ಮಳೆಗೆ ಮುನ್ನ….

Ghats

ಭೂಮಿ ಮೋಡಗಳ ನಡುವೆ
ಮಳೆ ಇಳಿವ ಮಾತುಕತೆ
ಗಿಡ ಮರ ಸಸಿ ಕಾಂಡಗಳಲ್ಲಿ
ಕ್ಷಣಕ್ಷಣದ ಕಾತರತೆ
ಧಾನ್ಯ ಜೋಪಾನಿಸುವ
ಧ್ಯಾನದ ಇರುವೆಗಳ ಸಾಲು
ಜಿನುಗಲಿಹ ಜಲ ನಿರೀಕ್ಷೆಯ
ನೆಲದೊಳಗಿನ ಆಳ ಬೇರು

ನವಿಲ ನರ್ತನಕ್ಕೆ ಹೆಡೆ
ಬಿರಿದ ಸರ್ಪ ಜಾಗರ ಗಮನ
ಕಪ್ಪೆ ಕುಪ್ಪಳಿಸಿ ತಪ್ಪಿ
ಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಜಾರು ಜಾಣತನ
ಗೂಡು ಸೇರುವ ತವಕಗಳ
ಅಸೀಮ ಜೀವ ಜಾತ್ರೆ
ಸಂಭ್ರಮದ ನೆಲ ಗಗನದಲ್ಲಿ
ಸಾಗಿರುವ ಅಭಯ ಯಾತ್ರೆ

ಉರಿವ ಸೂರ್ಯನ ದೂಡಿ
ಮೇಘ ಸರಪಳಿ ದಾಳಿ
ಭುವಿಯ ಬೆಳಕ ಆವರಿಸಿದ
ಕತ್ತಲೆಯ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಿ
ಗಾಳಿ ಬೀಸಿಗೆ ನಭದಲ್ಲಿ
ಮುಗಿಲ ಮುತ್ತಾಲಿಂಗನ
ನಗೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ಗುಡುಗು
ಮಿಂಚು ಕ್ಷಣ ವಿಲಕ್ಷಣ

ಏನ ನೆನೆಯಿತು ಪ್ರಕೃತಿ
ಏನ ಬಯಸಿ ಕನಸಿತು
ಏನ ಕೇಳಿತು ಭೂಮಿ
ಏನ ಕಂಡಿತು ಹಾಡಿತು
ಸಿಂಚನದಾಲಾಪದೊಡನೆ
ಧುಮ್ಮಿಕ್ಕುವ ಮೇಘಮಲ್ಹಾರ
ದ ಮುನ್ನ ಮೈ ಮೀಟಿ
ಶೃತಿಯಾಗಲಿರುವಳೀ ಇಳೆ

ತಂಪು ಕಾಡಿನ ತುಂಬು
ಹಸಿ ಹಸಿರು ಚಾಚುವತ್ತ
ಹಕ್ಕಿ ಪಿಕ್ಕಿ ಹುಳು ಹುಪ್ಪಟಗಳ
ಜೀವ ಅರಳುವತ್ತ
ಜ್ವಲಿಸಿದ ರವಿ ಮರೆಯಾಗಿ
ಘನ ಕಪ್ಪು ಹನಿಸುವ ಬೆರಗು
ಬೆವರು ಮಳೆ ಚಕ್ರದಲಿ ಜೀವ
ಜತನವಾಗುವ ಹುರುಪು

– ಅನಂತ ರಮೇಶ್

(ಚಿತ್ರ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)

(‘ಸುರಹೊನ್ನೆ’ ಇ-ಪತ್ರಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ:http://surahonne.com/?p=16671)

ನಾಟಕಕಾರ

baby

ಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಹಿಂದಿನ ಪಾರ್ಶ್ವ ಜಗುಲಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಂಟೀನಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಜನ. ಕೆಲವರು ಕಾಫ಼ಿ, ಚಾ ಕುಡಿಯುತ್ತ, ಕೆಲವರು ಉಪ್ಪಿಟ್ಟು, ಬಜ್ಜಿ ಇತ್ಯಾದಿ ಮೆಲ್ಲುತ್ತ, ಮಾತಾಡುತ್ತ ಆ ಸಂಜೆಯ ಪಾತ್ರಧಾರಿಗಳಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.

ಮಾಸಿದ ಜುಬ್ಬ, ಎಣ್ಣೆ ರಹಿತ ಕಪ್ಪು ಬಿಳಿ ಕೂದಲ, ಶೇವಾಗದ ಕೆನ್ನೆ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ ಮತ್ತು ದಪ್ಪ ಮಸೂರದ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಕಣ್ಣ ಹಿಗ್ಗಿಸಿ ಹಿರಿದಾಗಿಸಿ ಒಳ ದೃಷ್ಟಿ ತೂರಿಸಿ ತನ್ನ ನಾಟಕದ ಪಾತ್ರ ತನಗೇ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತಂತೆ ಸುಮಾರು ಐವತ್ತೈದು ವಸಂತಗಳನ್ನು ಕಳೆದ ಒಂದು ಆಕಾರ. ಅವನು ನಾಟಕಕಾರ ಶಂಕರ.

ಮೌನದಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ. ಯೋಚನಾ ಲಹರಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಏನದು ಯೋಚನೆ ಅಂದರೆ, ಪಾತ್ರಗಳ ಮರು ಜೋಡಣೆಯಲ್ಲಿ  ಅಥವಾ  ವಿಮರ್ಶೆಯಲ್ಲಿ.    ತಾನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ  ಪಾತ್ರಗಳ ಗತ್ತುಗಾರಿಕೆಯನ್ನು,  ಹೊಸ ದೃಷ್ಟಿಗಳನ್ನು, ಅವುಗಳ ಉದ್ದ ಆಳಗಳನ್ನು, ಪ್ರತಿ ಪದಗಳಲ್ಲು ಅವಿತಿಸಿಟ್ಟ ಗೂಢತೆಗಳನ್ನು, ಅಪರಿಮಿತ ಆಯಾಮಗಳನ್ನು  ಮತ್ತು  ನೋಟಕರ  ಎದೆ  ಎದೆಗಳಲ್ಲು  ಪಾತ್ರಗಳ  ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು  ಉಕ್ಕಿಸುವ ಆರ್ದ್ರತೆಗಳನ್ನು ಅಥವಾ ವಿಸ್ಮಯತೆಗಳನ್ನು ಊಹಿಸುತ್ತಾ ಒಳಗೆ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಮತ್ತೂ…. ಕೇಳುಗನಿಲ್ಲವೆಂದು,   ನೋಡುಗನಿಲ್ಲವೆಂದು    ಬೇಸರಿಸದ  ನಿರ್ಲಿಪ್ತನಂತೆ  ಕಾಣುತ್ತಾನೆ. ಖಂಡಿತಕ್ಕು ನಾಟಕದ ದಿನ ಕಿಕ್ಕಿರುದು ಜನ ಬರುತ್ತಾರೆ…. ಅವರೆಲ್ಲ ಕೌಂಟರುಗಳಲ್ಲಿ ಹಣಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಯಾಗಿ ತನ್ನ ಪಾತ್ರಗಳ  ಸಂಭಾಷಣೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಿ ತಮ್ಮ  ಚಿಂತನೆಗಳ ಒಂದು ಭಾಗವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆಯನ್ನು ಎದೆಯೊಳಗೆ ಹೊತ್ತಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಇಂಥ ಯೋಚನೆಯ ಬೆನ್ನಲ್ಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತನ್ನವಳು ತಡಾಗಮನ ಸಹಿಸಳೆಂದು ನೆನಪು ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ತಡವಾದರೆಷ್ಟು ನಾಟಕವಿದೆಯೋ; ತಾನೂ ಯಾವ ನಾಟಕವಾಡಬೇಕಿದೆಯೋ; ಗಡಿಬಿಡಿಸಿ ಮನೆಯತ್ತ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಡುವಾಗಲೂ, ನಾಟಕದ ದಿನಗಳಲ್ಲಾದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮೆಲುಕುಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದ ಚಪ್ಪಾಳೆಗಳು ತನ್ನೆದೆಯೊಳಗೆಷ್ಟು ನಗಾರಿ ಬಾರಿಸಿತ್ತೆಂದು ವಿಸ್ಮಯಪಡುತ್ತಾ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಆದರೂ, ಮನಸ್ಸಿನ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಭ್ರಮೆ ಹರಿದು ಶೂನ್ಯ ಮಡುವಾಗುತ್ತಿರುವ ವಿಚಿತ್ರ ನೋವು!

ಮತ್ತೆ ಹಿಂದಿನ ರಾತ್ರಿ ಈ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ನಡೆದದ್ದೆಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿವೆ. ಅವನೆ ಅಲ್ಲವೆ ತನ್ನ ನೋಡಿಯೂ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ದಾಟಿ ಹೊರಟು ಹೋದದ್ದು. ಸುತ್ತ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಿದ್ದರಲ್ಲ! ಹಾಗಾಗಿಯೇ ಇರಬೇಕು. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಹಾಗೆ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ ಅವನು. ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳೇ ಕಳೆದು ಹೋದುವು ಅವನನ್ನು ಮುಖತ: ನೋಡಿ. ಆಹಾ… ಅವನೆಷ್ಟು ಚೆಂದದ ಅಭಿನಯಗಾರ ಮತ್ತು ಸಂಭಾಷಣಾ ಚತುರ! ಚಿತ್ರರಂಗ ಸೇರಿ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟ.

ಆದರೂ ಏನೋ ಸಂಕಟ. ಒಳಗೆ ಒದೆಯುತ್ತಿದೆ. ತಾನು ನಕ್ಕು ಮಾತಾಡಿಸುವ ಹವಣಿಕೆಯನ್ನು ಅವನು ಏಕೆ ಝಾಡಿಸಿಬಿಟ್ಟ!? ಇವತ್ತಿನ ಚಿತ್ರರಂಗದಲ್ಲಿ ಹಣ ಕೊಳ್ಳೆ ಹೊಡೆಯುವ ಶಕ್ತನೆಂದರೆ ಅವನೆ! ಹೌದು…. ವಿಹಾರನೆ!!

ತಾನು ಹಿಂದೆ ಬರೆದ ನಾಟಕಗಳಲ್ಲಿ ವಿಹಾರನೆ ನಾಯಕ. ಅದೇನು ಮಮತೆಯೋ? ತನ್ನ ಸ್ನೇಹಿತನ ಮಗ ಅನ್ನುವ ಅಭಿಮಾನವೊ ಅಥವ ಮಮಕಾರವೊ ಅಥವ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಸದಾ ಅವನ ಬಗೆಗೆ ಹರಿಯುವ ಕರುಣೆಯೊ!

ಮನೆಯ ಕದ ತಟ್ಟಿ ಒಳ ಬಂದಾಗಲೂ ಅವಳು ಮೌನಿ. ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, ಕೋಣೆ ಸೇರಿ ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟು, ಮುಖ ಕೈಕಾಲು ತೊಳೆದು ’ಅಡುಗೆ ಏನು?’ ಅಂದಿದ್ದಾನೆ. ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತೂ ಅನ್ಯ ಮನಸ್ಕನಾಗಿದ್ದಾನೆ. ತಟ್ಟೆಗೆ ಬಡಿಸತೊಡಗಿದ್ದಾಳೆ.

ಯಾರದು ಬಾಗಿಲು ಬಡಿಯುತ್ತಿರುವವರು? ಅನ್ನ ಕಲಸುವಾಗ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಸಾರು ಸುರಿದು ಅತ್ತ ಹೋದಳು. ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದು ಅವಳು ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು.

“ಓಹ್.. ನೀನಾ… ಬಾಪ್ಪ.. ಬಾ.. ಎಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾಯಿತಪ್ಪ ನಿನ್ನ ಹೀಗೆ ನೋಡದೆ! ಸದ್ಯ ನಮ್ಮ ಮನೆ ಮರೆತಿಲ್ಲ ಅಂತಾಯ್ತು. ಅವರು ಊಟಕ್ಕೆ ಕೂತಿದ್ದಾರೆ.. ತಡಿ ಬಂದರು’’

”ಅವರದು ಊಟ ಆಗಲಿ ಅಮ್ಮ, ನಾ ಕಾಯುತ್ತೇನೆ’’

ಕೇಳಿರುವ ಪರಿಚಿತ ಧ್ವನಿ. ಅರೆ, ಅವನೇ ಇರಬಹುದೆ! ನಿನ್ನೆ ಅವನಿಗೆ ತಾನು ಗುರುತಾಗದ ವಿಹಾರ!!

ಕುತೂಹಲ ಅದುಮಲಾಗದೆ ಊಟ ಅರ್ಧಕ್ಕೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೊರಬಂದು ನೋಡಿದರೆ, ’’ಅರರೆ… ಏನ್ ಸಾರ್..” ಚಕಿತ ಧ್ವನಿಯೊಂದಿಗೆ, ’’ಬನ್ನಿ…ಬನ್ನಿ.. ಇಲ್ಲಿ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ”’ ಶಂಕರ ಉಪಚರಿಸಿದ.

ಬಂದವನು ವಿಹಾರ್! ದೀರ್ಘ ನಮಸ್ಕಾರ ಮಾಡಿದ ಇವನಿಗೆ; ಇವಳಿಗೂ.

’’ಇವೆಲ್ಲ ಏನಪ್ಪ…ಬೇಡ..ಬೇಡ.. ಹಾಂ…ದೇವರು ಒಳ್ಳೆಯದು ಮಾಡಲಿ.. ಏಳಿ.. ಏಳಿ”

’’ಏನ್ ಸರ್.. ಬಹುವಚನ.  ನಿಮ್ಮ ಹುಡುಗನೇ ಅಲ್ಲವೆ?  ನೀವು ಖಂಡಿತ ಕ್ಷಮಿಸಬೇಕು.  ತುಂಬಾ ಸೊರಗಿದ್ದೀರ.  ಅದಕ್ಕೆ ರಾತ್ರಿ ಗುರುತಾಗಲಿಲ್ಲ.  ಸ್ವಲ್ಪ ಬೆಳಕೂ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತಲ್ಲ ಅಲ್ಲಿ.   ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೊಳೆದುಬಿಟ್ಟಿತು, ನೀವು ನನ್ನ ಮಾತಾಡ್ಸಬೇಕು ಅಂತ ಬಂದಿದ್ರಿ ಅನ್ಸತ್ತೆ. ಭಾಳ ಸ್ಟ್ರೆಸ್ಸು ಸರ್..”

ಮೌನ ಮುರಿದು ಮತ್ತೆ ವಿಹಾರ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದ. ’’ಇವತ್ತಿಗೂ ನೆನಪಿದೆ ಸರ್.. ಬೈಹಾರ್ಟ್ ಆಗಿದೆ, ನಿಮ್ಮ ನಾಟಕ  ಕರುಣಾ ಕರ್ಣದಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಪಾತ್ರದ ಡಯಲಾಗು…   ಅದೇ ಅಲ್ವ ಸರ್…   ನಾನು ಎಲ್ಲಿ ಹೋದ್ರು ಎಲ್ರೂ ಕೇಳೋದು ಶಂಕರರ ನಾಟಕದ ಸೆಂಟಿಮೆಂಟಲ್ ಡಯಲಾಗು.. ”

’’ಹೌದಾ!?’’

”ಬಹಳ  ವರ್ಷಗಳಾಗಿಹೋಯ್ತಲ್ವ  ಸರ್…   ಈ ಫ಼ಿಲ್ಮ್ ಇಂಡಸ್ಟ್ರೀ ಗೊತ್ತಲ್ಲ..   ಯಾವ್ದಕ್ಕೂ ಸಮಯ ಕೊಡಲ್ಲ. ಹೊಸ ನಾಟ್ಕ ಏನಾದ್ರೂ ಬರ್ದಿದೀರ ಸರ್. ನಿಮ್ಮ ಬಹಳ ನಾಟ್ಕಗಳಿಗೆ ನಾನೇ ಅಲ್ವ ಹೀರೊ. ಅವೆಲ್ಲ ನೀವು ನನಗೆ ಶಿಫ಼ಾರಸ್ ಮಾಡಿ ಬಂದದ್ದು. ನನ್ಗೆ ಮೊದ್ಲು ಹೆಸರು ತಂದು ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇ ನಿಮ್ಮ ನಾಟ್ಕಗಳು ಸರ್. ಏನೇ ಹೇಳಿ.. ನೀವ್ ಬರಿಯೋ ಹಾಗೆ ಯಾರೂ ಬರಿಯಲ್ಲ’’

ಟೀಪಾಯ್ ಮೇಲೆ ಹಣ್ಣು, ಸಿಹಿ ಪೊಟ್ಟಣ, ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳು ಅವನು ತಂದಿಟ್ಟದ್ದು. ಕಾಫ಼ಿ ಇದೀಗ ತಂದೆ ಅಂತ ಗಡಿಬಿಡಿಸಿ, ಒಳಹೋದವಳು ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಿಸಿ ಬಿಸಿ ತಂದಳು. ಅವನು, “ಬೇಡಮ್ಮ…… ಸುಮ್ಮನೆ ತೊಂದ್ರೆ ತಗೋಬೇಡಿ’’

ಎಷ್ಟು ಆತ್ಮೀಯತೆ! ಅದಕ್ಕಲ್ಲವೆ ಈ ಹುಡುಗ ದೊಡ್ಡ ಸ್ಟಾರ್ ಮತ್ತೆ ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ತಂಡ ಬೆನ್ನ ಬಿಡದಿರುವುದು.

’’ನೀವು ನಮ್ಮನೇಗು ಬರಬೇಕು. ನಮ್ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಆಶೀರ್ವಾದ ಖಂಡಿತಾ ಬೇಕು. ನಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಹಳೆ ದೋಸ್ತ್ ಅಲ್ವ ಸರ್. ಅವರು ಕೇಳತಾ ಇರ್ತಾರೆ, ಶಂಕರ ಈಗ್ಲೂ ನಾಟ್ಕ ಬರೀತಿದಾನ ಅಂತ’’

’’ಹೌದಾ..? ಶಿವಪ್ಪ ನಾನು ಒಂದು ಕಾಲ್ದಲ್ಲಿ ಲಾಲ್ಬಾಗಲ್ಲಿ ಬೆಳಗಿನ ಜಾಗಿಂಗ್ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೋರು. ಪಾಪ.. ಏನು ಮಾಡೋದು… ಅವರ್ದು ದೊಡ್ಡ ವ್ಯವಹಾರ. ಸಮಯ ಅನ್ನೋದು ಸಿಕ್ಕಬೇಕಲ್ಲ. ನಾ ಕೇಳ್ದೆ ಅಂತ ಹೇಳು. ಇನ್ನೊಂದು ವಿಷ್ಯ ವಿಹಾರ್, ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿಯಂತೂ ನಿನ್ನ ಎಲ್ಲ ಫ಼ಿಲ್ಮೂ ನೋಡಿದಾಳೆ. ಅವ್ಳು ನಿನ್ನ ಫ಼್ಯಾನು ಗೊತ್ತ?”

’’ಹೌದಾಮ್ಮ!? ನೀವಂತೂ ನಮ್ಮಮ್ಮನ ಥರವೇ. ಆವಾಗೆಲ್ಲ ನಿಮ್ಮ ಮನೇಗೆ ಬರ್ತಿದ್ದೆ. ನೆನಪಿದ್ಯಾ. ನೀವು ಮಾತಾಡಿದ್ರೆ ನಮ್ಮ್ ಅಮ್ಮ ಮಾತಾಡ್ದ್ ಥರಾನೆ ಅನ್ಸತ್ತೆ.”

ಇವಳು ಬಾಯಿತುಂಬಾ ನಗ್ತಾ, ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸೂಚಿಸ್ತಾ ಇದ್ದಾಳೆ. ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾಳೆ.

’’ಅಂದಹಾಗೆ, ನಿಮ್ ನಾಟ್ಕ ಇದ್ದಾಗ ಹೇಳಿ ಸರ್.. ನಾನು ಖಂಡಿತ ಬರ್ತೀನಿ. ಅಂಥ ಒಳ್ಳೆ ನಾಟ್ಕಗಳನ್ನ ಇನ್ಮೇಲಾದ್ರೂ ನಾನು ಮಿಸ್ಸ್ ಮಾಡ್ಕೋಬಾರ್ದು ಅಂದ್ಕೊಂಡಿದೀನಿ ”

’’ನಂದೇನಿದೆಯಪ್ಪ, ನಾಟ್ಕಗಳು ಹೆಸರು ಮಾಡೋದೆಲ್ಲ ಡೈರೆಕ್ಟ್ರು ಮೇಲೇ ಡಿಪೆಂಡಾಗಿರುತ್ತೆ’’

’’ಛೆ.. ಎಲ್ಲಾದ್ರೂ ಉಂಟಾ.. ನಿಮ್ ಸ್ಕ್ರಿಪ್ಟ್ ಇಲ್ಲದೆ ಡೈರೆಕ್ಟರ್ ಏನು ಮಹಾ ಮಾಡಕ್ಕಾಗತ್ತೆ…ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಮೂಲ ನಿಮ್ಮ ಕತೆ ಮತ್ತೆ ನಿಮ್ಮ ಆ ಡಯಲಾಗುಗಳು.. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತ ಸರ್… ಆ ಕರುಣಾ ಕರ್ಣ ನಾಟಕದ ನಿಮ್ಮ ಡಯಲಾಗೇ ನಾನು ನನ್ನ ಫ಼ರ್ಸ್ಟ್ ಫ಼ಿಲ್ಮಿನಲ್ಲಿ ಹಾಕ್ಕೊಂಡು ಮಿಂಚಿದ್ದು!’’

ಹೀಗೇ, ಎಷ್ಟು ಲೀಲಾಜಾಲ ಮಾತಾಡುತ್ತಾನೆ!

ಅವನು ಎದ್ದಾಗ ಶೋಕೇಸ್ ಕಡೆಗೆ ಗಮನಿಸಿದ.

’’ಸರ್.. ಅದ್ಯಾವ ಫೋಟೊ ಹಳೇದು…. ನಿಮ್ಮದ? ಅಬ್ಬ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದವಿದ್ರಿ ..! ನೀವು ಫಿಲ್ಮ್ ಸ್ಟಾರ್ ಆಗ್ಬೋದಿತ್ತು… ಸುಮ್ನೆ ನಾಟಕ ಬರೆಯಕ್ಕೆ ಹೋದ್ರಿ’’ ಅಭಿಮಾನದಿಂದ ಹೇಳುತ್ತ ನಕ್ಕ. ಶಂಕರನೂ ನಕ್ಕ.

‘’ನಾಟ್ಕ ಬರೀತೀನಿ… ಆಡಕ್ಕೆ ಬರಲ್ವಲ್ಲ!’’

’’ಸ್ಟಾರ್ ಅನಿಸ್ಕೊಬೇಕಾದ್ರೆ ನಾಟ್ಕನೇ ಆಡ್ಬೇಕ ಸರ್?’’ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕ.

ತನ್ನ ನಾಲ್ಕೆಂಟು ನಾಟಕಗಳ ಪುಸ್ತಕ ವಿಹಾರನ ಕೈಗಿತ್ತು, ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಊಟಕ್ಕೆ ಕುಳಿತಾಯಿತು. ಅವಳು ಅಕ್ಕರೆಯಿಟ್ಟು ಬಡಿಸಿದಂತೆ. ಅನ್ನ, ಹುಳಿ, ಮಜ್ಜಿಗೆಗೆ ಅದ್ಭುತ ರುಚಿ ಬಂದಂತೆ…..

*******

ಲಗುವಾಗ ಪಿಸು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿದಳು.

’’ವಿಹಾರು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಿವಪ್ಪನ ಸ್ವಂತ ಮಗನ?’’

’’ಯಾಕೆ.. ಏನು ನಿನ್ನ ಅನುಮಾನ?’’

’’ಶಿವಪ್ಪ ಸಾವ್ಕಾರನ್ನ ನಾ ಕಂಡಿಲ್ವ.. ಕುಳ್ಳಕ್ಕೆ ದಪ್ಪಕ್ಕೆ.. ಮತ್ತವರ ಹೆಂಡ್ತಿ ನನ್ಗೆ ಗೊತ್ತಿಲ್ವ? ಅವರ ಜೋಡಿಗೆ ಇಂಥಾ ಆರಡಿ ಮಗನ ಅಂತ ಯೋಚ್ನೆ ಮಾಡ್ತಿದ್ದೆ’’

ಅವಳು ಹೇಳ್ತಾ ಇರೋದು ನಿಜವೆ. ಶಿವಪ್ಪ ಸ್ನೇಹಿತನೆ. ಬಾಲ್ಯದಿಂದಲೂ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಬಲ್ಲವರೆ. ಅವನು ಶಂಕರನಿಗಿಂತ ಐದಾರು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಿರಬಹುದು. ಆದರೂ ಇಬ್ಬರೂ ಲಾಲ್ ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ವರ್ಷ ವಾಕ್ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರೆ.

ಶಂಕರನ ನೆನಪುಗಳು ಇಪ್ಪತ್ತೇಳು ವರ್ಷಗಳಷ್ಟು ಹಿಂದಕ್ಕೆ ಸರಿಯಿತು. ’ಶಿವಪ್ಪ ತನ್ನ ಆತ್ಮೀಯರಲ್ಲೊಬ್ಬ. ಆ ಒಂದು ಬೆಳಗಿನ ದಿನದ ಗಾಳಿ ಸವಾರಿಯನ್ನು ಮಾತ್ರ ತಾನು ಎಂದಿಗೂ ಮರೆಯುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ.

ಎಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಟ್ಟಿದಂತೆ ಆ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಬರತೊಡಗಿವೆ. ಶಿವಪ್ಪ ತನಗೆ ಆ ದಿನದ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.

’’ಎಲ್ಲ ಇದ್ದೂ ಈ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಕೊರಗು ಉಳಿದು ಹೋಗುತ್ತ ಅಂತ ಭಯ ಶಂಕರ”

“ಏಕೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳ್ತ ಇದೀಯ? ನಿನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇನ್ನೂ ಆರು ವರ್ಷ ಆಗಿದೆ ಅಷ್ಟೆ. ಹತ್ತು-ಹದಿನೈದು ವರ್ಷ ಆದಮೇಲೂ ಎಷ್ಟೋ ಜನಕ್ಕೆ ಮಕ್ಕಳಾಗಿಲ್ಲವ?’’

’’ಹಾಗಲ್ಲ.. ನಿನ್ನೆ ನಾನು ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಇದೇ ವಿಷ್ಯಕ್ಕೆ ಡಾಕ್ಟರ್ ಒಬ್ಬರನ್ನ ನೋಡಿದ್ದೆವು. ಅವರು ಅನುಮಾನ ಪಡೋದು ನೋಡಿದ್ರೆ, ನನ್ನಿಂದ ಮಕ್ಕಳು ಆಗೋ ಯೋಗ ಇದ್ ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸ್ತಿಲ್ಲ. ಅವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಇದೆ ಅಂತಾರೆ, ನೋಡೋಣ…’’ ನಿಟ್ಟುಸಿರಿಟ್ಟ.

ಸಮಾಧಾನ ಪಡಿಸುತ್ತಾ ಅವನೊಂದಿಗೆ ಆ ಶಿಶು ವಿಹಾರದ ಬಳಿ ಬಂದಿದ್ದಾನೆ. ಅಲ್ಲಿಯ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳುವುದು ರೂಢಿ. ಇಬ್ಬರೂ ಕೆಲವು ನಿಮಿಷ ಸುಧಾರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಮಯ. ಜನ ರಹಿತ ರಸ್ತೆಯ ಕಡೆ ನೋಡುತ್ತಿರುವ ಆ ಮೌನ ಒಡೆಯುತ್ತ ಹಿಂದಿನಿಂದ ಮರದ ಬಳಿಯಿಂದ ಮಗುವೊಂದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅಳುವ ಸದ್ದು! ಒಮ್ಮೆಲೆ ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದರೆ ಸಣ್ಣ ಮಗುವೊಂದು ಬಟ್ಟೆಗಳ ಮಧ್ಯದಿಂದ ಕೈಕಾಲುಗಳನ್ನು ಆಡಿಸುತ್ತಿದೆ. ಸುತ್ತ ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದರೆ… ಯಾರ ಸುಳಿವೂ ಇಲ್ಲ!

ತಾನು ಅದರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಬಗ್ಗಿ ನೋಡಿದ್ದು, ಮುದ್ದು ಮಗುವೊಂದು ಕಣ್ಣು ಮುಚ್ಚಿ ಕೊಸರುತ್ತಾ, ಕಸಿವಿಸಿಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ, ಕೈಕಾಲು ಜೋರಿನಲ್ಲಿ ಆಡಿಸುತ್ತಾ ಕೇಳಿಯೂ ಕೇಳದಂತೆ ಸಣ್ಣ ಸ್ವರದಲ್ಲಿ ಅಳುತ್ತಿದೆ. ಶುಭ್ರಬಟ್ಟೆಯಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ತಲೆಗೆ ಸ್ಕಾರ್ಫ಼್, ಕಾಲುಗಳಿಗೆ ಕಾಲುಚೀಲಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ದಪ್ಪ ಸ್ವೆಟರ್ ಮೈ ಮುಚ್ಚಿದೆ. ಮಗು ಒಂದೆರಡು ತಿಂಗಳಿನದಿರಬೇಕು. ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಕೂದಲು ಬಂದಿಲ್ಲ. ಬೆಳ್ಳಗಿನ ಗೊಂಬೆಯಂತಿದೆ. ತಾನು ಅದರ ಬಳಿ ಕುಳಿತ. ತನ್ನ ಬೆರಳನ್ನು ಅದರ ಕೈಗಳಿಗೆ ತಾಕಿಸಿದ. ಅಳು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಅದು ಅವನ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ತನ್ನ ಎದೆಗೆ, ಬಾಯಿಗೆ ಎಳೆಯ ತೊಡಗಿತು. ಯಾರೋ ತನ್ನಬಳಿ ಇದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ಸಮಾಧಾನದಲ್ಲಿ, ಮೆಲ್ಲನೆ ತನ್ನ ಪುಟ್ಟ ಕಣ್ಣುಗಳ ತೆರೆಯಿತು. ಒಂದೆರಡು ಮಾನವಾಕೃತಿ ಕಂಡಂತೆ, ಮೆಲು ನಗೆ ಅದರ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು.

’’ಶಂಕರ, ಇದೇನಯ್ಯಾ.. ಇಂಥ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಈ ಮಗು ಬಿಟ್ಟು ಅದ್ಯಾವ ಮಹಾತಾಯಿ ಎಲ್ಲಿಗೋ ಹೋಗಿರೋದು?’’

’’ಸ್ವಲ್ಪ ಟೈಮ್ ನೋಡೋಣ ತಾಳು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮಗೂನ ನೀನು ಎತ್ಕೊ. ಇಲ್ದಿದ್ರೆ ಅಳೋಕ್ಕೆ ಶುರು ಮಾಡ್ಬಹುದು’’

ಶಿವು ಅದನ್ನೆತ್ತಿ ಮೆಲ್ಲನೆ ನಡೆದು ಹೋಗಿ ಆ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಕೂತ. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಅದನ್ನೆ ಅಶ್ಚರ್ಯ ಪಟ್ಟು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇದ್ದ. ಮಗು ಆಗಾಗ ಅವನ ಬೆರಳು ಹಿಡಿದು ಆಟ ಆಡತೊಡಗಿತು. ಯಾರ ಮಗುವೊ, ಆದರೆ ಶಿವಪ್ಪನೊಳಗೆ ಮೆಲ್ಲನೆ ಮಗುವನ್ನು ಲಲ್ಲೆ ಮಾಡುವ ಆಸೆ ಬೆಳೆಯಿತು. ಅದರ ಕಣ್ಣು, ಮೂಗು, ಕಿವಿ, ಪುಟ್ಟ ಬಾಯಿ, ಇನ್ನೂ ಮೂಡದ ಎಳೆ ಹುಬ್ಬು. ಗೊಂಬೆಯಂತಹ ಅದರ ಆಕಾರ. ಇಪ್ಪತ್ತು ನಿಮಿಷದಲ್ಲೆ ಮಮಕಾರ ಹೃದಯದೊಳಗೆ ತುಂಬತೊಡಗಿದೆ. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ತನಗೆ ತಿಳಿಯತೊಡಗಿದೆ!

ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ಕಳೆದಿದೆ. ಮುಂಜಾವು ಮರೆಯಾಗಿ ಏಳು ಗಂಟೆಯ ಸೂರ್ಯನ ಬಿಸಿಲು ಹಬ್ಬತೊಡಗಿತು. ಜನರ ಓಡಾಟ ಪ್ರಾರಂಭ ಆಗತೊಡಗಿದೆ. ಮಗುವನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಲಾಗಲಿ, ಹುಡುಕತ್ತಲಾಗಲಿ ಯಾರೂ ಬರದೇ ಹೋದರು.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಏನು ಮಾಡಲೂ ತೋಚುತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದ ಪೊಲೀಸ್ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಹೋಗೋಣ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಅದೇ ನಿರ್ಧಾರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೊರಟಿದ್ದೇವೆ. ತಮ್ಮ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ದುಗುಡದಲ್ಲಿವೆ. ಏನೋ ನೋವು ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೂ ಹೊಕ್ಕಿವೆ.

’’ಪೊಲೀಸ್ಗೆ ಕೊಟ್ರೆ ಮಗು ಯಾವುದಾದ್ರೂ ಅನಾಥಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಸೇರುತ್ತೆ, ಪಾಪ ಹಾಗೆ ಮಾಡೋದು ಸರೀನ ಅನ್ಸುತ್ತೆ’’ ತಾನು ಅಂದಿದ್ದಕ್ಕೆ, ’’ಇದನ್ನು ಯಾರೋ ಬೇಕಂತಲೆ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿರೋದು ನಿಜ ಶಂಕರ. ಎಲ್ಲೋ ಅನಾಥವಾಗಿ ಬೆಳೆಯೋದಾದ್ರೆ ನಾನೇ ಸಾಕಬಹುದಲ್ವ?’’

ಶಿವಪ್ಪ ಏನೋ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ ಅನ್ನಿಸಿತು.

’’ಶಿವು, ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸು ದೊಡ್ಡದು. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಸ್ಟೇಷನ್ನಿಗೆ ಕೊಡೋದಿಕ್ಕಿಂತ ಇದೇ ಒಳ್ಳೆ ಯೋಚನೆ. ನಿನಗೂ ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ಇದನ್ನ ಮೊದಲ ಮಗು ಅಂತನೇ ಬೆಳೆಸು. ಮೊದಲು ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಹತ್ರ ಮಾತಾಡಿ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬಾ. ಹೆಂಗಸರು ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದರೆ ಮಾತ್ರ ಇವೆಲ್ಲ ಸಾಧ್ಯ’’

’’ಆದರೆ, ವಿಷ್ಯ ಬಹಳ ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಇಡೋದು ಒಳ್ಳೆಯದಲ್ವ?’’

ತಾನು ಗೋಣು ಆಡಿಸಿದ್ದೆ.

‘’ನಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೆ ಬಿಟ್ರೆ ಈ ವಿಷ್ಯ ಇನ್ಯಾರಿಗೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ ಬಿಡು. ನಾನು ಮಾತು ಕೊಡ್ತೀನಿ. ಯಾರಿಗೂ ಬಾಯಿ ಬಿಡೋಲ್ಲ. ಉಳಿದದ್ದೆಲ್ಲ ನಿಂದೇ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಶಿವು’’.

ಶಿವಪ್ಪನ ಜೊತೆಯೆ ಹೋಗಿ ಮಗುವನ್ನು ಅವನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದಾಯ್ತು. ಶಿವಪ್ಪನ ಹೆಂಡತಿ ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಆ ಮಗುವನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡಳು.

’’ಯಾರದ್ರೀ ಮಗು.. ಭಾಳ ಚಂದ ಇದೆ. ಗಂಡು ಮಗು!’’

ಆಗಲೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹೊಳೆದದ್ದು. ಮಗು ಹೆಣ್ಣೊ ಗಂಡೊ ಅನ್ನುವುದನ್ನು ತಾನಾಗಲಿ , ಅವನಾಗಲಿ ಅದುವರೆಗೂ ಯೋಚಿಸಿಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ!

ಮರುದಿನ ಶಿವಪ್ಪ ಸಿಕ್ಕಿದಾಗ ಬಹಳವೇ ಸಂತಸದಲ್ಲಿದ್ದ. ’’ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿದ್ದಾಳೆ ಶಂಕರ. ಮಗನಂತೆಯೆ ಬೆಳೆಸುತ್ತೇನೆ ಅಂತ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಳು. ಮಗು ನಿಜಕ್ಕೂ ಮುದ್ದಾಗಿದೆ”’

ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಹುಟ್ಟು ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ತನ್ನ ಮದುವೆ ಆಗಿ ಆಗ ನಾಲ್ಕೋ ಐದೋ ತಿಂಗಳು ಅಂತ ಕಾಣತ್ತೆ. ಅವಳು ತನ್ನೊಂದಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ಅವತ್ತು ಕೇಳಿದ್ದ, ’’ಏನು ಮಗನಿಗೆ ವಿಹಾರ ಅಂತ ಹೆಸರು ಇಟ್ಟಿದೀಯ? ಜನ ಸ್ವಲ್ಪ ವಿಚಿತ್ರ ಹೆಸರು ಅಂದುಕೊಳ್ಳೊದಿಲ್ವ?’’ ಅವನು ನಕ್ಕು, ’’ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತೆ ಇದೆ ಶಂಕರ. ಮಗು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಶಿಶು ವಿಹಾರದ ಹತ್ರ . ಅದು ನನ್ನ ಅದೃಷ್ಟದ ಜಾಗ. ಅದಕ್ಕೇ ಅದರ ನೆನಪಿಗೆ ವಿಹಾರ್ ಅಂತ ಇಟ್ಟಿದೀನಿ’’

ನಿಜಕ್ಕೂ ಶಿವಪ್ಪ ದೊಡ್ಡ ಮನುಷ್ಯ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಸಮಯ ಸರಿಯುತ್ತಾ ವಿಹಾರ ಸಾಕುಮಗ ಅನ್ನುವುದು ಮರೆತೇ ಹೋಗಿದೆ. ವಿಹಾರನಿಗೆ ಆ ವಿಷಯ ಶಿವಪ್ಪ ಇವತ್ತಿಗೂ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.’

*******

ಹಾಗೆ ಶಂಕರ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದಾಗ, ಶಂಕರನ ಹೆಂಡತಿಯ ಲಹರಿ ಹಿಂದಿನ ದಿನಗಳ ಕಡೆಗೆ ಹರಿಯತೊಡಗಿತು.

ಅವಳೂ ಅಂದುಕೊಂಡಳು, ’ಹೌದು…. ವಿಹಾರ ಅನ್ನುವುದು ವಿಚಿತ್ರವಾದ ಹೆಸರು ಅಂತ ಬಹಳ ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಯೋಚಿಸಿದ್ದು. ಆದರೆ ಜನ ಆ ಹೆಸರನ್ನು ಬಳಕೆ ಮಾಡಿದರು, ಚಿತ್ರ ನಟನಾದ ಮೇಲೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ನಾಲಿಗೆಗಳಲ್ಲಿಆ ಹೆಸರು ಹರಿದಾಡಿ ಈಗ ಏನೂ ವಿಶೇಷತೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ.’

’ವಿಹಾರ!’ ’ಶಿಶುವಿಹಾರ!’ ಏನೋ ಗಲಿಬಿಲಿ, ತಳಮಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತೊಳಲಾಡತೊಡಗಿತು. ಅವಳು ಗಾಢ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಬಿಟ್ಟಳು……

’ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇಪ್ಪತ್ತೈದು ವರ್ಷಗಳೆ ಕಳೆದಿವೆ. ಶಂಕರನಿಗಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡ ತನಗೆ ಆ ಕೊರತೆ ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇದೆ. ಕೂಸು ಇಲ್ಲದಿರುವ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿ ನವೆದಿದ್ದೇನೆ.

ಶಂಕರ ಆ ದಿನಗಳ ಸುಂದರಾಂಗ. ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೊ ನಾಟಕ ನೋಡಲು ಹೋದಾಗ ಆದ ಪರಿಚಯ. ಆಗಾಗ ಅವನು ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದ. ಯೌವನದಲ್ಲಿ ಒಮ್ಮೆ ಒಲಿದ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸು ಶಂಕರನನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿತು! ಅವನು ಏನು ಮಾಡಿದರೂ ಪ್ರೇಮದ ಒಂದು ರೂಪವಾಗಿಬಿಟ್ಟ ಕ್ಷಣಗಳು.

ಎಡವುವುದು ಕೂಡ ಪ್ರೇಮದ ಒಂದು ಹೆಜ್ಜೆ ಅಂದುಕೊಂಡೆ! ಇಬ್ಬರ ಹುಚ್ಚಾಟಗಳ ಆ ಒಂದು ದಿನ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದವಿತ್ತು. ಇಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವನು ದುಡುಕಿದ. ನಂತರದ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪ ತನ್ನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ಅವನಲ್ಲಿಯೂ ಇತ್ತು. ತಾನು ದುಡುಕದೆಯೂ ತಪ್ಪಾಗಿಹೋಗಿತ್ತು. ತಪ್ಪಿನ ಕುರುಹುಗಳು ತನ್ನಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಸುಮಾರು ಒಂದು ವರ್ಷ ಅವನಿಂದ ದೂರ ವಾದೆ. ಜನರ ಕಣ್ಣಿನಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲೇಬೇಕಾದ ಆ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳು, ಬೆಂಗಳೂರು ಬಿಟ್ಟು ದೂರದ ಹೈದರಾಬಾದಿನ ನೆಂಟರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಪ್ಪಿತಸ್ತಳಂತೆ ದಿನಗಳ ತಳ್ಳಿದೆ. ಅಪ್ಪನಿಲ್ಲದ ತನಗೆ ಅಮ್ಮ ಎಲ್ಲಕ್ಕೂ ಆಸರೆ. ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಹೊಟ್ಟೆಗೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡಳು. ಮಮ್ಮಲ ಮರುಗಿದಳು. ಶಂಕರನಿಗೆ ಈ ವಿಷಯ ತಿಳಿಸಬೇಡವೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದಳು. ಗರ್ಭಿಣಿ ಅಂತ ಗೊತ್ತಾದರೆ, ಎಲ್ಲ ಗಂಡು ಜಾತಿಯ ಜಾಯಮಾನದಂತೆ ಎಲ್ಲಿ ಅವನೂ ತೊರೆದುಬಿಟ್ಟಾನು ಅನ್ನುವ ಭಯ ಅವಳಲ್ಲಿತ್ತು.

ಶಂಕರ ಆಗಾಗ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಅಮ್ಮನನ್ನು ತನ್ನ ಬಗೆಗೆ ವಿಚಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ಮತ್ತು ಅವಳು ಸಬೂಬುಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಸಾಗಹಾಕುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ತನಗೆ ತಿಳಿಯುತ್ತಿತ್ತು.

ಗರ್ಭಧರಿಸಿ ಶಂಕರನಿಂದ, ಮನೆಯಿಂದ ದೂರ ಸರಿದೆ. ಆರು ತಿಂಗಳು ಹೈದರಾಬಾದಲ್ಲಿ ಕಳೆಯುವಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಆ ಗಂಡು ಹುಟ್ಟಿತು. ಆ ನೆಂಟರು ರೈಲು ಹತ್ತಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಕಳುಹಿಸಿ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟರು. ತಾನು ಬೆಳಗಿನ ಝಾವ ಟ್ರೇನ್ ಇಂದ ಇಳಿದು ಮನೆಗೆ ಆಟೊ ಹಿಡಿದೆ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಮಗುವನ್ನು ತರಬಾರದೆಂದು ತಾಕೀತು ಮಾಡಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ಇನ್ನೇನು ರಾದ್ಧಾಂತಗಳು ಕಾದಿವೆಯೊ. ಗಟ್ಟಿ ನಿರ್ಧಾರ ಮಾಡಿದ್ದೆ. ಇದನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳಲೆ ಬೇಕು. ಇಲ್ಲವಾದರೆ ಕಲ್ಲುಮುಳ್ಳಿನ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಗಬೇಕು. ಆಟೋದವನನ್ನು ಯಾವುದೊ ಬಡಾವಣೆಯ ಸಮೀಪ ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಹೇಳಿದೆ. ಅವನು ಹೊರಟು ಹೋದಮೇಲೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ಸಾಗಿದೆ. ಈ ಕಂದನನ್ನು ಎಲ್ಲಿ ಬಿಡುವುದು. ಕಣ್ಣಾಡಿಸಿದೆ. ಸಣ್ಣದೊಂದು ಬೋರ್ಡ್ ಕಾಣಿಸಿತು. ಶಿಶು ವಿಹಾರ. ಗೇಟ್ ಹಾಕಿದ್ದಾರೆ. ನಿರ್ಜನ. ಸಣ್ಣ ಮರವೊಂದು ಆ ಶಿಶುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ತಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ. ಕೆಟ್ಟ ಧೈರ್ಯ . ನಿದ್ರೆಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮಗು, ಬೆಚ್ಚಗೆ ಹೊದಿಕೆ ಮುಚ್ಚಿ ಮರದ ಹಿಂಭಾಗ ಇಟ್ಟುಬಿಟ್ಟೆ. ಧಾರಾಕಾರ ಸುರಿಯುವ ಕಣ್ಣೀರು. ಸರಸರನೆ ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆಗೆ ಬಂದೆ. ಅದೃಷ್ಟಕ್ಕೆ ಆಟೊವೊಂದು ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮನೆಗೆ ಬಂದೆ. ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬಂದವಳನ್ನು ಅಮ್ಮ ಸಮಾಧಾನಿಸಿದಳು. ಅವಳೂ ನನ್ನೊಡನೆ ಕಣ್ಣೀರು ಸುರಿಸಿಬಿಟ್ಟಳು.

ಶಂಕರನಿಗೆ ವಿಷಯವನ್ನು ಅಮ್ಮನ ತಾಕೀತಿನಂತೆ ಗುಟ್ಟು ಮಾಡಿದೆ. ತಾನು ಒಂದು ವರ್ಷದ ನಂತರ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಅವನಿಗೆ ಬಹಳ ಸಮಾಧಾನ ತಂದಿತ್ತು. ಆ ದಿನವಾದ ಉನ್ಮಾದದ ಕ್ಷಣಗಳಿಗೆ ತಾನು ಕಾರಣ ಎಂದು ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದ. ತಕ್ಷಣ ಮದುವೆಯಾಗೋಣ ಅಂದ. ಹಳೆಯದನ್ನೆಲ್ಲ ಮರೆಸುವಂತೆ ಮದುವೆಯ ಜೀವನಕ್ಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟಾಯಿತು.

ತನ್ನ ಈ ಗುಟ್ಟು ಅವನಿಗಿನ್ನು ಹೇಳಿದರೆ ಮತ್ತೇನು ರಾದ್ಧಾಂತವಾಗುತ್ತದೋ ಅನ್ನುವ ಭಯ. ಆದರೂ ತನ್ನ ಆ ಕುಡಿಯ ನೆನಪು ಕಾಡುತ್ತಲೆ ಇದೆ. ಅಮ್ಮ ತನ್ನ ತೊರೆದ ನಂತರ ಆ ಗುಟ್ಟು ಈಗ ಎದೆಯನ್ನು ದಹಿಸತೊಡಗಿದೆ. ಶಂಕರನೊಂದಿಗೆ ಮದುವೆಯಾದ ಮೇಲೆ ಆ ಶಿಶುವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಒಮ್ಮೆ ಅಮ್ಮನನ್ನು ಒಬ್ಬಳೇ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ’ಹಿಂದೆ ಯಾರೋ ಮಗುವೊಂದನ್ನು ಅನಾಥ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವ ಗಾಳಿ ಸುದ್ದಿ ಇದೆ. ಆ ಬಗೆಗೆ ನಿಮಗೆ ಏನಾದರೂ ಗೊತ್ತ?’ ಎಂದು. ಅಲ್ಲಿ ಆ ಬಗೆಗೆ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದು. ಮಗು ಏನಾಗಿರಬಹುದೆನ್ನುವುದು ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲೇ ಉಳಿದುಹೋಯ್ತು.

ತನ್ನ ಅಸಹನೆಯ ಮಾತುಗಳು ಶಂಕರನ ಬಗೆಗೆ ಓತಪ್ರೋತ ಹರಿಯುವುದು ಆ ಶೂನ್ಯದ ನೆನಪಾದಗಲಷ್ಟೆ!

*******

ಶಂಕರನಿಗೆ ಅಚಾನಕ ನಿನ್ನೆ ವಿಹಾರ ಹೇಳಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ತಾನು ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸುಂದರಾಂಗನಿದ್ದದ್ದು. ಅವನು ಫೋಟೊ ನೋಡಿ ಹೊಗಳಿದ್ದು. ಇವನ ಮೂಗು, ಕಣ್ಣು ಮತ್ತು ಹಣೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಅವನಂತೆ ಇದೆ ಅನ್ನುವುದು ಒಂಥರ ಖುಷಿ ಕೊಟ್ಟಿತು. ‘ನಾನು ನಿಮ್ಮ ಮಗನ ಥರವೆ ಅಲ್ಲವ?’ ಅಂದದ್ದು ಆಪ್ಯಾಯವೆನಿಸಿತು.

ಶಂಕರ ಮಾತು ಕೊಟ್ಟಾಗಿದೆ. ಶಿವಪ್ಪನ ಮಗನ ಗುಟ್ಟು ರಟ್ಟು ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲವೆಂದು.

ಅವಳನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದ. ’’ನೀನು ಯಾರಿಗೂ ಹೇಳೋದು ಬೇಡ. ವಿಹಾರ ಶಿವಪ್ಪನ ಸಾಕುಮಗ. ನಿನ್ನ ಅನುಮಾನ ನಿಜ. ಅವನು ಅವರ ನೆಂಟರ ಪೈಕಿ ಆ ಮಗು ದತ್ತು ತೆಗೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಆದ್ರೆ ಆ ವಿಷಯ ಮುಚ್ಚಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ ಅಷ್ಟ”’

ಅವಳು ಆಶ್ಚರ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದಳು. ’’ದತ್ತು ಕೊಟ್ಟವರು ಯಾರು?’’

’’ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ’’

’’ನಾನು ಹೇಳ್ತನೆ ಇದ್ದೆ. ನಂಗೆ ತುಂಬಾನೆ ಅನುಮಾನ ಇತ್ತು. ನೀವು ವಿಷ್ಯ ಈವತ್ತು ಬಾಯ್ಬಿಡ್ತಿದೀರ. ಆಗ್ಲಿ ಬಿಡಿ ನಾನೂ ಗುಟ್ಟಾಗಿಡ್ತೀನಿ.’’

*******

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾದ ಮೇಲೆ ಹೇಳಿದಳು, ’’ಇವತ್ತು ಆಕಡೆ ಹೋಗಲ್ವ?’’ ಹೊರಟು ನಿಂತ. ಒಗೆದು ಇಸ್ತ್ರಿಯಾದ ಅಂಗಿ ಕೊಟ್ಟಳು. ಅವನು ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಡುವಾಗ ಅವಳ ಒಳಗೆ ವಿಷಾದ ಮರುಕಳಿಸಿತು, ’ಶಂಕರನಿಗೆ ಗುಟ್ಟುಮಾಡಿ ಇವತ್ತಿಗೂ ನಾಟಕವಾಡುತ್ತಿದ್ದೇನಲ್ಲ!’

“ವಿಹಾರುನ ಆಗಾಗ ಮನೇಗ್ ಕರೀರಿ. ಯಾಕೊ ನನಗೆ ಕರುಳು ಚುರುಕ್ ಅಂತಿದೆ. ಅವ್ನಿಗೆ ಒಂದಿನ ಊಟ ಹಾಕ್ಬೇಕು ಅನ್ನಿಸ್ತಿದೆ. ನೀವು ಸ್ವಲ್ಪ ಗತ್ತು ಕಡ್ಮೆ ಮಾಡಿ. ಅವಂದು ಶೂಟಿಂಗ್ ಇರೊ ಕಡೆ ಆಗಾಗ ಹೋಗಿ ಬಂದ್ರೆ ಸಿಕ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಒಂದ್ಸರಿ ಅವನ ಮನೇಗೆ ಹೋಗೋಣ. ಶಿವಪ್ಪನ ಹೆಂಡ್ತಿ ನಂಗೂ ಪರಿಚಯನೆ’’

”ಆಗ್ಲಿ… ಅಗ್ಲಿ’’ ಹೇಳುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ.

ಅದು ಅವನ ನಡಿಗೆಯ ಹಳತು ಹಾದಿ. ಪ್ರತಿ ಹೆಜ್ಜೆಗೂ ಪುಟಿವ ಸಂಭಾಷಣೆಗಳು ಹೊಳೆಯುತ್ತಿವೆ ಮತ್ತು ಪುಟ ಪುಟಗಳಲ್ಲು ಅದು ಹೇಗೆ ಕಾಣುತ್ತದೆನ್ನುವ ಅಂದಾಜಿದೆ. ಈಗ ಹೊಳೆಯುತ್ತಿರುವುದೆಲ್ಲ ಹೊಸ ನಾಟಕ ಮತ್ತದರ ಶೀರ್ಷಿಕೆ! ಪ್ರತಿ ಪಾತ್ರಗಳೂ ಸರತಿಯಲ್ಲಿ ನಿಂತಿವೆ. ಅವನೊಟ್ಟಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕತೊಡಗಿವೆ. ಆ ಪಾತ್ರಗಳೋ ಆತ್ಮರತಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿವೆ! ಅವನಿಗೀಗ ಗಲಿಬಿಲಿ. ಯಾರನ್ನು ಹತ್ತಿರವೆಳೆಯಲಿ, ಯಾರನ್ನು ದೂರ ತಳ್ಳಲಿ? ಯಾತಕ್ಕೊ ಅವೆಲ್ಲ ಪಾತ್ರಗಳನ್ನು ತಾನು ಬಾಚಿ ತಬ್ಬಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆನ್ನುವ ಆಸೆಯೊಡೆದಿದೆ!

ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಬಳಿ ಬಂದು ನಿಂತಾಗ ಏನೋ ತೃಪ್ತಿ. ಯಾಕೆಂದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಕಿವಿಗೆ ಯಾವುದೊ ನಾಟಕದ ತಾಲೀಮು ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸದ್ದು ಪಕ್ಕದ ರಂಗಶಾಲೆಯಿಂದ ಕೇಳುತ್ತಿದೆ.

ಏಕೆ ಈ ವಿಹಾರ ಇಷ್ಟು ಮನಸ್ಸು ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾನೆ? ಒಂದು ವಿಷಾದದ ನಾಟಕಕ್ಕೆ ಅವನೇ ಏಕೆ ನಾಯಕನ ರೂಪದಲ್ಲಿ ತನ್ನನ್ನು ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ?   ನಿನ್ನೆ ಅವನು ಬಂದು ಹೋದಮೇಲಷ್ಟೆ ಈ  ಬದಲಾವಣೆಯ? ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತೆ ಕೂಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದೆ. ’ಇಲ್ಲ…. ಅವನನ್ನು ನೋಡುವಾಗಲೆಲ್ಲ ತನಗೆ ಕಾಡುತ್ತಿರುವ ಒಂದೇ ವಿಷಾದ, ತಾನೇಕೆ ಆ ದಿನ ಆ ಮಗುವನ್ನು ನಿರಾಳ ಶಿವಪ್ಪನ ಕೈಯಲ್ಲಿಟ್ಟೆ.   ತಾನೆ ಹೊತ್ತು ತನ್ನ ಮನೆಗೇಕೆ ಒಯ್ಯಲಿಲ್ಲ. ತನ್ನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಒಪ್ಪುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲವೇನೊ. ಆದರೆ ಇವಳು ಒಪ್ಪುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಆಗ  ತಮ್ಮಿಬ್ಬರ  ಮದುವೆ  ಆಗಿರಲಿಲ್ಲವಲ್ಲ!     ಮತ್ತೆ ತಮಗೆ ಮಕ್ಕಳಾಗುವುದಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ  ಕ್ರೂರ ಸತ್ಯ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದೆ ಹೋಯಿತಲ್ಲ! ’

’ವಿಹಾರ್ ಮಕ್ಕಳಿಲ್ಲದ ಚಿಂತೆ ದೂರಮಾಡುವ ಭರವಸೆ ತನ್ನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.’ ಶಂಕರನಿಗೆ ಹಾಗೇಕೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.

ಅವನೀಗ ಆ ಕಲಾಕ್ಷೇತ್ರದ ಮುಂದೆ ಬಂದು ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ. ಕಟ್ಟಡದ ಉದ್ದಗಲಗಳು, ಏರು ತಗ್ಗುಗಳು, ಒಳ ಹೊರಗುಗಳು,   ರಾತ್ರಿ  ಹಗಲುಗಳು  ಅವನ  ಹಿಂತಿರುಗುವಿಕೆಗೆ  ಕಾದಿದ್ದವೇನು!?       ಆ ಶಿಲಾಮಹಲು ಮೃದುವಾಗಿ, ಅವನ ಹೊಸಕೃತಿಯ ಬೀಜಾಂಕುರಕ್ಕೆ ಮೈ ಚಾಚಿ ಆಹ್ವಾನಿಸುತ್ತಿರಬಹುದೇನು !?

ಅದೃಶ್ಯ ನಾಟಕಕಾರನೊಬ್ಬ ಪೂರ್ಣಸತ್ಯ ಮರೆಮಾಚಿ ಶಂಕರನ ಹೊಸ ಕೃತಿಗೆ ಉತ್ತೇಜಿಸುತ್ತಿದ್ದಾನೆ!

– ಅನಂತ ರಮೇಶ್

(ಚಿತ್ರ-ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)

*******

ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಳಕು

Chester

ನಾನಿನ್ನ ಕಡೆಗಣಿಸಿದ್ದೆನೇನು!?
ಅದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಗುರುತುಗಳಿದ್ದುವೇನು?
ಉಳಿಯಲೇ ಬೇಕಿತ್ತು ನೀನು …..
ಗೆಳೆಯ…
ಮತ್ತೆಂದೂ ಘಾಸಿ ಮಾಡೆನೆಂದು
ಪ್ರಮಾಣಕ್ಕೆ ಕೈ ಚಾಚಬೇಕಿತ್ತೇನು?

ಪ್ರಪಂಚ ನಿದ್ರಿಸುವ ಸಮಯದಲ್ಲಿ
ಪ್ರತಿಭೆಯ ಪ್ರಭೆಯ ಕಂಡಿದ್ದೆವಲ್ಲ!
ನಾವು ಹೊಂದಬಹುದು ಏನೆಲ್ಲವ
ಆದರದು ಉಳಿಯುವಂತಿಲ್ಲ!

ಜನ ಹೇಳಿಯಾರು,
ಲಕ್ಷಾಂತರ ತಾರೆಗಳಲ್ಲಿ
ಒಂದು ಬೆಳಕು ಆರಿದರೇಕೆ ಚಿಂತೆ?
ಅದು ಮಿನುಗಿ ಮರೆಯಾಗಲಿ…ಮಿನುಗಿ ಮರೆಯಾಗಲಿ…..
ಯಾರೋ ಒಬ್ಬ ಸರದಿ ಮುಗಿಸಿದರೆ ಚಿಂತೆಯೇಕೆ?
ನಾವೂ ಸರದಿಗಾರರೆ
ಸರಿದೇವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ… ಯಾವುದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ….
ಒಂದು ಬೆಳಕು ಮರೆಯಾದರೆ ಚಿಂತೆಯೇಕೆ?
…..
ಆದರೆ ನನ್ನೊಳಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನಿನ್ನ ಕೊರತೆಯ ಕೊರಗು….

ನೆನಪು ನೆಲದಿಂದ ಪಾದಗಳ ಎಳೆಯುತ್ತಿವೆ
ಊಟದ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಗತ್ಯಕ್ಕಿಂತ
ಹೆಚ್ಚಿನದೊಂದು ಕುರ್ಚಿ ನಿರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿದೆ..
ಓಹ್…! ಕೋಪವಿದೆ ಅದು ಸಹಜವೆ
ನೀನಿಲ್ಲದ ಶೂನ್ಯವೂ ನ್ಯಾಯವಲ್ಲ ಅಲ್ಲವೆ?
ಆದರೂ….
ನಿನ್ನ ಕಂಡಿಲ್ಲ ಅಂದಮಾತ್ರಕ್ಕೆ
ಇಲ್ಲ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುವುದೂ ಸರಿಯಲ್ಲ

ಹೌದು….
ನಾವೂ ಸರದಿಗಾರರೆ
ಸರಿದೇವು ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ …

(ಅಮೇರಿಕಾದ ಚೆಸ್ಟರ್ ಬೆನಿಂಗ್ಟನ್ ‘ಲಿಂಕಿನ್ ಪಾರ್ಕ್’ ರಾಕ್ ಬ್ಯಾಂಡಿನ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗಾಯಕ. ‘ಮತ್ತೊಂದು ಬೆಳಕು’ ಅವನೇ ಹಾಡಿದ ಕವಿತೆ. ಎಳೆಯನಿದ್ದಾಗ ಕಷ್ಟಗಳನುಂಡು ಬೆಳೆದರೂ, ಚೆಸ್ಟರ್ ಕೀರ್ತಿಯ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರಿದ. ಸುಖದ ಸಂಸಾರಿಯಾದ. ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ತನ್ನ ನಲವತ್ತೊಂದನೆಯ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಅಕಾರಣ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಶರಣಾದ. ಇದು “One more light” ಹಾಡಿನ ಭಾವಾನುವಾದ. )

02chester

 

ಮೂರನೆ ರೂಮು

boy

ಒಂದು

ಪುಟ್ಟ ದೇಹಿಗಳು ದೊಡ್ಡವರ ಕೈ ಹಿಡಿದು, ಪುಸ್ತಕಗಳ ಚೀಲ ಹೊತ್ತು ಸಾಗುತ್ತಿದ್ದ ಬೆಳಗಿನ ರಸ್ತೆ. ಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ತೆರಳುತ್ತಿರುವ ಸುಂದರ ದೃಶ್ಯ.

ನಾನು ಮುಂಜಾನೆಯ ವಾಯು ವಿಹಾರಕ್ಕೆ ಆ ಪಾರ್ಕ್ ಕಡೆಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಇಟ್ಟೆ.

ನಾನು ನಡಿಗೆ ಮಾಡುವ ಆ ಪಾರ್ಕಿನ ಬಳಿ ಆ ಹುಡುಗನನ್ನು ನೋಡಿದೆ.  ಸಣ್ಣದೊಂದು ಚೀಲ ಹಿಡಿದು ಪಾರ್ಕಿನ ಮಧ್ಯದ ಜಗುಲಿಯ ಮೇಲೆ ಅವನು ಬಂದು ಕುಳಿತ.   ಮೆಲ್ಲಗೆ  ಹಾಡು ಗುನುಗುತ್ತಾ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೆ ಏನೋ ಪರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡುತ್ತ, ತಾನು ಎಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಆಟ ಪ್ರಾರಂಭ ಮಾಡಬೇಕು ಅನ್ನುವಂತೆ. ಆಚೆ ಈಚೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಆ ಚೀಲದಿಂದ ಒಂದೊಂದೆ ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊರಕ್ಕೆ ತೆಗೆಯತೊಡಗಿದ.

ಪಾರ್ಕಿಗೆ ಪ್ರದಕ್ಷಿಣೆ ಮಾಡುತ್ತಲೆ ನಾನು ಅವನ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ.

ಒಬ್ಬನೇ ಹುಡುಗ.  ಜೊತೆಯವರಿಲ್ಲ.    ಆದರೆ ಒಂಟಿ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ.    ಅವನು ಆ ಆಟಿಕೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಸಂಭಾಷಿಸುತ್ತ ಓರಣವಾಗಿ ಜೋಡಿಸುತ್ತಾ ಬಹಳ ಕೆಲಸಗಳ ನಡುವೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದ. ಪುಟ್ಟ ಪುಟ್ಟ  ಗೊಂಬೆಗಳು.   ಕೆಲವು ರಬ್ಬರಿನವು,  ಕೆಲವು ಮರದಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಬೊಂಬೆಗಳು.   ಪುಟ್ಟ ನಾಯಿಮರಿಯ ಗೊಂಬೆ. ಸಣ್ಣ ಮಂಗ, ಹಾವು, ಕರಡಿ, ಮೊಸಳೆ, ಮೀನು, ಹಕ್ಕಿಗಳು. ನುಣುಪು ಕಲ್ಲುಗಳು, ಬಣ್ಣದ ಎಲೆ, ಹೂಗಳು.  ಈ ಎಲ್ಲವೂ ಮೂಕ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಆ ಹುಡುಗನೊಂದಿಗೆ ಭಾಗಿಗಳಾಗಿದ್ದವು. ಹುಡುಗನ ಆಟ ಸಾಗುತ್ತಾ ಆ ಆಟಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವ ಸಂಚರವಾದಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿನ ಆಟಿಕೆಗಳೆಲ್ಲ ಅವನೊಡನೆ ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತನಾಡುತ್ತಿರುವಂತೆ, ಅವನಿಗೆ ಸಂಜ್ಞೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಿರುವಂತೆ.

ಆ ಹುಡುಗ ತನ್ನದೆ ಪ್ರಪಂಚದಲ್ಲಿ ತನ್ಮಯತೆಯ ರೂಪವಾಗಿದ್ದ.

ಅದರಲ್ಲೊಂದು ಪುಟ್ಟದಾದ ಗೊಂಬೆಗೆ ತಟ್ಟುತ್ತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ.  ’ ರಾಜೂ…  ಏಳು.  ಬೇಗ್ನೆ ಜಳಕ ಮಾಡು. ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನು. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಲೇಟ್ ಆಗಂಗಿಲ್ಲೇನ್?’ ಹಾಗೆ ಹೇಳುತ್ತಲೆ ಆ ಗೊಂಬೆಗೆ ಸ್ನಾನ ಮಾಡಿಸಿ, ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನಿಸುವ ನಾಟಕವಾಡಿದ.

’ಈಗ್ಲಾದ್ರೂ ಹೊಂಟೀಯೇನ್? ಕೇಳಿಸ್ತದೇನು ಸ್ಕೂಲ್ ಬೆಲ್ ಆಯ್ತು’ ಅಂದ. ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಅಡ್ಡಡ್ಡ ಆಡಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಕೇಳಿದ. ’ಏನು.. ಸ್ಕೂಲ್ಗೆ ಹೋಗೂದಿಲ್ಲ?. ದಡ್ಡ ಹುಡುಗ ಆಗ್ತೀಯ ಮತ್ತೆ?’

ಮತ್ತೆ ಗೊಂಬೆಯ ತಲೆಯನ್ನು ಅತ್ತಿತ್ತ ’ಇಲ್ಲ’ ಅನ್ನುವಂತೆ ಆಡಿಸಿದ. ’ರಾಜು.. ನೀನು ಛಲೋ ಹುಡುಗ ಹೌದಲ್ಲೊ. ಹಾಂಗೆಲ್ಲ ಹಠ ಮಾಡ್ಬಾರ್ದು.  ಜಾಣ.. ಬಾ ನಾ ಬಿಟ್ ಬರ್ತೇನಿ’  ಅಂತ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಎತ್ತಿಕೊಂಡ. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ ನಡೆಯುವಂತೆ ನಟಿಸಿ ಮತ್ತೆ ಗೊಂಬೆಯನ್ನು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಕೂರಿಸಿದ.

ಇವೆಲ್ಲ ನೋಡುತ್ತ, ನೋಡುತ್ತ ನಾನು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗನ ಬಳಿಗೇ ಬಂದೆ. ಅವನು ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನೋಡಿದ. ನಕ್ಕೆ. ಅವನೂ ನಕ್ಕ.

’ಏನು ಮಗು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು?’ ಕೇಳಿದೆ.
’ಶಿವು’
’ಏನಾಟ ಇದು?’
’ಮನೆ ಆಟ’
ಮತ್ತೆ ಅವನು ಆಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ.

ಒಂದು ಜೊತೆ ಮಾಸಲು ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ಅವನು ತೊಟ್ಟಿದ್ದ.            ಹೊರಗಿನ ಛಳಿ ಅವನನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ. ಇನ್ನೂ ಅವನು ಹಾಡೊಂದನ್ನು ಗುನುಗುನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಆಟದ ತಾದಾತ್ಮ್ಯತೆ.

ನನಗೆ ಹೊತ್ತಾಯಿತು. ಎದ್ದೆ. ಹಾಗೇ ಹೋಗುತ್ತ ಕೇಳಿದೆ. ’ಇವತ್ತು ಸ್ಕೂಲ್ ಇಲ್ಲವಾ ಶಿವು?’

ಥಟ್ಟನೆ ತಲೆ ಎತ್ತಿ ನನ್ನನ್ನೇ ನೋಡುತ್ತಾ ’ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ’ ಅಂದ.

ಅವನ ಆಟದ ಉತ್ಸಾಹ ಭಗ್ನವಾದಂತೆ ಕಂಡಿತು. ಅವನ ಗುನುಗು ಹಾಡು ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ನನ್ನನ್ನು ಮತ್ತೊಮ್ಮೆ ನೋಡಿದ. ನಗು ಅವನ ಮುಖದಿಂದ ಮರೆಯಾಯಿತು.

’ಯಾಕಪ್ಪಾ.. ಏನಾಯ್ತು?’ ಕೇಳಿದೆ. ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಚೀಲಕ್ಕೆ ಹಾಕತೊಡಗಿದ ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿಂದ ಹೊರಟೇ ಬಿಟ್ಟ!

ಹೋಗುತ್ತಾ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ಆಗಾಗ ತಿರುಗಿ ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಆ ಹುಡುಗನ ಕಣ್ಣಲ್ಲಿ ಭಯವೋ ಅಥವಾ ನಿರಾಸೆಯೋ?

ಪುಟ್ಟ  ಹುಡುಗನೊಬ್ಬನ  ಆಟದ  ಹಕ್ಕನ್ನು  ಕಸಿದುಕೊಂಡ  ಭಾರ  ನನ್ನೊಳಗೆ  ನಿಧಾನ  ಇಳಿಯಿತು. ಇದುವರೆಗೆ ಈ ಪಾರ್ಕಿನ ಆ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಚೇತೋಹಾರಿ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ಒಮ್ಮೆಲೆ ಸ್ತಬ್ಧವಾಯಿತು. ಮುಗ್ಧ ಗುನುಗು ಹಾಡುಗಳು;   ಸ್ವಗತದ ಮಾತುಗಳು;  ತ ನ್ಮಯತೆಯ ಆ ಮನೆಯ ಆಟ  ಎಲ್ಲ ತಟಸ್ಥ. ಇದುವರೆಗೆ ಇದ್ದ ನನ್ನೊಳಗಿನ ಕಲರವ ನಿಂತುಹೋಯಿತು. ತಂಪಾದ ಆ ಬೆಳಗು ಕಟು ಬಿಸಿಯನ್ನು ಅಪ್ಪಿದಂತೆನಿಸಿತು.    ’ಮಕ್ಕಳೆಂದರೆ ಶಾಲೆ’  ಅನ್ನುವ  ಹಳೆ ತಾರ್ಕಿಕ ಬುದ್ಧಿ  ನನ್ನನ್ನು  ಅಣಕಿಸಿತು. ದಶಮಾನಗಳಿಂದ ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡ ಶಿಸ್ತಿನ ಸರಪಳಿ, ಓದಲ್ಲದೆ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮಾರ್ಗವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವ ಏಕಮಾತ್ರ ಮಂತ್ರ; ಅಗಾಧ ನಕ್ಷತ್ರ ಪುಂಜಗಳೂ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿದಿಡಬಹುದೆನ್ನುವ ತ್ರಿಕಾಲ ಮೌಢ್ಯ ನನ್ನ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುತ್ತಿಲ್ಲವೇಕೆ?    ಅದೋ ಆ ಹುಡುಗನ  ಊಹಾ ವಿಶ್ವ    ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕದ  ಜಗತ್ತಿನಾಚೆಗೂ ಚಾಚಿರಬಾರದೇಕೆ? ನಿರ್ಮಲ ಯೋಚನೆಗಳ ಸ್ವತಂತ್ರ ಬದುಕಲ್ಲವೆ ಎಲ್ಲ ಜೀವಗಳ ಆಸೆ? ಸಮಯ ಉರುಳುತ್ತ ದೇಹ, ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಬುದ್ಧಿಗಳ ಬೆಳೆಸುತ್ತ ಆನಂದಿಸುವುದಲ್ಲವೆ ಉಸಿರುಗಳ ಧ್ಯೇಯ… ಯೋಚಿಸತೊಡಗಿದೆ.

ಮತ್ತೆ ಹುಡುಗ ಹೋದತ್ತ ನೋಡಿದೆ. ದೂರದಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡದೊಂದು ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಕೆಲಸ ಪ್ರಾರಂಭವಾಗಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ, ಆ ಕೂಲಿಗಳಿಗಾಗಿ ಕಟ್ಟಿದ ಶೆಡ್ಡುಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಆ ಹುಡುಗ ಕರಗತೊಡಗಿದ.

ಪಾರ್ಕಿನ ಜಗುಲಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಆ ಹುಡುಗನ ಆಟ ನೋಡುವ ದಿನ ಬಂದೀತೇನು? ತಿಳಿಯದು.

 

ಎರಡು

ನನ್ನ ಮಗ ವರುಣ ಆ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಗ್ರೂಪಿನ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೊಂಡುಕೊಳ್ಳುವವನಿದ್ದಾನೆ. ನನಗೆ ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ಬರಲು ಹೇಳಿದ್ದಾನೆ.

ಈ ದಿನ ಆ ದೊಡ್ಡ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಹತ್ತನೇ ಅಂತಸ್ತಿನ ಮೂರು ಬೆಡ್ ರೂಂ ಫ಼್ಲ್ಯಾಟ್ ನೋಡಲು ಹೋದೆ. ಆ ಫ಼್ಲ್ಯಾಟ್ ತೋರಲು ಮೆನೇಜರ್ ನನ್ನ ಕರದೆಕೊಂಡು ಹೊರಟ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲೊಬ್ಬ ಹುಡುಗ ಆಟದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿದ್ದ. ನೋಡಿದೆ. ಅದೇ ಆ ದಿನ ಪಾರ್ಕಿನಲ್ಲಿ ಆಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ! ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಅಚಾನಕ್ ನಿಂತೆ. ಅವನೇ ಹೌದಲ್ಲವೆ!

ನಾನತ್ತ ಗಮನಿಸಿದ್ದನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ. “ಆ ಹುಡುಗ ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತ ಸರ್. ಅವನ ಕತೆ ಹೇಳೋಕ್ಕೆ ಬೇಜಾರಾಗುತ್ತೆ. ಕಳೆದ ತಿಂಗಳು ನೀವಿರುವ ಏರಿಯಾದಲ್ಲಿ ಕಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಒಂದು ಕಟ್ಟಡ ಕುಸಿದು ಬಿತ್ತಲ್ಲ, ಅದರಲ್ಲಿ ಈ ಹುಡುಗನ ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಬ್ರೂ ಸಿಕ್ಕಿ ತೀರಿಹೋಗ್ಬಿಟ್ರು. ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ನಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನೇ ಈಗ ಇವನನ್ನ ಸಾಕ್ತಿದಾನೆ ಸರ್. ಇನ್ನೊಂದು ನಾಲ್ಕೆಂಟು ವರ್ಷ ಕಾದರೆ ಇವನೂ ದುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಕೂಲಿಗೀಲಿ ಮಾಡಿ ಬದುಕ್ಕೊಳ್ತಾನೆ. ಇಂಥ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವವರಿಗಷ್ಟೆ ಒಳ್ಳೆ ಬೇಡಿಕೆ. ಏನಂತೀರಾ ಸರ್..?”

ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ನನಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಆಘಾತ. “ಛೆ..ಛೇ..” ಅಂದೆ.

ಮೆನೇಜರ್ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದ. “ಸರ್.. ನಾನು ಹೇಳ್ತಿರೋದರಲ್ಲಿ ಏನೂ ಉತ್ಪ್ರೇಕ್ಷೆ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ಮಗ ಡಿಗ್ರಿ ಮುಗಿಸಿ ಎರಡು ವರ್ಷ ಆಯ್ತು. ಮನೇಲಿದ್ದಾನೆ. ಕೆಲಸ ಇಲ್ಲ. ಯಾವಾಗ ನೋಡಿದ್ರು ಕಂಪ್ಯೂಟರಲ್ಲಿ ಎಂಥದೊ ಗೇಮ್ಸ್ ಆಡ್ತಾ ಇರ್ತಾನೆ. ಈ ಹುಡುಗನಿಗೆ ಮಣ್ಣಲ್ಲಿ ಆಟ. ನನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕಂಪ್ಯೂಟರಿನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೊಂದು ಥರದ ಆಟ”

ಮೂರು ರೂಮಿನ ಆ ಫ಼್ಲ್ಯಾಟ್ ತೋರಿಸುತ್ತ ಮೆನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ. ” ಸರ್.. ನೋಡಿ ಈ ಮೂರನೆ ರೂಮನ್ನು ನೀವು ಎಂಟರ್ಟ್ಯೇಂನ್ಮೆಂಟ್ ರೂಂ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಿ. ಎಲ್ಲ ವಯಸ್ಸಿನವರಿಗೂ ಏನಾದರು ಆಟಗಳು ಬೇಕಾಗುತ್ತೆ. ವಿಡಿಯೊಗೇಮ್ಸ್, ಪ್ಲೇಸ್ಟೇಷನ್, ಎಕ್ಸ್ ಬಾಕ್ಸ್ ಹೀಗೆ ಇದೆಯಲ್ಲ ಸರ್… ಬರೀ ಆಟಗಳು ”

ಹೌದೆನ್ನಿಸಿತು. ನನಗೆ ಒಂದು ರೂಂ. ಮಗ ಸೊಸೆಗೆ ಇನ್ನೊಂದು. ಮೂರನೆಯದು ಮಗನ ಓದು, ಪುಸ್ತಕ ಅಥವ ಮಿನಿ ಥಿಯೇಟರ್ ಮಾಡಿಕೊಬಹುದೇನೊ. ಎಲ್ಲ ಮಗನಿಗೆ ಬಿಟ್ಟದ್ದು ಅಂದುಕೊಂಡೆ.

ನಾನು ಹಿಂತಿರುಗಿ ಹೋಗುವಾಗ ಆ ಹುಡುಗನ ಕಡೆ ನೋಡಿದೆ. ಆಟದಲ್ಲಿ ಮಗ್ನ. ಸದ್ಯ ಅವನು ನನ್ನ ನೋಡಲಿಲ್ಲವೊ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿಯೂ ಗುರುತಾಗಲಿಲ್ಲವೊ.

ನಾನು ಆ ಹುಡುಗನ ಕಡೆ ಗಮನ ಕೊಟ್ಟದ್ದು ಮೆನೇಜರ್ ಮತ್ತೆ ಗಮನಿಸಿದ. “ಸರ್.. ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಹೋಗುವ ಮಕ್ಕಳು ಇಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಇದ್ದಾರೆ. ನೋಡಿ, ಅವರ ಜೊತೆ ಇವನು ಸೇರುವುದೇ ಇಲ್ಲ. ಚಿಕ್ಕಪ್ಪನಿಗೆ ಇವನನ್ನು ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ಸೇರಿಸುವ ವ್ಯವಧಾನ,   ಆಸಕ್ತಿ ಏನೂ ಇಲ್ಲ.     ನಿಮಗೆ ನಗು ಬರುತ್ತೆ.    ಈ ಹುಡುಗ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಏನು ಆಟ ಗೊತ್ತ? ಒಂದಷ್ಟು ಮಣ್ಣು, ಕಲ್ಲು, ಇಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನ ಥರವೆ ಮನೆಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುವುದು. ಮತ್ತೆ ಅವನ್ನು ಕೆಡವುವುದು. ತುಂಬಾ ಚೂಟಿ. ದೂರದಿಂದ ಅವು ನೋಡಲು ಬಂಗಲೆಗಳ ಥರವೆ ಕಾಣುತ್ತೆ. ಕೆಲವು ಸಣ್ಣ ಪುಟ್ಟ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಮಗೆ ಮಾಡಿ ಕೊಡುತ್ತಾನೆ… ಅದೇ ಸರ್.. ಕಾಫ಼ಿ, ಟಿ, ಸಿಗರೇಟ್ ತರೋದು ಇಂಥ ಕೆಲಸ. ಟಿಪ್ಸುಗಿಪ್ಸು ಅಂತ ಅವನ ಚಾಕೊಲೇಟು, ಬಿಸ್ಕತ್ತುಗಳಿಗೆ ಆಗುತ್ತೆ”

ಹೊರಡುವಾಗ ಮೆನೇಜರ್ ಹೇಳಿದ, “ಎಲ್ಲಾ ಒಂದು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಟ್ಲ್ ಆಗಿಬಿಡುತ್ತೆ. ನೀವು ಒಳ್ಳೆ ದಿನ ಗೊತ್ತು ಮಾಡಿ ಬಂದುಬಿಡಿ”.

ಏನೂ ಅರಿಯದ ಮಕ್ಕಳ ಭವಿಷ್ಯ ಕಸಿಯುವ ವಿಧಿ ಕೂಡ ಆಟದ ಹುಚ್ಚಿನಲ್ಲಿದೆ!

 

ಮೂರು

ವರುಣನೊಡನೆ ಫ್ಲ್ಯಾಟ್ ಬೇಗ ಸಿದ್ಧವಾಗುವುದರ ಬಗೆಗೆ ಹೇಳಿದೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಬಗೆಗೂ ರಾತ್ರಿ ಊಟ ಮಾಡುತ್ತ ಹೇಳಿದೆ.

“ಓದಬೇಕಾದ ವಯಸ್ಸು. ಅಪ್ಪ ಅಮ್ಮ ಇಲ್ಲದವನು” ಅಂದೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಒಂದು ದಿನದ ಆಟದ ಖುಷಿಯನ್ನು ಭಗ್ನ ಮಾಡಿದ ವಿಷಾದ ನನ್ನಲ್ಲಿ ಇನ್ನೂ ಇರಬಹುದೇ ಅನ್ನಿಸಿತು.

“ಈ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಲಕ್ಷ ಇಂಥ ಮಕ್ಕಳಿದ್ದಾರೋ ಏನೋ… ಯೋಚಿಸಿ ಪ್ರಯೋಜನವಾದರೂ ಇದೆಯ ಅಪ್ಪ?” ಮಗನ ಮಾತಿಗೆ ಮೌನ ವಹಿಸಿದೆ.

ಗೃಹ ಪ್ರವೇಶದ ದಿನ ನಿಶ್ಚಯವಾಗಿ, ಸರಳ ಸಮಾರಂಭವೂ ಮುಗಿಯಿತು. ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ನಲವತ್ತು ದಿನಗಳಲ್ಲೆ ನಾನು ನನ್ನ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟಿನಲ್ಲಿ ತಳವೂರಿದೆವು.

ಮೆನೇಜರ್ ಬಹಳ ಮುತುವರ್ಜಿವಹಿಸಿ ನಮ್ಮ ಸಮಾರಂಭ ಯಶಸ್ವಿಯಾಗುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊಂಡ. ನನ್ನ ಮಗನನ್ನಂತೂ ತುಂಬಾ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಮಾತಾಡುತ್ತಿದ್ದ.

ಎಲ್ಲ ಕಳೆದಮೇಲೆ ಒಮ್ಮೆಲೆ ಆ ಹುಡುಗನ ನೆನಪಾಯಿತು. ಅರೆ… ನಾವು ಗೃಹಪ್ರವೇಶ ಮಾಡಿದಾಗ, ಆ ಹುಡುಗ ಊಟಕ್ಕೆ ಬರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ. ಅವನೇಕೆ ಕಾಣಲಿಲ್ಲ! ಅವನ ಚಿಕ್ಕಪ್ಪ ಹೊರಟು ಹೋಗಿರಬಹುದೆ?

ನಾವು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳು ಕಳೆದಿವೆ. ವರುಣನ್ನ ಕೇಳಿದೆ. “ಮೂರನೆ ರೂಮು ನಿನ್ನ ರುಚಿಗೆ ತಕ್ಕಂತೆ ಬದಲಾಯಿಸಿಕೊ. ನನಗೆ ಹೇಳು. ಯಾವ ರೀತಿ ಇರಬೇಕು ಎಂದು. ಸಣ್ಣ ಲೈಬ್ರರಿಯೊ, ಪುಟ್ಟ ಥಿಯಟರೊ ಮಾಡಿಕೊ ಬಹುದೇನೊ”.

“ಅವೆಲ್ಲ ಬೇಡ ಅಪ್ಪ. ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಒಬ್ಬ ಗೆಸ್ಟ್ ಬರುವಂತಿದೆ. ಅದಕ್ಕಾಗಿ ಆ ರೂಮು ಹಾಗೇ ಇರಲಿ”. ನಾನು ತಲೆಯಾಡಿಸಿದೆ.

ಒಂದು ಸೋಮವಾರ ಸಂಜೆ ಬಾಗಿಲು ತಟ್ಟಿದ ಸದ್ದಾಯಿತು. ಡೋರ್ ಬೆಲ್ ಮಾಡದೆ ತಟ್ಟಿದ್ದು ಯಾರು ಎಂದು ಬಾಗಿಲು ತೆರೆದೆ. ಎದುರಿಗೆ ಒಬ್ಬ ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗ ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ, ಚೀಲವೊಂದನ್ನು ಬೆನ್ನಿಗೆ ಹೇರಿ ನಿಂತಿದ್ದಾನೆ.

“ಯಾರು ಬೇಕಪ್ಪ?” ಅಂದೆ.
“ವರುಣ್ ಅಂಕಲ್” ಅಂದ.

ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಓಡಿತು. ಆ ಹುಡುಗನ ಮತ್ತೆ ನೋಡಿದೆ. ಅರೆ! ಅದೇ ಆ ಪಾರ್ಕಿನ ಆಟದ ಹುಡುಗ. ಇಲ್ಲಿ ಅಪಾರ್ಟ್ಮಂಟಿನಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದ ಹುಡುಗ! ಇದೇನು ಇಂಥ ಸೋಜಿಗ! ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿ!!

ಹುಡುಗ ಮತ್ತೇನೊ ಹೇಳುವುದರಲ್ಲಿ, ಮೆನೇಜರ್ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡ. ಅವನ ಹಿಂದೆ ಗಂಡಹೆಂಡತಿಯರಿಬ್ಬರು!

“ನಿಮ್ಮ ಮಗ ಬಂದ್ರ ಸರ್”

“ಬನ್ನಿ ಒಳಗೆ.. ಮಗ, ಸೊಸೆ ಇನ್ನೂ ಆಫೀಸಿನಿಂದ ಬಂದಿಲ್ಲ” ಅಂದೆ.

ಮೆನೇಜರ್ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಒಳ ಬರುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ. “ಸರ್.. ಇವನು ಬಸಣ್ಣ, ಅವನ ಹೆಂಡತಿ. ಇವರಿಬ್ಬರೂ ನಮ್ಮ ಅಪಾರ್ಟ್ಮೆಂಟ್ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವರು. ಈಗ ಕೆಲಸ ಮುಗಿದಿದೆ. ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಅವರ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತ ಇದಾರೆ. ಈ ಹುಡುಗ ಬಸಣ್ಣನ ಅಣ್ಣನ ಮಗ. ಆವತ್ತು ಒಂದು ದಿನ ಇವನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ನೀವು ನೋಡಿದ್ರಿ. ಅಣ್ಣ ಅತ್ತಿಗೆ ತೀರ್ಕೊಂಡಿದಾರೆ. ಹಾಗಾಗಿ ಹುಡುಗನ್ನ ಇವರೇ ನೋಡ್ಕೊಳ್ತ ಇದಾರೆ. ನಿಮಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ…   ನಿಮ್ಮ ಮಗ ವರುಣ್ ಈ ಹುಡುಗನನ್ನ  ಶಾಲೆಗೆ ಸೇರಿಸಿ ಆ ಖರ್ಚನ್ನೆಲ್ಲ  ನಿಭಾಯಿಸಿದ್ದು. ಇವನನ್ನ ನಿಮ್ಮ ಮನೇಲೆ ಒಂದು ತಿಂಗಳು ಬಿಡೋಕೆ ನಿಮ್ಮ ಮಗನೆ ಹೇಳಿದ್ರು. ಸ್ಕೂಲು ತಪ್ಪಬಾರದು ಅಂತ.”

ದಂಪತಿಗಳು ಕೈಮುಗಿದರು. “ಊರಿಗ್ ಹೋಗಿ ಭಾಳ ದಿನಗಳಾದುವ್ರಿ. ನಾವ್ ವಾಪಸ್ ಬರೋತನ್ಕ ಅಷ್ಟೆ. ಶಿವು ಭಾಳ ಚೂಟಿ ಇದಾನ್ರಿ. ನೀವ್ ಹೇಳಿದ್ದ್ ಸಣ್ಣ್ ಪುಟ್ಟ್ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ತಾನ್ರಿ. ಓದೋದ್ರಾಗೂ ಅವ ಛಲೋ ಇದಾನ್ರಿ. ಅವಂಗೆ ನಮ್ಮ ಸಲುವಿಂದ ಸಾಲಿ ತಪ್ಪಬಾರ್ದು ಅಷ್ಟೆ.    ಅವನ ಕಡೆಯಿಂದ ಏನಾದ್ರೂ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡಿಸಿಕೊಳ್ರಿ. ಎರಡ್ ಹೊತ್ತು ಊಟ ಹಾಕಿದ್ರೆ ಸಾಕು. ಓದೋದಿಕ್ ನೀವು ಮಾಡಿರೊ ಸಹಾಯ ಭಾಳ ಆತ್ರಿ. ನಿಮ್ ಉಪ್ಕಾರ ಮರೆಯೊಹಂಗಿಲ್ಲ ಸಾಹೇಬ್ರೆ”

ನಾನು ಹುಡುಗನ್ನ ನೋಡಿ ನಕ್ಕೆ.

“ಏನು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು?”

“ಶಿವು…. ಶಿವರಾಜ್”

ಅವನಿಗೆ ಖಂಡಿತ ನನ್ನ ಗುರುತು ಹತ್ತಲಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದು ಖಾತ್ರಿಯಾಯ್ತು.

“ಬಾ.. ಬಾ.. ನೋಡು ಈ ರೂಮು, ನಿನ್ನ ಬ್ಯಾಗು ಎಲ್ಲಾ ಅಲ್ಲಿಡು”

ಶಿವು ಖುಷಿಯಲ್ಲಿ ಆ ಹೊಸ ರೂಮನ್ನು ನೋಡತೊಡಗಿದ. ಅವನ ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಹೊಳಪು ಮತ್ತು ಚಿಕ್ಕದಾಗಿ ಅರಳುತ್ತಿರುವ ಸಂಕೋಚ.

ಮಗನಿಗೆ ಫೋನ್ ಮಾಡಿದೆ. “ವರುಣ… ನಿನ್ನ ದೊಡ್ಡ ಗೆಸ್ಟ್ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಮೂರನೆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ!”

ಅತ್ತಕಡೆಯಿಂದ ವರುಣ ಜೋರಾಗಿ ನಗುತ್ತಿರುವುದು ಕೇಳುತ್ತಿದೆ.

“ಏನಪ್ಪ ನಿಮ್ಮ ಹಳೆ ಫ಼್ರೆಂಡ್ ನೋಡಿ ಖುಷಿಯಾಗಿರೊ ಹಾಗಿದೆ!” ವರುಣನ ಧ್ವನಿಯ ಆಪ್ಯಾಯತೆ ನನಗೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.

’ವರುಣ್ ಅಂಕಲ್ ಇನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಲ್ಲೆ ಬರುತ್ತಾರೆ’ ಎಂದು ಶಿವೂನ ಕರೆದು ಹೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು. ಅಷ್ಟರಲ್ಲಾಗಲೆ ಶಿವು ತನ್ನ ಚಿಕ್ಕದೊಂದು ಚೀಲದಿಂದ ಪುಟ್ಟ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ಹೊರ ತೆಗೆದು, ಅವುಗಳನ್ನೆಲ್ಲ ಎಲ್ಲಿ ಜೋಡಿಸುವುದೆಂದು ಆ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಗಂಭೀರ ಚಿಂತನೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದು ಕಾಣಿಸಿತು.

*****

                                                            (ಚಿತ್ರ ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)
ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟಿತ : https://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/mooraneya-roomu

ಅಪೂರ್ಣತೆಯೆಡೆಗೆ

city

 

ತನು ಕರಗಿಸದೆ ಮನ ನೆಡದೆ
ಜನ ಚಿತ್ತವಿಲ್ಲದ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ
ಸೇವೆಯೊ ಜೀತವೊ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ

ಕ್ಯೂಗಳಲ್ಲಿ ಮಂದಿ ಆವರಿಸುತ್ತಾ
ಎಟಿಎಂಗಳಲ್ಲಿ ಸೆಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಹಣ
ಕಾಂಚಣ ದಾಹ ತೀರುತ್ತಿಲ್ಲ

ಅಡಿಗಡಿಗೆ ಅಂಟಿರುವ ಅಂಗಡಿಗಳಲ್ಲಿ
ಬಟ್ಟೆ ಥಾನು ಥಾನು ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ದೇಹ ಮುಚ್ಚಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ

ಗಿಜಿಗುಡುವ ಹೋಟೆಲು ದರ್ಶಿನಿಗಳಲ್ಲಿ
ಕಬಳಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಬಣ್ಣದ ರುಚಿಗಳನ್ನ
ಹಸಿವು ಇಂಗುತ್ತಿಲ್ಲ

ಕಡಿದು ನೇತಾಡಿಸಿ ತೂಕಿಸಿ ಗೋಣ ಕಟಾಯಿಸಿ
ಹಿಂಬಾಗಿಲಲ್ಲಿ ಕೊಡು-ಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ
ಶರೀರ ಧೃಢವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ

ಅಮಲು ತೀಟೆಗೆ ಮಧುಶೀಶೆಗಳೊಂದಿಗೆ
ತೇಲಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಶೋಕ ಸೋಕದವರು
ಶೋಕಿ ತೀರುತ್ತಿಲ್ಲ

ಮೆಗಾ ಸೀರಿಯಲ್ಲುಗಳು
ನಿಲ್ಲದ ವಾರ್ತಾಲಾಪ ಟೀವಿಯೊಳಗೆ
ನಮ್ಮದೇ ಕತೆಗೆ ನೋಡುಗರಿಲ್ಲ

ಸ್ಥಿತಪ್ರಜ್ಞತೆಯ ಪ್ರವಚನದ ಶೋತೃಗಣ
ಒನೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಕುಳಿತಲ್ಲಿ
ನೋವು ಮೊಣಕಾಲ ಬಿಡುತ್ತಿಲ್ಲ

ಒತ್ತೊತ್ತು ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅಂಟಂಟಿದಂತೆ
ಜನ ಸಹ-ವಾಸದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ
ಒಂದೂ ಹೃದಯ ಮತ್ತೊಂದಿಗಿಲ್ಲ

 

( Published in Kannada.Pratilipi: Link address:

https://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/apoornateyedege)

ಯಾರು ನೀನು?

man with question mark. isolated white

ಇಕ್ಕಟ್ಟು ರಸ್ತೆ ಎಚ್ಚರಿಕೆ
ಹೆಜ್ಜೆ ಕಛೇರಿಗೆ ಎಳೆಯುತ್ತಿದ್ದೆ
‘ಯಾವನೋ ನೀನು
ಹಾರ್ನ್ ಮಾಡಿದರೂ
ಜಾಗ ಬಿಡದಿರುವವನು?’ ಕೂಗು
ಭರ್ರನೆ ಬೆನ್ನಹಿಂದಿಂದ
ಸೈರನ್ ಕಿತ್ತ ಬೈಕು ಸಾಗು !

ಸಣ್ಣ ಫುಟ್ಪಾತ್ ಏರಿದೆ ಸರ್ರನೆ
ಜಮಾಯಿಸಿದ ಜನರ ಜಗಳ ವೀಕ್ಷಣೆ
ಇಬ್ಬರು ಒಬ್ಬರ ಕಾಲರ್ ಒಬ್ಬರು
ಹಿಡಿದು ಬೈದಾಡಿ ಹೊಡೆದಾಡುವ ಕ್ಷಣವೆ
ಓಡಿ ದೂರ ತಳ್ಳಿ ಸಾವರಿಸಿದೆ
ಕೇಳಿದರು ಜಗ್ಗಾಡಿ ಗುದ್ದಿ,
‘ಯಾವನೋ ನೀನು,
ಇಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ತೂರುವವನು?’
ನಾ ಕ್ಷಮೆ ಕೋರಿದವನು !

ಕಛೇರಿ ತಲಪಿದ್ದೇ ಬಾಸು ಕರೆದು
ಗರಂ ಆಗಿ, ‘ಯಾವನಯ್ಯ ನೀನು?
ಇಷ್ಟೊಂದು ಕೆಲ್ಸ ಬಾಕಿ ಪೇರಿಸಿಕೊಂಡವನು?’

ಟೇಬಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು ಸಕ್ರಿಯನಾದೆ
ವಕ್ರಿಸಿದ ಕ್ಯೂ ಗ್ರಾಹಕರು ವ್ಯಂಗಿಸಿದರು,
‘ಯಾರಪ್ಪಾ ನೀನು
ನಮ್ಮೆಲ್ಲ ಸಮಯ ಮೋಚಿದವನು?’

ಮಧ್ಯಾನ್ನ ಮಡದಿಗೆ ಮೊಬೈಲಾಯ್ಸಿ,
’ಊಟದ ಬಾಕ್ಸಲ್ಲಿ ಬರಿ ಹಸಿ ತರಕಾರಿ ಸಾಕೆ
ಅನ್ನ ಹುಳಿ ಮೊಸರಿಲ್ಲ ಯಾಕೆ?’
‘ಯಾರ್ರೀ ನೀವು? ಬೊಜ್ಜು ಇಳಿಸಲಾಗದೆ?
ಭೂಮಿ ಭಾರ ಇಳಿಸಲಾಗದೆ?’
ಮಾತು ಕುಟ್ಟಿತು ಎದೆ

ಸಂಜೆ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲಿ ಗೋಳಾಡಿದೆ
’ಯಾರು ನಾನು? ಏಕೆ ಎಲ್ಲ ಹೀಗೆ?’

ಮನ:ಶಾಂತಿಗೆ ಗೆಳೆಯ ಒಯ್ದ
ಕುಳ್ಳಿರಿಸಿ ಪ್ರವಚನ ಕೇಳೆಂದ
ಮೌನಗಳ ಮಧ್ಯೆ ಮೈಕಿನಲ್ಲಿ
ಸ್ವಾಮೀಜಿ ಮೆಲು ಮಾತು ಮೊಳಗಿತು
’ಯಾರು ನೀನು? ಎಲ್ಲಿಂದ ಬಂದವನು?
ಬಂದ ಉದ್ದೇಶವೇನು?
ವೃಥಾ ಕಾಲ ಕಳೆದೆಯೇನು?
ಒಳಗಣ್ಣ ತೆರೆಯೆಯೇನು!’

ಥಟ್ಟನೆ ತೆರೆಯಿತು ಒಳಗಣ್ಣು
’ವಿದ್ಯುತ್, ನೀರು, ಶೆಟ್ರಂಗಡಿ ಸರಕು
ಮನೆ, ಬೈಕು, ಕೈ ಸಾಲ ಕಂತು
ಲ್ಯಾಂಡ್ಲೈನ್ ಫ಼ೋನು ಬಿಲ್ಲು
ಸಾಕಿದ ನಾಯಿಗೆ ಫ಼ುಡ್ಡಿಪೆಡಿಗ್ರಿ
ಕೆಟ್ಟ ನಲ್ಲಿಗೆ ಪ್ಲಂಬರು
ಮನೆ ಚರಂಡಿಗೆ ಚೇಂಬರು
ಒಂದಾದ್ರು ಇಂದು ಆದೀತೇನು?’
ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡವಳ ಕಣ್ಣು ಗುರಾಯಿಸಿದ್ದು
ನೆನಪಾಗಿ ಗಡಿಬಿಡಿಸಿ ಎದ್ದೆ…,
’ಯಾರವನು ನಿಂತವನು?
ಮಂಕೆ ಕೇಳು ಕೊಂಚ ಕುಂತು’
ಹಿಂದಿಂದ ಶೋತೃಗಣ ಫ಼ರ್ಮಾನು!

 

(ಚಿತ್ರ:ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)
ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: https://kannada.pratilipi.com/pratilipi/5086713058689024