ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಬರಹವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕವಿತೆ ‘ಬೆಳಕೆಂದರೆ’

cow calf

ಸಂಪದದಲ್ಲಿ ವಿಶೇಷ ಬರಹವಾಗಿ ಆಯ್ಕೆಯಾದ ಕವಿತೆ ‘ಬೆಳಕೆಂದರೆ’ ಓದಲು ಈ ಲಿಂಕ್ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿ:

https://sampada.net/blog/%E0%B2%AC%E0%B3%86%E0%B2%B3%E0%B2%95%E0%B3%86%E0%B2%82%E0%B2%A6%E0%B2%B0%E0%B3%86/20-10-2017/47909

Advertisements

ಮಾಯಾ ಕೋಲಿನ ಪಲಾವ್

Kids story

ಅದು  ದಟ್ಟ ಕಾಡು. ಅಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳು ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲ ಪ್ರಾಣಿಗಳಿಗೂ ಒಳ್ಳೆಯ ಆಹಾರ, ಗಾಳಿ, ನೀರು ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಅಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೂ ಬಹಳ ಅನ್ಯೋನ್ಯದಿಂದ, ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಜೀವನ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದವು.

ಅಂಥ ಕಾಡಿಗೆ ಒಂದು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಂದಲೊ ನರಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಬಂದು ಸೇರಿಕೊಂಡಿತು. ಆ ಕಾಡು ಅದಕ್ಕೆ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು. ತನಗೆ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ ಅದಕ್ಕೆ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಸ್ವಭಾವ. ಅದು ಆಸೆಬುರುಕ ಮತ್ತು ಜಿಪುಣ. ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನುವುದಕ್ಕೆ ಏನಾದರು ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಅದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ತನ್ನ ಗುಹೆಯ ಮನೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಬೇಕಿರುವುದಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಸಂಗ್ರಹ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿತ್ತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದ್ದ ಬೇರೆ ಪ್ರಾಣಿ ಪಕ್ಷಿಗಳಿಗೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಲೆ ಇರಲಿಲ್ಲ

ಆ ನರಿಯ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೆ ಒಂದು ಮೊಲವೂ ವಾಸವಿತ್ತು. ನರಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಅದಕ್ಕೆ ಆಹಾರ ಸಿಕ್ಕುವುದು ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಹಾಗಾಗಿ ಅದು ಹಸಿವಾದಗಲೆಲ್ಲ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತ ತುಂಬಾ ದೂರ ಹೋಗಿ ಬರತೊಡಗಿತು. ಮೊಲಕ್ಕೆ ಒಂದೇ ಬೇಜಾರು, ಈ ನರಿಯಿಂದ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಕಷ್ಟವಾಯ್ತು ಎಂದು.

ಒಂದು ದಿನ ಮೊಲ ಆಹಾರ ಹುಡುಕುತ್ತಿರುವಾಗ ಒಂದು ಅಳಿಲು ಬಂದು ಮೊಲವನ್ನು ಮಾತಾಡಿಸಿತು.

“ಏಕೆ ಮೊಲವೆ, ಇಷ್ಟುದೂರ ಬಂದು ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದೀಯ? ನಿನ್ನ ಮನೆಯ ಹತ್ತಿರವೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಆಹಾರವಿದೆಯಲ್ಲ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

ಮೊಲ, “ಅದೊಂದು ಕತೆ. ನನ್ನ ಗೂಡಿನ ಹತ್ತಿರ ಈಗ ನರಿಯೊಂದು ತನ್ನ ಸಂಸಾರ ಸಮೇತ ಬಂದು ಮನೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಆಸೆ ಜಾಸ್ತಿ. ಸಿಕ್ಕಿದ ಆಹಾರವನ್ನೆಲ್ಲ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಿ ತನ್ನ ಗುಹೆಯಲ್ಲಿ ಬಚ್ಚಿಡುತ್ತದೆ. ಅದು ಜಿಪುಣ ಕೂಡ. ಯಾರಿಗೂ ಏನೂ ಕೊಡುವುದೆ ಇಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ ನಾನು ಇಷ್ಟು ದೂರ ಬರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ” ಅಂದಿತು.

ಅಳಿಲಿಗೆ ಮೊಲದ ಬಗೆಗೆ ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಅದು ಚಿಕ್ಕದಾದರೂ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿಂತ. ಸ್ವಲ್ಪ ಯೋಚಿಸಿ, “ಆ ನರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಬರುವಂತೆ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ” ಅಂದಿತು.

“ಹೌದಾ? ಅದು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ? ಏಕೆಂದರೆ ಅದು ನಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ನಾವೆಲ್ಲ ನೋಡೋಕ್ಕೆ ಚಿಕ್ಕವರಲ್ವ?”

“ನಾನು ಮಾತಾಡಿಸ್ತೀನಿ ನೋಡುತ್ತಿರು. ನರಿಗೆ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಲು ನನ್ನ ಬಳಿ ಒಂದು ಉಪಾಯ ಕೂಡ ಇದೆ”

ಮೊಲಕ್ಕೆ ಅಳಿಲ ಮಾತು ಕೇಳಿ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ.

“ತುಂಬಾ ಧನ್ಯವಾದ ಅಳಿಲೆ. ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ನೋಡಿ ಸಹಾಯ ಮಾಡುವ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಿದ್ದೀಯ. ಆ ನರಿಯನ್ನು ಯಾವಾಗ ಭೇಟಿ ಮಾಡೋಣ?” ಎಂದು ಕೇಳಿತು.

“ನಾಳೆ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನಿನ್ನ ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನಾನು ನರಿ ಮಾತನಾಡುವಾಗ ನೀನು ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳಬೇಡ. ಹೌದು, ಹೌದು ಅಂತ ತಲೆ ಆಡಿಸುತ್ತಿರು, ಅಷ್ಟೆ” ಅಂದಿತು ಅಳಿಲು. “ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ” ಎಂದಿತು ಮೊಲ..

ಮರುದಿನ ಅಳಿಲು ಮೊಲದ ಮನೆಗೆ ಹೊರಟಿತು. ಹೋಗುವಾಗ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ಗಟ್ಟಿಮುಟ್ಟು ಎರಡು ಚಿಕ್ಕ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹೋಯಿತು. ಆ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಬಡಿದರೆ ‘ಛಟ ಛಟ’ ಶಬ್ಧ ಜೋರಾಗಿಯೆ ಬರುತ್ತಿತ್ತು, ಅಷ್ಟು ಗಟ್ಟಿಯಾದ ಕೋಲುಗಳವು.

ಮೊಲದ ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಅಳಿಲು ‘ಛಟ ಛಟ’ ಶಬ್ಧ ಮಾಡಿ, “ಓ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮೊಲವೆ, ಬಾ ಹೊರಗೆ, ನಾನು ಅಳಿಲು ಬಂದಿದ್ದೇನೆ” ಎಂದು ಕೂಗಿತು.

ಸಡಗರದಿಂದ ಮೊಲ ಹೊರಬಂದು “ಬಾ ಬಾ ಗೆಳೆಯ” ಎಂದು ತನ್ನ ಮನೆಯೊಳಗೆ ಕರೆಯಿತು. ” ಸಮಯ ಹಾಳು ಮಾಡೋದು ಬೇಡ. ನಾವೀಗ ನರಿಯ ಮನೆಯ ಸಮೀಪ ಕುಳಿತು ಮಾತಾಡೋಣ”

“ಆಗಲಿ ಬಾ… ನೋಡು ಅದೇ ನರಿಯ ಗುಹೆ. ನಾವು ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರದಲ್ಲಿಯೆ ಮಾತಾಡೋಣ”.

ನರಿಯ ಗುಹೆಯ ಸಮೀಪ ಅವೆರಡೂ ಕುಳಿತವು. ಅಳಿಲು ತನ್ನ ಬಳಿಯಿದ್ದ ಕೋಲಿನಿಂದ ‘ಛಟ ಛಟ’ ಶಬ್ದ ಮಾಡತೊಡಗಿತು. ಆ ಶಬ್ಧಕ್ಕೆ ನರಿ ತನ್ನ ಮನೆಯಿಂದ ಹೊರಗೆ ತಲೆಯಿಟ್ಟು ನೋಡಿತು. ಮೊಲ ಮತ್ತು ಅಳಿಲು ದೂರದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಏನೋ ಮಾತಾಡುತ್ತಿವೆ. ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವುಗಳ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ಅವರ ಮಾತನ್ನು ಮರೆಯಲ್ಲಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳತೊಡಗಿತು.

ಅಳಿಲಿಗೆ ನರಿ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಕೇಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಜೋರು ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಅದು, “ಮೊಲವೆ ಮೊಲವೆ, ಇದು ಮಾಯಾ ಕೋಲುಗಳು. ಇದರಿಂದ ಒಂದು ಪವಾಡ ನಡೆಯುತ್ತೆ. ಏನು ಗೊತ್ತ? ಇದನ್ನು ಛಟ ಛಟ ಬಡಿಯುತ್ತಾ ಯಾವ ಥರದ ಊಟ ತಿಂಡಿ ನಾವು ಕೇಳುತ್ತೇವೊ ಅದು ತಯಾರಾಗುತ್ತದೆ. ನಾನು ಈ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಬೇರೆ ಬೇರೆ ರುಚಿಯ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುತ್ತೇನೆ ಗೊತ್ತ?” ಎಂದಿತು.

ಮೊಲ ಮೊದಲೆ ಮಾತಾಡಿಕೊಂಡಂತೆ “ಹೌದು ಹೌದು ನನಗೆ ಗೊತ್ತು” ಅಂದಿತು. ಇವರ ಮಾತು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದ ನರಿಗೆ ಆಶ್ಛರ್ಯ. ಆ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹೇಗಾದರು ತಾನು ಪಡೆಯುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು.

ಅದು ಮೆಲ್ಲನೆ ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ, “ನಮಸ್ಕಾರ ಗೆಳೆಯರೆ. ಚೆನ್ನಾಗಿದ್ದೀರ? ಏನು ಸಮಾಚಾರ? ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯೆ ಇಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದೀರ. ಏನಾದರೂ ವಿಶೇಷವಿದೆಯ? ನನಗೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೇಳಿ. ಏಕೆಂದರೆ, ನಾನು ಈ ಕಾಡಿಗೆ ಹೊಸಬ.” ಅಂದಿತು.

ಅಳಿಲು, “ನಮಸ್ಕಾರ ನರಿಯಣ್ಣ. ಓ.. ನೀನು ಹೊಸಬನಾ? ಅದಕ್ಕೇ ನಿನ್ನ ಪರಿಚಯ ಆಗಿರಲಿಲ್ಲ. ನಾವು ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಸ್ನೇಹದಿಂದ ಇದ್ದೀವಿ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ.” ಅಂದಿತು.

ಅದಕ್ಕೆ ನರಿ, ” ನಾನು ಸಹ ಸ್ನೇಹಜೀವಿ. ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಸಹಾಯವನ್ನೂ ಮಾಡುತ್ತೇನೆ ಗೊತ್ತ?”

“ತುಂಬಾ ಸಂತೋಷವಾಯಿತು ನರಿಯಣ್ಣ ನೀನು ಸ್ನೇಹಿತನಾಗಿದ್ದು. ಮತ್ತೇನು ಇಲ್ಲಿಯ ಸಮಾಚಾರ?”

“ಅಯ್ಯೋ ಅಳಿಲೆ… ನನ್ನ ವಿಷಯ ನಿನ್ನ ಹತ್ತಿರ ಹೇಳುತ್ತೇನೆ ಕೇಳು. ನೀನು ನನ್ನ ಹೊಸ ಗೆಳೆಯನಲ್ಲವೆ. ನನ್ನ ಕಷ್ಟ ನಿನಗೆ ಗೊತ್ತಾದರೆ ಏನಾದರೂ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತೀಯ ಅಲ್ಲವೆ?” ಎಂದು ನರಿ ತನಗೆ ಬಹಳ ಕಷ್ಟವಿದೆ ಎಂದು ಅವರನ್ನು ನಂಬಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿತು. ಅಳಿಲಿಗೆ ಒಳಗೆ ನಗು. ಅದು ತನ್ನ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಕೋಲಿಗೆ ಆಸೆ ಪಡುತ್ತಿದೆ ಎಂದು!

“ಏನು ಕಷ್ಟ ನರಿಯಣ್ಣ?” ಅಳಿಲು ಕೇಳಿತು.

“ನನಗೆ ನನ್ನ ಸಂಸಾರವನ್ನು ನೋಡಿಕೊಳ್ಳುವುದೇ ಯೋಚನೆಯಾಗಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳಿಗೆ ದಿನಾ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತಂದುಕೊಡುವುದೇ ದೊಡ್ಡ ಕಷ್ಟದ ಕೆಲಸ. ಈ ಕಾಡಿನಲ್ಲಿ ತಿನ್ನಲು ನಮಗೆ ಏನೂ ಸಿಕ್ಕುತ್ತಿಲ್ಲ ”

ಅದಕ್ಕೆ ಅಳಿಲು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಕೇಳಿತು. “ನಿನಗೂ ಕಷ್ಟವ?” ಮೊಲ “ಹೌದು ಹೌದು” ಅಂದಿತು.

ಅಳಿಲು, “ನರಿಯಣ್ಣ.. ನನಗೆ ನಿನ್ನ ಕಷ್ಟ ಗೊತ್ತಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಪರಿಹಾರವೂ ಇದೆ. ನೋಡು ನನ್ನ ಬಳಿ ಈ ಎರಡು ಕೋಲು ಇವೆ. ಇವು ಮಾಯಾ ಕೋಲು. ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಒಂದು ಬಾರಿ ನಿನಗೆ ಬೇಕಾದ ಊಟ,ತಿಂಡಿ ಈ ಕೋಲು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬಹುದು. ನಿನಗೆ ಇದನ್ನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಇಟ್ಟುಕೊ ಮತ್ತೆ ನನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಮೊಲಕ್ಕೂ ಅದರಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ತಿನ್ನಲು ಕೊಡು” ಅಂದಿತು.

ನರಿಗೆ ತನ್ನ ಉಪಾಯ ಫಲಿಸಿದ್ದಕ್ಕೆ ಒಳಗೊಳಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿ. ಅದು ಕೈಮುಗಿಯುತ್ತ, “ಅಳಿಲಣ್ಣ.. ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು. ನೀನು ಆ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ನನಗೆ ಕೊಡು. ಅದರಿಂದ ನಮ್ಮ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲರ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಕೋಲುಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಉಪಯೋಗಿಸೋದು ಅನ್ನುವದನ್ನು ತಿಳಿಸಿಕೊಡು” ಅಂದಿತು.

“ಆಗಲಿ ಈ ಕೋಲನ್ನು ಉಪಯೋಗಿಸಿ ಹೇಗೆ ಬೇಕಾದ ತಿಂಡಿ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದು ಹೇಳಿಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಬಾ.. ನರಿಯಣ್ಣ ನಿನ್ನ ಮನೆಯಲ್ಲೇ ಅದನ್ನು ಕಲಿತುಕೊ” ಎಂದು ಹೇಳಿತು. ಎಲ್ಲರೂ ನರಿಯ ಮನೆಗೆ ಹೋದರು.

“ಈಗ ಹೇಳು ನರಿಯಣ್ಣ ನಿನಗೆ ಏನು ತಯಾರು ಮಾಡಬೇಕು?”

“ನನಗೆ ಪಲಾವ್ ಅಂದರೆ ಇಷ್ಟ ಅದನ್ನೇ ಮಾಡು ಅಳಿಲಣ್ಣ”

“ಹಾಗೇ ಆಗಲಿ, ಒಂದು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತಾ. ಆ ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಡು”

ನರಿ ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ತಂದು, ಒಲೆಯ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಬೆಂಕಿ ಹಚ್ಚಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಆ ನೀರು ಕುದಿಯತೊಡಗಿತು. ಪಾತ್ರೆಯ ಮುಚ್ಚಳ ಸರಿಸಿ, ಅಳಿಲು ತನ್ನ ಎರಡು ಕೋಲನ್ನು ಛಟ ಛಟ ಎಂದು ಹತ್ತು ಬಾರಿ ಬಡಿದು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಳ ಮುಚ್ಚಿತು. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ಮತ್ತೆ ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದು “ಓ ಪಲಾವ್ ತಯಾರಾಗುತ್ತಿದೆ..” ಎಂದು ಗೊಣಗಿತು.

ನರಿಗೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಮತ್ತೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯ ಬಿಟ್ಟು ಅಳಿಲು ಮುಚ್ಚಳ ತೆರೆದು ನೋಡಿ, ನರಿಯನ್ನು ಕೇಳಿತು “ನರಿಯಣ್ಣ ನಿನಗೆ ಪಲಾವಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ತರಕಾರಿ ಬೇಕ?”

“ಹೌದು” ಅಂದಿತು ನರಿ.

“ನೋಡು, ಇದರಲ್ಲಿ ಅಕ್ಕಿ ಹೆಚ್ಚಿದೆ ಅನ್ನಿಸುತ್ತೆ. ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪವೆ ತರಕಾರಿ ತಂದು ಇದರೊಳಗೆ ಹಾಕು ಆಗ ನಿನ್ನ ಇಷ್ಟದಂತೆ ರುಚಿ ಬರುತ್ತದೆ”.

ತಕ್ಷಣ ನರಿ ಒಳ ಹೋಗಿ ತರಕಾರಿಯನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿ ಪಾತ್ರೆಯೊಳಗೆ ಹಾಕಿತು. ಹಾಗೆ ಹಾಕುವಾಗ ನರಿಗೆ ಆ ಹಬೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವ ವಾಸನೆಯೂ ಬರಲಿಲ್ಲ. ಅದು “ಪಲಾವಿನ ಪರಿಮಳ ಇನ್ನೂ ಬಂದಿಲ್ಲ” ಅಂದಿತು.

“ಹೌದು ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಕುದಿಯಲಿ ಆಗ ಬರುತ್ತದೆ. ಅಂದಹಾಗೆ ಈ ಅಕ್ಕಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಪರಿಮಳ ಇರುವುದಿಲ್ಲ. ನೀನು ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಸುಮತಿ ಅಕ್ಕಿ ಇದರಲ್ಲಿ ಹಾಕು. ಆಗ ತುಂಬಾ ಪರಿಮಳದ ಪಲಾವ್ ಆಗುತ್ತದೆ ” ಅಂದಿತು ಅಳಿಲು.

ನರಿ ಒಳ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಅಕ್ಕಿ ತಂದು ಆ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಿತು. ಅಳಿಲು ಹೇಳಿತು, “ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಬಾಸುಮತಿ ಹಾಕಿದರೆ ಪರಿಮಳ ಹೆಚ್ಚು ಬರುತ್ತದೆ. ನರಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗಿನಿಂದ ಅಕ್ಕಿ ತಂದು ಸುರಿಯಿತು. ಆಗ ನರಿಯ ಹೆಂಡತಿ ಹೇಳಿತು, “ಅಕ್ಕಿ ಮತ್ತೆ ಹಾಕಿದ್ದರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ರುಚಿ ಬದಲಾಗುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಮೆಣಸು, ಮಸಾಲೆ, ಉಪ್ಪು ಸೇರಿಸಿದರೆ ಸರಿ ಹೋಗಬಹುದು”.

ಮೊಲ “ಹೌದು.. ಹೌದು ” ಅಂದಿತು. ನರಿ ಮತ್ತೆ ಒಳಗೆ ಹೋಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಸಾಲೆ, ಮೆಣಸು, ಉಪ್ಪು ತಂದು ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕಿತು. ಈಗ ಪಾತ್ರೆಯಿಂದ ಘಮ್ಮನೆ ಪರಿಮಳ!

ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೆ ನರಿ ಬಯಸಿದ ಪಲಾವ್ ಸಿದ್ಧ!. ನರಿ ಮತ್ತು ನರಿಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯೋ ಖುಷಿ. ಮಾಯಾ ಕೋಲಿನಿಂದ ಪಲಾವ್ ತಯಾರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಎಲ್ಲರ ಬಾಯಲ್ಲೂ ನೀರೂರತೊಡಗಿದೆ.

ಆಳಿಲು ಹೇಳಿತು, “ನರಿಯಣ್ಣ ಈಗ ಗೊತ್ತಾಯಿತಲ್ಲ ಬೇಕಾದ ಆಹಾರ ತಯಾರು ಮಾಡುವುದು ಹೇಗೆ ಅಂತ.. ಇದು ಸ್ವಲ್ಪ ಸಪ್ಪೆ ಇರುತ್ತದೆ. ರುಚಿ ಹೆಚ್ಚಾಗಲು, ನೀನು ಅದಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನು ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಚಿಗೆ ಹಾಕು, ಅಷ್ಟೆ” ಅಂದಿತು. ಅಲ್ಲೆ ಕುಳಿತಿದ್ದ ಮೊಲ “ಹೌದು.. ಹೌದು.. ಸ್ವಲ್ಪ ಹೆಚ್ಛು ಹಾಕಿದರೆ ತುಂಬಾ ರುಚಿ ಬರುತ್ತದೆ” ಅಂದಿತು.

ನರಿ ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಕೂರಿಸಿ ಪಲಾವ್ ಬಡಿಸಿತು. ನಿಜಕ್ಕೂ ಮಾಯಾಕೋಲಿನ ಪಲಾವ್ ರುಚಿರುಚಿಯಾಗಿತ್ತು.

ನರಿ ಹೇಳಿತು, “ಮೊಲವೆ ದಿನವೂ ನೀನು ನನ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಊಟ ಮಾಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗು. ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ ಅಳಿಲಿನಿಂದಲ್ಲವೆ ನನಗೆ ಈ ಮಾಯಾಕೋಲು ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು.”

ಅಳಿಲು ನರಿಯನ್ನು ಪೆದ್ದು ಮಾಡಿದ್ದು ಮೊಲಕ್ಕೆ ಈಗ ಹೊಳೆಯಿತು!

ನರಿಯ ಮನೆಯಿಂದ ಮೊಲ, ಅಳಿಲು ಹೊರಟವು. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೋಗುತ್ತ ಅಳಿಲು ಹೇಳಿತು, “ಮೊಲವೆ.. ನೀನು ದಿನವೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ನರಿಯ ಜೊತೆ ಇರು ಮತ್ತು ಪಾತ್ರೆಯಲ್ಲಿ ನೀರು ಕುದಿಯುವಾಗ ರುಚಿ ಬೇಕು ಅನ್ನು. ತಿಂಡಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲ ಪದಾರ್ಥಗಳನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಪಾತ್ರೆಗೆ ಹಾಕುವಂತೆ ನೋಡಿಕೊ. ನಿನಗೂ ಮತ್ತು ನರಿಯ ಸಂಸಾರಕ್ಕೂ ಹೊಟ್ಟೆ ತುಂಬುತ್ತದೆ”

“ಪುಟ್ಟ ಜಾಣ ಅಳಿಲೆ ನೀನು ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತ. ನೀನು ನರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಬುದ್ಧಿ ಕಲಿಸಿದೆ ಮತ್ತು ನನ್ನ ಕಷ್ಟವನ್ನೂ ತಪ್ಪಿಸಿದೆ” ಎಂದು ಮೊಲ ಅಳಿಲಿಗೆ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟಿತು.

(ಜಾನಪದ ಕತೆಯೊಂದರ ಸ್ಪೂರ್ತಿ)

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ – ವಿರಾಮ – ೦೧.೧೦.೨೦೧೭ ಪ್ರಕಟಿತ)