ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ

ltr wrtng1

ತಾರ ನಲವತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಮಧ್ಯವಯಸ್ಸಿಗೆ ಹತ್ತಿರವಿರುವ ಮದುವೆಯಾಗದ ಹೆಣ್ಣು. ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಕಾಲೇಜೊಂದರಲ್ಲಿ  ಲೆಕ್ಚರರ್  ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದರೂ,   ಮದುವೆಯ  ಬಗೆಗೆ  ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಆಸ್ಥೆಯಿಲ್ಲ. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ತಾಯಿಯೊಬ್ಬಳೆ. ಅವಳಿಗೆ ಒಂದೇ ಚಿಂತೆ, ಮಗಳ ಮದುವೆ.

ತಾರಳದು ಒಂದು ವಿಚಿತ್ರ ಭಾವುಕತನದ ಕತೆ. ಅವಳ ಬಳಿ ಒಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರವಿದೆ. ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವಳಿಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಅವಳದೇ ತರಗತಿಯ ಹುಡುಗ, ನಡುಗುವ ಕೈಗಳಿಂದ, ತಡಬಡಿಸಿ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಆ ಘಟನೆ ಇಂದಿಗೂ ಹಸಿರು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ!

ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ ತಾರ ಕುಟುಂಬದ ತಾಪತ್ರಯಗಳಿಂದ ಆ ಊರು ಬಿಡಬೇಕಾಯಿತು.    ಆ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ತಾರ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಸಿಕ್ಕದೆ ದೂರವಾದವರು. ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಪ್ರಕರಣ ವಯಸ್ಸಿನ ಹುಮ್ಮಸ್ಸಿನ ಅನೇಕ ಎಳಸು ಪ್ರಕರಣಗಳಂತೆ ಕಾಲದ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಹೋಗಿತ್ತು.

ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ ತಾರ ಆ ಪತ್ರವನ್ನು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಳು! ಅದನ್ನು ಜತನ ಮಾಡಿ, ಯಾರಿಗೂ ಸಿಕ್ಕದಂತೆ, ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಳು. ಬೇಸರವಾದಾಗಲೆಲ್ಲ ಆ ಪತ್ರ ತೆರೆದು ಓದುತ್ತಾಳೆ. ಆ ಹುಡುಗನ ಅಂದಿನ ಎಳಸು ಮನಸ್ಸು ಮತ್ತು ಚಂಗನೆ ಓಡಿದ್ದು ನೆನೆದು ನಗುತ್ತಾಳೆ, ಗೆಲುವಾಗುತ್ತಾಳೆ!

ಆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಮತ್ತೆ ಈ ದಿನ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

” ಓ ತಾರೆ,

ನೀನು  ಕಾಲೇಜಿನ  ಕಾರಿಡಾರಿನಲ್ಲಿ  ಕಣ್ಣ  ರೆಪ್ಪೆಗಳ  ನೆಲಕ್ಕೆ ನೆಟ್ಟು,   ನೋಡಿ ನೋಡಿಲ್ಲದ ಹಾಗೆ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನಿಟ್ಟು ಗಂಭೀರ ಬರುವ ಚಿತ್ರ ನನ್ನ ಎದೆಯೊಳಗೆ ಇದೆ.     ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಸಿ ನಗೆ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಾಸದಂತಿಟ್ಟು , ಬಿಗುಮಾನದ ಪಟ್ಟು ಬಿಡದ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ , ಪುಸ್ತಕಗಳ ಎದೆಗವುಚಿ ಬರುವ ಆ ಸಂಭ್ರಮ ನನ್ನ ಭ್ರಮೆಗೆ ತಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೆ ಹತ್ತಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೆ ಆಸೆ ನನ್ನೊಳಗೆ. ನೀನು ಬರುವ ಸಮಯ ಕಾದು ಎದುರು ಸಿಕ್ಕುತ್ತೇನೆ. ಎಲ್ಲ ಮರೆತವನಂತೆ, ನನ್ನೊಳಗೆ ನಾನೆ ಕಳೆದುಹೋದಂತೆ, ಆಪಾದ ನಿನ್ನ ನೋಡುತ್ತಲೂ ಇರುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಹೇಗೆ ಬಂತೊ ಆ ಧೈರ್ಯ. ನೀನು ಕೂಡ ಒಮ್ಮೆ ನನ್ನ ಥಟ್ಟನೆ ನೋಡಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ!    ಆಗೆಲ್ಲ  ನನಗೆ  ಅನ್ನಿಸುತ್ತದೆ,    ಮೂಡಿರಬಹುದೆ  ನಾನು  ನಿನ್ನ ಮನದಂಗಳದಲ್ಲಿ? ಇರಬಹುದೆ ನಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಯ ಹದವರಿತ ನಟನೆ? ನೋಡಲೋ ಬೇಡವೋ ಚಂಚಲತೆಯಲ್ಲಿ ನೀನು ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಿರಬಹುದೆ?

ಇಬ್ಬಂದಿಯಲ್ಲಿ ಸರಿದು ಆಡುವ ನಯನದೊಡನೆ ಸಾಗುವ ನಿನ್ನ ಲಾಸ್ಯ ನಡಿಗೆ ನನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೆಚ್ಚನೆಯ ನೆನಪ ಹೊತ್ತಿಸಿ ಉರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾವುದೋ ಆಲಸ್ಯಗಳ ನಿನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತೆಳು ಸವರಿದ ಕಣ್ಕಪ್ಪಿನಿಂದಾಗಿ ಹುಸಿ ವರಸೆಯಲ್ಲಿ ಏನೋ ಗುಟ್ಟು ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತೆ. ಆದರೆ ನೀನು ನಿನ್ನ ಗೆಳತಿಯರಲ್ಲಿ ಪಕ್ಕಾ ತರಲೆ ಅನ್ನುವುದು ಹೇಗೋ ನನ್ನ ಕಿವಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ!

ನನ್ನ ಕನಸುಗಳಿಗಿರಲಿಲ್ಲ ಕೊರತೆ. ಸಸಿ ಚಿಗುರಿ, ಮರ ಕೊಬ್ಬಿ ಹೂ ಮಳೆಯಲ್ಲಿ ಸುಗಂಧ ಭಿಮ್ಮನೆ ಮನದೊಳಗೆ ಹಬ್ಬಿ, ಅಡರುವ ಮರಕ್ಕೆ ನೀನು ಬಳ್ಳಿಯಾಗಿ ನನ್ನ ತಬ್ಬಬಹುದೇ? ಆ ಬಯಕೆ ಬಳ್ಳಿ ನೆಲದಿಂದ ಮುಗಿಲಿಗೆ ಚಾಚಬಹುದೆ? ನಿನ್ನ ಹೃದಯದಿಂದ ನನ್ನ ಕಾದ ಹೃದಯಕ್ಕದು ಮುಟ್ಟಬಹುದೇ ಅನ್ನುವ ಅದಮ್ಯ ಆಸೆ!

ನಿನ್ನ ಬಳುಕು ದೇಹ ಬಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ತಿಳಿ ನೇಸರ ಹೂ ಬಣ್ಣ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಸಿದರೆ ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುತ್ತದೆ ನಾಳೆಯ ಶೂನ್ಯದಲ್ಲಿ ಭವಿಷ್ಯದ ಒರತೆ. ಮೂಡುತ್ತದೆ ಕವಿತೆ. ಮೀಟುತ್ತದೆ ರಾಗ. ಕೇಳುತ್ತದೆ ಯುಗಳ ಗೀತೆ. ಓ ನಲ್ಲೆ, ಹೊಮ್ಮೀತೆ ಮಧುರ ಗಾಯನ ಇಬ್ಬರದೆ? ನಮ್ಮಿಬ್ಬರದೆ!

ಉತ್ತರಕ್ಕೆ ಕಾಯಲೆ?

ಶಶಿ”

ಮತ್ತೆ ತಾರ ಮಂದಸ್ಮಿತೆಯಾದಳು. ಅವಳ ಈ ಗೆಲುವಿಗೆ ಕಾರಣ, ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಸಿಕ್ಕಿದ ಅವಳ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ಶಶಿಧರ! ಅವಳಿಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದವನು!

ಎರಡು ವಾರಗಳ ಹಿಂದೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು, ಅವಳೇ ಆ ಜನಜಂಗುಳಿಯಲ್ಲಿ ಅವನ ಗುರುತು ಹಿಡಿದು ಮಾತಾಡಿದ್ದು, ಅವನೋ ಅವಳೊಡನೆ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಶೂನ್ಯ ಮುರಿದು ಭೋರ್ಗರೆದದ್ದು.

ಹಾಗೆ ಮಾತಾಡುವಾಗ ಶಶಿ ಕೇಳಿದ್ದ. “ತಾರ ಅವರೆ, ಇಷ್ಟು ವರ್ಷಗಳಾದರೂ, ನೀವು ನನ್ನ ಮರೆಯದೆ, ಗುರುತು ಹಿಡಿದಿರಲ್ಲ! ನಿಜಕ್ಕೂ ಅದ್ಭುತ!”

ಸರಕ್ಕನೆ ತಾರ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು, “ನನಗೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದ ಮೊದಲ ಹುಡುಗ ನೀನೆ ಅಲ್ಲವ?” ಹಾಗೆ ಹೇಳಿ ನಾಲಿಗೆ ಕಚ್ಚಿಕೊಂಡಳು ಕೂಡ. ಒಂದೆರಡು ಕ್ಷಣವಷ್ಟೇ, ಇಬ್ಬರೂ ಮನಸ್ಸು ಬಿಚ್ಚಿ ನಗತೊಡಗಿದರು.

ಶಶಿಧರ ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿಸಿದ ನಂತರ ಸೇನೆಯನ್ನು ಸೇರಿದ್ದ. ಅಲ್ಲಿ ಕ್ಯಾಪ್ಟನ್ ಆಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿ, ಕಾರ್ಗಿಲ್ ಯುದ್ಧದಲ್ಲಿ  ಒಂದು  ಕಾಲು  ಕಳೆದುಕೊಂಡು,     ಈಗ  ಸ್ವಯಂ  ಉದ್ಯೋಗವೊಂದರಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ.  ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ದೇಶದ ಸೇವೆ ಮಾಡಿದ ತೃಪ್ತಿ ಇದೆ. ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಎಂದಿಗೂ ಅವನ ಬಾಧಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ. ಕೃತಕ ಕಾಲಿನ ನೆರವಿನಿಂದ ಅವನ ಚಲನವಲನ ಸಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವನು ಕೃತಕ ಕಾಲಿನಲ್ಲಿದ್ದಾನೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಷ್ಟು ಲವಲವಿಕೆಯವನು.

ಎಲ್ಲ ನೆನಪುಗಳ ಕಡತ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಶಶಿ, ತಾರಳ ಬಗೆಗೆ ಕೇಳಿದ. “ಎಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮವರು, ನಿಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳು ಯಾರೂ ಕಾಣಿಸುತ್ತಿಲ್ಲ?” ಎಂದು.

ಅವಳಿಗೆ ತರಲೆ ಮಾಡಬೇಕಿನ್ನಿಸಿತು. ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಳು. “ಮದುವೆಯಾದ ಮರುವರ್ಷವೆ ನನ್ನವರು ಹೋಗಿಬಿಟ್ಟರು!”

ಶಶಿ ಆಘಾತಗೊಂಡ. ನಂತರ ಅವನ ಮಾತು ಪೂರ್ಣ ನಿಂತು ಹೋಯಿತು.

ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಡುವಾಗ ತಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡರು. ಮತ್ತೆ ಇಬ್ಬರ ಮನೆಯ ವಿಳಾಸವನ್ನೂ ಮೊಬೈಲಿನಲ್ಲಿ ಬರೆದುಕೊಂಡರು.

ಹೊರಡುವಾಗ, ತಾರ ಕೇಳಿದಳು, “ಶಶಿ, ನೀನೇಕೆ ಹೆಂಡತಿ ಮಕ್ಕಳೊಂದಿಗೆ ಇಲ್ಲಿ ಬಂದಿಲ್ಲ?”

“ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ತವರಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ. ನನ್ನ ಮಗಳು ಕೂಡ ಅಮ್ಮನೊಂದಿಗೆ ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ”. ಶಶಿ ಸಲೀಸಾಗಿ ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದ!

ಮೊಬೈಲ್ ನಂಬರಿದ್ದರೂ, ಈ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಮಾತಾಡಲೇ ಇಲ್ಲ. ತಾರಳಿಗೆ ಹಳೆಯ ಸ್ನೇಹವನ್ನು ಮುಂದುವರೆಸುವ ಆಸೆ. ಆದರೆ ಸ್ನೇಹ ಅರ್ಥ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳದೆ ಎಲ್ಲಿ ಶಶಿಯ ಸಂಸಾರದಲ್ಲಿ ತಾನು ಮುಜುಗರವಾಗಿಬಿಡುತ್ತೇನೊ ಅನ್ನುವ ಭಯದಲ್ಲಿ ಸುಮ್ಮನಾದಳು.

ಈ ದಿನ ತಾರಳ ವಿಳಾಸಕ್ಕೊಂದು ಪತ್ರ ಬಂದಿದೆ. ತೆರೆದು ನೋಡಿದರೆ ಅದು ಶಶಿಯದು! ಅದೇನೋ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ತಾರ ಪತ್ರ ಓದತೊಡಗಿದಳು.

“ತಾರೆಗೆ ನಮಸ್ಕಾರ.

ನೀನು  ಆ ದಿನ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಬಹಳ ಖುಷಿ.    ನಮ್ಮ ಗೆಳೆತನವನ್ನು   ಗಟ್ಟಿ ಮಾಡುವ ಆಸೆಯಾಯಿತು. ಧೈರ್ಯವಾಗಿ, ಈ (ಪ್ರೇಮ!) ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ! ನಿನ್ನನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಈ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ನನ್ನದಿದು ಎರಡನೆ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ!!

ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಕಾಲೇಜು ದಿನಗಳು ಕಾಲದೊಂದಿಗೆ ಮರೆಯಾಗಿಹೋಗಿವೆ. ಅಂದೆಂದೊ ಮರೆಯಾದವಳು ಮೊನ್ನೆ ಲಾಲ್ಬಾಗಿನ ಫಲಪುಷ್ಪ ಪ್ರದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಅಚಾನಕ ಸಿಕ್ಕಿಬಿಟ್ಟೆ!    ನಾನು  ನಿನ್ನ  ಗುರುತು ಹಿಡಿಯುವುದರೊಳಗೆ ನಿನ್ನ ಮಾಧುರ್ಯದ ಕಂಠ ನನ್ನ ಹೆಸರು ಉಲಿದುಬಿಟ್ಟಿತ್ತು. ನಾನು ತಿರುಗಿ ನೋಡಿದಾಗ ನೀನು ಶುಭ್ರ ನಗುವಿನಿಂದ ನನ್ನ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೆ. ಥಟ್ಟನೆ ಹೇಳಿದೆ, “ನಾನು ಕಣೊ, ನಿನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ಮೇಟ್ ತರಲೆ ತಾರಾ!”

ಅಂದು ಸಿಕ್ಕ ನಂತರದಲ್ಲೆ ಒಂದೊಂದಾಗಿ ಎಲ್ಲ ನೆನಪಾಗತೊಡಗಿವೆ.

ಕಾಲೇಜಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ನಿನಗಾಗಿ ಕನಸು ಕಂಡಿದ್ದೆ.   ಆ ಕನಸಿನಿಂದಾಗಿಯೆ  ನಿನಗೊಂದು ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆದು ಕ್ಲಾಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾರಿಗೂ ತಿಳಿಯದಂತೆ ನಿನ್ನ ಕೈಗೆ ಕೊಟ್ಟು ಓಡಿಹೋಗಿದ್ದೆ! ಮರುದಿನದಿಂದ ನೀನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಗಂಭೀರಳಾಗಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಿನ್ನ ಉತ್ತರಕ್ಕಾಗಿ ಕಾದೆ. ಆದರೆ ಉತ್ತರವಿಲ್ಲ. ಭಾಗ್ಯವೆಂದರೆ ಒಂದೆರಡು ಬಾರಿಯಾದರೂ ನನ್ನ ನೀನು ನೋಡಿತ್ತಿದ್ದೆ. ಆ ಪುಳಕ ಇಂದಿಗೂ ನನ್ನ ಆವರಿಸಿದೆ. ಹೆಚ್ಚು ಮುಂದುವರೆಯಲು ನನ್ನ ಹೇಡಿತನ ಕಾರಣ ಅನ್ನುವುದು ನಿನಗೆ ವಿವರಿಸಬೇಕಿಲ್ಲ!

ಅದೇನಾಯಿತೋ, ಕಾಲೇಜು ಮುಗಿದ ನಂತರ, ನೀನು ಬೇರೊಂದು ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದೆ. ನಾನು ಸೇನೆ ಸೇರಿ ಕರ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಹೋದೆ.    ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಭಾಗಿಯಾದೆ.    ಒಂದು ಕಾಲನ್ನೂ ಕಳೆದುಕೊಂಡೆ.   ಕ್ಷಮಿಸು, ಆ ದಿನ ಅದನ್ನು ನಿನಗೆ ಹೇಳಲಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಹಾಗೆಯೆ ಮತ್ತೊಂದು ಸುಳ್ಳು ಹೇಳಿದೆ. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿ, ಮಗಳ ಬಗೆಗೆ. ತಾರ, ಕ್ಷಮಿಸು. ನಾನು ಕಾಲು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ಕಾರಣ, ಮದುವೆಯ ಮನಸ್ಸು ಮಾಡಲೆ ಇಲ್ಲ.

ನಿನ್ನ ವಿಷಯ ನಿನ್ನ ಬಾಯಿಂದಲೇ ಕೇಳಿ ನನಗೆ ಆಘಾತವಾಯಿತು. ಹಾಗೆಯೆ ಯೋಚಿಸಿದೆ. ನೀನು ನನ್ನ ಬಾಳಿನಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಗೆಳತಿಯಂತೆ  ಮತ್ತೆ  ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಹೇಳಲಾಗದ ಮಧುರ ಯೋಚನೆಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟು ಹಾಕಿತು. ಹಾಗಾಗಿ, ಬಹಳ ಧೈರ್ಯಮಾಡಿ, ಈ ಎರಡನೇ ಪ್ರೇಮ ಪತ್ರ ಬರೆಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ.    ಆದರೆ, ಕಾಲೇಜಿನಲ್ಲಿ ಓಡಿಹೋದಂತೆ ಓಡುವುದಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಒಂದು ಕಾಲಿಲ್ಲದವನು ನಾನು!

ಆಗಾಗ ಸಿಕ್ಕೋಣ. ನಮ್ಮ ಶೂನ್ಯ ಬದುಕನ್ನು ಮಾತುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳೋಣ. ನನಗೆ ಅಂದಿನ ತರಲೆ ತಾರ ಬೇಕಿದೆ. ನೀನು ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಬದುಕು ಸಾಗಿಸುತ್ತಿದ್ದೀನಿ ಅಂದಮೇಲೆ ಇಷ್ಟು ಬರೆಯುವ ಸಾಹಸ ಮಾಡಿದ್ದೇನೆ.

ಬೇಸರವಾದರೆ, ಮುಜುಗರವೆನ್ನಿಸಿದರೆ, ಕೋಪ ಬಂದರೆ ಅಥವಾ ಅಸಹ್ಯವೆನ್ನಿಸಿದರೆ ದಯವಿಟ್ಟು ಕ್ಷಮಿಸು.

ಓಡಲಾಗದ ನಿನ್ನ ಗೆಳೆಯ,

ಶಶಿಧರ”

ತಿಳಿ ನೇಸರ ಬಣ್ಣ ತಾರಳ ಕೆನ್ನೆಗಳಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಝಿಲ್ಲನೆ ಒಸರುವ ಆರ್ದ್ರ ಭಾವಗಳು ಸಣ್ಣ ರಾಗದ ಗುನುಗಾಯಿತು. ಅವನೊಂದಿಗೆ ಯುಗಳ ಗಾಯನಕ್ಕೆ ಅವಳು ಸಿದ್ದಳಾಗತೊಡಗಿದಳು. ಅವನು ಓಡಲಾಗದವನು ಅನ್ನುವುದು ಅವಳ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಸುಳಿಯದಿದ್ದದ್ದು ಒಂದು ಆಶ್ಚರ್ಯವಾಗಿ ಉಳಿಯಿತು! ತಾನು ವಿಧವೆ ಅನ್ನುವ ತರಲೆ ಮಾತು ಅವನ ಈ ಧೈರ್ಯಕ್ಕೆ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ್ದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಖುಷಿಕೊಟ್ಟಿತು .

ಅಮ್ಮನ ಬಳಿ ತಾರಳಿಗೆ ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನಿಸಿತು, ’ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಯುದ್ಧಗಳಲ್ಲಿ ಹೋರಾಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬನನ್ನು ಮೆಚ್ಚಿ ಮದುವೆಯಾಗುವ ಮನಸ್ಸು ತಾನು ಈ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಬಹುದೆ’ ಎಂದು!

******

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/eradane-prema-patra)

Advertisements

ಸುದಾಮನ ಗೆಳೆಯ

krsn n sdam

ವಿಚಲಿತ ಕುಚೇಲನ
ಕುತೂಹಲಿ ಕೃಷ್ಣ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ
“ಏನ ತಂದೆಯೊ ಗೆಳೆಯ
ನನಗಾಗಿ ನಿನ್ನ ಉತ್ತರೀಯದ
ತುದಿಯ ಈ ಪುಟ್ಟ ಗಂಟಿನಲ್ಲಿ?”

ನಾಲ್ಕು ಹಿಡಿ ಅವಲಕ್ಕಿ ತಂದ
ಹಿಂಡಿದ ಹೃದಯದ
ಸುದಾಮ ಹಿಡಿಕಾಯ
ಕೃಷ್ಣನೋ ಹಿಗ್ಗಿ ಎಳೆವ ಸದಯ!

ಧ್ವನಿ ಉಡುಗಿದ ಸುದಾಮ ಸ್ವಗತ,
’ಈ ಮುಷ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ನನ್ನೆಲ್ಲ
ದಾರಿದ್ರ್ಯ, ದಾಸ್ಯ, ದುಮ್ಮಾನ
ಅಸಹಾಯಕತೆ, ಅಪಮಾನ,
ಭರ್ತ್ಸನೆ, ಭಯ
ಅವನತಿಯತ್ತಲ ಭ್ರಾಂತಿಯ ಚಿತ್ತ…..’

ಕಣ್ಣಂಚಲಿ ತುಳುಕಿತೇ ಹನಿ?
“……………………………..
………………………………”
ಹತ ಭಾಗ್ಯ ಸುದಾಮ, ಮೌನಿ

ಗಂಟು ಕಳಚಿ ಕೃಷ್ಣ
ಕಂಡು ಅವಲಕ್ಕಿ
ಆಸೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಡಿತುಂಬಿ
ಬಾಯಿಗಿಟ್ಟು ಮೆಲ್ಲುತ್ತ
ಮೌನ ಮುರಿಯುತ್ತಾ ನಗುತ್ತಾ,
“ಸಾಕು.. ಸಾಕು ಗೆಳೆಯಾ… ಸಾಕಿಷ್ಟು
ಅಬ್ಬಾ.. ಅದ್ಭುತ ರುಚಿಯೆಷ್ಟು!
ಇದೊ ಮುಷ್ಟಿಯಷ್ಟೂ ರುಚಿಯ ತಿಂದೆ
ನನ್ನಪಾರ ಹಸಿವ ನೀನಿಂಗಿಸಿ ತೇಗಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ !
ಈ ಗೊಲ್ಲನಲ್ಲಿ ಇಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿ ಏತಕಿಟ್ಟೆ!”

ಕೃಷ್ಣನ ಬೆರಳುಗಳಲ್ಲಿ
ಹಗುರಾದವು ಸುದಾಮನ ಹಸ್ತಗಳು
ವಿಶ್ವಾಸದ ಹೆಮ್ಮರದಲ್ಲಿ
ಹರಡಿತು ಗೆಳೆತನದ ತಂಪು ನೆರಳು
ಅರಮನೆಯ ಅಂಗಳದಲ್ಲೀಗ
ಪಟಪಟಿಸಲಿವೆ ಹಾರುವ ನೆನಪ ಹಕ್ಕಿಗಳು

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ)

ನೆಡು ಸಸಿ ಗಿಡ

ಪುಟ್ಟನ ಪ್ರಶ್ನೆ:

ಹೊರಗಡೆ ಏತಕ್ಕೆ ಅಷ್ಟೊಂದು ಬಿಸಿಲು?
ಸುಡುತಿದೆ ನಮ್ಮಯ ತಲೆ ಕೈ ಕಾಲು

ಸೂರ್ಯನಿಗೇತಕೆ ಬಂದಿದೆ ಕೋಪ?
ಕೊಡುವನು ನಮಗೆ ಬಹಳವೆ ತಾಪ

ಏನು ತಪ್ಪನು ಮಾಡಿದೆವೆಂದು
ಬೆವರಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರ ತೋಯಿಸುತಿರುವನು?

ಅಪ್ಪನ ಉತ್ತರ:

ಬೆಟ್ಟ ಗುಡ್ಡ ನದಿ ಕಾಡುಗಳನ್ನು
ಮಾನವ ಸುಮ್ಮನೆ ಬಿಟ್ಟಿಹನೇನು ?

ತನ್ನ ಸ್ವಾರ್ಥಕೆ ಅವೆಲ್ಲವುಗಳನ್ನು
ಹಾಳು ಮಾಡಿ ಮೆರೆಯುತಲಿರುವನು

ಸಸಿ ಗಿಡ ನೆಡದೆ ಮರ ಟಿಸಿಲೊಡೆಯದೆ
ಹಸಿರಿಲ್ಲದೆ ಭೂಮಿ ಒಣಗುವುದಿನ್ನೂ

ತಂಪಿಲ್ಲದ ಕಡೆ ಮೋಡ ಬಾರದು ಬಳಿ
ಒಣ ಭೂಮಿಗೆ ಮಳೆ ಸುರಿಯದು ತಿಳಿ

ನೀರನು ಉಳಿಸಿ ಸಸಿಗಳ ಬೆಳೆಸುವ
ಸ್ವಾರ್ಥವ ಸರಿಸಿ ಭೂಮಿಯ ಉಳಿಸುವ

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ – ವಿರಾಮ ೨೧.೦೫.೨೦೧೭ ಸಂಚಿಕೆ)

ಪೊರೆ

khalelogo

ಇವನು ನನ್ನ ಕೊರಳಿಗೆ ತಾಳಿ ಕಟ್ಟಿ ಆಗಲೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳುಗಳಾದುವು. ಮೊದಲೆರಡು ವಾರ ಆ ಊರಿನಿಂದ ಈ ಊರಿಗೆ, ಈ ಊರಿನ ಈ ಮನೆಯೊಳಗೆ, ಮನೆಯೊಳಗಿನ ಅವನ ರೂಮಿಗೆ ಕಾಲೂರುವ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ಕಳೆದುಬಿಟ್ಟೆ.

ಹನಿಮೂನಿಗೆಂದು ಒಂದು ವಾರ ಊಟಿಗೆ ಹೋದದ್ದಷ್ಟೆ. ನೆನಪಿಡುವ ಮಧುಚಂದ್ರ ಅಂತ ನನಗಂತೂ ಅನ್ನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತಷ್ಟು ದಿನ ಅವನ ಪಿಸುಗುಡುವಿಕೆಯ ಮಾತುಗಳಷ್ಟೆ ಈ ತುಂಬಿದ ಮನೆಯೊಳಗೆ ನನ್ನ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಗುಣುಗುಣಿಸುತ್ತಿದ್ದವು. ಮತ್ತೇನೂ ವಿಶೇಷಗಳಿಲ್ಲವ ಅನ್ನುವ ಕುತೂಹಲವಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸಹಜ. ಆದರೆ ಅಸಹಜವೆನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ನಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಮಧ್ಯೆ ಒಂದು ಪೊರೆ ಇರುವುದು ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಗೊತ್ತಿದೆ.

ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲ ಒಂಟಿ ಜೀವನದಂತೆ ಇಬ್ಬರದೂ.   ಅಪರಿಚಿತರು ಪರಿಚಯಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವಂತೆ, ದಿನವೂ ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್ ನಿಂದ ಬೆಳಗು ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತೇವೆ. ಸ್ನಾನ ಆದರೆ ತಿಂಡಿಗೆ ಬನ್ನಿ, ತಿಂಡಿಯಾದರೆ ಆಫ಼ೀಸಿಗೆ ಹೊರಡಿಸು ಇತ್ಯಾದಿ. ಅಬ್ಬಾ, ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಕಳೆದೆ. ನನಗೆ ನಿಜಕ್ಕು ತಿಳಿದಿದೆ. ಮದುವೆಯ ಸಂಭ್ರಮ ಹೊಸತಿನಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರಲ್ಲು ಹೇಗಿರುತ್ತದೆಂದು. ಅದನ್ನು ಮದುವೆಗೆ ಮೊದಲೆ ಕಲ್ಪನೆ ಮಾಡಿ ಖುಷಿ ಪಟ್ಟಿದ್ದೆ. ಈಗ ಅನ್ನಿಸುತ್ತಿದೆ ಎಲ್ಲವೂ ಕಲ್ಪನೆಯಲ್ಲೆ ಚೆನ್ನ.

ಇವತ್ತು ಮದುವೆಯಾದ ತೊಂಭತ್ತೊಂದನೆ ದಿನ, ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅವನು ಮೊದಲೆ ಎದ್ದುಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ.   ನನ್ನ ಎಚ್ಚರವನ್ನು ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದನೊ ಏನೊ. ಕಣ್ಣು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಅವನ ನಗು ಮುಖ ಕಂಡೆ. ಗಂಡನ ನಗು ಮುಖ ಕಣ್ಣು ಬಿಡುತ್ತಲೆ ಕಂಡದ್ದರಿಂದ ಇರಬೇಕು ಒಳಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಖುಷಿ ಆವರಿಸಿದೆ.

“ಗುಡ್ ಮಾರ್ನಿಂಗ್, ಇವತ್ತು ಸಂಜೆ ಹೊರಗೆ ಸುತ್ತಾಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣವ?’’

ಆಶ್ಚರ್ಯ ಸೂಚಕವಾಗಿ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ಅಗಲಿಸಿದೆ.

“ಸಂಜೆ ಐದಕ್ಕೆಲ್ಲ ರೆಡಿಯಾಗು’’

ಕಣ್ಣಿನಲ್ಲೆ ’ಎಲ್ಲಿಗೆ?’ ಕೇಳಿದೆ.

’ಅದು ಗುಟ್ಟು..’ ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ.

ಏನೊ ಸಂಭ್ರಮ ಅವನಲ್ಲಿದ್ದಂತೆ ನನ್ನಲ್ಲೂ. ಹೊರಗೆ ಎಲ್ಲಿಗೆಂದು ತಿಳಿಯದು. ಸದ್ಯ, ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗದಿದ್ದರೆ ಸಾಕು ಅಂದಿತು ಮನಸ್ಸು! ತಕ್ಷಣ ಕೆನ್ನೆ ಬಡಿದುಕೊಂಡೆ!

ಕಾಯುತ್ತಿದ್ದ ಸಂಜೆ ತಡವಾಗಿಯೆ ಬಂತು ಅನ್ನಿಸಿತು. ಇಬ್ಬರೂ ಹೊರಟೆವು. ಆವನು “ಆಟೋ ” ಅಂದ. ಕುಳಿತಮೇಲೆ, ದೇವಸ್ಥಾನದ ಹೆಸರೊಂದು ಹೇಳಿದ.

“ದೇವಸ್ಥಾನ ಅಂತ ಮೊದಲೆ ಹೇಳುವುದಲ್ಲವ?” ಮೆಲ್ಲಗೆ ಕೇಳಿದೆ.

“ಅಲ್ಲ.. ಅಲ್ಲಿಗಲ್ಲ.. ಅದರ ಹಿಂದಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಕೊಳಕ್ಕೆ.. ನಿನಗೆ ಅದನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತೇನೆ”

ಖುಷಿಯಾಯಿತು. ಆಟೋ ಕುಲುಕಾಟಕ್ಕೆ ಇಬ್ಬರೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರವೇ ಆದೆವು! ಗೆಳತಿಯರು ಛೇಡಿಸುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ನೆನಪಾಯಿತು. ’ತಾಳಿ ಬಿಗಿಯುವುದೇ ತಡ. ನೀನವನಿಗೆ ಅಂಟಿಬಿಡುತ್ತೀಯ, ನೋಡುತ್ತಿರು.’

ಆದರೆ ಹಾಗೇನೂ ಆಗಲಿಲ್ಲ.   ಇಬ್ಬರೂ ಅಂದುಕೊಂಡಂತೆ ಅಂಟಿಕೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ.   ನನ್ನ ಅವನ ಬಗೆಗಿನ ಕುತೂಹಲ ಇನ್ನೂ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾನೆ. ಆಶ್ಚರ್ಯವೆಂದರೆ, ಅವನಿಗೇಕೆ ನನ್ನ ಬಗೆಗೆ ಕುತೂಹಲವಿಲ್ಲ!?

ಆಟೋ ಇದೀಗ ಆ ದೇವಸ್ಥಾನ ಬಳಸಿ ಮುಂದೆ ಹೋಗಿದೆ. ಐದು ನಿಮಿಷಗಳಾದಮೇಲೆ ಆಟೋದವನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. “ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಬರಲ್ಲ ಸಾರ್.. ರಸ್ತೆ ಸರಿ ಇಲ್ಲ. ನಡೆದುಕೊಂಡೆ ನೀವು ಆ ಕೊಳದ ಕಡೆ ಹೋಗಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಹುಷಾರು.”

ಇಬ್ಬರೂ ಇಳಿದೆವು. ಮೌನವಿದೆ. ಮಾತಾಡಿಸಲೆ. ಬೇಡ. ಅವನೇ ಮಾತಾಡಲಿ. ನಡೆಯುತ್ತ ನಡೆಯುತ್ತ ಕೊಳದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದಿದ್ದೇವೆ. ಎದುರಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕೊಳ. ತಿಳಿ ಜಲ. ತಂಪಿನ ಗಾಳಿ. ಹಿಂದೆ ಹಿಂಡು ಹಿಂಡಾಗಿ ತಾಳೆ ಮರಗಳು. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಸಪ್ತಪದಿ ತನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಮೆಟ್ಟಿದ ವರ! ಸುತ್ತೆಲ್ಲ ಪಸರಿಸಿದ ಪರಿಮಳ.

ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತೆವು. ಸ್ವಲ್ಪ ದೂರ….. ದೂರ. ನಾನು ಕುಳಿತಮೇಲೆ ಅವನು ಕುಳಿತ. ಹತ್ತಿರವೇ ಕೂರಬಹುದಿತ್ತಲ್ಲ!

ಸುತ್ತ ಮುತ್ತ ಕಣ್ಣಗಲಿಸಿ ನೋಡತೊಡಗಿದೆ. ಚಿಕ್ಕಂದಿನ ನೆನಪು ಮರುಕಳಿಸತೊಡಗಿದೆ. ನನ್ನೂರಿನ ತಾಳೆ ಹಿಂಡಿನ ಬದಿ ಅಮ್ಮನೊಡನೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಊರುವಾಗ ಹೊರಳೆಗೆ ಅಡರುತ್ತಿದ್ದ ವಿಚಿತ್ರ ಘಾಟು. ಅಮ್ಮ ಅದು ಸಣ್ಣ ಅಕ್ಕಿಯ ಪರಿಮಳದಂತಿದೆ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು.   ನನಗೆ ಅನಿಸುತ್ತಿತ್ತು ಅದು  ಕಾಯಿಸಿದ ತುಪ್ಪದ ತೆರ. ಅಮ್ಮ ಅನ್ನುತ್ತಿದ್ದಳು,  ’ಹುಷಾರು ಹುಡುಗಿ, ಹಾವುಗಳ ಬೀಡು ಇಲ್ಲಿ. ಮುಳ್ಳು ಹಾದಿ.  ಉಡಗಳು ಓತಿ ಹಲ್ಲಿಗಳು, ಜಿಗಿವ ಕಪ್ಪೆಗಳೂ.’    ಆ ಪರಿಮಳದ ಆಸೆ ಎಷ್ಟೇ ಇದ್ದರೂ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಾನಲ್ಲಿ ಎಂದೂ ಹೋಗಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅಂಥ ಭಯ ಅಮ್ಮನ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿಬಿಟ್ಟಿತ್ತು.

ಈಗ  ನೆನಪಲ್ಲಷ್ಟೇ  ಅಂದಿನ  ಪುಟ್ಟ ಗೆಳತಿಯರೂ  ಬಂದು ಹೋಗುತ್ತಾರೆ.   ಆ ತಾಳೆ ಮರಗಳ ಬಳಿ ಗೆಳತಿಯರೊಡನೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದೆ.   ಪರಿಮಳದ ಸೆಳೆತ.     ಅವರು ಆಟವಾಡುವಾಗ  ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಕೂಗುತ್ತಿದ್ದರು, ’ಸಿರಿ…ಕೀಟ ಹಿಡಿವ ಕಪ್ಪೆ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಕಪ್ಪೆ ಹಿಡಿದ ಹಾವು ನೋಡಿದ್ದೇವೆ. ಹಾವು ಹಿಡಿದ ಗಿಡುಗ ನೋಡಿದ್ದೇವೆ’. ನಾನು ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದುದು ಮಾತ್ರ, ’ನೋಡಿದ್ದೀರಾ ಪೊರೆ ಕಳಚುತ್ತಿರುವ ಹಾವು ?’. ಹಾಗೆ ಕೇಳಿದ್ದೇ , ಹೌಹಾರಿ ಓಡಿ ಹೋದ ಪೋರಿಯರು ನನ್ನ ಗೆಳತಿಯರು!

ನಿಜದ ಈ ನಿರ್ಜನ ಬಯಲಲ್ಲಿ ಭಯ ಊರತೊಡಗಿದೆ. ಕೈಹಿಡಿದವನ ಮಾರ್ಜಾಲದಾಟದ ಲಯ ಇದೀಗ ಶುರುವಾಗಬಹುದೆ?  ತಡೆರಹಿತ ವೇಗ ಅವನೊಳಹೊಕ್ಕ ಸಂಶಯ  ನನ್ನೊಳಗೆ  ನಿಬಿಡವಾಗುವ ಮುನ್ನ ಮತ್ತೇಕೊ ತೂಗುಯ್ಯಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಮನಸ್ಸು. ಇಲ್ಲ…. ಸಂಶಯಗಳು ಮತ್ತು ನನ್ನೊಳಗೆ ಅವಿತಿರುವ ಸಣ್ಣ ಆಸೆಗಳು  ನಿಜವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ.   ಇಷ್ಟು  ದಿನಗಳಲ್ಲಿ  ಆಗದ  ಸಂಗತಿಗಳು  ಈಗ  ಆಗಲು ಪವಾಡವೆ ನಡೆಯಬೇಕೇನೊ!

ಅವನು ಹಾಗೆಯೆ ಅಲ್ಲಿಯೆ ಕುಳಿತಿದ್ದಾನೆ. ಏನೋ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳ ಕೇಳಬೇಕೆಂಬ ಬಯಕೆ ಇರಬಹುದೆ?

ಬಹಳ ಸಮಯ ಹೀಗೇ ಮೌನದಲ್ಲಿ ಕಳೆದೆವು. ನನ್ನೊಳಗೆ ಮಡುಗಟ್ಟುತ್ತಿರುವ ಅವನ ಬಗೆಗಿನ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಮೆಲ್ಲಗೆ ದೂರ ಸರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಮಾಡಿದೆ.

“ಹೋಗೋಣವ?” ನನ್ನ ಪ್ರಶ್ನೆಗೆ ಬೆಚ್ಚಿದಂತೆ, ಮುಖ ನೋಡಿದ. ಮರುಮಾತಿಲ್ಲದೆ ಎದ್ದು ಹೊರಟ. ನಾನು ಅವನ ಹಿಂದೆ. ನಿರ್ಧಾರವೊಂದನ್ನು ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟೆ. ನಾನಂದುಕೊಂಡದ್ದನ್ನು ಖಂಡಿತ ಮಾಡಲೆ ಬೇಕು. ಅವನ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಹೇಗಿರಬಹುದು ಅಥವ ಅದು ಅನಾಹುತವೊಂದರ ಮುನ್ನುಡಿಯೂ ಆಗಬಹುದು. ಏನೇ ಆದರು ಸಂಯಮಕ್ಕೂ ಒಂದು ಮಿತಿ ಇದೆ. ಅಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗಿಬಿಡಲಿ!

ಹೋಗುತ್ತ ಅವನನ್ನು ಕೇಳಿದೆ. “ನಾಳೆ, ನಾನು ಡಾಕ್ಟರೊಬ್ಬರನ್ನು ನೋಡಬೇಕಿತ್ತು. ಹೋಗೋಣವ?”

“ಖಂಡಿತ ಹೋಗೋಣ. ಯಾವ ಡಾಕ್ಟರ್?”

“ಡಾ.ಪ್ರತೀಕ್ಷಾ”

“ಓ.. ಆಗಲಿ.. ಆಗಲಿ.. ನಾಳೆಗೆ ಅಪಾಯಿಂಟ್ಮೆಂಟ್ ತಗೊಳ್ತೀನಿ”

ನನಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವೆನಿಸಿತು. ಅವನು ಸಲೀಸಾಗಿ ಒಪ್ಪಿಬಿಟ್ಟ, ಮತ್ತೇನೂ ಕೇಳದೆ! ಡಾ.ಪ್ರತೀಕ್ಷ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಪರಿಚಿತ ಮನೋವಿಜ್ಞಾನ ವೈದ್ಯೆ! ಅವನಿಗೆ ಕುತೂಹಲವಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಈ ಡಾಕ್ಟರೆ ಏಕೆ ಎಂದು. ಇಲ್ಲ ಅವನೇನೂ ಕೇಳಲೇ ಇಲ್ಲ! ಪಾಪ ಅನ್ನಿಸಿತು!

ಮರುದಿನ ಡಾಕ್ಟರಲ್ಲಿ ಏನು ಮಾತಾಡಬೇಕೆಂದು ನಿರ್ಧರಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ಇವನೆದುರಿಗೆ ಮಾತಾಡಬಾರದು.

ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಎದ್ದಾಗ ಪ್ರಫ಼ುಲ್ಲನಾಗಿದ್ದ. ಸ್ನಾನ, ಕಾಫ಼ಿ, ತಿಂಡಿ ಎಲ್ಲ ಆದಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲೇ ಷಾಪಿಂಗ್ ಎಂದು ಹೊರಟೆವು.

ಕ್ಲಿನಿಕ್ ಸರಿ ಸಮಯಕ್ಕೆ ತಲುಪಿದೆವು. ನಾನು ಹೇಳಿದೆ, “ಸ್ವಲ್ಪ ಡಾಕ್ಟರನ್ನ ಮಾತಾಡಿಸಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ಆಮೇಲೆ ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಸಂಕೋಚ ಬೇಡ. ಅವರೊಟ್ಟಿಗೆ ಖುಲ್ಲ ಮಾತಾಡಿ”

ಡಾಕ್ಟರ್ ನಗು ಮುಖದಿಂದ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು. ಅವರಿಗೆ ವಿವರಿಸತೊಡಗಿದೆ.

“ಡಾಕ್ಟರ್.. ನಮ್ಮ ದಾಂಪತ್ಯ ಸರಿ ಹೋಗಲು ನಿಮ್ಮ ಸಹಾಯ ಬೇಕಿದೆ. ನನ್ನ ಮದುವೆಯಾಗಿ ಮೂರು ತಿಂಗಳಾಯಿತು. ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೆ ಅವರನ್ನು ಅಬ್ಸರ್ವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇದ್ದೇನೆ. ಎಲ್ಲ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲು ನಾರ್ಮಲ್ ಇದಾರೆ. ಆದರೆ, ನನ್ನೊಟ್ಟಿಗೆ ಗಂಡನ ಥರ ಬಿಹೇವ್ ಮಾಡ್ತಾ ಇಲ್ಲ. ಏಕಾಂತದಲ್ಲಿರುವಾಗ ಏನೋ ಗಹನ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿರುವಂತೆ. ನನ್ನ ಮುಟ್ಟಲೂ ಸಂಕೋಚ ಪಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಬಗ್ಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿದೆ. ಅವರಿಗೆ ಅಫೆನ್’ಫಾಸಂಫೋಬಿಯ ಸಿಂಪ್ಟಮ್ಸ್ ಇದ್ದಂತಿದೆ. ಇದರ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮಗೆ ಚೆನ್ನಾಗೆ ಗೊತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಇವರ ನಡವಳಿಕೆ ಹಾಗೆಯೇ ಕಾಣಿಸುತ್ತೆ. ನನ್ನ ಮುಟ್ಟಲೂ ಭಯ, ಮಾತಾಡಲೂ ಭಯ.. ಹತ್ತಿರ ಬಂದಾಗ ಅವರ ಕೈ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ನಡುಗುತ್ತಿರುತ್ತೆ. ಇವನ್ನೆಲ್ಲ ನಾನು ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಿ ಮತ್ತಷ್ಟು ಮುಜುಗರ ಮಾಡಲು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲ. ಹಾಗೆ ಹೇಳುವುದರಿಂದ ಮತ್ತೇನಾದರೂ ತೊಂದರೆಗಳು ಎದುರಾದರೆ ಅಂತ ಸುಮ್ಮನಾಗಿದ್ದೇನೆ. ಈ ದಿನದಿಂದ ಅವರಿಗೆ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಪ್ರಾರಂಭಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾ?”

ಹೊರಬಂದೆ, ಅವನಿಗೆ ಹೇಳಿದೆ, “ಡಾಕ್ಟರನ್ನು ಒಮ್ಮೆ ಮಾತಾಡಿಸು”

ಗೆಲುವಾಗಿಯೆ ಅವನು ಡಾಕ್ಟರ ರೂಮಿಗೆ ಹೋದ! ಸುಮಾರು ಅರ್ಧ ಗಂಟೆ ಕೌನ್ಸೆಲಿಂಗ್ ಆಗಿರಬೇಕು. ಹೊರಬಂದು “ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಬ್ಬರನ್ನೂ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಬರಲು ಹೇಳಿದರು” ಅಂದ. ನಾನು ಅವನೊಡನೆ ರೂಮಿನೊಳಹೊಕ್ಕೆ.

“ಬನ್ನಿ.. ಇಬ್ಬರೂ ಕುಳಿತುಕೊಳ್ಳಿ.. ಮೊದಲು ನಿಮಗೆ ಅಭಿನಂದನೆಗಳು. ಮದುವೆಯಾಗಿ ಇವತ್ತಿಗೆ ಮೂರು ತಿಂಗಳು ಪೂರಯಿಸಿದ್ದೀರ!”

ಇಬ್ಬರೂ ಧನ್ಯವಾದ ಹೇಳಿದೆವು.

“ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರದು ಹೇಳಿ ಮಾಡಿಸಿದ ಸುಂದರ ಜೋಡಿ. ಮದುವೆ ಮಾಡಿಸಿದ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರ ಪೇರೆಂಟ್ಸ್ ಗೆ ಅಭಿನಂದನೆ ಹೇಳ ಬೇಕು. ನೀವು ಅವರಿಗೆ ಥ್ಯಾಂಕ್ಸ್ ಹೇಳ ಬೇಕು ಅಲ್ವ?” ಅಂತ ನಕ್ಕರು.

“ಯಾವುದೇ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಾ.. ಆ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ಸಂಶಯ ಬೆಳೆಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾ.. ಮತ್ತೆ ನಮಗೆ ನಾವೆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುವುದರಿಂದ ಇಂಥ ಎಡವಟ್ಟುಗಳು ಆಗುತ್ತವೆ”

ಡಾ.ಪ್ರತೀಕ್ಷಾ ನಗು ತಡೆದುಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಯತ್ನದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನಿಸಿತು!

ಅವರು ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ತಿಳಿಯಲಿಲ್ಲ. ಮತ್ತೆ ತಮ್ಮ ಮಾತು ಮುಂದುವರಿಸಿದರು,

“ಇನ್ನು ಫ಼ೋಬಿಯದ ಬಗೆಗೆ ನೀವು ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳುವುದು ಬಹಳ ಒಳ್ಳೆಯದು. ಯಾವುದೊ ವಸ್ತು ಅಥವ ವಿಷಯದ ಬಗೆಗೆ ವಿನಾಕಾರಣ ಅತಿಯಾದ ಭಯ ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡರೆ ಅದು ಫ಼ೋಬಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳು. ದೇಹ, ಕೈಕಾಲುಗಳು ನಡುಗುವುದು, ಹೃದಯ ಬಡಿತ ಏರಿಬಿಡುವುದು, ಉಸಿರುಗಟ್ಟುವುದು, ತಲೆ ತಿರುಗುವುದು, ಮೂರ್ಛೆ ಹೋಗುವುದು, ಸಾಯುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ಅಂತ ಆತಂಕ ಪಡುವುದು ಇವೆಲ್ಲ ಫ಼ೋಬಿಯದಿಂದ ಆಗುವ ಪರಿಣಾಮಗಳು”.

ಹೀಗೆ ವಿವರಿಸುತ್ತ ಡಾಕ್ಟರ್ ನನ್ನ ಕಡೆಗೆ ನೋಡಿ , “ನಿಮ್ಮ ಗಂಡ ನಿಮಗೆ ಈ ರೀತಿಯ ಮನೋ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳಿರಬಹುದೆ ಅಂತ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಹೇಳಲೆ ?” ಅಂದರು.

ಒಂದು ಕ್ಷಣ ಗಲಿಬಿಲಿಯಾಯಿತು. ಇವರೇನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದಾರೆ?! ನನಗೆ ದೌರ್ಬಲ್ಯಗಳೆ?! ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡು ಕುತೂಹಲದಿಂದ, “ಖಂಡಿತ ಹೇಳಿ ಡಾಕ್ಟರ್” ಅಂದೆ.

“ಗ್ಯಾಮೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಮದುವೆಯ ಬಗೆಗಿನ ಭಯ ಅಥವ ಹೆಟ್ರೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಗಂಡಸಿನ ಭಯ ಅಥವ ಲಾಕಿಯೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಮಗು ಹೆರುವ ಭಯ ಇಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಒಂದು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರಬಹುದು ಅಂತ ಆತಂಕ ಪಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಅಂದರು.

ನಾನು ತಡೆಯಲಾರದೆ ಜೋರಾಗಿ ನಗತೊಡಗಿದೆ. ಡಾಕ್ಟರ್ ಕೂಡ ಜೋರಾಗಿ ನಕ್ಕರು. ಇವನು ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗೇ ಇದ್ದ. ಅದನ್ನು ನೋಡಿ ನನ್ನ ನಗು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚೇ ಆಯಿತು.

ಇವನನ್ನು ಉದ್ದೇಶಿಸಿ ಡಾಕ್ಟರ್, “ನಿಮ್ಮ ಬಗ್ಗೆ ನಿಮ್ಮ ಹೆಂಡತಿ ಪಡುತ್ತಿರುವ ಸಂಶಯ ಏನೆಂದು ಹೇಳಲೆ?” ಕೇಳಿದರು.

“ನನ್ನ ಬಗೆಗ…? ಹೇಳಿ.. ಹೇಳಿ” ಕುತೂಹಲದಿಂದ ಕೇಳಿದ.

“ಅಫೆನ್’ಫಾಸಂಫೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಯಾರಾದರು ಮುಟ್ಟುವ/ಪ್ರೀತಿಸುವ ಭಯ ಅಥವ ಗೆನೊಫ಼ೋಬಿಯ ಅಂದರೆ ಹೆಣ್ಣಿನ ಭಯದ ಲಕ್ಷಣಗಳು ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿವೆಯಂತೆ!”

ಈಗ ಗಹಗಹಿಸಿ ನಗುವ ಸರದಿ ಇವನದಾಯಿತು. ನಾನಂದುಕೊಂಡ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆ ಇದಲ್ಲ! ಈಗ ಎಲ್ಲರೂ ನಗುತ್ತಿದ್ದೆವು.

“ಎಷ್ಟೋ ವಿಷಯಗಳಲ್ಲಿ ನಾವು ಮೈಕ್ರೋ ಸ್ಟಡಿ ಮಾಡಿ, ಸರಿಯಾದ ಗೈಡೆನ್ಸ್ ಇಲ್ಲದೆ ನಮಗೆ ನಾವೆ ನಿರ್ಧಾರಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತೇವೆ. ಗೂಗಲ್ ಸರ್ಚ್ ಮಾಡಿ ವಿಷಯ ಸಂಗ್ರಹದ ಪರಿಣಾಮ ಇರಬೇಕು ಇದೆಲ್ಲ… ಅಲ್ಲವ?” ಕೇಳಿದರು ಡಾಕ್ಟರ್.

“ನೋಡಿ, ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಫ಼ೋಬಿಯದ ಯಾವ ಲಕ್ಷಣಗಳೂ ಇಲ್ಲ. ನಾರ್ಮಲ್ ಆಗೆ ಇದೀರ. ನಿಮ್ಮಬ್ಬರಲ್ಲೂ ಮಾತಿನ ಹಿಂಜರಿಕೆ ಇದೆ. ಏನು ಮಾತಾಡಿದರೆ ತಪ್ಪು ಅರ್ಥಗಳಾಗುತ್ತವೊ ಅನ್ನುವ ಭಯ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಪರಿಚಯಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರಲ್ಲಿ ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಲ್ಲಿರುವ ಸಣ್ಣ ’ಇಗೊ’ ಅಡ್ಡ ಬಂದಿದೆ. ದಂಪತಿಗಳಲ್ಲಿ ಇವಕ್ಕೆಲ್ಲ ಅವಕಾಶವೆ ಇಲ್ಲ. ಪ್ರೇಮ ನಿವೇದನೆಯ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಇಬ್ಬರೂ ಹಿಂಜರಿಯಬೇಡಿ. ಮೊದಲೆ ಹೇಳಿದ್ದೆ. ನಿಮ್ಮದು ಯರಾದರೂ ಮೆಚ್ಚುವ ಜೋಡಿ. ಈ ದಿನದಿಂದಲೆ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಮಾತಾಡಿ, ಹೆಚ್ಚೇ ಅನ್ನಿಸುವಷ್ಟು ಮಾತಾಡಿ. ನಾವಾಡುವ ಮಾತುಗಳು ನಮ್ಮ ಮನಸ್ಸಿನ ಕನ್ನಡಿ. ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕೇಳುವುದು, ಹೇಳುವುದು, ಚರ್ಚಿಸುವುದು ಅಥವ ಚಿಕ್ಕ ಜಗಳವಾಡುವುದು, ಇವೆಲ್ಲ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಿಟ್ಟಂತೆ. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಕಾಣಿಸುತ್ತೀರ. ಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿಕೊಳ್ಳಿ. ಹೃದಯ ತೆರೆದಿಡಿಟ್ಟರೆ ಬೆಳಕು ಹರಿಯುತ್ತದೆ. ಕತ್ತಲ ಮೂಲೆಗಳು ಮಾಯವಾಗುತ್ತವೆ. ಅಲ್ವ?”

ಇವನು, ನಾನು ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡಿಕೊಂಡೆವು. ಇಬ್ಬರ ಮುಖದಲ್ಲೂ ಮೌನದ ಮೊಟ್ಟೆ ಒಡೆಯುವ ಬಯಕೆ!

“ನಿಮ್ಮಿಬ್ಬರಿಗೂ ಈಗಲೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಪರೀಕ್ಷೆ ಕೊಡುತ್ತೇನೆ. ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದ ಪೇಪರ್. ಓಕೆನ?” ಕೇಳಿದರು.

ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಬಿಳಿ ಹಾಳೆಗಳನ್ನು ಕೊಟ್ಟರು. ಪೆನ್ನು ಕೊಡುತ್ತಾ, “ನಿಮಗನಿಸಿದ್ದನ್ನು ಈ ಕಾಗದದಲ್ಲಿ ಬರೆಯಿರಿ. ವಿಷಯ ಯಾವುದಾದರೂ ಆಗಬಹುದು. ಇಬ್ಬರೂ ಬೇರೆ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರೆದುಕೊಂಡು ಬನ್ನಿ. ಏನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳಬೇಡಿ. ಇದು ನನ್ನ ಮಾತುಗಳು ನಿಮಗೆ ಎಷ್ಟು ಮನದಟ್ಟಾಗಿದೆ ಅಂತ ತಿಳಿದುಕೊಳ್ಳಲು ಅಷ್ಟೆ!” ಅಂದರು.

ರೂಂನಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಾಗ ನನ್ನ ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಓಡುತ್ತಿದ್ದುದನ್ನು ತಕ್ಷಣ ಬರೆದೆ.

’ಐ ಲವ್ ಯು ಡಾರ್ಲಿಂಗ್. ನನ್ನ ತಪ್ಪು ಮನ್ನಿಸುತ್ತೀಯಲ್ಲ? – ನಿನ್ನ ಸಿರಿ’ ತಲೆಗೆ ಮತ್ತೇನು ಬರೆಯುವುದು ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ.

ಡಾಕ್ಟರ್ ರೂಮಿನಲ್ಲಿ ಅವನು ಬಂದು ತನ್ನ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ಕೊಟ್ಟಾಗಿತ್ತು! ಇಬ್ಬರ ಪೇಪರ್ ತೆಗೆದುಕೊಂಡವರು ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಅವೆರಡನ್ನು ನೋಡಿ, “ಸಿರಿ, ಇದೊ ತಗೊಳ್ಳಿ. ನಿಮ್ಮ ಮನು ಬರೆದೆ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ನೀವೇ ನೋಡಿ.

ಅ ಬಿಳಿಯ ಹಾಳೆಯ ಮಧ್ಯೆ ಮನು ಬರೆದಿದ್ದ, ” ಓ ಮುಗ್ಧ ಸಿರಿ… ನನ್ನ ಪ್ರೀತಿ! ಐ ಲವ್ ಯು !- ನಿನ್ನ ಮನು” ಕೆಳಗೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ಹೂವಿನ ಸರಳ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸಿದ್ದ!

ಮನು ನನ್ನ ಟೆಸ್ಟ್ ಪೇಪರ್ ನೋಡುವುದರಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿದ್ದಾನೆ! ಏಕೊ ನನ್ನೊಳಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿಕೆ ಆವರಿಸತೊಡಗಿದಂತಿದೆ!!

ಡಾ. ಪ್ರತೀಕ್ಶಾ ನಮ್ಮಿಬ್ಬರನ್ನು ಆಪ್ಯಾಯತೆಯಿಂದ ನೋಡುತ್ತ ಹೇಳಿದರು. “ನನ್ನ ವೃತ್ತಿ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಅತಿ ಶೀಘ್ರವಾಗಿ ಮುಗಿದ ಟ್ರೀಟ್ಮೆಂಟ್ ಇದೇ ಇರಬೇಕು!”

ಎಲ್ಲರೂ ಮನಸಾ ನಕ್ಕೆವು. ಡಾಕ್ಟರ್ ಇಬ್ಬರಿಗೂ ಹಸ್ತಲಾಘವ ಕೊಟ್ಟು ಕಳುಹಿಸಿದರು.

“ಸಂಜೆ ಮತ್ತೆ ಆ ಕೊಳದ ಬಳಿ ಹೋಗೋಣ” ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಹೇಳಿದ.

ಸಂಜೆ ಆಟೋ ಹಿಡಿದು ಮತ್ತೆ ನಡೆದು, ಕೊಳದ ಬಳಿ ಇಬ್ಬರೂ ಬಂದೆವು. ಕುಳಿತೆವು. ಅವನು ಮೊದಲು ಕುಳಿತ. ಪಕ್ಕದಲ್ಲಿ ಅಂಟಿ ನಾನು ಕುಳಿತೆ!

ಹೀಗೆ ಎಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತಿದ್ದೆವೊ ಮಾತಿಲ್ಲದೆ! ಇದೀಗ ಕೆಂಪಡಿರಿದ್ದ ಸೂರ್ಯ ದಿಢೀರನೆ ಮುಳುಗಿದ್ದಾನೆ. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಗಾಬರಿ ಆವರಿಸುತ್ತಿದೆ ಒಳಗೆ! ನನ್ನವನು ಸರ್ಪವಾಗುವ ಸಮಯ ಇದೇನ? ತಾಳೆ ಮರಗಳು ಕೆದರಿ ಕೂದಲು, ಕತ್ತಲನ್ನು ಆವಾಹಿಸಲು ನಿಂತಿರುವಂತೆ,…ನನ್ನವನ ಪಿಸುಮಾತು ಬುಸುಗುಟ್ಟಿದಂತೆ…ಮತ್ತೆ ಅಡರುತ್ತಿದೆ ಹಳೆಯ ನೆನಪಿನ ಪರಿಮಳ! ನನ್ನ ಯೋಚನೆ ಹರಿಯುವ ರೀತಿ ನನ್ನೊಳಗೆ ಚಿಕ್ಕ ಗಾಬರಿ ಹುಟ್ಟಿಸಿತು. ಇಲ್ಲ.. ಇಲ್ಲ.. ನನ್ನಲ್ಲಿ ಯಾವ ಫ಼ೋಬಿಯಾದ ಲಕ್ಷಣಗಳಿಲ್ಲ. ಸಾವರಿಸಿಕೊಂಡೆ.

ಕುತೂಹಲದ ಪೊರೆ ಕಳಚಿ ಬೀಳುವ ಸಂ-ಭ್ರಮದ ಕ್ಷಣಗಳಲ್ಲೂ ಯಾವುದೀ ತಳಮಳ ಕಳೆಯಲಾದೀತೆ ತಿಳಿಸಲಾಗದೀ ಕಳವಳ. ಅವನ ತೋಳು ನನ್ನ ಬಳಸುತ್ತಿದೆ. ಉಸಿರು ಕೆನ್ನೆಗಳಿಗೆ ತಾಕುತ್ತಿದೆ. ವಿಲಕ್ಷಣ ಭಯ ಮಾಯವಾಗಿ, ಕುತೂಹಲದ ಮೊಗ್ಗೆ ಒಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ಉಕ್ಕುವ ಈ ಖುಷಿಯ ಘಳಿಗೆಗಳಲ್ಲಿ ಪೊರೆಯೊಂದು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ!

ಒಬ್ಬರ ಕಿವಿಯಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಬ್ಬರು “ಸಾರಿ.. ಸಾರಿ” ಪಿಸುಗುಟ್ಟಿದ್ದೇವೆ.

ಒಟ್ಟಿಗೆ ” ಐ ಲವ್ ಯೂ ” ಗಾನ ರಾಗಿಸಿದ್ದೇವೆ! .

’ಛೆ… ಇಂಥ ಹುಡುಗ ಬಗೆಗೆ ಏನೆಲ್ಲ ಊಹಿಸಿಬಿಟ್ಟೆ!’ ಹಾಗೆಯೆ ಅವನೂ ಅಂದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರಬಹುದೆ ’ ಈ ಹೆಣ್ಣಿನ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಲು ಇಷ್ಟು ಸಮಯ ವ್ಯರ್ಥ ಮಾಡಿದೆನೆ!’

ಎದುರಿನ ಆ ಕೊಳದ ತಿಳಿನೀರ ಮೇಲಿಂದ ತೇಲಿ ಬಂದ ತಂಗಾಳಿ ಹೊಸ ಕನಸುಗಳ ಲೋಕವನ್ನು ನನ್ನೆದೆಯೊಳಗೆ ಅರಳಿಸತೊಡದೆ. ಅವನ ಗಟ್ಟಿ ಬಾಹುಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕನಸ ಬಳ್ಳಿ ಹಬ್ಬತೊಡಗಿದೆ.

***

‘ಕಹಳೆ’ ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ನಡೆಸಿದ ಕಥಾಸ್ಪರ್ಧೆಯಲ್ಲಿ ನನ್ನ ಸಣ್ಣಕತೆ ‘ಪೊರೆ’ ಎರಡನೆ ಸ್ಥಾನ ಗಳಿಸಿದೆ. https://kannadakahale.wordpress.com/2017/05/04/%E0%B2%95%E0%B2%B9%E0%B2%B3%E0%B3%86-%E0%B2%95%E0%B2%A5%E0%B2%BE-%E0%B2%B8%E0%B3%8D%E0%B2%AA%E0%B2%B0%E0%B3%8D%E0%B2%A7%E0%B3%86%E0%B2%AF%E0%B2%B2%E0%B3%8D%E0%B2%B2%E0%B2%BF-%E0%B2%8E%E0%B2%B0/