗಿದ್ದೆ. ನನ್ನ ಬಣ್ಣದ ಲೋಕ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ಎಲ್ಲ ಕೆಲಸಗಳಿಗೂ ಬೇರೆಯವರ ಸಹಾಯ ಪಡೆಯತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನ ಶಾಲೆ, ಸ್ನೇಹಿತರು, ಆಟಗಳು ಎಲ್ಲ ನನ್ನಿಂದ ದೂರವಾದುವು. ಕಣ್ಣುಗಳ ಮಹತ್ವ ಆಗಲಷ್ಟೆ ನನಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.”

ಈಗ ಮಕ್ಕಳೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡ ಟೀಚರಿನ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನೆ ಎವೆಯಿಕ್ಕದೆ ನೋಡತೊಡಗಿದರು. ಅವರ ಕುತೂಹಲ ಹೆಚ್ಚಾಗತೊಡಗಿತು.

ಟೀಚರ್ ತಮ್ಮ ಮುಗುಳ್ನಗೆಯ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು.

“ಆದರೆ ಮಕ್ಕಳೇ, ನನ್ನ ಭಾಗ್ಯ ಚೆನ್ನಾಗಿತ್ತು. ದೇವರು ನನ್ನ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವನ್ನು ನೋಡಿದರು ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ಒಂದು ದಿನ ನನಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಸುದ್ದಿ ಕಾದಿತ್ತು. ಒಬ್ಬ ಮಹಾನುಭಾವರು ತಾವು ನಿಧನರಾದಮೇಲೆ ತಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ದಾನ ಮಾಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದ್ದರು. ಡಾಕ್ಟರುಗಳು ಆ ದಾನದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಇಟ್ಟು ಆಪರೇಷನ್ ಮಾಡಿದರು. ನೇತ್ರ ದಾನ ಮಾಡಿದ ಆ ಮಹಾನುಭಾವರ ಕಣ್ಣುಗಳೇ ಈಗ ನೀವು ನೋಡುತ್ತಿರುವುದು. ಅವರು ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ನನ್ನ ಜೀವನದ ಬೆಳಕಾದರು. ಮತ್ತೆ ನಾನು ಬೆಳಕನ್ನು ಕಾಣುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು..! ”

ಟೀಚರ್ ಭಾಷಣ ಮುಗಿಸುವಾಗ ಪಟಾಕಿ ಸುಡಬೇಡಿ ಎಂದು ಮತ್ತೆ ಹೇಳಲಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಅಗತ್ಯವೂ ಇರಲಿಲ್ಲ.

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲ ಕಡೆ ಮೌನ. ಎಲ್ಲ ಮಕ್ಕಳೂ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡರು. ವಿನೀತ ತಲೆ ಕೆಳಗಿಟ್ಟು ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದ.

ಮೌನ ಮುರಿಯುತ್ತಾ ಹೆಡ್ ಮಿಸ್ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿದರು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಎಲ್ಲ ಕಡೆಯೂ ಚಪ್ಪಾಳೆಯ ಶಬ್ಧ ಮೊಳಗಿತು.

ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಹೊಸ ನಿರ್ಧಾರಗಳು ಚಿಗುರೊಡೆದವು. ಕನ್ನಡ ಟೀಚರ್ ಕಣ್ಣುಗಳು ನಕ್ಷತ್ರಗಳಂತೆ ಬೆಳಗಿದವು.

ವಿನೀತ ಈ ದೀಪಾವಳಿಗೆ ದೀಪವಷ್ಟೇ ಹಚ್ಚಿ ಟೀಚರಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ಹೇಳಬೇಕು ಅಂದುಕೊಂಡ. ಹಾಗೆ ತಾನು ಹೇಳುವಾಗ ಅವರ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಬೆಳಕು ಮಿಂಚುವ ಬಗೆಯನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಖುಷಿಯಾದ.

***

ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ

(ಪಂಜು ಇ ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ. ಲಿಂಕ್: http://www.panjumagazine.com/?p=13403)