ಮಿಸ್ಟರ್ ಬೀನ್

vv-png

 

ಮಿಸ್ಟರ್ ಬೀನನ್ನು
ನೋಡಿದ್ದೀರೇನು
ಕೈ ಕಾಲು ಸಣ್ಣ
ದೊಡ್ಡ ಮೂಗಣ್ಣ
ಪಿಳಿ ಪಿಳಿ ಕಣ್ಣಲ್ಲೆ
ನಗಿಸುವ ಜಾಣ

ಬಿಡೋಲ್ಲ ಬಾಯಿ
ಬಿಟ್ರೆ ಬೊಂಬಾಯಿ
ನೋಡಿದ್ದೆಲ್ಲ ಬೇಕು
ಹಣ ಉಳಿಯ ಬೇಕು
ಶಿಸ್ತಲ್ಲಿ ಸಿಪಾಯಿ
ಪೆದ್ದು ಬಡಪಾಯಿ

ಜಿಪುಣಾಂದ್ರೆ ಜಿಪುಣ
ಉಳಿಸುತ್ತಾನೆ ಹಣ
ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ತಾನೆ
ದೊಡ್ಡವನಂತಾನೆ
ಚಿಕ್ಕವರ ಹತ್ರಾನೆ
ಸೋತುಹೋಗ್ತಾನೆ

ಆದ್ರೂನು ಬೀನು
ನಮ್ಗೆಲ್ಲ ಇಷ್ಟ
ಅವನಲ್ಲ ದುಷ್ಟ
ಪಡ್ತಾನೆ ಕಷ್ಟ
ನಗಿಸೋದ್ರಲ್ಲಿ  ಎಂದೂ
ಅವ್ನು ಸದಾ ಮುಂದು

(ವಿಶ್ವವಾಣಿ ಲಾಲಿಪಾಪು ದಿ.೨೫.೧೨.೧೬)

ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿವ ಅಜ್ಜಿ

joy2

ಮೊಮ್ಮಗನ ಕೈಹಿಡಿದು ಅಜ್ಜಿ ದೂರದೂರಿನ ಬಸ್ಸು ಹಿಡಿದಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೊಮ್ಮಗ ಚಿಕ್ಕವನೇನಲ್ಲ. ಹತ್ತು ವರ್ಷ ದಾಟಿದ ಚೂಟಿ ಹುಡುಗ. ಪುಟಿವ ಎಳೆತನ. ವಯಸ್ಸಾದ ಅಜ್ಜಿಯ ಮುದ್ದಿನ ಕೂಸು. ಹಾಗೆಯೆ ಅಜ್ಜಿಯೊಟ್ಟಿಗೆ ಬೇಸರವಿಲ್ಲದೆ ಸುತ್ತುವ, ಅವಳಿಗೆ ರೇಗಿಸಿ, ತರಲೆ ಮಾಡಿ, ನಗಿಸಿ ಸಾಕಪ್ಪಾ ಸಾಕು ಈ ಕೂಸಿನ ಸಹವಾಸ ಅನ್ನಿಸಿಬಿಡುವ ತರಲೆ ಅವನು.

ಅಜ್ಜಿ ನಗರದ ಮಗನ ಮನೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಮೊಮ್ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಾರೆ. ಪತಿಯನ್ನು ಎಂಟು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖ ಮೊಮ್ಮಗನಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಮಾಡಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲರೊಂದಿಗೆ ಗಾಂಭೀರ್ಯ ಹೆಚ್ಚು. ಅವರೆಂದರೆ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಗೌರವ, ಆದರಗಳು. ಸಲಹೆಗಳಿದ್ದರೆ ಮಗ, ಸೊಸೆ ಅವರನ್ನೇ ಕೇಳುವುದು.

ಮೊನ್ನೆ ಮಗನೊಂದಿಗೆ ಮಾತಾಡಿದರು, ತವರು ಮನೆಗೆ ಹೋಗಿ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ, ಹಾಗಾಗಿ ಮುಂದಿನ ವಾರದಲ್ಲಿ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆಂದು ಹೇಳಿದರು.

“ಅಮ್ಮ, ನೀನೊಬ್ಬಳೇ ಹೇಗೆ ಹೋಗುತ್ತೀಯ, ನಾವೆಲ್ಲ ಒಟ್ಟಿಗೆ ಇನ್ನು ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ತಿಂಗಳು ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗೋಣ” ಅಂದ ಮಗ.

“ನಿನ್ನ ಕಾದರೆ ಪ್ರಯೋಜನ ಇಲ್ಲ. ನನ್ನ ತಮ್ಮ ಕರೆದಿದಾನೆ. ಅವನಿಗೂ ನನ್ನ ನೋಡಬೇಕು ಅನ್ನಿಸಿದೆಯಂತೆ.”

“ಆಗ್ಲಮ್ಮ, ಬಸ್ಸಲ್ಲಿ ಹೋಗ್ತೀಯ. ನಮ್ಮ ವಿಶೂನ ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗು, ಹಾಗಾದ್ರೆ. ಅವನು ಬುದ್ಧಿ ಬಂದಮೇಲೆ ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಹೋಗಿಲ್ಲ.”

ಮೊಮ್ಮಗನ್ನ ತನ್ನ ಜೊತೆ ಕಳುಹಿಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೆ ಖುಷಿಯಾಗಿ ಹೋಯ್ತು.

“ಒಳ್ಳೆದಾಯ್ತು ಬಿಡು. ವಿಶೂಗೆ ಹೇಗೂ ಒಂದು ವಾರ ಸ್ಕೂಲಿಗೆ ರಜವಿದೆ. ಕರ್ಕೊಂಡು ಹೋಗ್ತೀನಿ” ಅಂದರು.

ಸೋಮವಾರದ ಮೊದಲ ಬಸ್ಸಿಗೆ ಇಬ್ಬರ ಸವಾರಿ ೨೦೦ ಮೈಲಿ ದೂರದ ತವರಿಗೆ ಹೊರಟಿತು. ವಿಶೂ ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಸುರಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪವೇ ಉತ್ತರಿಸುತ್ತಾ ಗಾಢ ಯೋಚನೆಯಲ್ಲಿದ್ದರು. ಪ್ರಯಾಣದ ಮಧ್ಯೆ ತಾವು ತೆಗೆದುಕೊಂಡುಹೋಗಿದ್ದ ಅವಲಕ್ಕಿ ಚಿತ್ರಾನ್ನ ತಿಂದರು. ೫ ಗಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಸುಮಾರು ೧೧ ಕ್ಕೆ ಆ ಹಳ್ಳಿ ತಲಪಿದರು.

ಅವರು ಇಳಿದದ್ದು ಮುಖ್ಯ ರಸ್ತೆ. ಅಲ್ಲಿಂದ ಕಡಿಮೆ ಅಂದರೂ ಒಂದು ಮೈಲಿಯಾದರೂ ಅಜ್ಜಿ ತಾನು ಹುಟ್ಟಿ ಬೆಳೆದ ಮನೆಗೆ ನಡೆಯಬೇಕು. ಯೋಚನೆ ಈ ವಿಶೂ ಅಷ್ಟುದೂರ ನಡೆದಾನೆಯೆ ಎಂದು.

ವಿಶೂ ಉತ್ಸಾಹಿ. ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಅವನ ಹೆಗಲಲ್ಲಿ. ಮತ್ತೊಂದು ಸಣ್ಣ ಚೀಲ ಅಜ್ಜಿಯ ಕೈಯಲ್ಲಿ. ನಡೆಯತೊಡಗಿದರು. ಆಯಾಸವೆನಿಸದ ಹದ ಬಿಸಿಲು.

ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದಲ್ಲೆ ಎದುರಿಗೆ ಒಂದಿಬ್ಬರು ಯುವಕ ಯುವತಿಯರು ನಡೆದು ಬಂದರು. ಅಜ್ಜಿ ಅವರನ್ನು ಆಸಕ್ತಿಯಿಂದ ನಿರುಕಿಸುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ಅವರು ಯಾರೂ ಇವರ ಮಾತಾಡಿಸಲಿಲ್ಲ.

“ಎಲ್ಲ ಹೊಸಬರಂತೆ ಕಾಣುತ್ತಿದ್ದಾರೆ” ಅಜ್ಜಿ ಗೊಣಗು.

ಇನ್ನೈದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೆ ರಸ್ತೆ ಬದಿಯಿಂದ ಯಾರೊ ಕೂಗಿದರು. “ಯಾರದು, ನಮ್ಮ ಶಾಲಿನಿ ಥರ ಕಾಣ್ಸಿತಿದೆ”

ಅಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ವಯಸ್ಸಾದ ಹೆಂಗಸು ನಗುತ್ತಾ ಬರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಬಳಿ ಬಂದು ನಗುತ್ತಾ ನಿಂತರು. ಇಬ್ಬರೂ ನಗುತ್ತಲೆ ಒಬ್ಬರ ಮುಖ ಒಬ್ಬರು ನೋಡುತ್ತಲೆ ಇದ್ದರು. ನಂತರ ಮಾತು ಶುರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿಶೂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವರು ವಿಶೂನ ಮುದ್ದು ಮಾಡಿದರು ಕೂಡ.

“ಎರಡು ದಿನ ಇರ್ತೀನಿ ಕಣೆ ಅಚ್ಚು. ದಿನಾ ಸಿಕ್ಕು. ತುಂಬಾ ಮಾತಾಡೊದಿದೆ..” ಹೇಳುತ್ತಾ ಬೀಳ್ಕೊಟ್ಟರು.

ಅಜ್ಜಿಯ ನಡಿಗೆ ವೇಗವಾಗಿದೆ. ವಿಶೂಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ.

“ಏನಜ್ಜಿ, ಇಷ್ಟು ಫ಼ಾಸ್ಟ್ ನಡೀತೀರ. ಮತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನೀವು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಸ್ಲೋ!? ನಿಮ್ಮನ್ನ ಇಲ್ಲಿ ಶಾಲಿನಿ ಅಂತ ಕರಿತಾರ? ನಂಗೆ ಗೊತ್ತೇ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ. ಹೆಸರು ಚೆನ್ನಾಗಿದೆ!”

ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ಇನ್ನಿಬ್ಬರು ಹೆಂಗಸರು ಸಿಕ್ಕಿದರು. ವಿಶೂನ ಅಮ್ಮನ ವಯಸ್ಸಿನವರ ಥರದವರು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, “ಶಾಲಿನಿ ಆಂಟಿ, ಈವಾಗ ಬರ್ತಾಇದೀರ. ಹೇಗಿದೀರಿ. ಇವನ್ಯಾರು. ಮೊಮ್ಮಗನ?”

ಅವರೆಲ್ಲರಲ್ಲಿ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದ ಮಾತುಗಳಿದ್ದವು. ಅಜ್ಜಿಯಿಂದ ಬಹಳ ಜನಗಳ ವಿಚಾರಣೆ ನಡೆಯಿತು! ಆ ಹೆಂಗಸರು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದೇ ಒಪ್ಪಿಸಿದ್ದು.

“ಆಯ್ತು, ನೀವೆಲ್ಲ ನಾಳೆ ಸಿಕ್ತೀರಲ್ಲ. ನಾನು ಎರಡು ದಿನ ಇರ್ತೀನಿ”

ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಹೊರಟಮೇಲೆ ಮತ್ತೆ ನಡಿಗೆ ಶುರು. “ಇನ್ನು ಐದು ನಿಮಿಷ ಕಣೊ ವಿಶು. ಮನೆ ಬಂತು”

ಆಗಲೆ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದು ಆ ಪದ್ದಮ್ಮ ಕೂಡ. ಬಂದವರೇ “ಶಲ್ಲೂ” ಅಂತ ತಬ್ಬಿಕೊಂಡರು. ಆಮೇಲೆ ಇಬ್ಬರೂ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಬೈದಾಡಿಕೊಂಡರು! ಒಬ್ಬರಿಗೊಬ್ಬರು ಹೀಯಾಳಿಸಿದರು! ಜೊತೆಗೆ ನಕ್ಕರು!! ಆಗಾಗ ಇಬ್ಬರ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ನೀರು ಹರಿದದ್ದನ್ನು ವಿಶು ನೋಡಿದ. ಅವರಿಬ್ಬರ ಜಗಳ ತಾನು ತನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಬಿಜ್ಜು ಜೊತೆ ಮಾಡುವ ಜಗಳದಂತೆ ಅನ್ನಿಸಿತು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ಆಟವಾಡಿದ ಖುಷಿಯ ದಣಿವು ಅವರಿಬ್ಬರಲ್ಲೂ. ಮತ್ತೆ ಅಜ್ಜಿ “ನಾಳೆ ಖಂಡಿತಾ ಸಿಕ್ತೀಯಲ್ಲ?” ಅಂತ ಹೊರಟುಬಿಟ್ಟರು.

ಇನ್ನೇನು ಮನೆ ಬಂದೇ ಬಿಡ್ತು ಅನ್ನುವುದರಲ್ಲೆ “ಶಾಲೀ..” ಯಾರೋ ವಯಸ್ಸಾದವರು ಕರೆದಂತೆ ಆಯ್ತು. ದಾರಿ ಬದಿಯಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು ಹಿರಿಯ ವ್ಯಕ್ತಿ. ಬಿಳಿಯ ಅಂಗಿ, ಪಂಚೆ ಉಟ್ಟವರು ನಿಂತಿದ್ದರು. ವಿಶೂಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಯಾರನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಅನ್ನುವುದು.

“ಅಲ್ನೋಡಜ್ಜಿ, ನಿಮ್ಮನ್ನೆ ಅವರು ಕರೀತಿರೋದು” ಅಂದ ವಿಶು.

ಅಜ್ಜಿ ಮನಸ್ಸಿಲ್ಲದ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ನಿಂತಹಾಗೆ ಕಾಣಿಸಿತು. ಒಮ್ಮೆ ಅವರನ್ನು ನೋಡಿ ಮಾತಾಡದೆ ನಿಂತಳು. ಅವರು ಸ್ವಲ್ಪ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಮೊದಲು ವಿಶೂನ ಮಾತಾಡಿಸಿದರು.

“ಏನು ಪುಟ್ಟು ನಿನ್ನ ಹೆಸರು, ಏನು ಓದ್ತಾ ಇದೀಯ?”. ವಿಶು ವರದಿ ಒಪ್ಪಿಸಿದ. ಅಜ್ಜಿ ಮೆಲ್ಲನೆ “ಹೇಗಿದೀಯ ಸೂರಿ?” ಕೇಳಿದರು.

“ಚೆನ್ನಾಗಿದೀನಿ ಕಣೆ. ನಿನ್ನ ನೋಡಿ ಐದಾರು ವರ್ಷಗಳಾಯ್ತು. ಆದ್ರೂ ಏನೂ ಬದಲಾವಣೆ ಇಲ್ಲ. ಚೆನ್ನಾಗಿಯೆ ಕಾಣ್ತೀಯ”

ಅಜ್ಜಿ ಸ್ವಲ್ಪ ನಾಚಿದರು. ಮತ್ತೆ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟು, “ಆಯ್ತು, ನಾ ಹೋಗಿರ್ತೀನಿ. ಮನೆಕಡೆ ನಾಳೆನೊ, ನಾಡಿದ್ದೋ ಬಾ, ಮಾತಾಡೋಣ…” .

ಮನೆ ಬಂದಿದ್ದೆ ತಡ, ಅಜ್ಜಿ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ಪುಟಿದವು. ವಿಶೂನ ಕೈ ಬಿಟ್ಟು ದಡ ದಡ ಅಂತ ಮನೆ ಮುಂಬಾಗಿಲ ಬಳಿ ಹೋಗಿ “ಶ್ಯಾಮ..” ಅಂತ ತನ್ನ ತಮ್ಮನ ಕರೆದ ಒಂದು ನಿಮಿಷಕ್ಕೇ ಒಳಗಿನಿಂದ ಶ್ಯಾಮ ಮತ್ತವನ ಹೆಂಡತಿ “ಓ ಅಕ್ಕಾ.. ” ಕರೆಯುತ್ತಾ ಹೊರಗೆ ತಲೆ ಇಟ್ಟರು.

ಆ ದಿನವೆಲ್ಲ ಅವರದೇ ಮಾತು, ಕತೆ, ಓಡಾಟ. ಮನೆಯವರನ್ನೆಲ್ಲ ನಗುನಗುತ್ತ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಾ, ನಗೆ ಚಟಾಕಿ ಹಾರಿಸುತ್ತಾ ತಂಟೆ ಮಾಡುತ್ತಾ.

ಮರುದಿನ ಅಜ್ಜಿ ಬೇಗ ಎದ್ದು ವಿಶೂಗೆ, “ಬೇಗ ಸ್ನಾನ, ತಿಂಡಿ ಮುಗಿಸು. ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೋಗೋಣ. ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಹೂಗಿಡಗಳಿದಾವಂತೆ. ನಾನು ಅವನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೋಡಬೇಕು. ಹಾಗೇ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಸೀಬೆ ಮರಗಳಿವೆ. ನಿನಗೆ ಸೀಬೆ ನಾನೆ ಕಿತ್ತು ಕೊಡ್ತೀನಿ ಆಯ್ತಾ?” ಅಂದರು.

ತೋಟಕ್ಕೆ ಹೊರಟಾಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಬಹಳ ಜನ ಸಿಕ್ಕಿದರು. ಅವರೆಲ್ಲ ಅಕ್ಕರೆಯಿಂದ ವಿಶೂನನ್ನೂ ಮಾತಾಡಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಹೇಳತೀರದ ಸಂಭ್ರಮದಲ್ಲಿ ವಿಶೂನ ಕೈಹಿಡಿದು ಪುಟ್ಟ ಹುಡುಗಿಯಂತೆ ನಡೆಯುತೊಡಗಿದರು ಅಜ್ಜಿ.

ವಿಶೂಗೆ ಅಚಾನಕ ಅನ್ನಿಸಿದ್ದು ಅಜ್ಜಿ ತನ್ನ ತರಗತಿಯ ಗೆಳತಿ ಚಂಪಾಳಂತೆ ಚೂಟಿಯಾಗಿ, ಚುರುಕು, ಲವಲವಿಕೆಯಲ್ಲಿ, ಆಟವಾಡಿತ್ತಿರುವ ರೀತಿ ಬದಲಾಗಿದ್ದಾರೆ!

ತಾನು ಕಬಡ್ಡಿ, ಝೂಟಾಟ ಆಡಲೂ ಬಹುದೇನೋ ಅನ್ನಿಸಿತು! ತೋಟದಲ್ಲಿ ಹೂಗಿಡಗಳಿವೆಯಂತೆ. ಹಾಗಾದರೆ ಅಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಹಾರಾಡುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅಜ್ಜಿ ಖಂಡಿತ ಎರಡಾದರೂ ಒಳ್ಳೆಯಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆ ಹಿಡಿದು ಕೊಡುತ್ತಾಳೆ ಅನ್ನುವ ಭರವಸೆ ಅವನಿಗೆ ಬಂತು.

ತನ್ನ ಅಜ್ಜಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಮೇಲೆ ಹುಡುಗಿಯಾಗಿಬಿಟ್ಟದ್ದು ಹೇಗೆ ಅಂತ ವಿಶೂ ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಆಶ್ಚರ್ಯಪಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದ. ಅವನ ಹೆಜ್ಜೆಗಳು ’ಶಾಲಿನಿ’ ಯಷ್ಟು ವೇಗವಿಲ್ಲ ಅನ್ನುವುದೂ ಅವನ ತಿಳಿವಳಿಕೆಗೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಆದಷ್ಟೂ ರಭಸ ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ತಯಾರಾಗತೊಡಗಿದವು.

***

(ಚಿತ್ರ ಕೃಪೆ : ಅಂತರ್ಜಾಲ)

(‘ಸುರಹೊನ್ನೆ’ ಇ ಪತ್ರಿಕೆ Link : http://surahonne.com/?p=13193)

ಕೆಸರು ಕಾಲುಗಳು

foot

ಈ ಕತೆಗೆ ಸಂದೀಪ ಹೀರೊ. ಹೀರೋಗೆ ಓದುವ ಆಸೆ ಇತ್ತೊ ಇಲ್ಲವೊ ಸ್ವತ: ಅವನಿಗೇ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲ. ಹತ್ತನೆ ತರಗತಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಹೆಚ್ಚು ಅವನ ಓದಿನ ಬಗೆಗೆ  ತಲೆ ಕೆಡಿಸಿಕೊಂಡಿರಲಿಲ್ಲ.   ಅವನು ಇವತ್ತಿಗೂ ತಾನು ಮತ್ತೆ ಓದಬೇಕಿತ್ತು ಅಂದುಕೊಂಡವನಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ, ಆ ಎರಡು ಎಕರೆ ಗದ್ದೆ ಸಾಗುವಳಿ ಮಾಡಲು ಸದ್ಯಕ್ಕೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಗಂಡಸು ಅಂತ ಇವನೊಬ್ಬನೆ.   ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು.  ಉಸಾಬರಿಗೆ ಅವನ ತಾಯಿ. ತಂದೆ ಹೋಗಿ ಹತ್ತು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ.

ಇಬ್ಬರು ತಂಗಿಯರು ಓದಲು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ದೊಡ್ಡವಳು ಕೊನೆ ವರ್ಷದ ಬಿ.ಎ. ಡಿಗ್ರಿ. ಸಣ್ಣವಳು ಮೊದಲ ವರ್ಷದ ಪಿ.ಯು. ಸದ್ಯ ಅವರ ಊರಿನಲ್ಲಿ ಕಾಲೇಜ್ ಇರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಸಮಾಧಾನ.

ನಮ್ಮ ಸಂದೀಪ ಮನೆ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಹೊತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ, ಮನೆ ಹತ್ತಿರ ಸ್ವಲ್ಪ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಯೋದು ಮತ್ತೆ ವಾರದಲ್ಲಿ ಎರಡು ದಿನ ಬೇರೆಯವರ ಮನೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೂಲಿ ಮಾಡಿ  ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸೋದು,  ಹೀಗೆ ಬಡತನಕ್ಕೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆದು, ಅವರ ಜೀವನ ಹೆಚ್ಚಿನ ಏರುಪೇರಿಲ್ಲದೆ ಹೇಗೋ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ. ತಾಯಿಗೆ ಒಂದೆ ಯೋಚನೆ, ಮೊದಲು  ಮದುವೆ  ಮಾಡುವುದು  ಮಗನಿಗ  ಅಥವ  ಇಬ್ಬರು ಹೆಣ್ಣುಗಳಿಗ ಅಂತ.   ಬಗೆಹರಿಯದ ಅಳಲು. ಮದುವೆ ಅಂತಾದ್ರೆ ಹಣದ ಜಮಾವಣೆ ಹೇಗೆ ಮಾಡುವುದು. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಮಗ ದಡ್ಡ. ಅದರ ಬಗೆಗೆ ಏನೂ ಯೋಚನೆಯೇ ಮಾಡುವವನಲ್ಲ.

ಕೆಲವು ಸಲ ಅದೃಷ್ಟ ಹೀಗೆ ಒಲಿದು ಬರುತ್ತೆ. ದೊಡ್ಡ ಮಗಳನ್ನು ತನ್ನ ಮಗನಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತೀರ ಅಂತ ಆ ಊರಿನ ಸ್ಥಿತಿವಂತರೊಬ್ಬರು ಕೇಳಿಕೊಂಡು ಬಂದರು.   ಮಗ ಓದಿದ್ದಾನೆ, ಪಕ್ಕದೂರಿನಲ್ಲಿ ಸರಕಾರಿ ಕೆಲಸ. ಗೌರವವಾಗಿ ಇರುವಂಥ ಕುಟುಂಬ. ಅವರಿಗೆ ಮಗಳೊಬ್ಬಳು. ನಮ್ಮ ಹೀರೋನ ಡಿಗ್ರಿ ತಂಗಿಯ ಸಹಪಾಠಿ.

ಮದುವೆ ಮಾತುಕತೆ ಶುರುವಾದಮೇಲೆ ತಲೆಬಿಸಿ ಸಂದೀಪನಿಗೂ ಬಡಿಯಿತು. ಸರಿ,  ವಾರಕ್ಕೆ ಏಳೂ ದಿನ ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸದ ಜೊತೆ  ಬೇರೆ ಸಾಹುಕಾರರ ಮನೆಗಳ ಕೂಲಿ ಕೆಲಸಕ್ಕೂ ಹಾಜರಾಗತೊಡಗಿದ.   ಅಲ್ಪ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಶೇಖರಣೆಯಾಗತೊಡಗಿತು.

ಹೀಗೆ,  ಬಿಡುವಿಲ್ಲದ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಕಾಲುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿಕೊಂಡಿರುತ್ತದೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಗೊತ್ತಾಗದೆ ಹೋಯ್ತು. ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಬರುವುದು, ಏನಾದರು ತಿಂದು ಬೇರೆ ಮನೆಗಳ ಗದ್ದೆ, ತೋಟಗಳ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಓಡುವುದು. ಹೀಗಾಗಿ ಅವನ ಗದ್ದೆ ಕೆಸರಿನ ಕಾಲುಗಳು ಕಪ್ಪು ಕೆಂಪು ಮಣ್ಣ ಬಣ್ಣವಾಗಿಹೋದುವು.  ಪಾದಗಳ ಬದಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಡೆದ ಸೀಳುಗಳು ಕಾಣಿಸಿಕೊಂಡವು.   ಸಂದೀಪನಿಗೆ  ಅತ್ತ ಗಮನವಿಲ್ಲ.    ತಂಗಿ  ಮದುವೆಯನ್ನು ಗಡದ್ದು ಮಾಡುವ ಬಗೆಗೇ ಯೋಚನೆ.

ಈ ಮಧ್ಯೆ ಹುಡುಗಿ ನೋಡುವ ಶಾಸ್ತ್ರ ಮುಗಿದು,  ಸಂದೀಪನ ಮನೆಗೆ  ಒಂದೆರಡು  ಬಾರಿ ಹುಡುಗ  ಬಂದು ಹೋದ. ಇನ್ನು ಹುಡುಗನ ತಂಗಿಯೆ ಕಾಲೇಜು ಸಹಪಾಠಿ ಅಲ್ಲವೆ. ಅವಳ ಸವಾರಿ ವಾರಕ್ಕೊಂದು ದಿನವಾದರೂ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಇವೆಲ್ಲ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ಹೇಗೆ ಗೊತ್ತಾಗಬೇಕು.

ಆದರೂ ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ಗದ್ದೆಯಿಂದ ಬಂದಾಗ ಆ ಬಿಳಿಯ ಹುಡುಗಿ ತಂಗಿಯೊಂದಿಗೆ ಮನೆಯ ಮುಂದೆ ಮಾತಾಡುತ್ತಾ ನಿಂತಿದ್ದಾಳೆ. ಇವನು ಬಂದು ಆ ಹುಡುಗಿಯನ್ನು ನೋಡಿ ‘ಯಾರಿದು?’ ಅಂತ ತಂಗಿಯ ಕಡೆ ಸಂಜ್ಞೆಮಾಡಿದ.

“ಇವಳು ’ಅವರ’ ತಂಗಿ ದೀಪಾ, ನನ್ನ ಕ್ಲಾಸ್ ಮೇಟ್ ಅಂತ ಹೇಳಿದ್ನಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಆಗಲೇ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಸರು ಕಾಲು ನೆನಪಾಗಿ ಹೊರ ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಓಡಿದ್ದು. ಅದಕ್ಕೆ ಕಾರಣವೂ ಇತ್ತು. ಹಾಗೆ ಪರಿಚಯ ಮಾಡಿಕೊಡುವಾಗ ಆ ಹುಡುಗಿ ಇವನ ಕಾಲನ್ನೆ ಕೆಕ್ಕರಿಸಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದಳು ಅನ್ನುವ ಅನುಮಾನ.

ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಬರುವಾಗ ಅವಳಿರಲಿಲ್ಲ. ತಂಗಿ ಹೇಳಿದಳು, “ಏನಣ್ಣ, ಅಷ್ಟು ಗಲೀಜು ಕಾಲು ಮಾಡ್ಕೊಂಡೆ ಬಂದೆ. ದೀಪ ಏನನ್ಕೊಂಡ್ಲೋ ಏನೋ”

ದೀಪಾ ಬಹಳ ಸಲ ಆ ಮನೆಗೆ ಬಂದಳು. ಆದರೆ ಸಂದೀಪ ಮಾತ್ರ ಅವಳಿಗೆ ಎರಡು ಮೂರು ಸಲ ಸಿಕ್ಕಿದ್ದ. ಗ್ರಹಚಾರ ಅಂದರೆ ಇದು. ಅವಳು ಎದುರು ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಇವನದು ಕೆಸರು ಮೆತ್ತಿದ ಕಾಲುಗಳೆ. ಇವನು ಬಚ್ಚಲಿಗೆ ಓಡುವುದು. ಹಿಂತಿರುಗಿದಾಗ ಅವಳು ಮಾಯವಾಗುವುದು. ಅವನಿಗೆ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲೆ ಕೀಳರಿಮೆ ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿತು. ತಂಗಿ ಮದುವೆ ಆಗುವ ಮೊದಲೆ ಆದಷ್ಟು ಪುರುಸೊತ್ತು ಮಾಡಿಕೊಬೇಕು, ಹಾಗೆಯೆ ಈ ಕಾಲುಗಳನ್ನು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಎಂದು. ಮದುವೆ ಮನೆ ಓಡಾಟದಲ್ಲಾದರೂ ಪಾದಗಳ ಬಿರುಕು ಮುಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು. ಅದು ಹೇಗೆ ಅನ್ನುವುದು ಅವನಿಗೆ ಹೊಳೆಯುತ್ತಲೆ ಇಲ್ಲ.

ಮದುವೆ ದಿನ ಹತ್ತಿರ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ.  ಇನ್ನೊಂದೆ ತಿಂಗಳು.  ಹೆಚ್ಚು ಖರ್ಚು ಮಾಡುವುದು ಬೇಡ ಅಂತ ಹುಡುಗನ ಮನೆಯವರು ಹೇಳಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೂ ಸಂದೀಪನಿಗೆ ಸಮಾಧಾನವಿಲ್ಲ. ೨೫ ಸಾವಿರ ದುಡಿತ ಮತ್ತೆ ೨೫ ಸಾವಿರ ಸಾಲ, ಹಾಗೆಯೆ ಮನೆಗೆ ಏನೂ ಉಳಿಸದೆ ಬೆಳೆದ ಭತ್ತ ಮಾರಿ ೫೦ ಸಾವಿರ ಮಾಡಿ, ಸ್ವಲ್ಪ ಒಡವೆ, ಸೀರೆ, ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಬಟ್ಟೆ,  ಹುಡುಗನಿಗೆ ಉಂಗುರ,  ವಾಚ್,  ಪ್ಯಾಂಟ್,  ಶರಟು  ಇತ್ಯಾದಿ ತೆಗೆದ. ಸಂದೀಪನ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸಂಭ್ರಮ. ದೀಪ ಒಂದು ದಿನ ಬಂದು ಅವನ್ನೆಲ್ಲ ನೋಡಿಕೊಂಡು ಹೋಗಿದ್ದಾಳೆ ಅಂತ ಅಮ್ಮ ಸಂದೀಪನಿಗೊಮ್ಮೆ ಹೇಳಿದಳು.

“ಅಮ್ಮ, ಯಾವುದಾದರು ಮುಲಾಮು ಇದ್ರೆ ಕೊಡು, ಕಾಲು ಒಡೆದು, ನಡೆಯೋದು ಕಷ್ಟವಾಗಿದೆ. ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ನಾನು ಕುಂಟುತ್ತಿದ್ದರೆ ಎಲ್ಲರೂ ಏನನ್ಕೋಳ್ಳೋದಿಲ್ಲ”

ದೀಪ ಅಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕೆಸರು ಕಾಲುಗಳ ನೆನಪು. ಎರಡು ದಿನ ಎಲ್ಲಿಗೂ ಹೋಗದೆ, ಬಿಸಿನೀರಲ್ಲಿ ಕಾಲು ತೊಳೆದು ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡರೆ ಎಲ್ಲ ಸರಿಹೋಗಬಹುದು ಅಂತ ಅವನ ಆಸೆ.

ಆದರೆ ಅವನಂದುಕೊಂಡದ್ದು ಆಗಲೆ ಇಲ್ಲ.   ಆ ದಿನ ಹುಡುಗನ  ಕಡೆಯವರು ಪೂಜೆಯೊಂದನ್ನು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಂದೀಪನ ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಆಹ್ವಾನವಿತ್ತು. ಎಲ್ಲರೂ ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಹೊರಟರೆ, ಅವನು ಮಾತ್ರ ಹೊರಡಲೇ ಇಲ್ಲ!

“ಅಮ್ಮ, ನೀವೆಲ್ಲ ಹೋಗಿ, ಈ ಬಿರುಕು ಕಾಲು ಇಟ್ಟುಕೊಂಡು ಕುಂಟುತ್ತ ನಾನು ಬರಲ್ಲ. ನೀವು ಹೋದಮೇಲೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಮಲಗ್ತೀನಿ” ಅಂದ. ಮನೆಯವರಿಗೆಲ್ಲ ಅದು ಸರಿ ಅನ್ನಿಸಿತು.

ಪೂಜೆಗೆ ಅಂತ ಹುಡುಗನ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗ ದೀಪ ಎದುರುಗೊಂಡಳು. ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೆ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಾಗ ಗೆಳತಿಗೆ ಕೇಳಿದಳು, ” ಎಲ್ಲೆ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣ, ಬರಲಿಲ್ವ?”

ಅವಳ ನಗುವಿನಲ್ಲಿ ವ್ಯಂಗ್ಯವಿತ್ತ ಅಂತ ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿಗೆ ಅನುಮಾನ ಬಂತು. ಇವಳು ಹೀಗೆ ಮಾತಾಡಲು ಅಣ್ಣನ ಕೆಸರಿನ ಕಾಲೇ ಕಾರಣ ಅಂತ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಮುನಿಸು ಬಂತು.

“ಅವನಿಗೆ ಸ್ವಲ್ಪ ಕಾಲಿಗೆ ಏಟಾಗಿದೆ ಕಣೆ, ಬರಲ್ಲ” ಅಂದಳು.

ಇತ್ತ ಸಂದೀಪ ನಿರಾಳ ವರಾಂಡದಲ್ಲಿ ಮಲಗಿದ. ಆಯಾಸಕ್ಕೊ, ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಸದ್ದಿಲ್ಲದ್ದಕ್ಕೊ, ಒಳ್ಳೆ ಗಾಳಿ ಬೀಸುತ್ತಿರುವುದಕ್ಕೊ, ಅವನಿಗೆ ನಿದ್ರೆ ಹತ್ತಿಬಿಟ್ಟಿತು. ಮುಲಾಮನ್ನು ಕಾಲಿನ ಬದಿ ಹಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳದೇನೆ ಮಲಗಿಬಿಟ್ಟ.

ಅವನಿಗೆ ಕನಸು. ಯಾರೊ ಸುಂದರ ಹುಡುಗಿಯೊಬ್ಬಳು ತನ್ನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ನವಿರಾಗಿ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದಾಳೆ. ಪಾದಗಳ ಉರಿ ಕಡಿಮೆಯಾಗಿದೆ. ತಂಪಾದ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿ ಹಾಯೆನಿಸಿದೆ. ಗಾಯವೆಲ್ಲ ಮಾಯವಾಗಿ ಮದುವೆ ದಿನವೂ ಬಂದುಬಿಟ್ಟಿದೆ!    ಮದುವೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ  ಅವನು ಚಿಕ್ಕ ಹೋರಿಯಂತೆ  ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಓಡಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಅವನ ಕಾಲುಗಳ ಓಟಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ಮೆಚ್ಚುಗೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ದೀಪ ಕೂಡ ಇದ್ದಾಳೆ. ಅವನ ಪಾದಗಳ ಸೌಂದರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೆಚ್ಚುಗೆಯನ್ನು ತನ್ನ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದಲೆ ಸೂಚಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ!

ಎಷ್ಟುಹೊತ್ತು ಹಾಗೆ ಮಲಗಿದ್ದನೊ ಏನೊ.   ಎಚ್ಚರಾದಾಗ ಅವನ ಹೊಟ್ಟೆ ತಾಳ ಹಾಕುತ್ತಿತ್ತು.  ಏಳಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದ. ಅವನ ಪಾದಗಳಿಗೆ ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ತೆಳು ಬಟ್ಟೆಯಿಂದ ಸುತ್ತಲಾಗಿದೆ.   ಅರೆ! ಇದೇನು. ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಯಾರೂ ಇಲ್ಲ. ತಾನೂ ಹಚ್ಚಿಕೊಂಡಿಲ್ಲದ ಮುಲಾಮು ಪಾದ ಸೇರಿ ಮೃದುವಾಗಿ ಹಾಯಾಗಿದೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಹೇಗಾಯ್ತು. ಅವನಿಗೆ ಅಯೋಮಯ ಅನ್ನಿಸಿ ಹಸಿವನ್ನೂ ಮರೆತು ಕುಳಿತ.

ಹುಡುಗನ ಮನೆಯ ಪೂಜೆ ಮುಗಿಸಿ ಮನೆಯವರೆಲ್ಲ ಬಂದಮೇಲೆ ಸಂದೀಪ ಊಟ ಮಾಡಿದ. ಹಾಗೇ ತನ್ನ ಕಾಲಿಗೆ ಯಾರು ಮುಲಾಮು ಹಚ್ಚಿ ಬಟ್ಟೆ ಸುತ್ತಿದವರು ಅಂತಲೂ ಕೇಳಿದ.

ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿ, “ಅರೆ! ಅಣ್ಣಾ ನೆನಪಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ನೋಡು ಮುಲಾಮಿನ ಹೊಸ ಡಬ್ಬಿ. ನಾವು ಬರುವಾಗ ನಿನ್ನ ಅಣ್ಣನ ಕಾಲಿಗೆ ಹಚ್ಚು ಅಂತ ದೀಪ ನನಗೆ ಕೊಟ್ಟಳು!    ನಿನ್ನ ಕೆಸರ ಕಾಲು ಅವಳು ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ಬಂದಾಗಲೆಲ್ಲ ಕಣ್ಣಿಗೆ ಬಿದ್ದಿದೆ ?!” ಸಂದೀಪ ಮತ್ತೆ ಸಂಕೋಚದಲ್ಲಿ ಮುದುರಿಕೊಂಡ.

ಸಂದೀಪನ ಅಮ್ಮ ಸಡಗರದಿಂದ ಓಡಿಬಂದು ಸಂದೀಪನ ಬಳಿ ಕುಳಿತು ಹೇಳಿದಳು, “ಸಂದೀಪ, ಅವಳು ಬಹಳ ಲಕ್ಷಣವಂತೆ ಕಣೊ…ನಮ್ಮ ಮನೆಗೆ ತರೋ ಅದೃಷ್ಟ ದೇವರು ಕೊಟ್ಟರೂ ಕೊಡಬಹುದು. ನಿನಗೆ ಹೇಗೆ ಅನ್ಸುತ್ತೆ ಹುಡುಗಿ?”

ಸಂದೀಪನ ತಂಗಿಗೆ ಏನೋ ಯೋಚನೆ ಹೊಳೆಯಿತು. ಪೂಜೆಗೆ ಅಂತ ಅವರ ಮನೆಗೆ ಹೋದಾಗ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಗಂಟೆ ದೀಪಾ ಯಾರಿಗೂ ಕಾಣಿಸಿಕೊಡಿರಲಿಲ್ಲ! ಅಷ್ಟು ಹೊತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಿರಬಹುದು?!

ರೂಮಿನಿಂದ ಓಡಿ ಬಂದು ಅಣ್ಣನನ್ನು ಆಶ್ಚರ್ಯದಿಂದ ಅವಳು ನೋಡಿಯೇ ನೋಡಿದಳು!

“ಅಣ್ಣ, ನೀನು ಅಂಗಳದಲ್ಲಿ ಬಾಗಿಲು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳದೆ ಮಲಗಿದ್ದು ಒಳ್ಳೆದೇ ಆಯ್ತು ಬಿಡು!” ಅಂತ ಗಲಗಲ ನಕ್ಕಳು.

***

(ಚಿತ್ರ: ಅಂತರ್ಜಾಲದ ಕೃಪೆ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ Link: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/kesaru-kalugalu)

ಅವನಾಗದ ನಾನು

oldman

ದಪ್ಪ ಹಾಸಿಗೆಯ ಮೇಲೆ
ಅಪ್ಪನ ಅಪ್ಪ
ಸವೆದ ದೇಹ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು
ಏನನ್ನೊ ಗೊಣಗುತ್ತ ಕುಳಿತಿದ್ದ

ನಾನು ಅವನ ಕಾಲಕೆಳಗೆ
“ಅಜ್ಜ” ಅಂದೆ
“ಯಾರು ?”
ಕಿರುಕಣ್ಣ ಕಿರಿದು ಮಾಡಿ
ನೋಡಿಯೇ ನೋಡಿದ

“ನಾನು ಅನಂತ”

“ಯಾವ ಅನಂತನೊ?
ಇದೇ ಹೆಸರಿನ
ನನ್ನ ಮೊಮ್ಮಗನಿದ್ದ
ಅವನ ತಂಟೆಯೂ
ದಡ್ಡ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆಯೂ
ನನ್ನ ಹೆಗಲ ಬಿಟ್ಟಿಳಿಯದ ತುಂಟಾಟವೂ

ಈಗ ಹೇಗಿದ್ದಾನೊ ಏನೊ?
ಜ್ಞಾನಕ್ಕೆ ದೇಶ ಬಿಟ್ಟ
ದಂಡಿ ದುಡಿಯಲು ಇಲ್ಲಿನ ಮೋಹ ಬಿಟ್ಟ
ಹಸಿವೆಂದು ಅಲ್ಲಿಯದನ್ನನುಭವಿಸಿದ
ಬೇರು ಇಳಿಯದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಯಬೇಕೆಂದ
ಆ ಪರಪುಟ್ಟನ ಈ ದೃಷ್ಟಿ ಮಂಜಾದವನು
ನೋಡಿಯಾನೇನು?”
ಅಜ್ಜ ವಟಗುಟ್ಟಿ ಒಳ ಆಸೆ ಬಿಚ್ಚಿಟ್ಟ

ಸಾವು ಸಮೀಪಿಸಿದಲ್ಲಿರಿಸಿಕೊಂಡು
ಯೌವನದ ನೆನಪುಗಳಲ್ಲಿ
ಕನಸುಗಳಷ್ಟನ್ನೆ ಉಳಿಸಿಕೊಂಡು
ಭೂತವ ರಮಿಸುತ್ತ
ವರ್ತಮಾನವ ಕಳೆದುಕೊಂಡ
ಭವಿಷ್ಯವಿಲ್ಲದ ಅಜ್ಜ!

ನಾನೆ ಅವನು
ನಿನ್ನ ಅವನಂತಾಗದವನು
ಕನಸ ಕೂಸಿನ ಗುರುತು
ಹೆಗಲ ಸವೆಸಿದವನೊಳ ಹೊಕ್ಕು
ಹೇಳುವುದು ಹೇಗೆ
ಅವನ ಭ್ರಮೆಯನ್ನು
ನನ್ನ ಭ್ರಮಣೆಯನ್ನು?!

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: Link: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/avanagada-nanu)

ಬಿಡು

light

ಅಸ್ತವ್ಯಸ್ತಗಳೆ
ಅಸಹನೀಯತೆಗಳೆ
ಅಲ್ಪ ಅಹಮುಗಳೆ
ಆಟಾಟೋಪಗಳೆ
ಅಗದೀ ಬಿಡಿ
ನನ್ನೊಳಗ ನರಳುವಿಕೆಗಳೆ
ಹೊರಟು ಬಿಡಿ

ಅಸಹಾಯಕತೆಗಳೆ
ಅಪ್ರಮಾಣಿಕತೆಗಳೆ
ಅಸೂಯೆ ಆಮಿಷಗಳೆ
ಅಸಹ್ಯ ಲೋಲುಪತೆಗಳೆ
ಒಡನೆ ಬಿಡಿ
ಕಾಮ ಕ್ರೋಧಗಳೆ ನನ್ನ ಬಿಡಿ
ಒಳ ನರಕಗಳೆ ತೊಲಗಿ ಬಿಡಿ

ಮೋಹ ಮಾಯೆಗಳೆ
ದರ್ಪ ದ್ರೋಹಗಳೆ
ಕಪ್ಪು ಕಪಟಗಳೆ
ವ್ಯಸನ ವೈಷಮ್ಯಗಳೆ
ಜರೂರು ಬಿಡಿ
ವ್ಯಂಗ್ಯ ವ್ಯಾಧಿಗಳೆ
ಸುಡು ಸಂಶಯಗಳೆ ಸರಿದುಬಿಡಿ

ಆರ್ದ್ರ ಭಾವಗಳೆ
ಸುಪ್ತ ಭರವಸೆಗಳೆ
ಧೈರ್ಯ ಧೀಮತೆಗಳೆ
ಪಥಕ್ಕೆ ಪಾದಗಳ ಊರಿಸಿಡಿ
ಹಚ್ಚಿರೊಮ್ಮೆಲೆ ಸೊಗದ ಸೂಡಿ
ನಲುಮೆ ಬೆಳಕ ಹರಡಿಬಿಡಿ
ನಲಿವಿನಲೆಗಳೆ ನಿರುತವಾಗಿಬಿಡಿ

ತಾಳ್ಮೆ ಸಹನೆಗಳೆ
ನಲ್ಮೆ ಬಲುಮೆಗಳೆ
ಭಾವ ಬಂಧುರಗಳೆ
ಹಸನು ಹೆಜ್ಜೆಗಳ ಪುಟಿಸಿಬಿಡಿ
ಜೀವ ಜಾಲಗಳ ನೆರಳಾಗಿಬಿಡಿ
ಆಗಮಕ್ಕೆ ಆಗರವೆನಿಸಿಬಿಡಿ
ಒಳ ತಳದ ತಮವ ಬೆಳಗಿಸಿಡಿ

(ಚಿತ್ರ:ಅಂತರ್ಜಾಲದಿಂದ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: Link: http://kannada.pratilipi.com/read?id=6134947126444032&ret=/anantha-ramesh/bidu)

ಕೃಷ್ಣ ಚೆಲುವೆಯ ಚಿತ್ರ

updated_pic

ಆ ಮುಗ್ಧಮುಖದ ಕಪ್ಪು ಚೆಲುವೆಯ ಚಿತ್ರವಿರುವ ಫೋಟೊವನ್ನು ಸುದೀಪ ರಾಜುವಿನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ, ‘ರಾಜು, ಬೇಜಾರು ಮಾಡಬೇಡ. ನಿನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ಈ ಫೋಟೋ ಕೊಡಲು ಸ್ವಲ್ಪ ತಡವಾಯಿತು’.

ಸುದೀಪ ಕೊಟ್ಟ ಆ ಫ಼ೋಟೊ ನೋಡುತ್ತ ರಾಜು ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿಕೊಂಡ. ‘ನಿಮ್ಮಿಂದ ತುಂಬಾ ಉಪಕಾರವಾಯಿತು. ನನ್ನ ಹೆಂಡತಿಯ ನೆನಪಿಗೆ ಇದಕ್ಕಿಂತ ಒಳ್ಳೇದು ನಾನಿನ್ನೇನೂ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಮಾಡ್ಲಿಲ್ಲ. ನಿಮ್ಮ ಕ್ಯಾಮರಾದಲ್ಲಿ ಆದಿನ ಫ಼ೋಟೊ ತೆಗೆಯದೆ ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಅಂತ ನನ್ನ ಹತ್ರ ಇನ್ನೇನೂ ಇರ್ಲಿಲ್ಲ’

ಸುದೀಪ ದೀರ್ಘ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಟ್ಟ. ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲೀಗ ದಿವ್ಯ ಸಮಾಧಾನವಿತ್ತು.

ಸುದೀಪನ ಅಮ್ಮ ಅಪ್ಪ ದೆಹಲಿಯಲ್ಲಿ ವಾಸ್ತವ್ಯದಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಸುದೀಪ ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಕಂಪನಿಯಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಿ ಮತ್ತು ಈಗಿರುವ ದೊಡ್ಡ ಬಂಗಲೆಯ ಒಡೆಯ. ರಾಜು ಇಲ್ಲಿ ಮನೆಯ ಕೆಲಸ ಸುಮಾರು ಎರಡು ವರ್ಷದಿಂದ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ.

ಸುದೀಪನಿಗೀಗ ಕಳೆದ ಎರಡು ತಿಂಗಳುಗಳಿಂದ ನಡೆದುಹೋದ ಘಟನೆಗಳು ನೆನಪಿನ ತೇರಾಗಿ ಉರುಳತೊಡಗಿದವು.

ಆಗಸ್ಟ್ ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜು ತನ್ನ ಊರಿಗೆ ಒಂದು ವಾರದ ರಜಾ ಹಾಕಿ ಹೋಗಿದ್ದ. ಹೋಗುವಾಗ ತಲೆ ಕೆರೆಯುತ್ತಾ ಹೇಳಿದ್ದ. ‘ಅಣ್ಣ, ನನ್ ಮದ್ವೆ ಊರಲ್ಲಿದೆ. ನನ್ ಮಾವ್ನ ಮಗ್ಳೆ ಅವ್ಳು. ಅವ್ರೂ ಬಡವ್ರೇ. ಜಾಸ್ತಿ ಖರ್ಚು ಇಲ್ದೆ ಮದ್ವೆ. ಕರ್ದಿಲ್ಲ ಅಂತ ಅನ್ಕೊ ಬೇಡಿ. ನಾನು ಹೆಂಡ್ತಿ ಜೊತೆ ನಿಮ್ಮ್ ಔಟ್ ಹೌಸ್ನಲ್ಲಿರ್ತೀನಿ. ಅವ್ಳೂ ಈ ಮನೆ ಕೆಲ್ಸ ಮಾಡ್ಕೊಂಡಿರ್ತಾಳೆ. ಆಗ್ಬಹುದಾ?’

ಸುದೀಪ ಗೋಣುಹಾಕಿ, ‘ಆಯ್ತು ರಾಜು, ಮನೆ ಇಬ್ರು ಸೇರಿ ನೀಟಾಗಿಡಿ, ಸಂಬಳ ಎಲ್ಲ ಆಮೇಲೆ ಮಾತಾಡೋಣ’ ಅಂದಿದ್ದ.

ಅದಾಗಿ ಒಂದು ವಾರ ಕಳೆದು ರಾಜು ಪತ್ನಿ ಸಮೇತ ಹಾಜರು. ಇಬ್ಬರೂ ಸುದೀಪನ ಕಾಲಿಗೆ ಬಿದ್ದು ಆಶೀರ್ವಾದ ಪಡೆದಿದ್ದರು. ಅವನು ರಾಜುಗಿಂತ ಮೂರು ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷ ದೊಡ್ಡವನಿರಬಹುದು. ಇಬ್ಬರೂ ‘ಅಣ್ಣಾ’ ಅಂತ ನಮಸ್ಕರಿಸುವಾಗ ಅವನಿಗೆ ಏನು ಹೇಳಲೂ ಗೊತ್ತಾಗಲಿಲ್ಲ. ಅವರಿಬ್ಬರಿಗು ಉಡುಗೊರೆಯಾಗಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕವರಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಕೊಟ್ಟ.

ಸುದೀಪ ಆ ದಿನ ರಾಜೂನ ಹೆಂಡತಿಯನ್ನು ನೋಡಿದ್ದು. ಕೃಷ್ಣ ಸುಂದರಿ. ಸ್ವಲ್ಪ ಸಂಕೋಚ ಸ್ವಭಾವ. ಆದರೆ, ರಾಜೂನ ಜೊತೆ ಬಹಳ ಸಲಿಗೆ ಮತ್ತು ನಗು ಇತ್ತು. ಇಬ್ಬರೂ ಲವ್ ಬರ್ಡ್ಸ್ ಥರ ಕಾಣಿಸಿದ್ದರು! ರಾಜು ಅವಳನ್ನು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದದ್ದು ’ಸುವ್ವಿ’ ಅಂತ. ಅವಳ ಪೂರ್ತಿ ಹೆಸರು ಏನೆಂದು ಸುದೀಪ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ.

ಒಂದು ರಜಾ ದಿನ ಸುದೀಪ ಕ್ಯಾಮರಾ ಹೆಗಲಿಗೇರಿಸಿ ಯಾವುದೋ ಪಿಕ್ನಿಕ್ ಅಂತ ಹೊರಗೆ ಗಡಿಬಿಡಿಯಲ್ಲಿ ಹೊರಟಿದ್ದ. ‘ರಾಜು, ನಾನು ಬರೋದು ಇನ್ನು ರಾತ್ರಿ. ಮನೆ ಕಡೆ ಹುಷಾರು’ ಅಂದ. ರಾಜು ಲಗುಬಗೆಯಿಂದ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು ತಲೆ ಕೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತ ನಿಂತ. ಏನೋ ಕೇಳುವ ಹವಣಿಕೆ ಇತ್ತು.

’ಏನು ರಾಜೂ?’.

’ಅಣ್ಣ, ನಿಮ್ಗೆ ಗೊತ್ತಲ್ಲ. ನನ್ ಮದ್ವೆ ಬಹಳ ಸರಳವಾಗಿತ್ತು. ನಮ್ ಮದ್ವೆ ಫ಼ೋಟೊ ಒಂದೂ ಇಲ್ಲ. ಊರಲ್ಲಿ ಯಾರ ಹತ್ರನೂ ಕ್ಯಾಮರಾ ಇಲ್ಲ. ನಂಗೆ, ನನ್ ಹೆಂಡತಿ ಫ಼ೋಟೊ ಒಂದು ಚೆಂದಾಗಿ ತೆಗ್ದುಕೊಡ್ಬೇಕು’ ಅಂದ.

ತಲೆ ಆಡಿಸಿ, ’ಈಗ್ಲೆ ತೆಗೀಲಾ?’ ಎಂದು ಸುದೀಪ ಅವಸರಿಸಿದ. ’ಹಾಂ.. ’ ಅಂತ ರಾಜು ಓಡಿದ. ಎರಡೇ ನಿಮಿಷದಲ್ಲಿ ಸುವ್ವಿಯನ್ನು ಕರೆದು ಅವನೆದುರು ನಿಲ್ಲಿಸಿ ಬಿಟ್ಟ.

’ಇಬ್ರದೂ ತೆಗಿತೀನಿ ಬೇಗ ನಿಂತ್ಕೊಳಿ’ ಸುದೀಪ ಹೇಳಿದ.

’ಬೇಡಣ್ಣ, ಅವ್ಳದ್ದು ಸಾಕು, ಚೆನ್ನಾಗಿ ಮುಖ ಬರೋ ಹಾಗೆ ತೆಗೀರಿ. ನಂದು ಇನ್ನೊಂದು ಸರಿ ತೆಗೀರಿ. ಯಾಕಂದ್ರೆ, ಆಷಾಢ ಅಂತ ಅವ್ಳು ಊರಿಗ್ ನಾಳೆನೆ ಹೋಗ್ತಾ ಇದಾಳೆ’

’ಸರಿ, ಬಾಮ್ಮ, ಇಲ್ಲಿ ನಿಂತ್ಕೊ, ಎಲ್ಲಿ ಈ ಕಡೆ ನೋಡು’ ಅಂತ ಕ್ಯಾಮರ ಸರಿಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ಸುದೀಪ. ರಾಜೂನ ಹೆಂಡತಿ ಸುಂದರಿಯೆ. ಹೊಳಪು ಕಣ್ಣುಗಳು, ತೆಳುವಾದರೂ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮುಗ್ಧ ಕಳೆ, ಅವಳ ಮಂದಹಾಸದಲ್ಲಿ ಮಕ್ಕಳ ನಗುವಿದ್ದಂತೆ ಅವನಿಗನಿಸಿತು. ಹಾಗೆಯೆ ಅವಸರದಲ್ಲಿಯೆ ಎರಡು ಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ಕಿಸಿದ. ಹಾಗೆ ಮಾಡುವಾಗ ಸರಿಯಾಗಿ ಫ಼ೋಕಸ್ ಮಾಡದೆ ಇರುವುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ!

ಸುದೀಪ ಲಗುಬಗೆಯಲ್ಲಿ ಹೊರ ಹೊರಡುವಾಗ ಗಕ್ಕನೆ ಬಗ್ಗಿ ’ಊರಿಗೆ ಹೋಗಿಬರ್ತೀನಿ ಅಣ್ಣ. ಆಶೀರ್ವಾದ ಮಾಡಿ’ ಅಂದಳು ಸುವ್ವಿ.

ಗೆಳೆಯರೊಡನೆ ಒಳ್ಳೆಯ ದಿನವೊಂದನ್ನು ಕಳೆದು ಸುದೀಪ ಮನೆಗೆ ರಾತ್ರಿ ಬಂದಾಗ ರಾಜು ಬಾಗಿಲು ತೆಗೆದ. ’ಹೆಂಡತೀನ ಊರಿಗೆ ಕಳಿಸಿದ್ಯಾ ರಾಜು’ ಅಂತ ಕೇಳಿ, ಮಲಗಲು ಹೋದ. ’ಹೂಂ.. ಅಣ್ಣಾ’ ಅಂದ ರಾಜು. ಹೆಂಡತಿ ಊರಿಗೆ ಹೋದ ಬೇಸರ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿತ್ತು.

ಇವೆಲ್ಲ ಆಗಿ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳಾಗಿರಬೇಕು. ರಾಜು ಒಂದು ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಸುದೀಪನ ರೂಂಗೆ ಬಂದು, ’ಅಣ್ಣಾ’ ಎಂದು ಕರೆದ.

ಅವನ ಧ್ವನಿಯಲ್ಲಿ ಘಾಬರಿ ಇತ್ತು. ’ಊರಲ್ಲಿ ಸುವ್ವಿ ತುಂಬಾ ಖಾಯಿಲೆ ಮಲಗಿದಾಳಂತೆ. ಈಗ ಊರಿಂದ ಫ಼ೋನ್ ಬಂದಿತ್ತು. ಈಗಲೇ ಊರಿಗೆ ಹೋಗ್ತೀನಿ. ಕರಕೊಂಡೇ ಬರ್ತಿನಿ. ಮನೆ ಎಲ್ಲ ಕ್ಲೀನ್ ಮಾಡಿದೀನಿ. ನೀವು ಎರಡು ದಿನ ಹೋಟೆಲ್ನಲ್ಲೆ ಊಟ ಮಾಡಿ ಅಣ್ಣ’ ಅಂದ.

ಅವನ ಕೈಗೆ ಖರ್ಚಿಗೆ ಅಂತ ಸ್ವಲ್ಪ ಹಣ ಕೊಟ್ಟ ಸುದೀಪ.

ರಾಜು ಹೋದ ಮರುದಿನ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಫ಼ೋನ್ ಮಾಡಿದ. ಅವನ ಧ್ವನಿ ಅವನಿಗಾದ ಆಘಾತವನ್ನು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು.

‘ಅಣ್ಣಾ.. ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ತೀರ್ಕೊಂಡ್ಬಿಟ್ಲು’ ಗದ್ಗದಿತನಾಗಿ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದ. ’ಏನಾಯ್ತು ಅಂತ ನೋಡೋದ್ರೊಳ್ಗೆ ಯಾವುದೋ ಮಾರಿ ಖಾಯಿಲೆಗೆ ತುತ್ತಾಗಿಬಿಟ್ಲು…..’

ಸುದೀಪ ಏನು ಹೇಳಲೂ ತೋಚದೆ, ‘ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡ್ಕೊ ರಾಜು… ದುಡ್ಗಿಡ್ ಬೇಕಿದ್ರೆ ಹೇಳು ಕಳಿಸ್ತೀನಿ’ ಅಂದ.

ಹದಿನೈದು ದಿನ ಕಳೆದು ರಾಜು ಪ್ರೇತ ಕಳೆ ಹೊತ್ತು ಮನೆಯ ಕೆಲಸಕ್ಕೆ ಹಾಜರಾದ.

ಒಂದು ದಿನ ರಾಜು, ‘ಅವತ್ತು ನನ್ ಹೆಂಡ್ತಿ ಫ಼ೋಟೊ ತೆಗೆದಿದ್ರಿ ನೆನಪಿದ್ಯಾ. ಅದರದ್ದು ಒಂದು ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡಿ. ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಅಂತ ಅದೊಂದು ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಅಣ್ಣ. ನೀವು ತೆಗೆದ ಫ಼ೋಟೊ ಬಿಟ್ರೆ ಅವಳ ನೆನಪಿಗೆ ಇನ್ಯಾವುದೂ ಇಲ್ಲ’

ಸುದೀಪನಿಗೆ ಈಗ ನೆನಪಾಯ್ತು ಆ ದಿನ ಸುವ್ವಿಯ ಫ಼ೋಟೋ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ತೆಗೆದಿದ್ದು. ‘ಆಯ್ತು ರಾಜು.. ಅದನ್ನ ಪ್ರಿಂಟ್ ಹಾಕಿ, ಫ಼್ರೇಮ್ ಹಾಕಿ ಕೊಡ್ತೀನಿ’ ಅಂದ.

ತಕ್ಷಣ ರೂಮಿಗೆ ಹೋಗಿ ಕ್ಯಾಮರ ತೆಗೆದ. ಆ ದಿನ ತೆಗೆದ ಫ಼ೋಟೊಗಳನ್ನು ಒಂದೊಂದೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಹೋದ. ಅವನು ಮತ್ತು ಗೆಳೆಯರ ಫ಼ೋಟೋಗಳು ಎಲ್ಲ ಸುಂದರವಾಗಿಯೆ ಬಂದಿದ್ದವು. ಹಾಗೆ ನೋಡುತ್ತಾ ಸುವ್ವಿಯ ಫ಼ೋಟೊಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಾಡಿದ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ದಿಗ್ಭ್ರಮೆ ಕಾದಿತ್ತು. ಅವನು ತೆಗೆದ ಎರಡು ಫ಼ೋಟೊ ಶೂಟ್ ಕೆಟ್ಟದಾಗಿ ಬಂದಿತ್ತು. ಸುವ್ವಿಯ ಚಿತ್ರ ಕಲಸಿಹೋಗಿದೆ. ಅದು ಯಾರ ಮುಖ ಅನ್ನುವುದು ಸ್ವಲ್ಪವೂ ಗುರುತಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ! ಆ ದಿನ ಅವಸರದಲ್ಲಿ ಫ಼ೋಕಸ್ ಮಾಡದೆ ಸುವ್ವಿಯ ಚಿತ್ರ ಕ್ಲಿಕ್ ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದ!!

ಅವನಿಗೆ ತಕ್ಷಣಕ್ಕೆ ನೆನಪಾದದ್ದು ರಾಜುವಿನ ಆಸೆ ತುಂಬಿದ ಮುಖ. ಅವನಿಗೆ ಏನು ಸಮಾಧಾನ ಮಾಡಬೇಕೆನ್ನುವುದೇ ತಿಳಿಯುತ್ತಿಲ್ಲ. ಸುದೀಪನಿಗೆ ಒಂದು ವಿಷಯ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದು, ತಾನು ‘ಫ಼ೋಟೊ ಸರಿಯಾಗಿ ತೆಗೆಯಲಾಗಿಲ್ಲ’ ಅಂದುಬಿಟ್ಟರೆ, ರಾಜು ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಆಘಾತ ಪಡುತ್ತಾನೆನ್ನುವುದು. ಅವನು ಫ಼ೋಟೊ ಕೇಳಿದಾಗ ತಾನು ಕೊಡುತ್ತೇನೆ ಎಂದು ಬೇರೆ ಹೇಳಿಬಿಟ್ಟಿದ್ದಾನೆ. ಈಗ ಅವನನ್ನು ಮತ್ತು ಅವನ ನಿರಾಶೆಯನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದಾದರೂ ಹೇಗೆ. ಏನು ಮಾಡಲೂ ತಿಳಿಯದೆ ಚಡಪಡಿಸಿದ.

ಮನಸ್ಸು ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು, ’ರಾಜು, ಸುವ್ವಿಯ ಫ಼ೋಟೊ ಕ್ಯಾಮರದಲ್ಲಿ ಇಲ್ಲ’ ಎಂದು ಹೇಳಿಬಿಡು. ಆದರೆ ಹಾಗೆ ಹೇಳುವ ಧೈರ್ಯವಾಗಲಿ, ಅಂಥ ನಿರ್ಲಿಪ್ತತನವಾಗಲಿ ಅವನಿಗೆ ಬರಲಿಲ್ಲ.

ದೀರ್ಘ ಯೋಚನೆಯಿಂದ ಸುದೀಪ ಹೊರಬಂದ. ಏನನ್ನೋ ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ್ದ. ೧೫ ದಿನಗಳ ರಜೆಯ ಪತ್ರ ಅವನು ತನ್ನ ಆಫ಼ೀಸಿಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ.

ರಾಜೂನ ಕರೆದು ಹೇಳಿದ, ‘ರಾಜೂ. ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನ ನಾನು ತಡವಾಗಿ ಬರುತ್ತೇನೆ. ನೀನು ನನಗಾಗಿ ಕಾಯುವುದು ಬೇಡ. ಊಟ ಟೇಬಲ್ ಮೇಲಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಬಿಡು.’ ರಾಜು ‘ಹೂಂ’ ಅಂದ. ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಏನು ಕೇಳಬೇಕೆನ್ನುವುದಿದೆ ಅನ್ನುವುದು ಸುದೀಪನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು.

ಆ ದಿನ ಸುದೀಪ ತನ್ನ ಕಾರಿನಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು ಒಂದು ಘಂಟೆ ಪ್ರಯಾಣಿಸಿ ಆಚಾರ್ಯರ ಆ ಕಲಾ ಶಾಲೆಗೆ ಬಂದಿದ್ದ. ತಾನು ಆ ಕಲಾ ಶಾಲೆಗೆ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಯಾಗಿ ಸೇರುವ ಬಗ್ಗೆ ಆಶಯ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿದ. ಹಾಗೆಯೆ, ಕಲೆಯ ಗಂಧ ಗಾಳಿ ತನಗೆ ತಿಳಿಯದು ಅನ್ನುವುದನ್ನು ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಸಿದ.

ಕಲೆಯ ಆ ಉದ್ಧಾಮರು ನಕ್ಕರು. ’ಕಲಿಯುವ ತುಡಿತವಿದೆಯಲ್ಲ. ಅಷ್ಟು ಸಾಕು. ಇವಿತ್ತಿನಿಂದಲೇ ಪ್ರಾರಂಭಿಸೋಣ’ ಅಂದರು. ಸುದೀಪನಲ್ಲಿ ಚೈತನ್ಯದ ಬುಗ್ಗೆ ಉಕ್ಕಿ ಹರಿಯಿತು.

ಒಂದು ವಾರ ಹೇಗೆ ಕಳೆಯಿತೊ ಸುದೀಪನಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ತಿಳಿಯಲೇ ಇಲ್ಲ. ಅವನ ಅದಮ್ಯ ಉತ್ಸಾಹ, ಕಲಿಯುವ ಏಕಾಗ್ರತೆ, ಗುರುಗಳಿಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ಉಂಟುಮಾಡುತ್ತಿತ್ತು.

ತೈಲವರ್ಣದ ಅಪರಿಮಿತ ಆಯಾಮಗಳ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಸುದೀಪ ಎರಡನೇ ವಾರದಲ್ಲೇ ತಿಳಿಯ ತೊಡಗಿದ. ನೆರಳು ಬೆಳಕುಗಳನ್ನು ಹದವಾಗಿಸಿ ತನ್ನ ಕುಂಚದಿಂದ ಚಿತ್ರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಅವನು ಆಲೋಚನಾ ಮಗ್ನನಾಗಿ ಚಿತ್ರಿಸುವ ಪರಿ ಗುರುಗಳನ್ನು ಕೂಡ ದಂಗುಬಡಿಸುತ್ತಿತ್ತು.

ಸುದೀಪನ ಕಲಿಕೆ ಮತ್ತೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು. ೧೫ ದಿನಗಳ ರಜೆ ಮುಗಿಯಿತು. ಮತ್ತೆ ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳ ರಜೆ ಮಂಜೂರಿಗೆ ಮೇಲ್ ಮಾಡಿದ.

ದಿನದ ಎಲ್ಲ ಸಮಯ ಕಲೆಯ ಕಲಿಯುವಿಕೆಯಲ್ಲೆ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದ. ಸರಿಯಾಗಿ ಊಟ ತಿಂಡಿ ತಿನ್ನುವುದನ್ನೇ ಅವನು ಮರೆತುಬಿಟ್ಟಿದ್ದ. ಮುಖದಲ್ಲಿ ಗಡ್ಡ ಮೀಸೆಗಳು ದಂಡಿಯಾದವು. ಅವನ ಶ್ರಮದ ಅಗಾಧತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಗೌರವ ಮೂಡಿತು. ಈ ಎರಡು ದಿನಗಳಿಂದ ಸುದೀಪ ಭಾವ ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸುವ ಬಗೆಗೆ ಬಹಳ ಆಸಕ್ತಗೊಂಡಿದ್ದ. ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯ ಕೆಲವು ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳ ಭಾವಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಚಿತ್ರಿಸಿಯೂಬಿಟ್ಟ.

ಸುದೀಪನಲ್ಲಿನ ಅಗಾಧ ಬದಲಾವಣೆ, ಅವನ ಕಲೆಯ ಹಂಬಲ ನೋಡಿ ಆಚಾರ್ಯರಿಗೆ ಇವನೊಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ಕಲಾವಿದನಾಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂದೇಹವಿಲ್ಲ ಅನ್ನಿಸತೊಡಗಿತು.

ಆ ದಿನ ಸುದೀಪ ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಲ್ಲೆ ರಾತ್ರಿ ಕಳೆಯುತ್ತೇನೆ ಅಂದ. ಅವನು ರಾತ್ರಿಯೆಲ್ಲ ಜಾಗರಣೆಯಲ್ಲಿ ಯಾವುದೋ ಚಿತ್ರ ಬಿಡಿಸುತ್ತಿದ್ದ. ಬೆಳಿಗ್ಗೆ ಆಚಾರ್ಯರು ಬಂದಾಗಲೂ ಅವನು ಅದೇ ಏಕಾಗ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿದ್ದ. ಸುಮಾರು ಹೊತ್ತಾದ ಮೇಲೆ, ಅವನು ಆಚಾರ್ಯರನ್ನು ಕರೆದು, ‘ಸರ್, ಒಬ್ಬಳು ಯುವತಿಯ ಚಿತ್ರವೊಂದನ್ನು ಬಿಡಿಸಿದ್ದೇನೆ. ಇದು ನಾನು ನೋಡಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯನ್ನು ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಟ್ಟು ಚಿತ್ರಣ ಮಾಡಿರುವುದು. ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡಿದೆಯ, ದಯವಿಟ್ಟು ತಿಳಿಸಿ’ ಅಂದ.

ವಿಮರ್ಶಾಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಆ ಚಿತ್ರವನ್ನು ತದೇಕ ಆಚಾರ್ಯರು ನೋಡುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರು. ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡಿದ ಮೇಲೆ ಅವರ ಬಾಯಿಂದ ಒಂದು ಉದ್ಗಾರ ಹೊರಟಿತು. ‘ಸುದೀಪ್, ನೀವು ಪೂರ್ಣ ಕಲಾವಿದರಾಗಿಬಿಟ್ಟಿರಿ. ಈ ಚಿತ್ರ ನಿಮ್ಮ ಉತ್ಕ್ರುಷ್ಟ ಕೃತಿ. ಒಬ್ಬ ಯುವತಿಯ ಮುಖ ಎಷ್ಟು ಸಹಜವಾಗಿ ಮೂಡಿ ಬಂದಿದೆ! ಈ ಮುಖ ಜೀವಕಳೆಯಿಂದ ತುಂಬಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ನೆನಪಿನಲ್ಲಿ ಬಂದ ಮುಖವನ್ನು ಬಹಳ ಸುಂದರವಾಗಿ ಮೂಡಿಸಿದ್ದೀರ. ಈ ವರ್ಷದ ಜಾಗತಿಕ ಚಿತ್ರ ಸ್ಪರ್ಧೆಗೆ ಈ ಚಿತ್ರ ಖಂಡಿತಕ್ಕೂ ಕಳುಹಿಸಲೇ ಬೇಕು!’

ಚಿತ್ರಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಡುತ್ತಾ ಆ ಯುವತಿಯ ಭಾವಚಿತ್ರ ತೆಗೆದುಕೊಂಡ ಸುದೀಪ. ದಾರಿಯಲ್ಲಿ ಅಂಗಡಿಗಲ್ಲಿ ಅದಕ್ಕೊಂದು ಒಳ್ಳೆಯ ಫ಼್ರೇಮ್ ಹಾಕಿಸಿದ. ಅವನೊಳಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿತ್ತು. ಕೇವಲ ತಿಂಗಳ ಹಿಂದೆ ಅವನೊಬ್ಬ ಚಿತ್ರಕಲೆಯ ಸಾಮಾನ್ಯ ಜ್ಞಾನವೂ ಇಲ್ಲದವನಾಗಿದ್ದ. ಈ ದಿನ ಗುರುಗಳ ಭಾರಿ ಹೊಗಳಿಕೆಗೆ ಪಾತ್ರನಾಗಿದ್ದ! ಅವನೀಗ ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದ.

ಸುದೀಪ ತನ್ನ ಮನೆ ಹೊಕ್ಕು ರಾಜುವನ್ನು ಕರೆದ. ಆ ವರ್ಣ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಅವನ ಕೈಗೆ ಕೊಡುವಾಗ ರಾಜು ಗದ್ಗದಿತನಾದ. ಅವನ ಕಣ್ಣೀರು ತನ್ನ ಹೆಂಡತಿ ಸುವ್ವಿಯ ಸುಂದರ ಚಿತ್ರದ ಬಗೆಗಿನ ಸಂತೋಷ ಬಾಷ್ಪವಾಗಿತ್ತು, ಅವಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡ ದು:ಖದ ಧಾರೆಯೂ ಮತ್ತು ವಿಷಾದ ತುಂಬಿದ ಹೃದಯದ ಕಣ್ಣೀರೂ ಆಗಿತ್ತು.

ಔಟ್ ಹೌಸಿನಲ್ಲಿ ಗೋಡೆಯ ಮೇಲೆ ಕಾಣುವಂತೆ ರಾಜು ಸುವ್ವಿಯ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಹಾಕಿ ಬಹಳ ಹೊತ್ತು ನೋಡುತ್ತಲೆ ನಿಂತ. ಅವನಿಗೆ ನಿಜಕ್ಕು ಆ ಪುಟ್ಟ ಹೆಂಡತಿ ಜೀವಂತ ನಗುತ್ತಿರುವಂತೆ ಭಾಸವಾಗತೊಡಗಿತು. ಮತ್ತೆ ಸುದೀಪನ ಬಳಿ ಬಂದು ಹೇಳಿದ, ‘ಎಂಥ ಫ಼ೋಟೊ ತೆಗೆದುಬಿಟ್ಟಿದೀರ! ಸಾಕ್ಷಾತ್ ಸುವ್ವಿಯೇ ಮತ್ತೆ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಬಂದು ನನ್ನ ನೋಡ್ತಿದಾಳೇನೊ ಅನ್ನುವ ಥರ ಕಾಣಿಸ್ತಿದೆ. ನಿಮ್ಮ ಋಣ ಈ ಜನ್ಮದಲ್ಲಿ ತೀರ್ಸೋಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಅಣ್ಣ?’

ರಾಜು ಮತ್ತು ಸುವ್ವಿ ತನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಕಲಾವಿದನನ್ನಾಗಿ ಪ್ರೇರೇಪಿಸಿದ ಘಟನೆಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಮತ್ತೆ ಸುದೀಪ ನೆನೆಯುತ್ತಲೇ ಅಚ್ಚರಿಯ ಗೊಂಬೆಯಾಗಿ ಕುಳಿತುಬಿಟ್ಟ. ವಿಷಾದ ಛಾಯೆ ಅವನ ಮುಖದಲ್ಲಿ ಮಡುಗಟ್ಟಿತು. ರಾಜುವಿನ ಮಾತುಗಳು ಕಿವಿಗಳಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಲೆ ಅವ್ಯಕ್ತ ಭಾವನೆಗಳಲ್ಲಿ ಅವನ ಕಣ್ಣುಗಳು ತುಂಬಿಕೊಂಡವು.

***

(ಚಿತ್ರಕೃಪೆ: ಅಂತರ್ಜಾಲ)

(ಕನ್ನಡ ಪ್ರತಿಲಿಪಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರಕಟ: http://kannada.pratilipi.com/anantha-ramesh/krishna-cheluveya-chitra)