ದೇವರು ಮತ್ತು ಸಾಕ್ಷಿ

mother1

ಆಸ್ತಿಕ ಮಾಸ್ತಿಗೆ
ನಾಸ್ತಿಕರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು
‘ದೇವರ ನೀವು ನಂಬುವಿರ
ಅವನ ಇರುವಿಕೆಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಇದೆಯ?’

ನಕ್ಕರು ಮಾಸ್ತಿ,
ಅವರ ನುಡಿ ಸ್ವಸ್ತಿ,

’’ತಾಯಿಯ ನೆನೆ
ಅವಳಲ್ಲವೆ ಮಮತೆಯ ಕೆನೆ?
ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಕಳಕಳಿ ಕರುಣೆ
ಅವಳ ವಾಂಛೆಗೆಲ್ಲಿಯ ಎಣೆ!
ದೈವ ಭಾವ ಅಮೂರ್ತತೆ …
ಅದರ ಮೂರ್ತ ರೂಪವೆ ಮಾತೆ

ಮಾತೃತ್ವದ ಹೃದಯ
ಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಕೊಟ್ಟ ಅದ್ಭುತವೆ
ದೇವನಿರುವಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಲ್ಲವೆ?”

ಉತ್ತರಿಸಿದರು
ಮಗುವಿನ ನಗುವಿನ ಮಾಸ್ತಿ
ನುಡಿ ಸ್ವಸ್ತಿ

 

(Pic.Courtesy-Pixabay)

Advertisements

ಹನಿ ಧ್ವನಿ

modi

ಕೂಗು

‘ಮೋದಿ ಮೋದಿ’ ಕೂಗುವುದು
ಕೇಳಿ ಕೇಳೀ ಬೇಜಾರಾಗಿದೆ ಅಂದೆ
ಗುಂಪಲ್ಲೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿದರು
‘ನಮೋ ನಮೋ’ ಅಂದರೆ ಹೇಗೆ!

 

ಹುಮ್ಮಸ್ಸು

ಚಾಯ್ ಚಾಯ್ ಅಂತ
ಕೂಗುವವರ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ
ಬಹಳ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿದೆ
ಚಾಯ್ ವಾಲಾ
ಅಂತ ಕೂಗುವುದರಲ್ಲೂ
ಬಹಳ ಗಮ್ಮತ್ತಿದೆ!

 

ಹೊಸ ಇರಾದೆ

ಮೈಸೂರಲ್ಲಿ ಮೊನ್ನೆ ಆದದ್ದು
ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಪುಸ್ತಕ ಜಾತ್ರೆ
ಪಟ್ಟ ಗಿಟ್ಟಿಸಿಕೊಂಡವರಿಗೆ ಇದ್ದದ್ದು
ಪಕ್ಷ ಪ್ರಚಾರದ ಇರಾದೆ !

 

ಅದಕ್ಷ

ಬೈಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ ವ್ಯಂಗಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತ
ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾದರೆ
ಅದು ಸಾಹಿತ್ಯಸಮ್ಮೇಳನಕ್ಕೆ
ಸಂಬಂಧಿಸಿದ್ದು ಅನ್ನುವುದು ಸುಳ್ಳು
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಸಮಾವೇಶವೂ
ಇದೆಯಲ್ಲ ಮುಂದು!

 

ಹಿನ್ನಡೆ

ಬೇರೆ ಯಾರೋ ಏರುತ್ತಾರಂತೆ
ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಪಕ್ಷದ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಗದ್ದುಗೆಗೆ
ಕೊನೆಗೂ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ
ಹಿನ್ನಡೆಯಾಯ್ತು ಮೋದಿಗೆ !

 

(ಚಿತ್ರ-ಅಂತರ್ಜಾಲ)

 

 

ಆಸೆ

fall

ಅಂಬಿಗರ ಚೌಡಯ್ಯ ನುಡಿ ವಚನ

“ಆಶೆಯುಳ್ಳಾತನೊಬ್ಬರಾಧೀನದಲ್ಲಿಪ್ಪ”

 

ಆಸೆ ಮನಸ್ಸಾವರಿಸಿತು

ಅಧ:ಪತನಕ್ಕೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಊರಿಸಿತು

ಗುಲಾಮೀತನಕ್ಕಂಟಿಸಿತು,

ಶಿಷ್ಟಾಚಾರದ ಕೈಹೊಸಕುತ್ತ

ದುಷ್ಟವಿಚಾರ ಅಂಕುರಿಸಿ

ಲೋಲುಪತೆ ಲಾಲಿಸಿತು

ಕಳೆಯದ ಕಳವಳವೆ ಮಾಯೆ

ಆಸೆಯೊಳು ಹುದುಗಿದೆ

ಪರಾಧೀನ ಛಾಯೆ!

 

(Picture courtesy- pixabay)

ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಕೃಷಿಕ – ಶ್ರೀ ಗುರುರಾಜ ಬೆಣಕಲ್

 

‘ನೋಡೋಕೆ ಭಾರೀ ದೊಡ್ಡ ಕುಳಾ
ನಮ್ಮಯ ರಂಗೂ ಮಾಮ
ಬೆಳ್ಸಿದ್ದಾನೆ ತನ್ನ ದೇಹಾನ
ಇಲ್ಲ ಲಂಗೂ ಲಗಾಮ!’

ಮೊನ್ನೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯನ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿದ್ದೆ.     ಗೆಳೆಯನ  ಪುಟ್ಟ ಮಗ   ಪುಸ್ತಕವೊಂದನ್ನು  ಓದುತ್ತಾ ತಮಾಷೆಯಲ್ಲಿ ಹಾಡುತ್ತಿದ್ದ!      “ಯಾವ್ದು ಪುಟ್ಟಾ ಪುಸ್ತಕ?” ಅಂತ ಕೇಳಿದೆ.  ತೋರಿಸಿದ. ನೋಡಿದೆ. “ಹೂವೇ ಹೂವೇ” ಅನ್ನುವ ಮಕ್ಕಳ ಕವಿತೆಗಳ ಪುಟಾಣಿ ಪುಸ್ತಕ. ಶ್ರೀ ಗುರುರಾಜ ಬೆಣಕಲ್ ಲೇಖಕರು.

ಕಳೆದ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಹಿತ್ಯ ಪರಿಷತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಪುಸ್ತಕವೊಂದರ ಬಿಡುಗಡೆ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಕ್ಕೆ ನಾನು ಹೋಗಿದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು.   ಬಿಡುವಿನಲ್ಲಿ  ಒಬ್ಬ  ಯುವಕ  ಶ್ವೇತವಸ್ತ್ರಧಾರಿ  ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರನ್ನು  ಮಾತಾಡಿಸಲು ತೊಡಗಿದ್ದ.

“ಸರ್.. ನೀವು ಗುರುರಾಜ ಬೆಣಕಲ್ ಅಲ್ವ?”

ಅವರು ಅವನನ್ನೆ ಗಹನವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತ “ಹೌದು” ಅಂದರು! ಯುವಕನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ. ತನ್ನನ್ನು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ,     “ಸರ್..   ನಾನು ಚಿಕ್ಕವನಿದ್ದಾಗಿನಿಂದ ನಿಮ್ಮ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಿದ್ದೇನೆ. ಇತ್ತೇಚೆಗೆ ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮ ಕತೆಗಳ ಮತ್ತು ಕವಿತೆಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಬಿಡುಗಡೆ ಆಗಿವೆ ಅಲ್ವ?” ಬೆಣಕಲ್ ಬಹಳ ಖುಷಿಯಿಂದ ಆ ಯುವಕನೊಡನೆ ಸಂಭಾಷಣೆಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಬಿಟ್ಟರು!

ಕಾರ್ಯಕ್ರಮ ಮುಗಿದಮೇಲೆ ಅವರಿಗೆ ನನ್ನ ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಂಡೆ.   ನಾನು ಅವರ ಅನೇಕ ಕತೆ, ಕವನಗಳನ್ನು ಪತ್ರಿಕಗಳಲ್ಲಿ ಓದಿದ್ದೆ.   ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗುರುರಾಜ ಬೆಣಕಲ್ ದೊಡ್ಡ ಹೆಸರು. ಅವರಿಗೀಗ ವಯಸ್ಸು ಎಪ್ಪತ್ತು ಆದರೆ ಏಳು ವರ್ಷಗಳ ಮಗುವಿನ ಕುತೂಹಲ, ಸರಳತೆ ಮತ್ತು ಜೀವನೋತ್ಸಾಹ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದರೆ ನಮ್ಮೊಡನೆ ಮಕ್ಕಳಾಗುತ್ತಾರೆ. ಇಂದಿಗೂ ಮಕ್ಕಳ ಆದರ್ಶಗಳೇನಿರಬೇಕೆಂಬ ಕನಸುಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಲೇಖನಿಯಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸುತ್ತಿರುತ್ತಾರೆ.

ಬೆಣಕಲ್ಲರ ಪರಿಚಯವಾದ ಮೇಲೆ, ಅವರ ಸಂದರ್ಶನಕ್ಕೆಂದು ಅವರ ಮನೆಗೂ ಭೇಟಿ ಕೊಟ್ಟಿದ್ದೇನೆ. ಅವರೊಂದಿಗೆ ಕಳೆದ ಮೌಲಿಕ ಸಮಯ, ಸಂಭಾಷಣೆ, ಅವರು ಹಾಡಿದ ಕೆಲವು ಕವನಗಳ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ದಾಖಲಿಸಿದ್ದೇನೆ.
.
ಬೆಣಕಲ್ಲರು ತಮ್ಮ ನೆನಪಿನ ಸುರುಳಿ ಬಿಚ್ಚಿ ಮಾತಾಡತೊಡಗಿದರು. ತಮಗೆ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ತುಂಬಿ ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯಕ್ಕೆ ಒತ್ತು ನೀಡಲು ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಬಹಳ ಮಂದಿ ಹಿರಿಯ ಸಾಹಿತಿಗಳನ್ನು ನೆನೆದರು.

“ಸರ್.. ನಿಮ್ಮ ಕೆಲವು ಪದ್ಯಗಳನ್ನು ವಾಚಿಸುತ್ತೀರ?” ಎಂದು ಆಸೆ ತೋರಿದೆ. ಹಾಡಿಯೂ ಬಿಟ್ಟರು!

‘ಹೀಗಿರಬೇಕು’ ಅನ್ನುವ ಕವನದ ಸಾಲುಗಳು ಮಧುರವಾಗಿ ಹಾಡಿದರು.

ಹೇಗೆ ವನದಲಿ
ಪಕ್ಷಿಯು ಕೂಡಿರುವಂತೆ
ಬಿಸಿಲು ಚಳಿ ಮಳೆ ತಾ ಸಹಿಸುತ
ದಿನವಿಡಿ ನಲಿವಂತೆ

ಚೆಲುವ ತಾರೆಗಳು
ಮುಗಿಲಲಿ ತಾವಿರುವಂತೆ
ಎನಿತ್ತೊ ಕತ್ತಲೆ ಇದ್ದರೂ ಬಾನಲಿ
ಚಕಮಕ ಹೊಳೆವಂತೆ

ಹೀಗೆ ಪ್ರಕೃತಿಯ ಉದಾಹರಣೆಗಳನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ ಹಾಡು ಮುಗಿಸಿದರು,

ಇವುಗಳ ಹಾಗೆ ಯಾರು ಇರುವರೊ
ಅವರ ಬಾಳದು ಚಂದ
ಅವರ ಹೆಸರು ಬೆಳಗಿದೆ ಜಗದಲಿ
ಬಲು ಒಲುಮೆಯಿಂದ

ಹಾಗೆಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಕವನ ಹಾಡಿದರು,

ಅಮ್ಮ ನನಗೆ ರೆಕ್ಕೆ ತೊಡಿಸು
ಹಾರುವೆ ನಾ ನಭಕೆ
ನನಗೆ ಆಗಿದೆ ಮುಗಿಲು ಸುತ್ತುವ
ಅಂದಚಂದದ ಬಯಕೆ

ಓಡುವ ಮೋಡದ ಜಾಡನು ಹಿಡಿದು
ಚಂದಿರ ಲೋಕಕೆ ಹೋಗಿ
ಅಲ್ಲಿ ಸುಂದರ ಮನೆಯನು ಕಟ್ಟಿ
ಕರೆಯುವೆ ನಿನ್ನನು ಕೂಗಿ!

ನನ್ನ ಕೇಳುವ ಉತ್ಸಾಹ ಕಂಡು ‘ಅಪ್ಪ’ ಅನ್ನುವ ಕವಿತೆಯನ್ನೂ ಹಾಡಿಬಿಟ್ಟರು.

ಮೇಲು ನೋಟಕೆ ಅಪ್ಪನು ಕಠಿಣ
ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೇಮಕೆ ಅಲ್ಲವೊ ಜಿಪುಣ
ಅವನು ನಮ್ಮನು ತೀಡುವ ರೀತಿ
ಅಮ್ಮನಂತಲ್ಲವು ಅವನದೇ ರೀತಿ

ಅಪ್ಪನು ಇರುವ ಹುಳಿ ಮೊಸರಿನ ಹಾಗೆ
ಅದಕಿದೆ ಹಾಲಿನ ಮೂಲದ ಒಸಗೆ
ಅಪ್ಪನು ತಾ ಎಳೆ ನೀರಿನ ಕಾಯಿ
ಹೊರಗಡೆ ಚಿಪ್ಪು ಒಳ ಸಿಹಿ ಬಾವಿ

’ಈ ಜಗ ಸೋಜಿಗ’ ಅನ್ನುವ ಕವನ ಎಷ್ಟು ಚೆಂದ ನೋಡಿ.

ಸುಂದರ ಸುಂದರ ಸುಂದರ ಈ ಜಗ
ಕಣ್ಣರಳಿಸಿ ನೋಡೋ
ಇದರೊಡಗೂಡಿ ಇದರೊಡನಾಡಿ
ನೀ ನಲಿದಾಡೊ!

ಸಮಯಕೆ ಸರಿಯೆ ಸೂರ್ಯನು ಮೂಡುವ
ಆ ಸೊಗಸನು ನೋಡೋ
ಮುಗಿಲ ರಂಗಿನ ಓಕುಳಿ ಆಟದ
ಸಂತಸವನು ಕೂಡೊ

’ಚಕ್ರ” ಅನ್ನುವ ಕವಿತೆ ಮಕ್ಕಳ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಗಹನಕ್ಕೆ ಹಚ್ಚುತ್ತದೆ.

ಸೂರ್ಯ ಚಂದ್ರ ಭೂಮಿ ಗ್ರಹಗಳು
ಇರುವುವು ದುಂಡು ದುಂಡು
ಚಕ್ರವಿರುವ ಯಂತ್ರ ಹುಟ್ಟಿದುವೆ
ಅವುಗಳ ಆಕಾರ ಕಂಡು !

ಕೇವಲ ಚಕ್ರ ಎನ್ನಲಿ ಬೇಡ
ಅವುಗಳು ಅದ್ಭುತ ಯಂತ್ರ
ಇವುಗಳ ಒಳಗೆ ತಾ ಅಡಗಿಹುದು
ಜಗದ ಪ್ರಗತಿಯ ತಂತ್ರ

ಪರೀಕ್ಷೆಯಲ್ಲಿ ನಕಲು ಮಾಡುವ ಬಗೆಗೂ ಅವರಿಂದ ಬೋಧನೆಯುಂಟು:

ನಕಲನು ಮಾಡುತ ಪಾಸಾಗುವುದು
ಮುಂದಿನ ವರ್ಗಕೆ ನೀ ಸಾಗುವುದು
ಸರಿಯಲ್ಲವು ಮಗು ಇಂತಹ ಕೆಲಸ
ಕಠಿಣವಾಗುವುದು ಮುಂದಿನ ದಿವಸ

ಬೆಣಕಲ್ ಜನಿಸಿದ್ದು ಬಾಗಲಕೋಟೆಯಲ್ಲಿ 7 ಮಾರ್ಚ್ 1947ರಲ್ಲಿ. ಆದರೆ, 2017ರಲ್ಲಿ ಹುಟ್ಟಿದ ಮಗುವಿನೊಂದಿಗೂ ಸ್ನೇಹಿಯಾಗುವ ಮುಗ್ಧತೆ ಮತ್ತು ಲವಲವಿಕೆ. ಪದವೀಧರರಾದ ಅವರು ಸರ್ಕಾರೀ ನೌಕರಿಯಲ್ಲಿದ್ದವರು. ಈಗ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಸುಖೀ ಜೀವನ ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ನಲ್ವತ್ತಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಕ್ಕಳ ಪುಸ್ತಕಗಳು ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಕವನ, ಕತೆ, ರೋಚಕ ಪ್ರಸಂಗಗಳು, ಒಗಟುಗಳು ಹೀಗೆ ಮಕ್ಕಳ ಆಸಕ್ತಿ ತಣಿಸುವ ಬರಹಗಳು ಅವರಿಂದ ರಚನೆಗೊಂಡಿವೆ.

ಬೆಣಕಲ್ ಅನೇಕ ಪುರಸ್ಕಾರಗಳಿಗೆ, ಸನ್ಮಾನಗಳಿಗೆ ಭಾಜನರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರ ’ಅನ್ನ ಜೇನು’ ಕೃತಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರಕವಿ ಕುವೆಂಪು ಪುರಸ್ಕಾರ, ಹುಬ್ಬಳ್ಳಿ ಮೂರುಸಾವಿರ ಮಠ ಗ್ರಂಥ ಪುರಸ್ಕಾರ ಇತ್ಯಾದಿ. ಇವರ ಅನೇಕ ಕತೆ, ಕವನಗಳು ಕರ್ನಾಟಕದ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ 1970ರಿಂದಲೇ ಪ್ರಕಟವಾಗಿವೆ. ಇವರ ಕವನಗಳು ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರ ರಾಜ್ಯ ಕನ್ನಡ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಪುಸ್ತಕಗದಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕರ್ನಾಟಕದ ಸರ್ವಶಿಕ್ಷಣ ಅಭಿಯಾನದ ಪ್ರಾಥಮಿಕ ಕಲಿಕೆಯ ಪುಸ್ತಕಗಳಲ್ಲಿ ಪಠ್ಯಗಳಾಗಿವೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಸಾಹಿತ್ಯ ಅಕಾಡಮಿ ಇವರ ಹಲವಾರು ಕವನ ಸಂಕಲನಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಿದೆ.

ಚೆನ್ನವೀರ ಕಣವಿ, ಎನ್ಕೆ, ಸಿದ್ಧಯ್ಯಪುರಾಣಿಕ, ಜಂಬಣ್ಣ ಅಮರಚಿಂತ ಮುಂತಾದ ಅನೇಕ ಸಾಹಿತಿಗಳು ಬೆಣಕಲ್ಲರ ಶಿಶುಸಾಹಿತ್ಯವನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಚೆನ್ನಣ್ಣ ವಾಲೀಕಾರರು ಶಿಶು ಸಾಹಿತ್ಯದ ಬಗೆಗೆ ತನಗೆ ಉತ್ಸಾಹ ತುಂಬಿದ್ದನ್ನು ಬೆಣಕಲ್ ನೆನೆಯುತ್ತಾರೆ. ಯಾವಾಗಲೂ ಚಟುವಟಿಕೆಯಿಂದಿರುವ, ಸಂಚಾರವನ್ನು ಇಷ್ಟಪಡುವ ಮತ್ತು ಎಡೆಬಿಡದೆ ಸಾಹಿತ್ಯಿಕ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವ ಅವರ ಜೀವನ ಶೈಲಿ ಅನುಕರಣೀಯ.

ಮಕ್ಕಳ ದಿನಾಚರಣೆಯ ಸಂದರ್ಭಕ್ಕೆಂದೇ ಅವರು ಅನೇಕ ಕವನ ಮತ್ತು ಕತೆಗಳ ಪುಸ್ತಕಗಳನ್ನು ಓದಲು ಕೊಟ್ಟರು. ನನ್ನ ಗಮನ ಸೆಳೆದ ಕೆಲವು ಕವನದ ಸಾಲುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಮತ್ತೆ ಓದೋಣ.

ನಮ್ಮ ಬುದ್ಧಿ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಎಷ್ಟು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ ನೋಡಿ:

ನರಿಯೊಂದು ಮಾಡ ಬಂದರೆ ಉಪದೇಶ
ಮನೆಯ ಕೋಳಿಯೆಡೆ ಗಮನವಿಡು ವಿಶೇಷ !

ನಮ್ಮ ಅಭಿರುಚಿ ಹೇಗಿರಬೇಕು?

ಸಾಹಿತ್ಯ ಸಂಗೀತ ಕಲೆ ಅರಿಯದವನು
ಕೋಡು ಬಾಲ ಇರದ ಪಶುವಂತೆ ಅವನು

ಮಕ್ಕಳು ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಲಿದರೆ:

ಮಗುವಿನ ನಗೆ ಇರಲು ಮನೆಯಲ್ಲಿ
ಬೇರೆ ದೀಪವು ಬೇಕು ಎನಿಸದು ಅಲ್ಲಿ

ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪುಗಳ ಬಗೆಗೆ ನಾವು ಹೇಗಿರಬೇಕು ಅನ್ನುವುದರ ಬಗೆಗೆ:

ತಪ್ಪುಗಳ ಒಪ್ಪುತಲಿ ತಿದ್ದಿಕೊಳ್ಳುವವನು
ಬದುಕಿನಲಿ ಯಶವನ್ನು ನಿಜದಿ ಕಾಂಬುವನು

ಸರಳ ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲ ಮೂಡಿಸುವ ಬರವಣಿಗೆ ನೀತಿ ಪೂರ್ವಕವಿದ್ದು ಮಕ್ಕಳಲ್ಲಿ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ, ತ್ಯಾಗ, ದೇಶಭಕ್ತಿ, ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಗೌರವ, ಶ್ರದ್ಧೆಗಳನ್ನು ಮೂಡಿಸಬೇಕು.. ಇದು ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತ್ಯ ಧರ್ಮ ಅನ್ನುತ್ತಾರೆ ಬೆಣಕಲ್. ಇಂದಿನ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಕನ್ನಡ ಪುಸ್ತಕಗಳ ಅಭಿರುಚಿ ಮತ್ತು ಅಂಥಹ ವಾತಾವರಣ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡಿಕೊಡುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮನೆಯ ಹಿರಿಯರಲ್ಲಿ ಬರಬೇಕೆನ್ನುವುದು ಅವರ ಕಳಕಳಿ.

ಈಗಿನ ಮಕ್ಕಳ ಕುತೂಹಲದ ಪರಿಧಿ ಬಹಳ ದೊಡ್ಡದಿದೆ. ಅವರ ಜಿಜ್ಞಾಸೆಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಪರಿಷ್ಕೃತ ಅಭಿರುಚಿಗಳಿಗೆ ಸಮಾಧಾನ ಕೊಡುವ ಸಾಹಿತ್ಯ ಸೃಷ್ಟಿಮಾಡುವ ಗುರುತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಮಕ್ಕಳ ಸಾಹಿತಿಗಳಿಗಿದೆ ಎಂದು ಅವರ ಅಭಿಪ್ರಾಯ.

ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ‘ಭಕ್ತಿ-ಸರಸ’ ಅನ್ನುವ ಅಧ್ಯಾತ್ಮ ಚಿಂತನದ ಕಾವ್ಯ ಕೃಷಿಯಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದು, ಸಾಹಿತ್ಯ ಪ್ರಪಂಚದ ನಿರಂತರ ಪಯಣಿಗರಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಮತ್ತಷ್ಟು ಕೃತಿಗಳು ಅವರಿಂದ ರಚನೆಯಾಗಲಿ ಅನ್ನುವ ಆಸೆ. ಕನ್ನಡ ಓದುವ ಮಕ್ಕಳು ನಮ್ಮ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನರಿವ ಪ್ರತಿಭಾಶಾಲಿಗಳಾಗುತ್ತಾರೆ ಎಂದು ಬೆಣಕಲ್ ನಂಬುತ್ತಾರೆ.

ಅವರ ಕವಿತೆಯೊಂದರ ಸಾಲುಗಳಿಂದಲೇ ಅಭಿವಾದನ ಮಾಡೋಣ.

ಏನಾದರೂ ನೀ ಆಗುವದಿದ್ದರೆ
ಬೆಳಗುವ ಜ್ಯೋತಿಯು ಆಗು
ಸುತ್ತಲು ಹರಡಿಹ ಕತ್ತಲೆಯನ್ನು
ಬೆಳಕಿನ ರೂಪದಿ ನೀಗು

ಬೆಳಗಿ ಬೆಳಗುತ ಆ ರವಿಯಂತೆ
ಸೇವೆಯ ಕಾರ್ಯದಿ ಮಾಗು
ಜಗದಲಿ ಹರಡಿಹ ಹಿರಿತಮವನ್ನು
ರವಿಯ ಬೆಳಕಿನೊಲು ನೀಗು

ಲೇಖಕರೊಂದಿಗೆ

(ಲೇಖಕನೊಂದಿಗೆ ಶ್ರೀ ಗುರುರಾಜ ಬೆಣಕಲ್)

***

(Published in kannada.pratilipi e magazine:Link address: https://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/makkala-saahithya-krushika)

ಧರ್ಮ ಸಂಭಾಷಣೆ

god

ನಾನು ಸ್ವತಂತ್ರ”

ಹೌದು ನೀನು ಸ್ವತಂತ್ರನೇ, ಅಲ್ಲ ಅಂದವರು ಯಾರು?

ನಾನಿರುವ ದೇಶವೂ ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶ”

ಹೌದು.. ನಮ್ಮದು ಸ್ವತಂತ್ರ ದೇಶವೇ..

ನಾನು ಅನುಸರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಧರ್ಮ”

ಹೌದು.. ಅನುಮಾನವಿಲ್ಲ

ನನ್ನದು ಸ್ವತಂತ್ರ ಧರ್ಮ”

ನಿನ್ನ ಧರ್ಮ ಯಾರು ಕಟ್ಟಿಹಾಕಿದ್ದಾರೆ?

ನನ್ನ ಧರ್ಮ ಸ್ವತಂತ್ರವೆಂದು ಘೋಷಣೆ ಮಾಡಬೇಕು”

ನಿನ್ನ ಘೋಷಣೆ ಒಪ್ಪಿದ್ದೇವೆ.. ಇನ್ಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು?

ಈ ದೇಶದ ಸಂವಿಧಾನ ಅನ್ನುವ ಕಟ್ಟಳೆಯಲ್ಲಿ”

ಅದರಿಂದ ಸಾಧಿಸುವುದೇನು?

ಅದು ನನ್ನನ್ನು ವಿಶೇಷನೆಂದೂ

ಇತರರಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನನೆಂದೂ

ಶ್ರೇಷ್ಠನೆಂದೂ

ಉಳಿದವರು

ಅನ್ಯರೂ

ಅನ್ಯಾಯಗಾರರೂ

ಅಪದ್ಧರೂ

ಅರೆತಿಳಿವಳಿಕೆಯವರೂ

ಅಸಹನೆಯವರೂ

ಅಲ್ಪರೂ ಅಧಮರೂ

ಒಡೆದವರೂ ಒದ್ದವರೂ…………………”

ಸಾಕು ಸಾಕು ತಿಳಿಯಿತು.. ಉಪಯೋಗಗಳೇನು?

ಅಲ್ಪ ಮತಿಗಳಿಗೆ ಅದು ತಿಳಿಯದು ಬಿಡು”

ನಿನ್ನ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಹೆಸರಿದೆಯೆ…?  ಇಡಬೇಕೆ?

 

(photo courtesy: Internet)

ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಬರಹವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕವಿತೆ ‘ಬೆಳಕೆಂದರೆ’

cow calf

ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಬರಹವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕವಿತೆ ‘ಬೆಳಕೆಂದರೆ’ ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ:

https://sampada.net/blog/%E0%B2%AC%E0%B3%86%E0%B2%B3%E0%B2%95%E0%B3%86%E0%B2%82%E0%B2%A6%E0%B2%B0%E0%B3%86/20-10-2017/47909

ಮಾಯಾ ಕೋಲಿನ ಪಲಾವ್

Kids story

ಅದು  ದಟ್ಟ ಕಾಡು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ, ಗಾಳಿ, ನೀರು ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ಅನ್ಯೋನ್ಯದಿಂದ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಂಥ ಕಾಡಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಂದಲೊ ನರಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಕಾಡು ಅದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಸ್ವಭಾವ. ಅದು ಆಸೆಬುರುಕ ಮತ್ತು ಜಿಪುಣ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಗುಹೆಯ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇಕಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ

ಆ ನರಿಯ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೆ ಒಂದು ಮೊಲವೂ ವಾಸವಿತ್ತು. ನರಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಹಸಿವಾದಗಲೆಲ್ಲ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತ ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋಗಿ ಬರತೊಡಗಿತು. ಮೊಲಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬೇಜಾರು, ಈ ನರಿಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯ್ತು ಎಂದು.

ಒಂದು ದಿನ ಮೊಲ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದು ಅಳಿಲು ಬಂದು ಮೊಲವನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿತು.

“ಏಕೆ ಮೊಲವೆ, ಇಷ್ಟುದೂರ ಬಂದು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಹಾರವಿದೆಯಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

ಮೊಲ, “ಅದೊಂದು ಕತೆ. ನನ್ನ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಈಗ ನರಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಬಂದು ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಸೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಸಿಕ್ಕಿದ ಆಹಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಜಿಪುಣ ಕೂಡ. ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಕೊಡುವುದೆ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ” ಅಂದಿತು.

ಅಳಿಲಿಗೆ ಮೊಲದ ಬಗೆಗೆ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅದು ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿಂತ. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ, “ಆ ನರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಅಂದಿತು.

“ಹೌದಾ? ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲ ನೋಡೋಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕವರಲ್ವ?”

“ನಾನು ಮಾತಾಡಿಸ್ತೀನಿ ನೋಡುತ್ತಿರು. ನರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಕೂಡ ಇದೆ”

ಮೊಲಕ್ಕೆ ಅಳಿಲ ಮಾತು ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ.

“ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದ ಅಳಿಲೆ. ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ. ಆ ನರಿಯನ್ನು ಯಾವಾಗ ಭೇಟಿ ಮಾಡೋಣ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

“ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನರಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಡ. ಹೌದು, ಹೌದು ಅಂತ ತಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತಿರು, ಅಷ್ಟೆ” ಅಂದಿತು ಅಳಿಲು. “ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದಿತು ಮೊಲ..

ಮರುದಿನ ಅಳಿಲು ಮೊಲದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿತು. ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟು ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಆ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಬಡಿದರೆ ‘ಛಟ ಛಟ’ ಶಬ್ಧ ಜೋರಾಗಿಯೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೋಲುಗಳವು.

ಮೊಲದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಳಿಲು ‘ಛಟ ಛಟ’ ಶಬ್ಧ ಮಾಡಿ, “ಓ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮೊಲವೆ, ಬಾ ಹೊರಗೆ, ನಾನು ಅಳಿಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಕೂಗಿತು.

ಸಡಗರದಿಂದ ಮೊಲ ಹೊರಬಂದು “ಬಾ ಬಾ ಗೆಳೆಯ” ಎಂದು ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕರೆಯಿತು. ” ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡೋದು ಬೇಡ. ನಾವೀಗ ನರಿಯ ಮನೆಯ ಸಮೀಪ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡೋಣ”

“ಆಗಲಿ ಬಾ… ನೋಡು ಅದೇ ನರಿಯ ಗುಹೆ. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿಯೆ ಮಾತಾಡೋಣ”.

ನರಿಯ ಗುಹೆಯ ಸಮೀಪ ಅವೆರಡೂ ಕುಳಿತವು. ಅಳಿಲು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಕೋಲಿನಿಂದ ‘ಛಟ ಛಟ’ ಶಬ್ದ ಮಾಡತೊಡಗಿತು. ಆ ಶಬ್ಧಕ್ಕೆ ನರಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ನೋಡಿತು. ಮೊಲ ಮತ್ತು ಅಳಿಲು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಏನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಿವೆ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.

ಅಳಿಲಿಗೆ ನರಿ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅದು, “ಮೊಲವೆ ಮೊಲವೆ, ಇದು ಮಾಯಾ ಕೋಲುಗಳು. ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಪವಾಡ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಏನು ಗೊತ್ತ? ಇದನ್ನು ಛಟ ಛಟ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಯಾವ ಥರದ ಊಟ ತಿಂಡಿ ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೊ ಅದು ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಈ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರುಚಿಯ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ ಗೊತ್ತ?” ಎಂದಿತು.

ಮೊಲ ಮೊದಲೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ “ಹೌದು ಹೌದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು” ಅಂದಿತು. ಇವರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನರಿಗೆ ಆಶ್ಛರ್ಯ. ಆ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹೇಗಾದರು ತಾನು ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು.

ಅದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, “ನಮಸ್ಕಾರ ಗೆಳೆಯರೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರ? ಏನು ಸಮಾಚಾರ? ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರ. ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷವಿದೆಯ? ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಈ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊಸಬ.” ಅಂದಿತು.

ಅಳಿಲು, “ನಮಸ್ಕಾರ ನರಿಯಣ್ಣ. ಓ.. ನೀನು ಹೊಸಬನಾ? ಅದಕ್ಕೇ ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಇದ್ದೀವಿ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.” ಅಂದಿತು.

ಅದಕ್ಕೆ ನರಿ, ” ನಾನು ಸಹ ಸ್ನೇಹಜೀವಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಗೊತ್ತ?”

“ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು ನರಿಯಣ್ಣ ನೀನು ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದು. ಮತ್ತೇನು ಇಲ್ಲಿಯ ಸಮಾಚಾರ?”

“ಅಯ್ಯೋ ಅಳಿಲೆ… ನನ್ನ ವಿಷಯ ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳು. ನೀನು ನನ್ನ ಹೊಸ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲವೆ. ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀಯ ಅಲ್ಲವೆ?” ಎಂದು ನರಿ ತನಗೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಿದೆ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ನಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಅಳಿಲಿಗೆ ಒಳಗೆ ನಗು. ಅದು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಕೋಲಿಗೆ ಆಸೆ ಪಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು!

“ಏನು ಕಷ್ಟ ನರಿಯಣ್ಣ?” ಅಳಿಲು ಕೇಳಿತು.

“ನನಗೆ ನನ್ನ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಯೋಚನೆಯಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದಿನಾ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತಂದುಕೊಡುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ನಮಗೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ ”

ಅದಕ್ಕೆ ಅಳಿಲು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕೇಳಿತು. “ನಿನಗೂ ಕಷ್ಟವ?” ಮೊಲ “ಹೌದು ಹೌದು” ಅಂದಿತು.

ಅಳಿಲು, “ನರಿಯಣ್ಣ.. ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವೂ ಇದೆ. ನೋಡು ನನ್ನ ಬಳಿ ಈ ಎರಡು ಕೋಲು ಇವೆ. ಇವು ಮಾಯಾ ಕೋಲು. ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಊಟ,ತಿಂಡಿ ಈ ಕೋಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿನಗೆ ಇದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಟ್ಟುಕೊ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮೊಲಕ್ಕೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನಲು ಕೊಡು” ಅಂದಿತು.

ನರಿಗೆ ತನ್ನ ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ. ಅದು ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತ, “ಅಳಿಲಣ್ಣ.. ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು. ನೀನು ಆ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸೋದು ಅನ್ನುವದನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡು” ಅಂದಿತು.

“ಆಗಲಿ ಈ ಕೋಲನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದ ತಿಂಡಿ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಬಾ.. ನರಿಯಣ್ಣ ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಕಲಿತುಕೊ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನರಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

“ಈಗ ಹೇಳು ನರಿಯಣ್ಣ ನಿನಗೆ ಏನು ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು?”

“ನನಗೆ ಪಲಾವ್ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡು ಅಳಿಲಣ್ಣ”

“ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ, ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತಾ. ಆ ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಡು”

ನರಿ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತಂದು, ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಆ ನೀರು ಕುದಿಯತೊಡಗಿತು. ಪಾತ್ರೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ಸರಿಸಿ, ಅಳಿಲು ತನ್ನ ಎರಡು ಕೋಲನ್ನು ಛಟ ಛಟ ಎಂದು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಬಡಿದು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಳ ಮುಚ್ಚಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದು “ಓ ಪಲಾವ್ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದೆ..” ಎಂದು ಗೊಣಗಿತು.

ನರಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ಅಳಿಲು ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದು ನೋಡಿ, ನರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿತು “ನರಿಯಣ್ಣ ನಿನಗೆ ಪಲಾವಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತರಕಾರಿ ಬೇಕ?”

“ಹೌದು” ಅಂದಿತು ನರಿ.

“ನೋಡು, ಇದರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪವೆ ತರಕಾರಿ ತಂದು ಇದರೊಳಗೆ ಹಾಕು ಆಗ ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ರುಚಿ ಬರುತ್ತದೆ”.

ತಕ್ಷಣ ನರಿ ಒಳ ಹೋಗಿ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿ ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಹಾಕಿತು. ಹಾಗೆ ಹಾಕುವಾಗ ನರಿಗೆ ಆ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಾಸನೆಯೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದು “ಪಲಾವಿನ ಪರಿಮಳ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ” ಅಂದಿತು.

“ಹೌದು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುದಿಯಲಿ ಆಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ಅಕ್ಕಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಪರಿಮಳ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಸುಮತಿ ಅಕ್ಕಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಹಾಕು. ಆಗ ತುಂಬಾ ಪರಿಮಳದ ಪಲಾವ್ ಆಗುತ್ತದೆ ” ಅಂದಿತು ಅಳಿಲು.

ನರಿ ಒಳ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಕ್ಕಿ ತಂದು ಆ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಿತು. ಅಳಿಲು ಹೇಳಿತು, “ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಸುಮತಿ ಹಾಕಿದರೆ ಪರಿಮಳ ಹೆಚ್ಚು ಬರುತ್ತದೆ. ನರಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಅಕ್ಕಿ ತಂದು ಸುರಿಯಿತು. ಆಗ ನರಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳಿತು, “ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ರುಚಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆಣಸು, ಮಸಾಲೆ, ಉಪ್ಪು ಸೇರಿಸಿದರೆ ಸರಿ ಹೋಗಬಹುದು”.

ಮೊಲ “ಹೌದು.. ಹೌದು ” ಅಂದಿತು. ನರಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಸಾಲೆ, ಮೆಣಸು, ಉಪ್ಪು ತಂದು ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಿತು. ಈಗ ಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ಘಮ್ಮನೆ ಪರಿಮಳ!

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೆ ನರಿ ಬಯಸಿದ ಪಲಾವ್ ಸಿದ್ಧ!. ನರಿ ಮತ್ತು ನರಿಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಮಾಯಾ ಕೋಲಿನಿಂದ ಪಲಾವ್ ತಯಾರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ನೀರೂರತೊಡಗಿದೆ.

ಆಳಿಲು ಹೇಳಿತು, “ನರಿಯಣ್ಣ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಅಂತ.. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಪ್ಪೆ ಇರುತ್ತದೆ. ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು, ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹಾಕು, ಅಷ್ಟೆ” ಅಂದಿತು. ಅಲ್ಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮೊಲ “ಹೌದು.. ಹೌದು.. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಛು ಹಾಕಿದರೆ ತುಂಬಾ ರುಚಿ ಬರುತ್ತದೆ” ಅಂದಿತು.

ನರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿ ಪಲಾವ್ ಬಡಿಸಿತು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಾಯಾಕೋಲಿನ ಪಲಾವ್ ರುಚಿರುಚಿಯಾಗಿತ್ತು.

ನರಿ ಹೇಳಿತು, “ಮೊಲವೆ ದಿನವೂ ನೀನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗು. ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಅಳಿಲಿನಿಂದಲ್ಲವೆ ನನಗೆ ಈ ಮಾಯಾಕೋಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು.”

ಅಳಿಲು ನರಿಯನ್ನು ಪೆದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಈಗ ಹೊಳೆಯಿತು!

ನರಿಯ ಮನೆಯಿಂದ ಮೊಲ, ಅಳಿಲು ಹೊರಟವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತ ಅಳಿಲು ಹೇಳಿತು, “ಮೊಲವೆ.. ನೀನು ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನರಿಯ ಜೊತೆ ಇರು ಮತ್ತು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುದಿಯುವಾಗ ರುಚಿ ಬೇಕು ಅನ್ನು. ತಿಂಡಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊ. ನಿನಗೂ ಮತ್ತು ನರಿಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ”

“ಪುಟ್ಟ ಜಾಣ ಅಳಿಲೆ ನೀನು ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತ. ನೀನು ನರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿದೆ” ಎಂದು ಮೊಲ ಅಳಿಲಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟಿತು.

(ಜಾನಪದ ಕತೆಯೊಂದರ ಸ್ಪೂರ್ತಿ)

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ – ವಿರಾಮ – ೦೧.೧೦.೨೦೧೭ ಪ್ರಕಟಿತ)